Sunday, 14 November 2010

അവൾ..മാളവിക

നീണ്ടൊരു നിശ്വാസമുതിർത്ത ശേഷം അനന്തൻ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി. ഇതാദ്യമായാണ്‌ താഴെ വെയ്ക്കാതെ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുന്നത്‌. വായിക്കുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ പോര, ആ പുസ്തകവുമായി പ്രണയത്തിലാവുകയായിരുന്നു. ശരിക്കു പറഞ്ഞാൽ, ആ പുസ്തകത്തിലെ നായികയുമായി. അവൾ മാളവിക, അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ, ചേഷ്ടകളിൽ, എന്തിനധികം പറയുന്നു? അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പോലും. ഇതാദ്യമായാണ്‌ കഥ വായിക്കുമ്പോൾ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ ശബ്ദമേതെന്ന് അറിയുന്നത്‌. അത്രയ്ക്കും വിദഗ്ദമായി ആയിരുന്നു രചയിതാവ്‌ അവളെ വർണ്ണിച്ചിരുന്നത്‌.

പുസ്തകം നെഞ്ചത്ത്‌ കമഴ്ത്തി വെച്ച ശേഷം അനന്തൻ ഓർത്തു..
എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത്‌ ശിവൻ അവസാനമായി വായിച്ച പുസ്തകം. പല പ്രാവശ്യം വായിക്കുവാനെടുത്ത ശേഷം, തിരികെ വെച്ച പുസ്തകം. ഈയൊരു പുസ്തകത്തെ കുറിച്ചു മാത്രമാണ്‌ നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു ചർച്ച ഉണ്ടാവാതിരുന്നത്‌. ശിവൻ..അവൻ മരിച്ചു എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. അവൻ ദൂരെ എവിടെയോ പോയിരിക്കുന്നു. എന്നെ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കിയിട്ട്‌. അത്രയേ ഉള്ളൂ. ഇനി അങ്ങനെ അല്ലെങ്കിൽ കൂടി ഞാൻ അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുവാൻ മാത്രമേ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുള്ളൂ. പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നല്ലോ ശിവന്‌ പ്രധാന ഭക്ഷണം. ഒരു പക്ഷെ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുവാൻ മാത്രം ജന്മമെടുത്ത ഒരു മനുഷ്യൻ. അതാവാം കൂടുതൽ ശരി. അവനോട്‌ പലവട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌. 'നിന്റെ ഭാഗ്യമാടാ, നീ ഈ എഴുത്തും വായനയും മാത്രമുള്ള ഒരു ജേർണ്ണലിസ്റ്റായത്‌. ഇങ്ങനെ ജോലി ചെയ്യാതെ സമ്പാദിച്ച്‌ ആൾക്കാരെ വഞ്ചിക്കരുത്‌!'. അതു കേൾക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവൻ ചിരിക്കും. ഇത്രയും ചിരി അവന്റെയുള്ളിൽ ഉണ്ടെന്ന് അവനെ കാണുന്ന ആരും ഒരിക്കലും വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ പതു പതുത്ത വയറ്റിൽ മൃദുവായി ഉമ്മ വെയ്ക്കുമ്പോൾ, അതു ശ്വാസം കിട്ടാതെ ചിരിക്കുന്നത്‌ പോലെ അവൻ ചിരിക്കും. ചിരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ദൈവമായി മാറുകയായിരുന്നോ?. അവന്റെ ചിരി മുഴുവൻ സത്യമായിരുന്നു.

ഒരു പ്രൈവറ്റ്‌ സ്ഥാപനത്തിലെ അക്കൗണ്ടന്റായ അനന്തനും, പത്ര പ്രവർത്തകനായ ശിവനും. അവരെവിടെ വെച്ചു കണ്ടുമുട്ടി? എങ്ങനെ സുഹൃത്തുക്കളായി? ഒരു പക്ഷെ അവർ പോലും ഓർക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. പുസ്തകങ്ങൾ - അവരെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചതും, തുടർന്ന് അവരെ ചേർത്ത്‌ നിർത്തിയതും പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു. പട്ടണത്തിലെ ഒരു പഴയ ഗ്രന്ഥശാലയായിരുന്നു വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവരുടെ അഭയസ്ഥാനം. പകലിന്റെ ആദ്യപകുതിയിലധികവും കടലാസുകളോടും, കണക്കുകളോടു മല്ലിട്ട്‌ തളർന്ന് വരുന്ന അനന്തനും, സമൂഹത്തിലെ, ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത, അനീതിയോടും, അഴിമതിയോടും പേന കൊണ്ട്‌ പടവെട്ടി തളർന്ന് വരുന്ന ശിവനും. സൗഹൃദത്തിലായപ്പോൾ അവരൊന്ന് മനസ്സിലാക്കി, തങ്ങളുടെ തരംഗങ്ങളുടെ അളവും, വേഗതയും ഒന്നാണെന്ന കാര്യം. ശിവൻ തന്റെ ലോഡ്ജ്‌ മുറിയിലേക്ക്‌ ക്ഷണിക്കുമ്പോൾ, അനന്തൻ ഒട്ടും അമ്പരന്നില്ല. വളരെ സ്വാഭാവികമായി സംഭവിച്ച ഒരു കാര്യം പോലെ മാത്രമേ തോന്നിയുള്ളൂ!. മുറിയിൽ കയറിയ അനന്തൻ ആദ്യം അത്ഭുതം കോണ്ട്‌ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു പോയി. ഒരു വ്യക്തിയുടേയും പക്കൽ ഇത്രയും വലിയ ഒരു പുസ്തകശേഖരം ഇതിനു മുൻപ്‌ അനന്തൻ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
'ഇതു കണ്ടു പേടിക്കേണ്ട, വർഷങ്ങളായി വാങ്ങിയതാണ്‌. വാങ്ങി വായിക്കുമ്പോൾ അതൊരു സുഖം. എല്ലാം സ്വന്തമാക്കിയാൽ മാത്രമല്ലേ മലയാളിക്ക്‌ ഒരു സുഖമാവൂ. മലയാളി ആയതു കൊണ്ടാവാം, ഇങ്ങനെ ഒരു അസുഖം. പലപ്രാവശ്യം നമ്മുടെ ഗ്രന്ഥശാലയിൽ കൊണ്ട്‌ പോയി കൊടുക്കുവാൻ തോന്നിയതാണ്‌. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ഇതു കൊണ്ടൊരു ഉപകാരമുണ്ട്‌. എന്തേലും ഒന്നു റഫർ ചെയ്യണമെന്നു തോന്നിയാൽ ഇവർ തന്നെ ശരണം'.

എത്ര നാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു ഞാനവന്റെ കൂടെ? ആ ഇരുണ്ട, പ്രകാശം കുറഞ്ഞ മുറിയിൽ? അനന്തൻ ഓർത്തെടുക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഒരിക്കൽ ബൾബ്‌ ഞാൻ മാറ്റിയിട്ടത്‌ എന്തു വലിയ പ്രശ്നമായി ?.
'പകൽ മുഴുവൻ വെളിച്ചം കണ്ട്‌ എന്റെ കണ്ണുകൾ തളർന്നിരിക്കുന്നു. ഇരുട്ടാണ്‌ സുഖപ്രദം!..നേരിയ വെളിച്ചത്തിനിടയിലുള്ള ഇരുട്ടാണ്‌ കൂടുതൽ സുഖം'.
അതായിരുന്നു അവന്റെ വാദം!.
'ഇവന്‌ ഭ്രാന്ത്‌ തന്നെ'.
പക്ഷെ ഒരിക്കൽ പോലും അവനുമായി തർക്കിക്കുവാൻ പോയിട്ടില്ല. അവന്‌.. എന്റെ ശിവന്‌ ഭ്രാന്തില്ലയെന്നു എന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ ആർക്കാണറിയാവുന്നത്‌?
അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ തെളിമ ഞാൻ മാത്രമെ അടുത്ത്‌ നിന്ന് കണ്ടിട്ടുള്ളൂ എന്നൊരൽപ്പം അഹങ്കാരം കൂടി ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു, എപ്പോഴും. അവൻ എന്നെ വിട്ടു പോകും വരെ. ട്രെയിനിനു മുൻപിൽ ചാടുകയായിരുന്നുവെന്നും, അല്ല, അലക്ഷ്യമായി പാളത്തിൽ കൂടി നടക്കുമ്പോൾ ട്രെയിൻ വന്നിടിക്കുകയായിരുന്നുവെന്നും കേട്ടു. എന്താ ട്രെയിനിന്റെ ഒച്ച അവൻ കേട്ടില്ലേ?. പഴയ സിനിമാ ഗാനങ്ങൾ ഞാൻ പാടുമ്പോൾ എത്ര വട്ടം അവൻ എന്റെ ശ്രുതി തെറ്റിയത്‌ ചൂണ്ടി കാട്ടി കളിയാക്കിയിരിക്കുന്നു. കളിയാക്കി എന്നു പറഞ്ഞാൽ മാത്രം പോരാ, എത്ര ശക്തമായി പരിഹസിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല, അവനങ്ങനെ ചെയ്യുവാൻ ഒരു കാരണവുമില്ല. ഒരു ന്യായവുമില്ല. എന്തിന്‌? ഒരു പ്രണയമോ, ഒരു പ്രണയ പരാജയമോ ഇല്ലായിരുന്നു. അഥവാ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അവൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്യില്ല. അതുറപ്പ്‌. പാളത്തിൽ കൂടി അവൻ അവസാനമായി നടന്നു പോകുന്നത്‌ കണ്ടവരധികമില്ല. ഒരാൾ മാത്രം പറഞ്ഞില്ലേ?, അവന്റെ കൂടെ ഒരു സ്ത്രീ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്. മഞ്ഞ ചുരിദാറിട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി. അതു സത്യമാകുവാൻ ഒരു സാധ്യതയുമില്ല. ഒരു പക്ഷെ ഏതെങ്കിലും പെൺകുട്ടി അവനേയും കടന്ന് നടന്ന് പോകുമ്പോഴാകും അയാൾ കണ്ടിരിക്കുക. ചിലപ്പോൾ വഴി ചോദിച്ചു വന്ന, അതുമല്ലെങ്കിൽ സമയം ചോദിച്ച ഏതെങ്കിലും പെൺകുട്ടി ആയിക്കൂടെ? അങ്ങനെ ആവാനാണ്‌ സാദ്ധ്യത. അതു വെറും ആകസ്മികത മാത്രമാണ്‌. അതു കൊണ്ട്‌ തന്നെ ഞാൻ ആ കേട്ടത്‌ തരിമ്പും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. അല്ല, അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുവാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.

സാധാരണ ശിവൻ ഒരു പുസ്തകം വായിച്ച ശേഷം അതിനെക്കുറിച്ച്‌ എന്നോടാണെന്നു തോന്നുന്നു ആദ്യം അഭിപ്രായം പറയുക. വളരെ ചുരുക്കമായല്ലേ അവൻ ഏതെങ്കിലും പുസ്തകത്തെ 'നല്ലത്‌' എന്നഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ?. കൂടുതൽ വായിക്കും തോറും സംഭവിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ്‌. ആദ്യമൊക്കെ ഞാനവന്റെ വാദങ്ങളെ എതിർത്തിരുന്നു. പിന്നീട്‌ അവൻ നല്ലത്‌ എന്നു പറയുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമായി എന്റെ വായന ചുരുങ്ങി. അതെന്റെ ആസ്വാദന ശക്തിയെ സാരമായി ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷെ സമയ നഷ്ടം ഒഴിവാക്കാമല്ലോ എന്ന സ്വാർത്ഥ ചിന്തയല്ലേ എന്നെ അവന്റെ നല്ല സർട്ടിഫിക്കേറ്റ്‌ കിട്ടിയ പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രം വായിക്കുവാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്‌?. ഈ പുസ്തകം എവിടെ നിന്നാണവന്‌ കിട്ടിയത്‌?

ചിന്തയുടെ ഒഴുക്കിൽ നിന്ന് അനന്തൻ പുറത്തു വന്നു. അനന്തൻ പുസ്തകം എടുത്ത്‌ സസൂക്ഷമം അതിന്റെ പുറം ചട്ടയിൽ നോക്കി. 'അവൾ..മാളവിക' ശിവന്റെ കൈപ്പടയാണ്‌. നീല ബോൾ പോയിന്റ്‌ പേന കൊണ്ട്‌ എഴുതിയിരിക്കുന്നു. ഇതു ശിവൻ ബയന്റിടതാണ്‌. അനന്തൻ ആ പുസ്തകത്തിന്റെ ബയന്റ്‌ അഴിച്ചു. മുഷിഞ്ഞ പുറംച്ചട്ട. അവിടെ ശിവൻ എഴുതിയത്‌ തന്നെ എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നു. പഴയ പ്രിന്റിംഗ്‌ ആണ്‌. എഴുത്തുകാരന്റെ പേര്‌ ആരോ നീല മഷി കൊണ്ട്‌ അമർത്തി വരച്ച്‌ മറച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരക്ഷരം കൂടി വായിച്ചെടുക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല.

പരാജയം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. പോട്ടെ, എന്തെങ്കിലും വഴിയുണ്ടാകും. ഈ പുസ്തകം വായിച്ച ശേഷം, അടച്ച്‌ വെച്ച്‌, മുകളിലേക്ക്‌ കണ്ണുകൾ തുറിപ്പിച്ച്‌ അവൻ അനങ്ങാതെ കിടന്നതും, അവനെ കുലുക്കി വിളിച്ച്‌, പുറത്തെ കടയിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാൻ നിർബന്ധിച്ചതും ഇപ്പോഴും നന്നായി ഓർക്കുന്നു. അന്നു ഞാൻ പുസ്തകത്തെ കുറിച്ച്‌ ഒന്നും തന്നെ ചോദിച്ചില്ല അല്ലേ?.

ശിവൻ, അവൻ അനാഥനായിരുന്നുവോ? അവകാശികളില്ലാത്ത അവന്റെ ജഢം സംസ്ക്കരിച്ച്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ ഒറ്റയ്ക്ക്‌, അനാഥനായി ആ മുറിയിൽ കഴിയുവാൻ മനസ്സ്‌ വന്നില്ല. അവന്റെ മണം, അവന്റെ പൊട്ടിച്ചിരികൾ..എല്ലാം ആ മുഷിഞ്ഞ, ഇരുണ്ട, കുഞ്ഞു മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. എത്രയോ വട്ടം നമ്മൾ പിണങ്ങിയിരിക്കുന്നു..അത്രയും തവണ ഇണങ്ങിയിട്ടുമുണ്ട്‌. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു. സത്യസന്ധ്യതതയുടെ പ്രകാശം. ആ പ്രകാശം ആ ഇരുണ്ട മുറി മുഴുവനും പ്രകാശമാനമാക്കിയിരുന്നു. അതിന്റെ മിനുങ്ങുകൾ, രേണുക്കൾ..എപ്പോഴും ആ മങ്ങിയ മുറിക്കുള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കത്‌ അനുഭവിക്കുവാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ അതൊക്കെ അസഹ്യമായി മാറിയത്‌ എത്ര പെട്ടെന്നാണ്‌?.. ഒരു തരം വല്ലായ്മ. എനിക്കു വിഷാദ രോഗം പിടിപെടുമോ എന്നു ഭയം തോന്നിയത്‌ കൊണ്ട്‌ തന്നെയാണ്‌ ആ മുറി ഒഴിഞ്ഞു കൊടുത്തത്‌. അവന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ - അടുത്ത ഗ്രന്ഥശാലയിൽ കൊടുത്ത ആ പുസ്തകങ്ങൾ - അവ അവയുടെ പ്രയാണം ഇപ്പോഴും തുടരുന്നുണ്ടാവും. ഈ പുസ്തകം മാത്രം..അവൻ അവസാനമായി വായിച്ച പുസ്തകം.. അവനേക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ ഈ പുസ്തകത്തിലൂടെ ജീവിക്കട്ടെ. എനിക്കു അങ്ങനെ തോന്നി എന്നു പറയുന്നതിലും ഭേദം, എന്നേക്കൊണ്ട്‌ ആരോ അങ്ങനെ തോന്നിപ്പിച്ചു എന്നു പറയുന്നതാവും ശരി.


പുസ്തകം ഒന്നുയർത്തി അന്തന്തൻ അതിന്റെ വലിപ്പം ഒന്നു കൂടി നോക്കി.
ഇടത്തരം വലിപ്പം മാത്രം. ചെറുതെന്നോ, വലുതെന്നോ പറയാൻ കഴിയില്ല. തുടക്കം വായിച്ചപ്പോൾ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക്‌ മുൻപുള്ള ഒരു സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കഥയെന്നാണ്‌ കരുതിയത്‌. വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ആഖ്യാനരീതിയാണ്‌ ഇതിൽ കഥാപാത്രങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്തുവാൻ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. വളരെ സ്വാഭാവികമായി പലരും കടന്നു വരുന്നുണ്ട്‌. അപ്രധാനം എന്നു ഞാൻ കരുതിയ പലരും പിന്നീട്‌ കഥയുടെ ഗതി തന്നെ തിരിച്ചു വിടുവാൻ കാരണമായത്‌ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. രാജ്യ സുരക്ഷയ്ക്കായി നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ഒരു വിഷകന്യകയുടെ കഥ. അവളുടെ പ്രേമ സങ്കൽപ്പങ്ങളുടെ..ആത്മസംഘർഷങ്ങളുടെയും. വർഷങ്ങൾക്ക്‌ ശേഷം അവൾ പുനർജ്ജനിക്കുന്നു..അടങ്ങാത്ത പ്രേമം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച്‌ കൊണ്ട്‌..അവളുടെ സങ്കൽപ്പത്തിലെ കാമുകനെ തിരഞ്ഞുള്ള പ്രയാണം..അവളുടെ അനുഭവങ്ങൾ. വളവു തിരിഞ്ഞ വാഹനം, നിയന്ത്രണം വിട്ട്‌, അഗാധമായ ഗർത്തത്തിലേക്ക്‌ വായുവിലൂടെ കുതിച്ചത്‌ പോലെയായിരുന്നു പിന്നീടുള്ള ഭാഗങ്ങൾ. പലപ്പോഴും ഒരു പന്തയം വെയ്ക്കുന്നത്‌ പോലെ ഞാൻ പലതും കണക്കു കൂട്ടി.. പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിലും കാതങ്ങൾ മുന്നിലാണ്‌ കഥാകൃത്ത്‌ കഥയെ കൊണ്ടു പോകുന്നത്‌..സമർത്ഥനായ ഒരു വൈമാനികൻ നിയന്ത്രിക്കുന്ന വിമാനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു സുഖം. ഇത്ര സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു കഥ പറയാൻ കഥാകാരൻ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന രചനാ തന്ത്രങ്ങൾ..ശബ്ദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതിലും, കാലം, സമയം എന്നിവ ഉപയോഗിക്കുന്നതിലെ കണിശതയും..ശരിക്കും എന്നെ വലിച്ചു കൊണ്ട്‌ പോകുകയായിരുന്നു..ചിലപ്പോൾ തോന്നി..ഞാൻ ഒരു കുതിരപ്പുറത്തിരിക്കുകയാണെന്ന്!. കുതിരപ്പുറത്തിരിക്കുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ, നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും കുതിരയ്ക്ക്‌ സ്വന്തം!. ഞാൻ വെറും യാത്രക്കാരൻ മാത്രം..

തൊട്ടപ്പുറത്തെ മുറിയുടെ വാതിക്കലിൽ നിന്നും ഒരു ചിരി ശബ്ദം ഉയർന്നു.
ഇതു ബാലന്റെ ചിരിയല്ലേ?. ശരിക്കുള്ള പേര്‌ ബാലചന്ദ്രൻ എന്ന് അവനുമായി പിന്നീടെപ്പോഴൊ സംസാരിക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞതോർക്കുന്നു. ചിലരവനെ 'ബാലൂ' എന്നുറക്കെ നീട്ടി വിളിക്കുന്നത്‌ കേട്ടതും ഓർമ്മയുണ്ട്‌. എങ്ങനെ വിളിച്ചാലും അവൻ വിളി കേൾക്കുന്നുണ്ട്‌. അവനെ ആരും എന്തെ 'ചന്ദ്രൻ' എന്നു വിളിക്കാത്തത്‌? 'ബാലചന്ദ്രൻ' - അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾ അതിബുദ്ധിയുള്ളവർ തന്നെ. ചെറുപ്പത്തിൽ ബാലനെന്നും, യുവാവാകുമ്പോൾ ചന്ദ്രനെന്നും, മധ്യവയസ്കനാകുമ്പോൾ, ബാലചന്ദ്രൻ എന്നും വിളിക്കാം. എന്തു സൗകര്യമാണത്‌!. അവനെ ഓർക്കുമ്പോഴെ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന എണ്ണമിനുപ്പുള്ള, ചുരുണ്ട മുടിയാണോർമ്മ വരിക. അതിനുള്ളിൽ ആണവൻ അവന്റെ സുന്ദര മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്‌!. ബാലനെന്താ എപ്പോഴും വെളുത്ത മുണ്ട്‌ മാത്രം ധരിക്കുന്നത്‌? അവന്റെ മനസ്സ്‌ പോലെ എപ്പോഴും വൃത്തിയുള്ളതായിരുന്നു അവൻ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളും എന്നാണ്‌ തോന്നിയിട്ടുള്ളത്‌. എന്നാണ്‌ അവനെ ആദ്യമായി കണ്ടത്‌? വീതിയുള്ള നെറ്റിയും, ജിജ്ഞാസ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും. അതാണല്ലോ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്‌. അവൻ ബുദ്ധിയുള്ള ഒരുവനാണെന്ന് കണ്ടാൽ ആർക്കും ഉടൻ മനസ്സിലാകും. പുസ്തകങ്ങളോട്‌ അവൻ കാണിക്കുന്ന ആർത്തി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക്‌ ശിവനെ ഓർമ്മ വന്നു. ഈ പുസ്തകം അവൻ മടിച്ച്‌ മടിച്ച്‌ ചോദിച്ചതാണ്‌. അവനിതു കൊടുക്കണം. കൊടുക്കാമെന്ന് വാക്കു പറഞ്ഞതാണ്‌. അവനിത്‌ ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കില്ല. ക്ഷീണിച്ചു.. ഒറ്റയിരുപ്പിനു പുസ്തകം വായിച്ചു പരിചയമില്ലാത്തത്‌ കൊണ്ട്‌ തന്നെ. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മനസ്സിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, കഥാപാത്രങ്ങൾക്കൊപ്പം, വായിക്കുന്നയാളുടെ മനസ്സും, ബുദ്ധിയും ക്ഷീണിക്കും. ആ ക്ഷീണം എന്റെ ശരീരത്തിനെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു..

അന്തൻ തൊട്ടടുത്തു കണ്ട ഒരു പത്രത്തിന്റെ പഴയ താളിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കഷണം കൈ നീട്ടിയെടുത്ത്‌, കീറി, അടയാളമായി പേജുകൾക്കിടയിൽ വെച്ചു. ശേഷം പുസ്തം അടച്ച്‌ മെത്തയിൽ ചുവരിനരികിലായി വെച്ചു.

തലയ്ക്ക്‌ മുകളിൽ ഫാൻ അവിശ്രമം കറങ്ങുന്നുണ്ട്‌. മനുഷ്യൻ കണ്ടുപിടിച്ച, അവന്റെ അടിമ. അടിമകളില്ലാതെ ജീവിക്കുവാൻ വയ്യ. ഇല്ല..ഒന്നും ആലോചിക്കുവാൻ വയ്യ. അത്രയ്ക്കുണ്ട്‌ ക്ഷീണം. വിശ്രമം..പൂർണ്ണ വിശ്രമം. അതാണ്‌ വേണ്ടത്‌. ഓരോ കോശങ്ങളിലും ക്ഷീണം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതെല്ലാം ഒഴുകി പോകട്ടെ. എന്നാൽ മാത്രമെ ഊർജ്ജം നിറയ്ക്കുവാനിടം ലഭിക്കുകയുള്ളൂ.

അനന്തൻ കണ്ണുകൾ സാവധാനം അടച്ച്‌, കൈകൾ നെഞ്ചത്ത്‌ പിണച്ച്‌ വെച്ച്‌ കിടന്നു. ഇളം റോസ്‌ നിറത്തിലുള്ള കർട്ടൻ തള്ളി മാറ്റി കൊണ്ട്‌, ജനലഴികൾക്കിടയിൽ കൂടി, ഒരു ചെറിയ കാറ്റ്‌ അകത്തേക്ക്‌ വന്ന് എല്ലായിടവും പരതി. നിദ്രയുടെ പതിഞ്ഞ വിരലുകൾ കൺപോളകളെ മെല്ലെ തഴുകി ഉറക്കി. ഉറക്കത്തിലേക്ക്‌ ഒഴുകി ഇറങ്ങുമ്പോൾ, ഏതോ ഒരു നിമിഷം സ്വപ്നങ്ങൾ നീന്തിയടുത്തേക്ക്‌ വന്നു.

വാതിലിൽ മുട്ടു കേട്ടു ചെന്ന് വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ ബാലനെയാണ്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചത്‌. അവിടെ ഒരു സ്ത്രീയെയാണ്‌ കണ്ടത്‌. അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടി. നെറ്റിയിലേക്ക്‌ വീണ്‌ കിടന്ന മുടി ഒതുക്കി നിർത്തുവാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു അവൾ. മുടിയും വസ്ത്രങ്ങളും നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരിക്കുന്നു. മഴ പെയ്തൊ? എപ്പോൾ? ഒരു ശബ്ദവും കേട്ടില്ലല്ലോ?.
'ഞാനൊന്നകത്ത്‌ വന്നോട്ടേ?'. അവൾ അപേക്ഷാസ്വരത്തിലാണ്‌ ചോദിച്ചതെങ്കിലും, ഒരു കാമുകി കാമുകനോട്‌ ചോദിക്കുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി. വാതിൽക്കലിൽ നിന്നും മാറി നിന്നപ്പോൾ, നന്ദി വാക്കൊന്നും പറയാതെ ഉടൻ അകത്തേക്ക്‌ അവൾ കയറി. ഞാൻ പുറത്തേക്ക്‌ നോക്കി. മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്നലെ മഴ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇല്ല, കഴിഞ്ഞ ഒന്നു രണ്ടു മാസങ്ങളായി മഴയുണ്ടായിരുന്നില്ല. വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ നിന്ന് മടങ്ങി വരുമ്പോൾ മഴക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെയിപ്പോൾ..ഇത്ര പെട്ടെന്ന്‌?. ചുറ്റും മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം. ബാക്കി എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളേയും മഴ വിഴുങ്ങി കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു!. ചിലപ്പോൾ മറ്റു ശബ്ദങ്ങളൊന്നും കേൾക്കാതിരിക്കുവാൻ പെയ്ത മഴയായിരിക്കുമിത്‌. വാതിൽ ഏതോ ഒരു ശക്തിയുടെ, പ്രേരണയുടെ ഫലമായി അടച്ച്‌ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്‌ കണ്ടു. വാതിൽ അടയ്ക്കുവാൻ അവൾ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നോ?
അപ്പോഴാണ്‌ ശ്രദ്ധിച്ചത്‌ - അവളുടെ കാതിനു മുകളിൽ വീണു കിടക്കുന്ന നീണ്ട മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ തിളങ്ങുന്ന വൈരക്കല്ലുകൾ പതിച്ച കമ്മലുകൾ. മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള നേർത്ത സാരിയാണവൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. അവയിൽ ചുവന്ന പൂക്കളെ പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ചെറിയ പൊട്ടുകളുണ്ടായിരുന്നു.

ഇവൾ..എനിക്കറിയാം..ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്‌. ഞാൻ പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ഞാൻ കാമിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ഇവൾ..മാളവികയല്ലേ?
നിശ്ശബ്ദം നോക്കി നിൽക്കുകയാണവൾ.
തനിക്ക്‌ ചിന്തിക്കുവാനുള്ള സമയം മനപ്പൂർവ്വം തന്നത്‌ പോലെ?.
അതിനു ശേഷം അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു,
'എന്നെ അറിയില്ലെന്ന് നുണ പറയാനല്ലേ നോക്കുന്നത്‌?. അതു വേണ്ട..എന്നെ അറിയും..ഞാൻ മാളവിക'.
തിരിച്ചൊന്നും പറയാതെ നിന്നു.
അപ്പോഴാണ്‌ ശ്രദ്ധിച്ചത്‌, അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ മഴത്തുള്ളികളില്ല! അവൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളിൽ നനവ്‌ പടർന്നിട്ടുമില്ല!. പുറത്തിറങ്ങി നോക്കിയാലോ? പുറത്ത്‌ മഴ പെയ്യുന്നത്‌ ഞാൻ കണ്ടതല്ലേ?..അല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ വേണ്ട..

'ഇല്ല, നുണ പറയുന്നില്ല. എനിക്കറിയാം മാളവികയെ' ഞാൻ അവൾക്ക്‌ മറുപടി പറയും പോലെ പറഞ്ഞു.
'അപ്പോൾ പേര്‌ മറന്നിട്ടില്ല അല്ലേ? അതു നന്നായി'. അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
എന്തു ഭംഗിയാണവളുടെ ചിരി കാണാൻ?

അവൾ അവളുടെ ഇടതു കൈയുയർത്തി എന്റെ വലതു തോളിൽ വെച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൾ എനിക്കു വളരെ അടുത്താണ്‌ നിൽക്കുന്നത്‌. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വ്യക്തമായി കാണാം. തേനിന്റെ നിറമാണതിന്‌. കാട്ടു തേനിന്റെ നിറമുള്ള കണ്ണുകൾ. അവൾ കൈകൾ നിറയെ വെള്ളി വളകൾ അണിഞ്ഞിരുന്നു. കൈയുയർത്തിയപ്പോൾ, അവ കിലുങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതാണ്‌.
അവൾ വളരെ പതുക്കെ, പതിയെ ചോദിച്ചു,
'എന്നോട്‌ നിനക്ക്‌ പ്രേമമല്ലേ?'.
അല്ലെന്നങ്ങനെ പറയും?. ഇതാദ്യമായാണ്‌ കാണുന്നതെങ്കിലും, കൽപാന്തങ്ങളായി, ജന്മങ്ങളായി അറിയുന്നപോലെ..
'നമ്മളിതിനു മുൻപ്‌ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ?' ഞാൻ ചോദിച്ചു.
'ശരിയാണ്‌ കണ്ടിട്ടില്ലായിരിക്കും. എന്നാൽ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്‌. എന്നെ അറിയുകയും ചെയ്യാം. എന്നോട്‌ നിനക്ക്‌ പ്രേമമില്ലെന്ന് പറയുമോ?'
എന്തു സ്വാതന്ത്ര്യത്ത‍ാടെയാണ്‌ സംസാരിക്കുന്നത്‌!. എത്രയോ വർഷങ്ങളായി അറിയാവുന്ന പോലെയാണ്‌ സംസാരിക്കുന്നത്‌.
അവളെന്റെ ഇടതു കൈ പിടിച്ചുയർത്തി. അപ്പോഴും അവളുടെ വെള്ളി വളകൾ കിലുങ്ങി. ഞാൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
അവളുടെ തുടുത്ത ചുണ്ടുകളുടെ നേർക്കുയർത്തി, എന്റെ ഇടതു കൈയുടെ മണിബന്ധത്തിൽ അവൾ സാവധാനം ചുംബിച്ചു.

വീണ്ടും കതകിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം. ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇതാരാണിപ്പോൾ?.

അനന്തൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണു തുറന്നു. സ്വപ്നമായിരുന്നു കണ്ടതെല്ലാം? സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നു?.
താനിപ്പോഴും കിടക്കയിൽ തന്നെ.
അനന്തൻ കാതോർത്തു. പുറത്ത്‌ മഴപെയ്യുന്നുണ്ടൊ?. ഇല്ല, ഒരു ശബ്ദവും കേൾക്കുന്നില്ല. കതകിൽ ആരോ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം ഒഴിച്ച്‌.
കണ്ടത്‌ സ്വപ്നമെന്ന് വിശ്വസിക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. മേശപ്പുറത്ത്‌ ടൈം പീസ്‌ രാത്രി ഒൻപത്‌ മണി കഴിഞ്ഞുവ്‌എന്ന് കാണിച്ചു.
'ഞാൻ കുറച്ചധികം ഉറങ്ങി പോയി'. അനന്തൻ തന്നോട്‌ തന്നെ പറഞ്ഞു.
അനന്തൻ തലകുലുക്കി ഉറക്കം വിടുവിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടെഴുന്നേറ്റു.
ഉടുത്തിരുന്ന വെള്ളമുണ്ട്‌ ഒന്നഴിച്ച്‌ വീണ്ടും അരയിൽ മുറുക്കി ഉടുത്തു. ഉറക്കം പൂർണ്ണമായി വിട്ടകന്നിട്ടില്ല. അയാൾ സാവധാനം ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.
മഞ്ഞ ചുരിദാറിട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി അവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
'ഞാനൊന്നകത്തേക്ക്‌ വന്നോട്ടേ?'
പെട്ടെന്നാണ്‌ അനന്തന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ വൈദ്യുതി പോലെ എന്തോ ഒന്ന് കടന്ന് പോയത്‌.
'ഇവൾ മാളവികയല്ലേ?' അയാൾ ഓർത്തു. കുറച്ച്‌ മുൻപ്‌ സ്വപ്നം കണ്ടത്‌. അത്‌ സ്വപ്നം തന്നെ ആയിരുന്നുവോ എന്നിപ്പോഴും സംശയം.
അയാൾ പുറത്തേക്ക്‌ എത്തി നോക്കി. ഇല്ല, മഴ പെയ്യുന്നില്ല.
എന്താണിത്‌? അയാൾ വാതിലിന്റെ അരികിലേയ്ക്ക്‌ മാറി നിന്നു.
അവൾ ഒരു കാറ്റൊഴുകി പോകും പോലെ അകത്തേക്ക്‌ കയറി പോയി. അപ്പോൾ അവിടം മുഴുവൻ ഒരു സുഗന്ധം പരന്നു.
ഇതേത്‌ പൂവിന്റേതാണ്‌?. അവൾ തലമുടിയിൽ ഒരു പൂവും കോർത്തു വെച്ചിട്ടില്ലല്ലോ? അയാൾ ഓർമ്മയിൽ അതേത്‌ ഗന്ധമെന്ന് പരതി കൊണ്ടിരുന്നു.
പിന്നീട്‌ യാന്ത്രികമായി വാതിലടച്ചു.
എന്തിനാണങ്ങനെ ചെയ്തത്‌? അയാൾക്ക്‌ സ്വന്തം പ്രവൃത്തി സ്വയം ന്യായീകരിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ, അവൾ അയാളെ തന്നെ നോക്കി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മുൻപ്‌ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടത്‌ പോലെ. അവളുടെ മുടി നനഞ്ഞിരിക്കുന്നുവോ എന്നു അനന്തനു സംശയം തോന്നി. അവൾ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചെറിയ പൊട്ട്‌ ചാർത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതു വെള്ളം വീണ്‌ കുറച്ച്‌ ഒലിച്ചിറങ്ങിയതു പോലെ അയാൾക്ക്‌ തോന്നി.
ഇല്ല, മഴ പെയ്തിട്ടില്ല, അവൾ നനഞ്ഞിട്ടുമില്ല. എല്ലാം തോന്നലുകളാണ്‌.
അയാൾ മനസ്സിനെ പഠിപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഇവൾ തന്നെയല്ലേ കുറച്ച്‌ മുൻപ്‌ മഞ്ഞ സാരിയണിഞ്ഞ്‌, എന്റെ കൈയിൽ..
ഇപ്രാവശ്യം നുണ പറഞ്ഞാലോ അറിയില്ലെന്ന്?
അപ്പോഴേക്കും അവളിങ്ങനെ പറഞ്ഞു,
'എന്നെ അറിയില്ലെന്ന് നുണ പറയാനല്ലേ നോക്കുന്നത്‌? അതു വേണ്ട!..എന്നെ അറിയും..ഞാൻ മാളവിക'.
ഇതു തന്നെയല്ലേ അവൾ കുറച്ച്‌ മുൻപ്‌ പറഞ്ഞത്‌? കുറച്ച്‌ മുൻപ്‌ ഞാൻ കേട്ടത്‌? അതോ ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു എന്നത്‌ എന്റെ തോന്നലാണോ?
കുറച്ചു നേരം അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്ന ശേഷം അനന്തൻ പറഞ്ഞു,
'ഇല്ല നുണ പറയുന്നില്ല. എനിക്കറിയാം മാളവികയെ'
'അപ്പോൾ പേര്‌ മറന്നിട്ടില്ല അല്ലേ. അതു നന്നായി'. അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
അവൾ അനന്തന്റെ അടുത്തേക്ക്‌ വന്നു. അനന്തൻ മണി ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു.
അവളുടെ കാലിൽ കൊലുസുണ്ടായിരുന്നുവോ? എങ്കിൽ അതിൽ ചെറിയ മണികൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം. അതോ അവളുടെ കൈയിലെ വെള്ളി വളകൾ..
രണ്ടും നോക്കി ഉറപ്പ്‌ വരുത്തണമെന്നുണ്ട്‌. പക്ഷെ, എന്തോ, നോക്കുവാൻ തോന്നുന്നില്ല. നോക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല.
അവൾ ഇപ്പോൾ എന്റെ വലതു തോളിൽ കൈ വെയ്ക്കും. അനന്തനെ ആ ചിന്ത പിടികൂടി.
അന്തന്റെ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ട്‌, അവൾ സാവധാനം ചോദിച്ചു.
'നിനക്കെന്നോട്‌ പ്രേമമാണ്‌. പ്രേമം മാത്രമല്ല..അല്ലേ?' ഒരു കുസൃതി ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നത്‌ പോലെ.
'ശരി തന്നെ. എനിക്ക്‌ നിന്നോട്‌ പ്രേമം തന്നെ. എന്താ, പ്രേമിച്ചു കൂടെ?' പെട്ടെന്ന് അനന്തൻ ചോദിച്ചു.
പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എവിടെ നിന്നാണ്‌ അങ്ങനെ പറയുവാൻ ധൈര്യം കിട്ടിയതെന്നയാൾ അതിശയിച്ചു.
അവൾ അയാളുടെ മറുപടി കേട്ട്‌ പിന്നെയും ചിരിച്ചു.
അയാൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ അവൾ അയാളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചില്ല, പകരം അവളുടെ ഇടതു കൈ കൊണ്ട്‌ അയാളുടെ വലതു കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട്‌ കട്ടിലിനരികിലേക്ക്‌ നടന്നു.
ഒരു പരസ്പരധാരണ പോലെ അവർ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.
താൻ ഷർട്ടൊന്നും ധരിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് കാര്യത്തിൽ അപ്പോഴാണ്‌ അനന്തൻ ബോധവാനായത്‌. തന്റെ നെഞ്ചിലെ ചുരുണ്ട രോമങ്ങളിലേക്ക്‌ അവൾ നോക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?. അയാൾ അവളെ നോക്കി. ഇല്ല, അവൾ അലസമായി മുറി മുഴുവൻ കണ്ണോടിക്കുകയാണ്‌.
'ഇതെന്താണ്‌ ഇവിടം മുഴുവൻ പൊടി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്‌?'
'ഞാനൊരാഴ്ച്ചയായി ഇവിടെയില്ലായിരുന്നു'. അതു പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ അതു പറയേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നിയത്‌.
ഞാൻ എവിടെ പോയിരുന്നുവെന്ന് അവൾ ചോദിച്ചാൽ എന്തു പറയും?
അവൾ സാവധാനം എഴുന്നേറ്റ്‌ ജനലിനരികിലേക്ക്‌ പോയി.
അപ്പോഴാണ്‌ ഓർത്തത്‌, എവിടെ ആ പുസ്തകം?
അയാളുടെ കണ്ണുകൾ മെത്തയുടെ പുറത്ത്‌ മുഴുവനും തിരഞ്ഞു.
അതു പുതപ്പിനടിയിലോ, കട്ടിലിനടിയിലോ വീണു പോയിരിക്കാം.
അവൾ ജനലിനരികിൽ തന്നെ നിൽക്കുകയാണ്‌. അടച്ചിട്ട രണ്ടാമത്തെ പാളി അവൾ പതുക്കെ തുറന്നിട്ടു. പുറത്തു നിന്ന നിലാവ്‌ അകത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു. അവളുടെ കാതിലെ വൈരക്കമ്മലുകൾ നിലാവിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങി.

അവളുടെ ചുവന്ന കവിൾത്തടങ്ങൾ ആ ഇളം നീല പ്രകാശത്തിൽ ജ്വലിക്കുന്നു. നോക്കി നിൽക്കെ അവളുടെ സൗന്ദര്യം വർദ്ധിച്ചു വരുന്നതു പോലെ തോന്നി അയാൾക്ക്‌.
എഴുന്നേറ്റ്‌ അടുത്തേക്ക്‌ പോകാനാണ്‌ മനസ്സ്‌ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്നത്‌. അനന്തൻ കട്ടിലിന്‌ സമീപമിട്ടിരുന്ന കസേരയിൽ കിടന്ന തോർത്തെടുത്ത്‌ പിൻകഴുത്ത്‌ ചുറ്റി നെഞ്ച്‌ മറച്ചിട്ടു. അതിനു ശേഷം എഴുന്നേറ്റ്‌ അവളുടെ അടുത്തേക്ക്‌ പോയി.

ഇവൾ ..മാളവിക. മാളവികയെ എനിക്കറിയാം. എന്റെ മനസ്സ്‌ മുഴുവൻ അവളാണ്‌. അവളോടുള്ള പ്രേമം മാത്രമാണ്‌. പുസ്തകത്തിൽ വായിച്ചതിനേക്കാൾ സുന്ദരിയാണവൾ. അവളുടെ ശബ്ദം സങ്കൽപ്പിച്ചതിനേക്കാൾ മധുരമാണ്‌. അവളുടെ സാമീപ്യം..അതെന്നും ഉണ്ടാവണം.

അടുത്ത്‌ ചെന്നപ്പോഴാണ്‌ അവളുടെ കവിളിൽ കൂടി ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ കണ്ടത്‌. ആ തുള്ളികൾ വൈരക്കല്ലുകൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്‌. അവൾ ജനലിനു പുറത്തേക്ക്‌ നോക്കി കൊണ്ട്‌ തിരിഞ്ഞു നിന്നത്‌ കൊണ്ടാവാം നേരത്തെ കാണാതെ പോയത്‌. അയാൾ വേഗം കൈയുയർത്തി ആ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ തുടച്ചു.
'എന്നെ വിട്ടു പോകരുത്‌' അവൾ അയാളുടെ കൈയിൽ കയറി പിടിച്ചു.
'ഞാൻ എന്തിനു വിട്ടു പോകണം?. എങ്ങനെ നിന്നെ വിട്ടു പോകും?'.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നതയാൾ കണ്ടു.
'ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ പോകില്ലെന്ന്? ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടാവും. എന്നും എപ്പോഴും'.
അവൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക്‌ നോക്കി കൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു,
'എനിക്കതു മാത്രം മതി. അതു മാത്രം.'
അവൾ പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അവ അവ്യക്തമായിരുന്നു.
രാത്രി മുഴുവനും അവർ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
നിദ്രയിലേക്ക്‌ വഴുതി വീഴും പോലെ തോന്നിയ ഏതോ ഒരു നിമിഷം അവൾ അയാളുടെ ഇടതു കൈ ഉയർത്തി അവളുടെ ചുണ്ടോട്‌ ചേർത്തു.
അയാൾ നിർവൃതിയോടെ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

.....

'സാറെ ഒന്നു തുറന്നെ. ഇന്നെന്താ ലീവാണോ?'.
ഇതും പറഞ്ഞു കതകിൽ മുട്ടി വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ബാലന്റെ ശബ്ദം അടുത്ത മുറിയിലെ സുകുമാരൻ കേട്ടു.
ശബ്ദം ഉയർന്നുയർന്നു വന്നതു കൊണ്ടാവാം, സുകുമാരൻ തന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി പുറത്തേക്ക്‌ വന്നു.

'എന്താടാ ബാലുവെ കതകു ചവിട്ടി പൊളിക്കുന്നേ? ആ പാവത്തിനെ ഉറങ്ങാൻ വിട്ടൂടെ'. സുകുമാരൻ പകുതി തമാശയായും, പകുതി കാര്യമായും ചോദിച്ചു.
'ഇല്ല സാറെ, ഇന്ന് തൃശൂർക്ക്‌ പോകണം എന്ന് പറഞ്ഞ കക്ഷിയാ. ഇതു വരെ പുറത്തേക്ക്‌ കാണാത്തത്‌ കൊണ്ടാ..'
സുകുമാരൻ അനന്തന്റെ മുറിയുടെ മുൻപിലേക്ക്‌ വന്നു.
'നീ കതക്‌ തല്ലി പൊളിക്കാതെ! ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ'.
ഒന്നു രണ്ട്‌ വട്ടം കതകിൽ അനന്തനെ പേർ ചൊല്ലി വിളിച്ചിട്ട്‌, അയാൾ കുനിഞ്ഞ്‌ കതകിന്റെ താക്കോൽ ദ്വാരത്തിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക്‌ നോക്കി.
തല പെട്ടെന്ന് ഉയർത്തി അയാൾ ബാലനോട്‌ പറഞ്ഞു,
'നീ വേഗം ചെന്ന് നമ്മുടെ പൗലോസേട്ടനെ ഒന്നു വിളിച്ചേ'.
സുകുമാരന്റെ പരിഭ്രമം കണ്ട്‌, 'എന്താ സാറെ പ്രശ്നം?' എന്നും പറഞ്ഞ്‌ ബാലനും താക്കോൽ ദ്വാരത്തിലൂടെ നോക്കി.
മുറിയുടെ വലതു ഭാഗത്ത്‌ ചുമരിനോട്‌ ചേർത്തിട്ടിരിക്കുന്ന കട്ടിലിൽ അനന്തൻ കമഴ്‌ന്നു കിടക്കുന്നു.
ഇടതു കൈ കട്ടിലിനു പുറത്തേക്ക്‌ നീണ്ട്‌ കിടന്നിരുന്നു.
കൈയുടെ താഴെയായി സിമന്റ്‌ തറയിൽ രക്തം തളം കെട്ടി കിടക്കുന്നു.
കുളിമുറിയുടെ വാതിക്കൽ വരെ രക്തം ഒഴുകി പോയിട്ടുണ്ട്‌.
ഞെട്ടി നിവർന്ന ബാലൻ താഴേക്ക്‌ ഓടി.

ഓടിക്കൂടിയവർ പല അഭിപ്രായങ്ങളും പറഞ്ഞു.
'കതക്‌ തല്ലിപൊളിച്ച്‌ കയറിയാലോ'
'പോലീസിനെ വിളിക്കേണ്ടെ?'
'..പക്ഷെ കതക്‌ അകത്ത്‌ നിന്നും കുറ്റിയിട്ടിരിക്കുകയല്ലേ?'
'ചിലപ്പോൾ അയാൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്തതാവും'
'അയാൾക്ക്‌ സൂയിസൈട്‌ ചെയ്യേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ല. അയാളെ ഞാനിന്നലെയും കണ്ടതല്ലേ'
'ചിലപ്പോൾ അയാൾക്ക്‌ ഇപ്പോഴും ജീവനുണ്ടെങ്കിലോ'
'നമ്മൾ അതുമിതും പറഞ്ഞു സമയം കളയണോ?'
'അയാൾക്ക്‌ വല്ല അസുഖവും ഉണ്ടാവും'
'ചിലപ്പോൾ ഇപ്പോൾ എടുത്തോണ്ട്‌ പോയാൽ ആള്‌ രക്ഷപ്പെട്ടാലോ'

വാർത്ത കേട്ട പൗലോസിനു തലയ്ക്ക്‌ തീ പിടിച്ച പോലെ തോന്നി.
എത്ര നാളായി ഈ ലോഡ്ജ്‌ നടത്തി കൊണ്ട്‌ പോകുന്നു.
ആൾക്കാരെ ശരിക്കും അറിഞ്ഞ ശേഷമേ മുറി കൊടുക്കാറുള്ളൂ.. എന്നിട്ടും ഇപ്പോൾ..
അനന്തൻ വെറുമൊരൂ വാടകക്കാരൻ മാത്രമല്ല എനിക്ക്‌. നല്ലൊരു സുഹൃത്ത്‌ കൂടിയാണ്‌.
അയാൾ ഒരിക്കലും ആത്മഹത്യ ചെയ്യില്ല.
അയാൾക്ക്‌ ശത്രുക്കളാരുമില്ല. പിന്നെ ഇതെങ്ങനെ?...


വാതിൽ പൊളിച്ചകത്ത്‌ കയറുവാൻ തീരുമാനമായി. പൗലോസാണ്‌ ആദ്യം അകത്ത്‌ കയറിയത്‌. ജനൽ തുറന്ന് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കട്ടിലിനരികിലേക്ക്‌ നടക്കും മുൻപ്‌ മുറി മുഴുവൻ അയാളൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. അനന്തൻ മുണ്ട്‌ മാത്രമാണ്‌ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. തോർത്ത്‌ കസേരയുടെ പുറത്ത്‌ കിടക്കുന്നു.

സുകുമാരനും, ബാലനും പിന്നാലെ കയറി വന്നു. മറ്റുള്ളവർ മുറിക്ക്‌ പുറത്ത്‌ നിന്നതേയുള്ളൂ.
കമഴ്‌ന്ന് കിടക്കുന്ന അനന്തനെ സുകുമാരനും ബാലനും ചേർന്ന് മലർത്തി കിടത്തി.
നാഡി പിടിച്ചു നോക്കി, മൂക്കിന്‌ താഴെ വിരൽ വെച്ചു നോക്കി. നെഞ്ചിൽ ചെവി ചേർത്ത്‌ വെച്ചു നോക്കി. തണുത്ത ശരീരം. ജീവൻ മണിക്കൂറുകൾക്ക്‌ മുൻപെ വിട്ട്‌ പോയിട്ടുണ്ടാകും.
ബാലൻ കട്ടിലിന്റെ കാൽക്കലായി കിടന്ന പുസ്തകം കണ്ടു.
അനന്തേട്ടൻ വായിക്കാൻ തരാമെന്ന് വാക്ക്‌ പറഞ്ഞതാണ്‌.
സുകുമാരനും പൗലോസും അനന്തനെ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ ബാലൻ പുസ്തകം എടുത്ത്‌ ഷർട്ടിനിടയിലൂടെ ഉള്ളിലിട്ടു.
മരണ കാരണം അപ്പോഴേക്കും അവർ കണ്ടുപിടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അനന്തന്റെ ഇടതു കൈത്തണ്ടയിൽ വലിയ, ആഴത്തിലുള്ള രണ്ടു മുറിവുകൾ. ബ്ലേഡ്‌ കൊണ്ട്‌ വരഞ്ഞ പോലെ.
കട്ടിലിനു സമീപം ഒരിടത്തും ബ്ലേഡോ, മൂർച്ചയുള്ള വസ്തുക്കളോ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
'ചിലപ്പോൾ തറയിലെ രക്തത്തിൽ മുങ്ങി കിടപ്പുണ്ടാവും' പൗലോസ്‌ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
'അതൊക്കെ പോലീസ്‌ ചെയ്യട്ടെ. ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവരെ വിളിക്കാൻ പോവാണ്‌. ഇതു ഭയങ്കര ചതി ആയി പോയി'.
ഇതും പറഞ്ഞ്‌ പൗലോസ്‌ മുറിക്ക്‌ പുറത്തേക്ക്‌ പോയി. അയാളുടെ പിന്നാലെ സുകുമാരനും, ബാലനും.

....

മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്ക്‌ ശേഷം. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞ സമയം.

ബാലൻ അടച്ചു വെച്ച ഇരുമ്പു പെട്ടി തുറന്നു, തുണികൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു പുസ്തകം പുറത്തെടുത്തു.
വോൾട്ടെജ്‌ കുറഞ്ഞ ബൾബിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, തറയിൽ, പായയിൽ ചുമരിൽ ചാരിയിരുന്ന് അയാൾ പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ പേജിൽ എഴുതിയത്‌ വായിച്ചു.
'അവൾ..മാളവിക'.

Post a Comment

19 comments:

  1. കൊള്ളാം. ഒറ്റയിരിപ്പിനു വായിച്ചുതീര്‍ത്തു. കഥയുടെ അവസാനഭാഗത്തിന് എന്തോ ഒരു കുറവുപോലെ...ഇത്രയും നീട്ടെണ്ടിയിരുന്നോ? ചിലപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നിയതാവാം!

    ReplyDelete
  2. മഞ്ഞ സാരി വരുമ്പോള്‍ തന്നെ കാര്യം പിടി കിട്ടിയിരുന്നു...
    സാബു...നന്നായിട്ടുണ്ട്..വീണ്ടും വരാം..

    ReplyDelete
  3. പേടിയാകുന്നു ശരിക്കിനും ഒന്നും മനസിലായില്ല

    ReplyDelete
  4. നന്നായിരിക്കുന്നു...ഒറ്റയിരിപ്പിനു വായിച്ചു...

    ReplyDelete
  5. ചിന്നവീടര്‍ പറഞ്ഞതു പോലെ ഈ കഥ അപൂര്‍ണ്ണമല്ല!
    പക്ഷെ, ഈ കഥ അവസാനിക്കില്ലൊരിക്കലും ;)

    പിറ്റികിട്ടിയോ?!

    ReplyDelete
  6. നി :സു: വിന്റെ കമന്റാണ് ഈ കഥയുടെ ഹൈലൈറ്റ് .:)
    അപൂര്ണമായ അവസാനിക്കാഴിക!

    ReplyDelete
  7. വാതിൽ പൊളിച്ചകത്ത്‌ കയറുവാൻ തീരുമാനമായി. പൗലോസാണ്‌ ആദ്യം അകത്ത്‌ കയറിയത്‌. ജനൽ തുറന്ന് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കട്ടിലിനരികിലേക്ക്‌ നടക്കും മുൻപ്‌ മുറി മുഴുവൻ അയാളൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. അനന്തൻ മുണ്ട്‌ മാത്രമാണ്‌ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. തോർത്ത്‌ കസേരയുടെ പുറത്ത്‌ കിടക്കുന്നു.

    ഈ വരികള്‍ രണ്ടു തവണ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്?
    കഥ എനിക്കത്ര പിടി കിട്ടിയില്ല.
    നാളെ ഒന്നുകൂടി വായിച്ച് നോക്കട്ടെ.
    പെരുന്നാള്‍ ആശംസകള്‍.

    ReplyDelete
  8. സാബു ചേട്ടാ..,
    മനോഹരമായ കഥ..... ഞാനും ശ്വാസം അടക്കി പിടിച്ചിരുന്നാണ് വായിച്ചത്... ഈ കഥ അവസാനിക്കുകയെ ഇല്ല... ഇനിയും മാളവിക വരും... ഓരോ ജീവനെയും പിഴുതെടുക്കാന്‍.. ചുണ്ടില്‍ ഒളിപ്പിച്ച വശ്യതയും, വെള്ളി വളകളുടെ കിലുക്കവുമായി...
    ശെരിക്കും ത്രില്ലിംഗ്...
    കഥാ പാത്രങ്ങളുടെ പേരും നന്നായിരിക്കുന്നു..
    സാബു ചേട്ടാ.. ഇനി കവിത മാത്രം പോരാ.. കഥ കൂടി പ്രതീക്ഷിക്കുമേ...

    ReplyDelete
  9. കൊള്ളാം നല്ല കഥ
    കുറച്ചു കൂടി ചുരുക്കാമായിരുന്നു.
    സാബൂന്‍റെ കഥയെല്ലാം ചെറുതല്ലെ.

    ReplyDelete
  10. വൈമാനികനെപ്പോലേയും,കുതിരസവാരിക്കാരനെപ്പോലെയും സാബുവും വായനക്കാരനെ നല്ല പാടവത്തോടെ ഒരു നീണ്ടയാത്രക്ക് കൊണ്ടുപോയി.അതെ ചില കഥാപാത്രങ്ങൾ നമ്മളെയങ്ങ് കൊണ്ടുപോകും...!
    കഥയുടെ പരിണാമഗുപ്തി വായനക്കാർ അവരവരുടെ യുക്തിപോലെ നിശ്ചയിച്ചാലും ,ഒറ്റയിരുപ്പിൽ വായിച്ചുപോകുവാനുള്ള ആ ടെന്റൻസി നിലനിർത്തുവാൻ കഥാകാരന് സാധിച്ചതിൽ അഭിനന്ദിക്കുന്നു...കേട്ടൊ

    ഒപ്പം ബക്രീദ് ആശംസകളും നേരുന്നു.

    ReplyDelete
  11. വ്യത്യസ്തമായൊരു കഥ. "അവള്‍.. മാളവിക". എല്ലാ മനസ്സുകളേയുമിട്ട് അമ്മാനമാടുന്നവള്‍..ഹൃദയത്തിന്റെ താളം തെറ്റിക്കുന്നവള്‍. ആദ്യം ശിവന്‍, പിന്നെ അനന്തന്‍, ഇപ്പോള്‍ ഇതാ ബാലന്‍.

    കഥയുടെ നീളമൊന്നും ഇവിടെ പ്രശ്‌നമായി തോന്നിയില്ല. വായിച്ചു തീര്‍ന്നതറിഞ്ഞില്ല. വായിക്കുന്ന സമയത്ത് ഞാന്‍ വേറെ ഏതോ ലോകത്തായിരുന്നു. എന്റെ അഭിനന്ദനങ്ങള്‍.

    കവിതയുടെയും കഥയുടെയും ലോകത്ത് ജൈത്രയാത തുടരൂ. ഭാവുകങ്ങള്‍.

    ReplyDelete
  12. നന്നായി, അപ്പോൾ എന്താണീ പ്രേമം, ഈ മാളവിക? പുസ്തകത്തിൽ മാത്രമുള്ളതോ? അതോ ആരെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന മോഹിനിയോ? മനോഹരമായി.

    ReplyDelete
  13. അഭിപ്രായം എഴുതിയ എല്ലാപേരോടും നന്ദി പറയുന്നു.

    കഥയ്ക്ക് ഒരു കുറിപ്പ് ചേർക്കണമെന്നു തോന്നുന്നു.
    ഇതു ഒരു വിഷകന്യകയുടെ കഥയാണ്‌. ജന്മാന്തരങ്ങളായി പ്രണയിച്ചു തീരാത്ത ഒരു വിഷകന്യക.

    ഗുപ്ത സാമ്രാജ്യത്തിലെ ചാണക്യന്റെ തന്ത്രങ്ങളിൽ ഒരെണ്ണം.
    നന്നെ ചെറുപ്പത്തിലെ പെൺകുട്ടികൾക്ക് ചെറിയ അളവിൽ വിഷം നല്കി വരുന്നു. ഭാവിയിൽ ആ പെൺകുട്ടിയെ രാജ്യരക്ഷയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.
    അവളുമായി ആരൊക്കെ സമ്പർക്കം പുലർത്തുന്നുവോ അവരൊക്കെ കൊല്ലപ്പെടും. (ചുരുക്കത്തിൽ ഒരു political assassination). ഇതു രാജ നീതിയുടെ ഭാഗമാണ്‌. രാജ്യത്തിനെ ശത്രുക്കളിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുവാനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗം.

    ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു വിഷകന്യകയ്ക്ക് ആരെയും പ്രണയിക്കുവാനോ, വിവാഹം കഴിക്കുവാനൊ കഴിയില്ല്ലല്ലോ.. ആ ചിന്തയാണ്‌ കഥയുടെ സാരം.

    അവൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന, അവളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരെ അവളുടെ ലോകത്തെക്ക് കൊണ്ടു വരുവാനുള്ള ഒരേ ഒരു വഴി അവരുടെ മരണമാണ്‌.

    ഇവിടെ കഥയിലെ കഥാപാത്രത്തിനു ജീവൻ വെച്ചാൽ എന്തു സംഭവിക്കും എന്നു കൂടി ഞാൻ സങ്കല്പ്പിച്ചു. (magical fantasy - അതായിരുന്നു ശ്രമം)
    അപ്പോൾ കഥാപാത്രം ആ കഥ വായിക്കുന്നവരെ മോഹിപ്പിക്കുകയും, ശേഷം അവരുടെ മരണ കാരണം ആവുകയും ചെയ്യുന്നു.

    കുറച്ചു കടന്നു പോയോ?

    സസ്നേഹം,
    സാബു എം എച്ച്

    ReplyDelete
  14. കഥയുടെ ലോകത്തേക്കൊരുയാത്ര.
    കൂട്ടത്തിൽ കൂട്ടിയവരെയും മായാലോകത്തെത്തിച്ചു.
    വിശദീകരണം നന്നായി.

    ReplyDelete
  15. ലേറ്റ് ആയി വന്നാലും ലേറ്റസ്റ്റായി വരാൻ പറ്റി. ഹൊ കൊട് കൈ. പലവിധ ചിന്തകൾ കടന്ന് പോയി. “ദസ് കഹാനിയാ” എന്ന ചിത്രത്തിൽ കുറച്ച് ഇത് പോലെയുള്ള ഒരു കഥയുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഒരു യക്ഷി/പ്രേതം പോലെയാണ്. ആ വഴിക്കാണ് മനസ്സ് ചിന്തിച്ചത്. ഒരു രക്തരക്ഷസ്സ് സംതിങ്ങ് ലൈക്ക് ദാറ്റ്. ലേറ്റായി വന്നത് കാരണം ഈ വിശദീകരണം വായിച്ചപ്പോൾ എല്ലാം പകൽ പോലെ വ്യക്തം. മനുഷ്യരെ പേടിപ്പിക്കാൻ ഓരോ കഥയുമായി ഇറങ്ങിക്കോളും.. സാബുവേട്ടോ അവളെ, മാളവികയെ ഒത്തിരി ഇഷടപ്പെട്ട സ്ഥിതിക്ക് അടുത്തത് ഞങ്ങടെ ഊഴമാണോ? അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ ബ്ലോഗും ബസ്സുമൊക്കെ ഏറ്റെടുത്ത് നടത്തുമല്ലോ. പിന്നെ കഥ ഫുൾ ഫ്ലോവിൽ വായിച്ചു. ശരിക്കും ഇഷ്ടായി. സൂപ്പർ.

    ReplyDelete
  16. കുറിപ്പു വായിച്ചു. കൊള്ളാം

    ReplyDelete
  17. katha nannai vazhangunnundallo.
    appo kathayum kavitayum varatte, vaikkan aalund.

    ReplyDelete
  18. കഥ ഒറ്റയിരുപ്പില്‍ വായിച്ചു തീര്‍ത്തു.
    ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങളും ഓരോ അത്ഭുതങ്ങളായി നിറയുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും, ശിവനും മാളവികയും. ഇപ്പോള്‍ ദേ അനന്തന് ശേഷം, ബാലനെന്ത് എന്നൊരു ചോദ്യവും ബാക്കിയാകുന്നു.
    ഒരു പക്ഷെ, ആ ഒരു ചോദ്യം കഥയില്‍ ശിവന് ശേഷം തന്നെ എന്നെ പ്രയാസപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. സബുവേട്ടാ നല്ലൊരു കഥ വായിക്കാനായ സംതൃപ്തിയില്‍.... നാമൂസ്.

    ReplyDelete