Tuesday, 10 January 2017

പ്രതിരോധത്തിലെ പഴുതുകൾ


ഒന്ന്

എല്ലാമാരംഭിക്കുന്നത് ഏതാണ്ട് രണ്ടാഴ്ച്ചകൾക്ക് മുൻപാണ്‌. ഹരീഷിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ തിരികെ വരികയായിരുന്നു. എന്റെ SUV യിൽ. വളയം പിടിച്ചിരുന്നത് സജിയും. അവന്‌ മദ്യം കഴിക്കുന്ന ശീലമുണ്ടെങ്കിലും, എന്നെപോലെ സാഹസികപരീക്ഷണങ്ങളിൽ തത്പരനല്ല. ഹരീഷ് കൊണ്ടുവന്ന വിദേശമദ്യങ്ങൾ കൂട്ടിക്കലർത്തി മനോധർമ്മമനുസരിച്ച് പലതരം കോക്ക്ടെയ്‌ലുകളുമുണ്ടാക്കി സജിക്ക് നേരെ നീട്ടിയെങ്കിലും ഞങ്ങളോടൊപ്പം പാനോത്സവത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ അവൻ താത്പര്യം കാണിച്ചില്ല. ഒരു മദ്യപന്റെ മര്യാദ ഞാനും ഹരീഷും കാണിച്ചു. എരിവേറിയ വരട്ടിയ പോത്തിറച്ചിയും, നാവിനെ ബാലെ നിർത്തമാടിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള നാരങ്ങാ അച്ചാറും മുന്നിലിരുന്നിട്ടും സജി തികഞ്ഞ നിയന്ത്രണം പാലിച്ചു. അവൻ സാത്വികനല്ല. പക്ഷെ അവനു അവന്റേതായ ചില വിശ്വാസങ്ങളും ചിട്ടകളുമുണ്ട്. എന്റെ തലയിലേക്ക് ലഹരി ഒരു പാമ്പിനെ പോലെ ചുറ്റിക്കയറി പോയി. ഉള്ളിലെവിടെയൊ അതിന്റെ ദംശം അനുഭവപ്പെട്ടു. വിഷം തീണ്ടിയതു ഞാൻ ശരിക്കുമറിഞ്ഞു. വാതിലുകളും, ജന്നലുകളും എനിക്ക് ചുറ്റിലുമായി കറങ്ങി വൃത്തം വരച്ചു. അതിവേഗത്തിൽ തിരിയുന്ന ഒരു സ്ഫടികഗോളത്തിനുള്ളിൽപെട്ടൊരവസ്ഥ. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ ഞാനും വാതിലിനും ജന്നലുകൾക്കുമൊപ്പം തിരിയാൻ തുടങ്ങി. ഹരീഷിന്റെ നിർത്താതെയുള്ള ചിരി എനിക്കപ്പോൾ ഒട്ടും പിടിച്ചില്ല. അവൻ ഇറുക്കമുള്ള ഒരു ചുവന്ന നിക്കർ മാത്രമായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത് എന്നോർക്കുന്നുണ്ട്. ഞാനവന്റെ മുൻതലമുറയെ എനിക്കറിയാവുന്ന അസഭ്യപദങ്ങൾ കൊണ്ടഭിഷേകം ചെയ്തു. നാലക്ഷരമുള്ള ആംഗലേയ അശ്ലീലപദങ്ങൾ എന്റെ നാവിൽ നിന്നും വഴുക്കലോടെ തെറിച്ചു. അതു കേട്ടിട്ടും അവൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവനൊരു സാഡിസ്റ്റാണ്‌. പക്ഷെ എനിക്കവനെ ഇഷ്ടമാണ്‌. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ അറബിനാട്ടിൽ നിന്നും വന്നതിന്റെ ആഘോഷമായിരുന്നു അത്. കാറിലിരിക്കുമ്പോഴും അവൻ ഫോണിൽ കാണിച്ചു തന്ന അർദ്ധനഗ്നസുന്ദരിയുടെ ഇടയിളക്കം മനസ്സിൽ താളത്തിൽ തുള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്നോനാലോ തവണ ഞാനതേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. സജി പാതിബുദ്ധനാണ്‌. ചെറുചിരിയോടെ അവൻ ‘നമുക്കും പോവാമെടാ..നീ സമാധാനമായിരി’ എന്നു പറഞ്ഞെന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ‘എന്നാലും അവന്റെയൊരു ഭാഗ്യം!’ ഇടയ്ക്കിടെ അങ്ങനെ പറയാതിരിക്കാനെനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. സജിയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുക്കെയും വണ്ടിയോടിക്കുന്നതിലായത് കൊണ്ട് അവനെ ശല്യപ്പെടുത്തണ്ടായെന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.

കഴുത്തൊടിഞ്ഞ കോഴിയുടെ അവസ്ഥയിൽ നിന്നു ഞാൻ മോചിതനായി വരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കഴക്കൂട്ടം കഴിഞ്ഞ് ആക്കുളം പാലം ആകുന്നു. പകൽ മുഴുവനുമുറങ്ങിയ സ്ട്രീറ്റ്ലൈറ്റുകൾ രാത്രികാവൽക്കാരെ പോലെ കണ്ണുംമിഴിച്ചു നില്ക്കുന്നത് ഞാനവ്യക്തമായി കണ്ടു. എനിക്ക് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. SUV ക്ക് മാത്രം ക്ഷീണമില്ല. വായു നിറച്ച ഒരു തലയിണയിലിരുന്ന് ഒഴുകിപോകുന്നത് പോലെയാണതിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ. എന്റെ കൺപോളകളിൽ നിന്നും ഭാരം ഊർന്നിറങ്ങുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
‘ടാ, ടാ..നോക്കടാ..ഒരുത്തൻ റോഡിൽ കേറി നില്ക്കുന്നു. നോക്കടാ..നോക്കടാ..’ സജിയുടെ അങ്കലാപ്പോടെയുള്ള വിളികേട്ടാണ്‌ ഞാൻ കണ്ണു തുറക്കുന്നത്. ഒരാൾ റോഡിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്നത് ഹെഡ്ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടു.
‘ഏതോ കീടം കേസാ..നീയൊന്നു ഹോണടിച്ചേ’.
സജി രണ്ടുവട്ടം ഹോണടിക്കുകയും ഹെഡ്ലൈറ്റ് ഫ്ലാഷ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അതിനിടയിൽ ഞാൻ ഒരാളെ കൂടി കണ്ടു. റോഡരികെ പോസ്റ്റിനടുത്തായി പാതിമറഞ്ഞ് മറ്റൊരാൾ. ഹെഡ്ലൈറ്റ് ഫ്ലാഷ് ചെയ്തപ്പോൾ അയാളുടെ കൈയ്യിലെ നീണ്ടവാൾ തിളങ്ങുന്നതും.
‘ടാ..നിർത്താതെടാ..ചവിട്ടിവിടടാ..’ ഞാൻ പാതിബോധത്തിൽ അലറി വിളിച്ചു. എന്റെ അലർച്ചയും പരിഭ്രമവും കണ്ട് സജി പൊടുന്നനെ ആക്സിലിറേറ്റർ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തി. ഒരു കാളക്കൂറ്റന്റെ ശക്തിയോടെ വണ്ടി കുതിച്ചു ചെന്ന് മുന്നിലേക്ക് കയറി വന്നയാളെ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം ഉണങ്ങിയ മരക്കഷ്ണങ്ങളുടെ മുകളിലൂടെ കയറിയിറങ്ങും പോലെ വാഹനം ഒന്നുലയും ചെയ്തു. ഞാൻ വാഹനത്തിന്റെ പിൻഗ്ലാസ്സിലൂടെ നോക്കി. ഒരു വെളുത്തരൂപം റോഡിൽ കിടന്നു പുളയുന്നു, അരികിലേക്ക് വാളുമായി ഒരാൾ ഓടിവരുന്നു. കാഴ്ച്ച നിമിഷങ്ങൾക്കകം ഒരു കടുകുമണിയോളം ചെറുതാവുകയും, ഇരുട്ടിലേക്ക് ചവുട്ടിത്താഴ്ത്തിയതു പോലെ മറഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്തു. സജി ആക്സിലിറേറ്ററിൽ നിന്നും കാലെടുത്തിരുന്നില്ല. എന്റെ തലയിൽ നിന്നും സർപ്പങ്ങളെല്ലാം ഊർന്നിറങ്ങി പോയിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും. ഞങ്ങളിരുവരും വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ പറഞ്ഞു,
‘പതുക്കെ വിട്..പട്രോൾ പോലീസുണ്ടാവും..’
സജി പെട്ടെന്ന് വാഹനത്തിന്റെ വേഗത കുറച്ചു.
‘അവൻ തട്ടിപോയ്ക്കാണുവോ?’
സിഗററ്റെടുക്കാൻ തുനിയുമ്പോഴെന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ വിരലുകൾ കുടഞ്ഞ് വിറയൽ മാറ്റാനൊരു ശ്രമം നടത്തി.
‘പോണേ പോട്ടടാ..അവിടെ നിർത്തിയിരുന്നെങ്കി ഇപ്പോ നമുക്ക് വെട്ടുകിട്ടിയേനെ..ഇവന്മാരൊക്കെ ചത്തു തൊലഞ്ഞു പോണതാ നല്ലത്..നീ ആ ഏ സി ഓഫാക്ക്..ഞാനൊന്ന് വലിക്കട്ട്’ അതു പറഞ്ഞ് ഞാൻ വണ്ടിയുടെ ചില്ല്‌ താഴ്ത്തി.
‘ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്..’ മെയിൽ റോഡ് വഴി പോണ്ട..ചിലപ്പോ അവന്മാരുടെ ആൾക്കാര്‌ നമ്മളെ ഫോളോ ചെയ്തു വന്നാലോ..വല്ല ഇടവഴിലൂടെം കേറ്റി വിട്‘
സജി ലൈറ്റ് ഡിം ചെയ്തു മെയിൻ റോഡ് വിട്ട് ആദ്യം കണ്ട് ഇടവഴിയിലേക്ക് വാഹനം തിരിച്ചു വിട്ടു. ഇപ്പോഴോർക്കുമ്പോൾ അതിശയം തോന്നുന്നു, എത്രവേഗമാണ്‌ ഞാനൊരു തികഞ്ഞ ക്രിമിനലിനെ പോലെ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയത്..

സിറ്റി മുഴുക്കെയും വെറുതെ ചുറ്റിക്കറങ്ങിയത് കൊണ്ട് പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും ഒന്നരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാണ്‌ വീട്ടിലെത്തിയത്. ഞങ്ങളീ വാടകവീട്ടിലേക്ക് മാറിയിട്ട് ഏകദേശം മൂന്നോ നാലോ മാസങ്ങളെ ആയിരുന്നുള്ളു. വന്നു കയറി മുറിയിൽ ലൈറ്റ് ഇട്ടശേഷം സജി സോഫയിലേക്ക് വീഴുന്നത് കണ്ടു.
‘എണ്ണീര്‌..ഇങ്ങനെ കിടന്നാ പറ്റില്ല. നമുക്ക് വണ്ടിയൊന്നു നോക്കാം..വല്ല തട്ടോ..മുട്ടോ..ഇനി അയാൾടെ ചോരയോ മറ്റോ..’
സജി കുറച്ച് നേരം എന്നെ നോക്കിയിരുന്ന ശേഷം അകത്ത് പോയി ടോർച്ചുമായി വന്നു.
‘ഇനി കൊലക്കുറ്റമാവുമോ?..’ അവന്റെ പേടി മുഴുവനും ആ ചോദ്യത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
‘എന്ത് കൊലക്കുറ്റം?..നമ്മുടെ വണ്ടീടെ നമ്പര്‌ നോട്ട് ചെയ്യാനൊന്നും അവന്മാർക്ക് പറ്റീറ്റുണ്ടാവില്ല’.
‘പോലീസ്..’
‘പിന്നെ..ആളെകൊല്ലാൻ നടക്കുന്ന അവന്മാരല്ലെ ഇനി പോലീസിന്റെ അടുത്ത് കമ്പ്ലെയ്ന്റ് ചെയ്യാൻ പോണത്’
സജി ടോർച്ചുമായി ഒരു തവണ വണ്ടി വട്ടം ചുറ്റി വന്നു. ആ സമയം ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു ട്രെയിൻ അതിവേഗത്തിൽ പോകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. എന്തെന്നറിയില്ല, അകലേന്ന് ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഒരു നടുക്കമെനിക്കുണ്ടായി.
‘ഇല്ല..വല്ല്യ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല..ഗാർഡിലും ബമ്പറിലും ചെറിയ കൊറച്ച് സ്ക്രാച്ചസ്..അത്രേയുള്ളൂ..’
‘നീ ശരിക്ക് നോക്കിയോ?..ബ്ലഡിന്റെ വല്ല പാടോ മറ്റോ?’
സജി തറയിൽ കിടന്ന് വണ്ടിയുടെ അടിയിൽ ടോർച്ചടിച്ചു പിടിച്ചു.
‘ഇല്ല..ഒന്നും കുരുങ്ങീട്ടില്ല..‘ അതു പറഞ്ഞവൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
‘എന്തായാലും ഇവനെ ഒന്ന് കുളിപ്പിക്കണം’ ഞാൻ ഹോസ് എടുത്തു കൊണ്ടുവന്നു. വൈപ്പറുകൾ ഉയർത്തി വെച്ച് വാഹനത്തിനു ചുറ്റും ഹോസ്സുമായി നടന്നു. പൂക്കുറ്റി പോലെയുയർന്നു വന്ന വെള്ളം വണ്ടിയുടെ ഉടലിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന പൊടിയും അഴുക്കും തുടച്ചെടുത്ത് ഒഴുകിയിറങ്ങി.
’ഇനി കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് ഞാൻ ബസ്സിൽ പോവാം..നീ ബൈക്കിലും..അല്ലെ വേണ്ട, നമുക്ക് നാളെയും മറ്റന്നാളെയും ലീവെടുക്കാം..എന്തേലും ന്യൂസ്സുണ്ടോന്ന് നോക്കാം..അതു കഴിഞ്ഞിട്ട് മതി ഓഫീസിൽ പോക്ക്..‘
ആ പറഞ്ഞത് ഒരു നല്ല ആശയമായി സജിക്കും തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവണം.

പിറ്റേ ദിവസം ഞാൻ വൈകിയാണുണർന്നത്. സജിയെ തിരെഞ്ഞു ഞാൻ വരാന്ത വരെയെത്തി. അവൻ പത്രം വിടർത്തിപിടിച്ച് നോക്കുകയായിരുന്നു.
’വല്ലതും വന്നിട്ടുണ്ടോ?‘
’ഇതിലൊന്നുമില്ല..‘
’ഞാനേതായാലും ബാക്കിയൊള്ള പത്രങ്ങളും വാങ്ങീട്ട് വരാം‘ അതും പറഞ്ഞ് ഞാനപ്പോൾ തന്നെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

കൊണ്ടുവന്ന പത്രങ്ങൾ ഞാനും അവനും അരിച്ചുപെറുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഏതോ ഒരു പത്രത്തിന്റെ അവസാനത്താളിൽ ഒരു മൂലയിലായി അപകടത്തേക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വാർത്ത സജി കണ്ടു. റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു വാഹനം വന്നിടിച്ചിട്ട് നിർത്താതെ പോയി എന്നാണ്‌ വാർത്തയിൽ. ഇടിയേറ്റയാൾ സംഭവസ്ഥലത്ത് വെച്ചു തന്നെ മരണപ്പെട്ടു എന്നും റോഡിൽ ആ ഭാഗത്ത് വേണ്ടത്ര സ്ട്രീറ്റ്ലൈറ്റുകൾ ഇല്ലാത്തതാണ്‌ കാരണം എന്നൊക്കെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
‘റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്യുമ്പോന്ന്..പക്കാ ഗുണ്ട..വാളും പിടിച്ച് നടുറോഡിൽ കേറി നിന്നാൽ ഇനിയും കൊണ്ട് കേറ്റും’.
ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് സജി ഒന്നും മിണ്ടാതെയിരുന്നു.
അല്പനേരം കഴിഞ്ഞാണവൻ സംസാരിച്ചത്.
‘എന്നാലും..ഒരു മനുഷ്യനല്ലെ?..അയാൾക്കും വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ കാണൂല്ലെ?’
‘ഓ! സെന്റിമെന്റ്സാ?..ഒണ്ടങ്കിൽ?’ ഞാൻ വീറോടെ ചോദിച്ചു. ‘നാണമില്ലെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ വിചാരിച്ചോണ്ടിരിക്കാൻ?..ഈ സിറ്റീല്‌ നൂറുകണക്കിനു ക്രിമിനലുകളുണ്ട്. അവന്മാരെയൊക്കെ വേണോന്ന് വെച്ചാ നമ്മുടെ പോലീസിനു പുഷ്പം പോലെ പിടിച്ചകത്തിടാം. ഇനി അകത്തിട്ടാലോ?..അവന്മാരൊക്കെ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് കൂൾകൂളായിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി നടക്കും..വീണ്ടും കൊല്ലും കൊലയും പിടിച്ചുപറിയും..വെട്ടും കിട്ടി കൈയ്യോ കാലോ പോയാ..പിന്നെ നമ്മളെ പോലുള്ളവരെ എന്തിനു കൊള്ളാം?..ആരു നോക്കും?..സൊസൈറ്റീല്‌ ജീവിക്കാൻ അറിഞ്ഞൂടാത്തവന്മാരൊക്കെ സൊസൈറ്റീല്‌ ഇല്ലാതിരിക്കുന്നതാ നല്ലത്’
‘പക്ഷെ നമ്മൾ നിയമം കൈയ്യിലെടുക്കുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാ..’
‘ആരു നിയമം കൈയ്യിലെടുത്തെന്ന്?..നമ്മള്‌ ചെയ്തത് സെല്ഫ് ഡിഫൻസല്ലെ? അതിന്റെ എടേല്‌ ഒരു ഗുണ്ട തട്ടിപ്പോയി..അത്രേം ശല്യം തീർന്നൂന്ന് വിചാരിച്ചാ മതി.. നീയിനി ഇതും ആലോചിച്ചു വെറുതെ ഒള്ള മനസ്സമാധാനം കളയാതിരുന്നാ മതി’.
കുറച്ച് നേരം മുഖംകുനിച്ചിരുന്നിട്ടവൻ പറഞ്ഞു,
‘എന്നാലും ഞാൻ കാരണം..ഒരാള്‌ മരിച്ചൂന്ന്..’
‘ഇപ്പോ അതൊന്നും ആലോചിക്കണ്ട..തെറ്റു നിന്റെ ഭാഗത്തൊന്നുമല്ല..ഞാൻ വണ്ടിയോടിച്ചിരുന്നെങ്കി ഞാനും ഇടിച്ചോണ്ട് പോവുമായിരുന്നു..തത്ക്കാലം നമുക്ക് പുറത്തൊന്ന് കറങ്ങീട്ട് വരാം..അപ്പോ ഫ്രഷാവും’.
ആ ദിവസം പകൽ മുഴുക്കെയും ഞങ്ങൾ സിറ്റിയിൽ വെറുതെ കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു.

കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വൈകിട്ട് ഓഫീസിൽ നിന്നും വന്നു കയറുമ്പോൾ സജി വരാന്തയിലിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. എന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്നു തോന്നി.
‘നീയെന്താ ഇന്നു ലേറ്റായത്..?’
അതിനു മറുപടി പറയുന്നതിനു മുൻപ് അവൻ പറഞ്ഞു,
‘എന്റെ വീട്ടീന്നു ഒരു കോളുണ്ടായിരുന്നു..അമ്മ ഒന്നു വീണു. കൈകുത്തിയാ വീണത്..ഒരു ചെറിയ ഫ്രാക്ച്ചർ..സീരിയസ്സല്ല..ഞാനങ്ങോട്ട് വരണ്ടാന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ എനിക്കൊന്ന് വീടു വരെ പോണം..പോയൊന്നു കണ്ടിട്ട് വരാം..രണ്ടു ദിവസം അവിടെയൊന്ന് നിന്നിട്ട് വരാം. ഞാനിപ്പോ ചെന്നാ എല്ലാർക്കും ഒരു സമാധാനമായിരിക്കും’
സത്യത്തിൽ സജി ഇവിടന്ന് ഒന്നു മാറി നില്ക്കണം എന്നു ഞാൻ പറയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. എന്തു പറഞ്ഞാണവനെ അതിനു പ്രേരിപ്പിക്കുക എന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിനിടയിലാണ്‌ ഈ കാരണം വീണുകിട്ടിയത്.
‘ശരിയാ..നീ ഒന്ന് പോയിട്ട് വാ..ങാ..പിന്നെ മറ്റേ കാര്യോന്നും ഓർത്തോണ്ടിരിക്കണ്ട..അതു വിട്ടേക്ക്’
അന്നു രാത്രി അവനെ ഞാൻ ബസ്സ്സ്റ്റാൻഡിൽ കൊണ്ടു വിട്ടു.

രണ്ട്

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ എഴുന്നേല്ക്കുമ്പോൾ സജിയുടെ മുറിയിലൊരു അനക്കം കേട്ടു. അവൻ തലേന്ന് രാത്രി എപ്പോഴോ വന്നു കയറിയിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും എനിക്കു ആശ്വാസമായി. സജിയിപ്പോൾ ഉത്സാഹവാനാണ്‌.
‘അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പോന്നുമില്ല..ചെന്നു കണ്ടത് നന്നായി. എനിക്കും ഒരു സമാധാനമായി’
‘എനിക്കും’ - അങ്ങനെ പറയണമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും ഞാൻ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. ഒരാഴ്ച്ച മുൻപത്തെ സംഭവത്തെ കുറിച്ച് ഒന്നും പറയാതിരിക്കാൻ ഞാൻ സ്വയം ദൃഢനിശ്ച്ചയം ചെയ്തിരുന്നു. ആക്സിഡന്റിനെക്കുറിച്ച് ഓഫീസിൽ ഒരു സംസാരം വന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്നൊരു കോൾ മൊബൈലിൽ വന്നതായി അഭിനയിച്ച് ഞാൻ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് പോയി. ചിലപ്പോൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ ഞാൻ എന്റെ പക്ഷം പിടിച്ച് കത്തിക്കയറുമെന്ന് എനിക്ക് നല്ല ബോധ്യമുണ്ട്. സജി എങ്ങനെയാവും സിറ്റുവേഷൻ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യുന്നത്?. ഇടയ്ക്കിടെ അതോർത്ത് നോക്കിയെങ്കിലും ഞാനാ ചിന്ത കീറിയെറിഞ്ഞു.

രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആ വിഷയം പൂർണ്ണമായി മറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ദിവസവും പത്രം വായിക്കുന്ന ഒരു ശരാശരി മലയാളിയുടെ ഓർമ്മശക്തി മാത്രമുള്ള ഞങ്ങൾക്ക് അതൊരു വലിയ ആശ്വാസമായി. ഞാൻ വണ്ടി ചെന്നൈയിലുള്ള എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനു വില്ക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇനി ആ വണ്ടി തമിഴ്നാട് റെജിസ്റ്റ്രേഷനിൽ ഓടിയാൽ മതി. ഈ മാതിരി കുരുട്ടുബുദ്ധി പണ്ടുമുതല്ക്കെ എന്റെയൊപ്പമുണ്ട്. അതിനിടയിൽ സജിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു ഫോൺ കോൾ വന്നു. അവന്റെ അനിയന്റെ ബൈക്കിൽ ഏതോ ടിപ്പർ വന്നു മുട്ടീട്ട് പോയെന്നു പറഞ്ഞു. നല്ല മുറിവുണ്ട്. തലയ്ക്കും കൈക്കും സ്റ്റിച്ചിടുകയും ചെയ്തു. ഇതെല്ലാമറിഞ്ഞ് സജി അപ്സറ്റായി.
‘നീ ശ്രദ്ധിച്ചോ?..ആ ഒരു സംഭവത്തിനു ശേഷം ഒരോരോ ഇൻസിഡന്റ്സ്. എനിക്കെന്തോ..’
ഞാനവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഒരു വിധം അവൻ ശരിയായി വരുവായിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോ അവൻ എന്തൊക്കെയാ ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്നെന്ന് പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല.
‘അതും ഇതും തമ്മിലൊരു ബന്ധവുമില്ല..എല്ലാം കോയിൻസിഡന്റ്സ്..അമ്മ വീണത് ഏതിലെങ്കിലും കാലു തട്ടിയിട്ടാവും..പ്രായമായ എത്രയോ പേർ എവിടെയൊക്കെ ചെന്നു വീഴുന്നു..എന്തൊക്കെ പറ്റുന്നു..വയസ്സാകുമ്പോ ഞാനും നീയുമൊക്കെ ചെന്നു വീഴും..പിന്നെ നിന്റെ ബ്രദറിന്റെ ആക്സിഡന്റ്..എനിക്കും നിനക്കും എത്ര ആക്സിഡന്റ് പറ്റിയിരിക്കുന്നു?..വർഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ആക്സിഡന്റ്..അതു ഇവിടെ എല്ലാർക്കും കാണും. നീ അതൊന്നും ആലോചിച്ച് വിഷമിക്കണ്ട’
‘അതല്ല..ഈ കർമ്മ എന്ന് നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?’ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞു അവൻ ചോദിച്ചു.
അവന്റെ പുസ്തകവായന ആ നിമിഷം ഞാൻ വെറുത്തു. അവൻ കൊണ്ടു വെച്ച പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം ആ നിമിഷം കത്തിച്ചു കളഞ്ഞാലോ എന്നു തോന്നി.
‘കർമ്മേം കുർമ്മേം ഒന്നും എനിക്കറിഞ്ഞൂടാ..നീ ചുറ്റും നോക്ക്..ആളുകളെ കൊന്നവരും, പറ്റിച്ചവരുമൊക്കെ ഒരു കൊഴപ്പോമില്ലാതെ സുഖിച്ചു ജീവിക്കുന്നത്. നീ പറയുന്ന കർമ്മേം..ഹീറൊ ജയിക്കുന്നതുമൊക്കെ സിനിമേലെ ഒള്ളൂ..റിയൽ ലൈഫിൽ വില്ലന്മാരേ ജയിച്ചിട്ടുള്ളൂ..എന്തായാലും നീ ആ കാര്യം ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞ് എന്നേം കൂടി കൊലയ്ക്ക് കൊടുക്കരുത്..ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞു അവന്മാരറിഞ്ഞാ അവന്മാര്‌ നാളെ വാളുമായി വന്നു വീട്ടിക്കേറി വെട്ടും..നിനക്ക് ആ ടൈപ്പ് ടീമുകളെ അറിഞ്ഞൂടാഞ്ഞിട്ടാ‘
എന്റെ ഭയം ഞാൻ സത്യസന്ധമായി തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി.

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ സജി വല്ലാതെ മൂഡോഫായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കാത്തത് പോലെ ഞാനിരുന്നു. രാത്രികളിൽ ഇടയ്ക്കിടെ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും തണുത്ത വെള്ളം കുടിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. അവൻ ഷേവ് ചെയ്യുന്നതിൽ മടി കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. ’നല്ല തലവേദന..മൈഗ്രേയ്ൻ‘ എന്നൊക്കെ ആരോടെന്നില്ലതെ പരാതി പറയുന്നത് കേട്ടു. ഞാൻ അവനു വേണ്ടി ഒരു വേപ്പറസിസർ വാങ്ങി. അതിലൂടെ ആവി വലിച്ചു കയറ്റിയിട്ടും അവനു ആശ്വസം ലഭിച്ചില്ല. എനിക്കു കാര്യം മനസ്സിലായി. പ്രശ്നം അവന്റെ ശരീരത്തിനല്ല, മനസ്സിനാണ്‌. അതിനുള്ള മരുന്നെന്റെ കൈയ്യില്ലില്ല. കുറ്റബോധം അവനെ ആവശ്യമില്ലാത്ത ചിന്തകളിലേക്ക് വലിഴച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്നോ എന്നെനിക്ക് സംശയമായി. ഒരുപക്ഷെ അവനു എന്നെ പോലെ അതിനു പ്രതിരോധിച്ചു നിർത്താനാവുന്നുണ്ടാവില്ല. മനസ്സുറപ്പിന്റെ വന്മതിൽ പടുത്തുയർത്തി വേണമതിനെ പ്രതിരോധിക്കുവാൻ. ചിലപ്പോൾ ചിലർ പണിയുന്ന മതിലുകൾ ബലഹീനമാവുകയും, നേരിയ വിള്ളലുകൾ വെളിവാകുകയും ചെയ്യും. വിള്ളലുകളിലൂടെ കുറ്റബോധത്തിന്റെ വിരലുകൾ നീണ്ടുവന്ന് കൂർത്ത നഖങ്ങളാൽ അത്മാവിൽ പോറലുകൾ വരയ്ക്കും. അപ്പോൾ മുതല്കെയാണ്‌ രക്തം പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങുക. ആ രക്തത്തിനു നിറമുണ്ടാവില്ല. പാവം സജി. അവനാ അവസ്ഥിയിലാണെന്നിക്കു തോന്നിത്തുടങ്ങി.


മൂന്ന്


അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ കാര്യങ്ങൾ പിന്നെയും വഷളായി. സജിയുടെ സഹോദരൻ ഒന്നുരണ്ടു വട്ടം ശർദ്ധിച്ചു. അവനെ സ്കാൻ ചെയ്യാൻ കൊണ്ടു പോയെന്നും, തലയിൽ ബ്ലഡ് കോട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നും ഓപ്പറേഷൻ വേണ്ടിവരും എന്നൊക്കെ സജി പറയുമ്പോൾ  എങ്ങനെ സജിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കണം എന്നറിയാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായി ഞാൻ. അന്നാദ്യമായി അവൻ എന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് കരഞ്ഞു. ഞാൻ എന്റെ സഹോദരനെക്കുറിച്ച് ആ സമയമാലോചിച്ചു. അവൻ തലയിൽ കെട്ടുമായി ഏതോ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നത് ഒരു ഞെട്ടലോടെ സങ്കല്പ്പിച്ചു.

‘നിനക്ക് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലായില്ലെ?..ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ?..എല്ലാം ആ ആക്സിഡന്റിനു ശേഷമാണ്‌..അന്നയാളെ ഞാൻ..’

എന്താണവനോട് പറയേണ്ടതെന്നും, അവന്റെ തീച്ചൂടുള്ള വിലാപങ്ങളെ എന്ത് പറഞ്ഞണയ്ക്കണമെന്നിക്ക് ഒരു രൂപവും കിട്ടിയില്ല. അവൻ അടുത്തുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പോവുകയും എന്തൊക്കെയോ പൂജയും വഴിപ്പാടുമൊക്കെ ചെയ്യിച്ചു. അവൻ വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും അന്ധവിശ്വാസത്തിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ചെരിഞ്ഞ ഒരു പ്രതലത്തിലൂടെയുള്ള ഒരു നടത്തം പോലെയാണത്. ഒരു മഴ പെയ്താൽ മതി. താഴേക്ക് കാൽ വഴുതി വീണുപോകാൻ. അവന്റെ അനിയന്റെ ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്യുന്നതിനു സാമ്പത്തികമായ സഹായം ചെയ്യാമെന്നു ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
‘ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞാലും.. അവൻ പഴേ പോലെ ആവുമെന്ന് ഒരു ഉറപ്പുമില്ല..‘
അതിനെന്റെ പക്കൽ മറുപടിയൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു പക്ഷെ അവൻ എന്റെയൊപ്പം അന്ന് ഹരീഷിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നതിൽ സ്വയം ശപിക്കുന്നുണ്ടാവും. അവിടന്ന് വൈകി പുറപ്പെട്ടതിൽ ശപിക്കുന്നുണ്ടാവും, പതിവില്ലാതെ അവൻ വണ്ടിയോടിക്കേണ്ടി വന്നതിൽ ശപിക്കുന്നുണ്ടാവും. ഒരു സംഭവം എത്രയോ ആയിരം ചെറിയ കാര്യങ്ങളുടെ ഫലമാണ്‌ എന്നതോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതവും ഭയവും തോന്നി. സജി ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞതു പോലെ ’എല്ലാം നേരത്തെ ആരോ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്‘ എന്നാവുമോ?. അദൃശയമായ കെട്ടുകൾ കൊണ്ട് ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നതിലെ സ്വൈരക്കേടിനെ കുറിച്ച് അന്നാദ്യമായി ഞാൻ ആലോചിച്ചു. കെട്ടുകൾ നിർമ്മിച്ചയാളെ മനസ്സാ വെറുത്തു.

സജി വീട്ടിൽ ഒന്നു രണ്ടു തവണ പോയിട്ടു വന്നു. എന്റെ SUV സുഹൃത്ത് വന്ന് ചെന്നൈയിലേക്ക് ഓടിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. അതൊരു വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. മുറ്റത്ത് നാലുവീലുള്ള ഒരു വലിയ തെളിവ് കിടക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഒരു മോചനം. ഏതൊക്കെയോ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലായി എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സജി വീണ്ടും ആക്സിഡന്റ് വിഷയമെടുത്തിടാൻ തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ അവനെ എങ്ങനെ പ്രതിരോധിക്കണമെന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞൂടാ.
മരിച്ചു പോയവന്റെ ആത്മാവ് പ്രതികാരത്തിനായി അലഞ്ഞു നടക്കുന്നുണ്ടാവും എന്ന് എന്നാണ്‌ സജി പറയാൻ പോവുക എന്നുവരെ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു.
പക്ഷെ എന്തു കൊണ്ടോ ‘ഏതു സമയത്താണൊയെന്തോ ഹരീഷിന്റെ വീട്ടിൽ പോകാൻ തോന്നിയത്’ എന്ന് സജി പറയുന്നത് പോലെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചില്ല. ഞാൻ എന്റെ വന്മതിലിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴാതിരിക്കുവാൻ ആവുംവിധം ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ചാകേണ്ടവൻ ചാകേണ്ടത് തന്നെ. അതിൽ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ നിറം പൂശാൻ തയ്യാറല്ല എന്ന നിലപാടിൽ ഞാനുറച്ചു നിന്നു. സജി ഇപ്പോൾ എന്റെ കൂടെ കുടിക്കാൻ കൂടാറില്ല. ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു കുടിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് ഒരു ജാള്യതയും ഉത്സാഹക്കുറവും തോന്നിത്തുടങ്ങി. എന്നിട്ടും ‘നിന്റെ കമ്പനി ഇല്ലേലും ഞാൻ കുടിക്കും’ എന്നു പറഞ്ഞു വാശിക്ക് ഒന്നു രണ്ടു വട്ടം കുടിച്ചു. ഒരുപക്ഷെ എല്ലാം തുടങ്ങിയത് ആ വെള്ളംപാർട്ടിയിൽ നിന്നാവും എന്നായിരിക്കും അവൻ ചിന്തിക്കുന്നത്. ഏതെങ്കിലുമൊരു കാര്യം അങ്ങനെ ഏതെലും ഒരു പ്രത്യേക നിമിഷം മുതൽ തുടങ്ങുന്നു എന്ന് കരുതുന്നതിലും വലിയ വിഡ്ഢിത്തം വേറേയില്ല എന്നെനിക്ക് അവനോട് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അവന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥയിൽ ഉപദേശങ്ങൾ നേർവിപരീതഫലങ്ങളിൽ ചെന്നാവും അവസാനിക്കുക എന്നെനിക്കു തോന്നി.

വൈകുന്നേരം ഞാൻ വരാന്തയിലിരിക്കുകയായിരുന്നു. പതിവു പോലെ പുകച്ചു കൊണ്ട്. സജി വന്നടുത്തിരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞില്ല.
‘എന്തോ എനിക്കൊരുമാതിരി..അവിടം വരെ ഒന്നു പോയാലോ എന്ന്..’
‘എവിടെ?’
‘ആ സംഭവം നടന്നില്ലെ?.. അവിടെ.’
‘നീയിങ്ങു അകത്ത് വന്നെ‘ ഞാനവനെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോയി.
’നീ എന്താ പറയുന്നതെന്ന് വല്ല ബോധവുമുണ്ടോ?..അവന്മാര്‌ നിന്നെ കണ്ടാ..ചിലപ്പോ വീടു തിരക്കി വന്ന് എന്നേം കൂടി കൊല്ലും‘
സജി മിണ്ടാതെയിരുന്നതേയുള്ളൂ.
’എന്റെ ഒരു മനസ്സമാധാനത്തിന്‌..ഒന്നവിടം വരെ പോയിട്ട്..‘
’അതിനു ചത്തവന്റെ വീടു നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം?‘
’അതു ഞാൻ ചോദിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..നീ പേടിക്കണ്ട..ഞാൻ അയാൾടെ വീട്ടിൽ കേറി ഒന്നും ചോദിക്കാനൊന്നും പോണില്ല..വെറുതെ..അവിടം വരെ‘
കാര്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും എന്റെ കൈവിട്ടു പോയെന്നു അപ്പോഴെനിക്ക് ബോദ്ധ്യമായി.
’എടാ..കുറച്ച് മാസം മുൻപല്ലെ അതേ സ്പോട്ടിൽ ഒരു വെട്ടു നടന്നത്..സിനിമേം കണ്ടു വന്ന ഒരു കപ്പിൾസ്..അയാളിപ്പോഴും ഹോസ്പിറ്റിലായിരിക്കും. നീയും ആ ന്യൂസ് വായിച്ചതല്ലെ?..ഇങ്ങനെയുള്ളവന്മാരോടല്ല നിന്റെ സിമ്പതി കാണിക്കേണ്ടത്‘
എനിക്കവനെ പിടിച്ചു മുറിയിൽ പൂട്ടിയിട്ടാലോ എന്നു തോന്നി.
’ടാ..സത്യത്തിലിപ്പോൾ എനിക്ക് പേടി നിന്നേയാ..നിന്റെ വായീന്ന് വല്ലതും വീഴും..ഞാനേതായാലും ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് ഒരു ട്രാൻസ്ഫർ നോക്കാൻ പോവാ..ഇവിടെ ശരിയാവില്ല..നീ ഈ സെന്റിമെന്റും കെട്ടിപിടിച്ചോണ്ടിരുന്നോ..‘
’ഇല്ലെടാ..എനിക്ക് പോണം..പോയെ പറ്റൂ..‘
അവൻ കാലു പിടിക്കുമ്പോലെ പറഞ്ഞു കരയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സത്യത്തിൽ അവന്റെ അവസ്ഥയിൽ വിഷമം തോന്നി. ഞാനവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
‘ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും..നിനക്കതിന്റെ റിസ്ക് മനസ്സിലാവാത്തതെന്തെന്ന് മനസ്സിലാവുന്നില്ല..’
‘ഞാനല്ലെ അവനെ ഇടിച്ച് കൊന്നത്..എന്തോ അവിടെ വരെ പോകാതെ ഒരു സമാധാനം കിട്ടില്ലെന്നൊരു തോന്നാൽ..ഒറ്റ പ്രാവശ്യം..ജസ്റ്റ് ഒൺലി വൺ ടൈം..നീ ഇതിനു മാത്രം എതിരു പറയരുത്..അതിനു ശേഷം ഞാനീ ടോപിക്ക് എടുത്തിടേയില്ല..ഗോഡ് പ്രോമിസ്..’
ഞാൻ പരിക്ഷീണിതനായി സോഫയിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് സീലിംഗിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
‘ഓകെ..ജസ്റ്റ് വൺ ടൈം..ആന്റ് ദ ലാസ്റ്റ് ടൈം..ഇനി ഈ കാര്യം നമ്മൾ തമ്മിൽ പറയരുത്’
വലിയ ഒരു ആശ്വാസം സജിയുടെ മുഖത്ത് പരന്നു.
‘ഇന്നൊരു മൂവി കാണാൻ പോവാം. നീ പോയിട്ട് വരുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ റെഡിയാവാം’
അവന്റെ മുഖത്ത് കണ്ട സന്തോഷം മൂവി കാണാൻ പോവാം എന്നതിനേക്കാൾ ഒരു മരണവീട്ടിൽ പോകുന്നതിലാണെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അവൻ ബൈക്കുമായി ഇറങ്ങിയതും ഞാൻ റെഡിയാവാൻ അകത്തേക്ക് പോയി. ടീഷർട്ടും ജീൻസ്സുമെടുത്തിട്ടു. സ്പ്രേയുടേയും പൗഡറിന്റേയും പ്രയോഗം നടത്തി ഞാൻ തൃപ്തനായി. ഞാൻ മൊബൈലുമായി മുൻവശത്ത് പോയിരുന്നു. ചില മെസേജ്ജുകൾ, ചില വീഡിയോകൾ ഇതൊക്കെ നോക്കി സമയം പോക്കി. അപ്പോഴാണോർത്തത് സജി എവിടേക്കാണ്‌ പോകുന്നതെന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കാൻ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. ഇടിച്ചു തെറുപ്പിച്ച ഇടത്തിനടുത്ത് വല്ലതുമായിരിക്കും. ഞാൻ അവനെ ഉടൻ മൊബൈലിൽ വിളിച്ചു. അവൻ ഫോണെടുക്കുമ്പോൾ നടക്കുകയായിരിക്കണം. നടക്കുന്നതിന്റേയും ശ്വാസമെടുക്കുന്നതിന്റേയും ശബ്ദം ഞാൻ നന്നായി കേട്ടു.
‘നീ ഇപ്പോ എവിടെയാ?’
‘ഞാൻ ഇവിടെയെത്തി. വീട്ടിന്റെ അടുത്തെത്തി..’
അവൻ വഴി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ എനിക്ക് ഭയമേറിയത്.
‘അവിടെ ആൾക്കാര്‌ വല്ലതുമുണ്ടോ?..നീ വീടിന്റെ അടുത്തൊന്നും പോണ്ട..ആ ഏരിയ അത്ര നല്ലതല്ല..നീ വീടു കണ്ടില്ലെ?..ഇനി തിരിച്ചു പോന്നേര്‌’
‘ഇവിടെ ഇപ്പോഴും ആളുകളൊക്കെ ഉണ്ട്..എന്തൊ ചടങ്ങോ മറ്റോ ആണൊ എന്തോ..’
ഞാൻ ആ വീടിന്റെ ചിത്രം മനസ്സിൽ വരച്ചിടാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. ഒരു ചെറിയ ഓടിട്ട വീട്..ഷാമിയാനയോ ടാർപോളിനൊ കൊണ്ട് പന്തലുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടാവും..വീട്ടുമുറ്റത്ത് മടക്കുന്ന ഇരുമ്പു കസേരകളുണ്ടാവും. പതിഞ്ഞ സംസാരവുമായി വൃദ്ധരുണ്ടാവും. ചെറുപ്പക്കാർ ഗേറ്റിനരികിലായി കൂട്ടംകൂടി നില്പ്പുണ്ടാവും.
‘മതി കണ്ടത്..നീ വീടു കണ്ടില്ലെ?..ഇനി ഇങ്ങോട്ട് പോര്‌..ഇല്ലേൽ മൂവിക്ക് ലേറ്റാവും..’
ഞാൻ അവനെ മൂവി കാണാൻ പോകുന്നതിലേക്ക് സംഭാഷണം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
‘ഞാനിപ്പൊ വീടിനടുത്തെത്തി..അകത്താരോ കരയുന്നത് കേൾക്കാം...’
‘ടാ..നിന്നോടല്ലെ അടുത്തൊന്നും പോണ്ടന്ന് പറഞ്ഞത്..വേഗം തിരിച്ചു വരാൻ’ ഞാനുറക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൻ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു അതിനിടയിലേക്കാണ്‌ മറ്റൊരു ശബ്ദം കേറി വന്നത്.
‘നീയല്ലെടാ മോഹനെ ഇടിച്ചിട്ടത്?..ഞാൻ നിന്നെ ശരിക്കും കണ്ടതാ..ദാ..ഇവനാ..ഇവനാ നമ്മുടെ മോഹന്റെ ഇടിച്ചു കൊന്നത്..‘
ആളുകൾ ഓടിക്കൂടുന്നതിന്റെ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു, പിന്നീട് സജി ഓടുന്നതും, ഒരുപാട് പേർ ഓടിയടുക്കുന്നതും.
’കൊല്ലണമിവനെ..കൊന്നിട്ട്..കാണാൻ വന്നിരിക്കാ..തല്ലിക്കൊല്ലെടാ ഇവനെ‘
ഞാൻ ’സജി..സജി‘ എന്നു എന്റെ മുഴുവൻ ശബ്ദവുമെടുത്ത് വിളിച്ചു. ഫോണിലൂടെ ചീത്തവിളികളും അക്രോശവും കേട്ടു. ഞാൻ ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. ആരൊക്കെ തട്ടിമറിഞ്ഞു വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സജിയുടെ കൈയ്യീന്ന് ഫോൺ തെറിച്ചു പോയിട്ടുണ്ടാവണം. ’അയ്യോ എന്നെ..‘ എന്ന് സജിയുടെ ശബ്ദം പാതി വെച്ചു മുറിഞ്ഞു. ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നെന്ന മട്ടിൽ വന്നു വീണു ഒരു വലിയ കൂമ്പാരമായത് പോലെ തോന്നി. അതിനിടയിൽ സജിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാനായില്ല..
ഞാൻ ഹലോ ഹലോ എന്നുറക്കെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആരോ ഫോണെടുത്ത പോലെ തോന്നി.
’ഹലോ.. ആരാ..ഹലോ..‘ എന്നു ചോദിക്കുമ്പോഴേക്കും ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫായി.

Post a Comment

10 comments:

  1. കഥ വായിച്ചു. പൂർണ്ണമായില്ലേ എന്നൊരു സംശയം...
    എല്ലാം തോന്നലുകളോ..... സ്വപ്നമോ ആണോ... എന്ന ഒരു നിഗമനത്തിലൂടെയാണ് വായിച്ചു വന്നത്. പക്ഷെ അവസാനം പൂർണ്ണതയിൽ എത്തിയോ എന്ന ഒരു തോന്നൽ. ഇതെന്റെ ഒരു തോന്നൽ ആണ്. ശരിയാണോ എന്നറിയില്ല. കഥയുടെ അവതരണം ഇഷ്ടമായി. സാബു ഹരിഹരൻ ഒക്കെ നല്ല എഴുത്തുകാർ ആണെന്നറിയാം. നിങ്ങളുടെയൊക്കെ എഴുത്തു ശൈലി ആവാം ഈ രീതിയിൽ കഥാവതരണം.
    വായിച്ചപ്പോൾ ബാക്കിയെവിടെ... എന്ന് ഞാനോർത്തു.. അതാണ് കഥ തീർന്നോ എന്ന് ഒരു സംശയം തോന്നിച്ചത്.
    ആശംസകൾ.

    ReplyDelete
  2. രണ്ടു മാനസികാവസ്ഥ നന്നായി അവതരിപ്പിച്ചു. കർമ്മ ഫലം തേടി പ്പോയത് പോലെ. ഉദ്വേഗം അവസാനം വരെ നില നിർത്താൻ കഴിഞ്ഞു.
    കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് വീട്ടിൽ ''ഒരു നീല ടാർപ്പാളിൻ..... '' തുടങ്ങിയ വിവരണം വേണ്ടിയിരുന്നോ? ദിവസങ്ങൾ കുറെ കഴിഞ്ഞില്ലേ? മാസം? അത് പോലെ അവിടെ അത്രയും ആൾക്കാരും? പറഞ്ഞു കേട്ട് ആള് കൂടി എന്നതായിരുന്നു കൂടുതൽ ഭംഗി. അതൊന്നും കഥയുടെ മൊത്തം ഭംഗിയെ ബാധിച്ചില്ല.
    നല്ല എഴുത്തു. നല്ല കഥ.

    ReplyDelete
  3. ചുരുക്കിപ്പറയാവുന്ന ഒരു നീണ്ട കഥ...

    കഥകളിലും സിനിമകളിലുമൊക്കെ
    നായികാനായകന്മാരൊക്കെ മിക്കവാറും
    വിജയം വരിക്കുന്നവരാണ് ,പക്ഷെ എന്നുമുള്ള
    റിയൽ ലൈഫിൽ വില്ലന്മാരെ ജയിക്കുകയുള്ളൂ

    ReplyDelete
  4. കഥ വായിച്ചു. എഴുത്ത് ഇഷ്ടമായി. ഉദ്വേഗം നിലനിര്‍ത്തി, വായനക്കാരെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാന്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

    ReplyDelete
  5. കഥയുടെ സസ്പെൻസ് അവസാനം വരെ നിലനിർത്തുന്നതിൽ വിജയിച്ചു..അവസാനഭാഗത്തു ഒരു ട്വിസ്റ്റ് ആകാമായിരുന്നു..ഇഷ്ടപ്പെട്ടു..ആശംസകൾ











    ReplyDelete
  6. വായിച്ചു .. എനിക്ക് കഥയെക്കുറിച് ആധികാരികമായി പറയാനൊന്നും അറിയില്ല .. എങ്കിലും പറയട്ടെ .. എവിടൊക്കെയോ .. ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്തപോലൊരു ഫീൽ .. ചിലപ്പോൾ എൻറെ തോന്നൽ ആവാം .. ഇനിയും ബാക്കി ഉണ്ടോ ? അതോ ഇവിടെ തീർന്നോ ? .. ഒരു പൂർണ്ണത വന്നില്ലാത്തപോലെ ..

    ReplyDelete
  7. കൊള്ളാം സാബുച്ചേട്ടാ,
    വായിക്കാൻ വൈകി.ഇത്തിരി ചുരുക്കാരുന്നു എന്ന് തോന്നു.ആക്സിഡെന്റ്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ കുറേ നാളുകൾ കഴിഞ്ഞല്ലേ ചെന്നത്‌?അപ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊരു അന്ത്യമെങ്ങനെ?കുറച്ച്‌ പൊരുത്തക്കേടുകൾ !!!!കഥാകാരന്റെ എഴുതാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്നു.

    ReplyDelete
  8. Kadha Amma vayichu .ente ponnu monu ammayude ayiram poochendukal

    ReplyDelete
  9. സാബു, വായിക്കാൻ വൈകിപ്പോയി. ഇപ്പോഴിപ്പോഴിങ്ങനെയാണ്, പലയിടത്തും വൈകിയെത്തുന്നു ....

    കഥ, അവസാനം വരെ ആകാംക്ഷ നിലനിർത്തി. എന്നാൽ, സജി വീടു തിരക്കി പോയപ്പോൾ മനസിലായി, അന്ത്യം ഇങ്ങിനെയാവുമെന്ന്....! 'കർമ്മം' അതായിരുന്നുവല്ലോ... !!

    ReplyDelete
  10. Kadha kollam enikkishttapettu. Short aakkayirunnu. Wish you all the best

    ReplyDelete