Monday, 3 April 2017

മൂന്നു യാത്രക്കാർ


പ്രവൃത്തിദിവസമായതു കൊണ്ടു സ്റ്റേഷനിലധികം തിരക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. തമ്പിയും രാമകൃഷ്ണനും ഒന്നിച്ചാണ്‌ ട്രെയിൻ യാത്രയ്ക്കായി സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിച്ചേർന്നത്. അറുപതുകളിലാണെങ്കിലും ചുറുചുറുക്കോടെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടാണ്‌ രണ്ടു പേരും നടന്നത്. ഇരുവരും കൈയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ബാഗ് കരുതിയിട്ടുണ്ട്. അല്പനേരം കാത്തു നിന്നപ്പോൾ ആരോ വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു നീണ്ട ചങ്ങല പോലെ ട്രെയിൻ ദൂരേന്നു വരുന്നത് കണ്ടു. ഒരാൾ ട്രെയിനിൽ കയറും മുൻപെ ആ ദിവസത്തെ ദിനപത്രം വാങ്ങിയിരുന്നു. മറ്റെയാൾ ഒരു കോമിക് പുസ്തകവും. പൂർണ്ണമായും നരച്ച മുടി പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു കോതിവെച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് രാമകൃഷ്ണന്റെ വീതിയേറിയ നെറ്റിത്തടം നന്നായി കാണാം. ആദ്യം ഉള്ളിൽ കയറിയ തമ്പി വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഇരുന്നശേഷം ഒരു നീണ്ട നിശ്വാസത്തോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. എന്നിട്ട് തളർന്നു തുടങ്ങിയ കാലുകൾ സാവധാനം ഉഴിയാൻ തുടങ്ങി. രാമകൃഷ്ണൻ അതേസമയം സീറ്റിൽ കിടന്ന ബിസ്ക്കറ്റ്തരികൾ തട്ടിമാറ്റുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ‘ഈ കൊച്ചു പിള്ളേരുടെ കാര്യം..’ രാമകൃഷ്ണൻ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു. ഉഴിച്ചിലവസാനിപ്പിച്ച്, തമ്പി ഒരു ശീലം പോലെ തന്റെ കഷണ്ടി തടവാനാരംഭിച്ചു.

അല്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആരോ ഉന്തിയതു പോലെ ട്രെയിനൊന്നനങ്ങി. നീങ്ങി തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്‌ ഇരുവരും എതിർവശത്തിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനായ സഹയാത്രികനെ നന്നായി ശ്രദ്ധിച്ചത്. സുമുഖൻ. ഇപ്പോഴത്തെ ട്രെണ്ടായ ചെറിയ ഫ്രെയിമുള്ള കണ്ണാടി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. നീല വരയൻ ഫുൾകൈ ഷർട്ടും കടും നിറത്തിലുള്ള പാൻസുമാണ്‌ വേഷം. നന്നായി ഷേവ് ചെയ്തു മുഖം മിനുസപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ബോഡി സ്പ്രെയുടെ മണം. സീറ്റിനടുത്തായി ഒരു ബ്രീഫ്കേസിരിക്കുന്നു. ഏതോ പുസ്തകം വായിക്കുകയാണയാൾ. തമ്പി ചുറ്റിലുമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചു. കൂപ്പെയുടെ ഒരു വശത്ത് മറ്റൊരു യാത്രികനുണ്ട്. ഒരു കൗമാരപ്രായക്കാരൻ. ക്യാപ് താഴ്ത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് മുഖം പാതി മാത്രമേ കാണാനാവുന്നുള്ളൂ. തമ്പിക്ക് അവനൊരു ഒരു അന്യസംസ്ഥാനക്കാരനാണെന്നു തോന്നി.  ഫോണിൽ നിന്നും ചെവിയിലേക്ക് നീണ്ടുപോകുന്നുണ്ട് ഇയർ ഫോണിന്റെ നീണ്ടവയറുകൾ. ഫോണിൽ ഏതോ വീഡിയോ കാണുകയാണവൻ എന്നു തോന്നിച്ചു. എന്തിനാണവൻ ട്രെയിനിനുള്ളിലും ക്യാപ് വെച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന ചിന്തിക്കാതിരിക്കാൻ തമ്പിക്കായില്ല. ഇപ്പോഴത്തെ ഒരോ ഫാഷനുകൾ എന്നു സ്വയം പറഞ്ഞ് ആ ചിന്ത അയാളുപേക്ഷിച്ചു. രാമകൃഷ്ണൻ ആ സമയം താൻ വാങ്ങിയ കോമിക് പുസ്തകം തുറന്ന് അതിലെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ കണ്ണൊടിക്കുകയായിരുന്നു.

‘രാമനെന്താ ഈ കോമിക് ബുക്ക് വാങ്ങിയത്?’
‘ഓ..അതെനിക്കല്ല തമ്പിസാറെ, എന്റെ കൊച്ചുമോനാ..അവധിക്കാലമല്ലെ, വല്ലതും വായിക്കട്ടന്നെ‘ ചിത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ അയാൾ പറഞ്ഞു.
’ഓ!. അവൻ വായിച്ചു തുടങ്ങിയോ?‘
’അതിനുള്ള പ്രായമൊക്കെയായി..പക്ഷെ ഈ ടിവി വന്നെ പിന്നെ ഒരു പിള്ളേരും ഒന്നും വായിക്കില്ലല്ലോ‘ പുസ്തകം പാതിയടച്ച് രാമൻ പറഞ്ഞു.
’ങാ അതാ..‘ ആ പറഞ്ഞതിനോട് യോജിച്ച് തമ്പി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു,
’ട്രയിനിന്നു റൈറ്റ് ടൈമാണല്ലൊ‘
’അതാണൊ മഴ പെയ്യുന്നോന്ന് നോക്കിയത്?!‘
അതു കേട്ട് തമ്പി ചിരിച്ചു.

എതിർവശത്തിരുന്ന സഹയാത്രികൻ ഈ സംഭാഷണമൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പുസ്തവായന വായന തുടർ
ന്നു.

’തമ്പിസാറിനു കണ്ണിനെന്തോ പ്രശ്നമെന്നു പറഞ്ഞല്ലോ?‘
’ങാ..അതു പണ്ടേയുള്ളതാ..ഇപ്പോ ദൂരെയുള്ളതൊക്കെ കാണാനൊരു പ്രശ്നം..അവിടെ ചെന്നിട്ട് എന്റെയാ പഴയ കണ്ണൻ ഡോക്ടറേ കാണണം‘
’ഉം..‘ അതു പറഞ്ഞ് രാമകൃഷണൻ, തമ്പി വാങ്ങിയ പത്രം എടുത്ത് നിവർത്തി.
ആദ്യം കണ്ണു കൊണ്ട് തലക്കെട്ടുകൾ വായിച്ചു. പിന്നീട് കൗതുകത്തോടെ ഒരു വാർത്ത തെല്ലുറക്കെ വായിച്ചു.
’ഇതു കണ്ടോ സാറെ, ഇതിപ്പോ സ്ഥിരമായിരിക്കുന്നു..‘
‘യുവതി കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഭർത്താവിനെ കാണ്മാനില്ല’ തലക്കെട്ടുറക്കെ വായിച്ച ശേഷം രാമകൃഷ്ണൻ വാർത്ത ശബ്ദമില്ലാതെ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ ആകൃതിപൂണ്ടു മറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.  തമ്പി പിന്നിലേക്കോടി പോകുന്ന കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കണ്ണു തിരിച്ചു. വെള്ളം കയറി കിടക്കുന്ന പാടങ്ങൾ, ദൂരെ ഓടി പോകുന്ന ചില കുട്ടികൾ, അതു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു കൂട്ടം താറാവുകളിലായി കാഴ്ച്ച. ഞൊടിയിടയിലാ കാഴ്ച്ചയും പിന്നോക്കം ഓടി പോയ്മറഞ്ഞു.

‘ഇത് ആ പെണ്ണിന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെ. പോലീസ് വല വീശിയിട്ടുണ്ടെന്നൊക്കെയാ പത്രക്കാര്‌ പറയുന്നത്..ഇനി രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസം ഇതു തന്നെയാവും വാർത്ത’
രാമകൃഷ്ണൻ അപ്പൊഴേക്കും വാർത്ത മുഴുവൻ ദഹിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
‘എനിക്കീ കൊലപാതകം എന്നു വായിക്കുന്നതേ ഇഷ്ടമല്ല..രാവിലെ പത്രമെടുത്താൽ..അവനെ കുത്തി..ഇവനെ വെട്ടി..എന്തിനാ ഇതൊക്കെ ഫ്രണ്ട് പേജിൽ തന്നെ കൊടുക്കുന്നെ?’ തമ്പി അനിഷ്ടം മറച്ചു വെയ്ക്കാതെ പറഞ്ഞു.
‘അല്ല തമ്പി സാറെ, എന്തിനാവും ആ ഭർത്താവ് ആ പെണ്ണിനെ കൊന്നത്?’
‘രാമാ, അയാള്‌ എന്തിനേലും കൊന്നോട്ടെ, നമുക്കെന്താ?’

‘ചിലപ്പോ അയാളല്ല കൊന്നതെങ്കിലോ?’
മൂന്നാമന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവരിരുവരും നോക്കിയപ്പോൾ എതിരെ ഇരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ അവരിരുവരുടേയും നേർക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. പുസ്തകം സീറ്റിൽ കമഴ്ത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
‘ഞാൻ ജോസഫ്. ഞാനും ആ വാർത്ത വായിച്ചതാണല്ലോ. പക്ഷെ ഭർത്താവാണ്‌ കൊന്നതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ’
തമ്പി കുറച്ച് നേരം അയാളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയിട്ട് ചോദിച്ചു,
‘മാർക്കറ്റിംഗിലാ അല്ലെ?’
‘അതെ!, എങ്ങനെ മനസ്സിലായി?’
‘അതു പിന്നെ ഈ വേഷവും, ബ്രീഫ്കേസുമൊക്ക കണ്ടാലറിഞ്ഞൂടെ?’
‘സാറ്‌ കൊള്ളാല്ലോ. വേഷം കണ്ടപ്പോഴെ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയല്ലോ!’
അതു കേട്ട് തമ്പി അഭിമാനപൂർവ്വം രാമകൃഷ്ണനെ നോക്കി.
ചെറുപ്പക്കാരൻ തുടർന്നു,
‘നമ്മുടെ ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്. കോയമ്പത്തൂര്‌.. അങ്ങോട്ട് പോവാണ്‌..സാറന്മാര്‌ എങ്ങോട്ടാണ്‌?’
‘ഞങ്ങള്‌ രണ്ട് വയസ്സന്മാരും ഒരു മീറ്റിംഗിനു പോവാണ്‌..റിട്ടയേർഡ് എഞ്ചിനീയേഴ്സ് മീറ്റിംഗ്’
‘എഞ്ചിനീയേഴ്സാണല്ലെ?’ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടെന്ന് ബഹുമാനം നിറഞ്ഞു.
‘ഇപ്പൊ എവിടെ നോക്കിയാലും എഞ്ചിനീയേഴ്സല്ലെ?’ അതു പറഞ്ഞ് രാമകൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചു.
‘ഞങ്ങള്‌ രണ്ടു പേരും കെ എസ് ഇ ബിലെ എഞ്ചിനീയേഴ്സായിരുന്നു. വയനാട്ടില്‌ പവർ ലൈൻ വലിക്കാൻ സർവ്വേയൊക്കെ നടത്തിയത് ഞങ്ങളൊക്കെ ചേർന്നാ..’

സംസാരം ആ വഴിക്ക് പോയാൽ പിന്നെ അടുത്തെങ്ങും ഒരു മടങ്ങിവരവുണ്ടാവില്ലെന്ന് തോന്നിച്ചത് കൊണ്ട് ജോസഫ് പെട്ടെന്ന് പത്രവാർത്ത അവരുടെ നടുവിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു.
‘സാറെന്താ.. ആ കൊലപാതകത്തിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്?..’
‘ഓ..അത് ആ പെണ്ണിന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെയല്ലെ?..അയാളെ ഉടനെ പോലീസ് പിടിക്കും’
രാമകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു.
‘ചിലപ്പോ അതു വല്ല കള്ളനും ആയിക്കൂടെ?’ രാമകൃഷ്ണന്റെ വാദം ഖണ്ഡിക്കാനെന്ന മട്ടിലാണ്‌ ജോസഫത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അതിലൊരു മത്സരബുദ്ധിയുടെ സ്വരം കലർന്നിരുന്നു.
‘ഉം..’ കുറച്ച് നേരം ആലോച്ചിച്ചിട്ട് രാമകൃഷ്ണൻ സമ്മതഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞു,
‘അതും ആവാം..പക്ഷെ..എങ്കിലാ പെണ്ണിന്റെ ഭർത്താവെന്തിനു ഒളിവിൽ പോണം?’
‘അയാൾ ഒളിവിലല്ലെങ്കിലോ?..വല്ല ദൂരയാത്രയ്ക്കും പോയതായിരുന്നെങ്കിലോ?..ദൽഹിയിലോ, കൽക്കത്തയിലോ..അങ്ങനെ ആയിക്കൂടേ?. ചിലപ്പോൾ അയാൾ ഈ വാർത്ത കേട്ട് തിരിച്ചു വരുന്നതേ ഉണ്ടാവൂ’ ജോസഫ് എതിർവാദമുന്നയിച്ചു.
അതുവരെ വല്ല്യതാത്പര്യം കാണിക്കാതിരുന്ന തമ്പിക്കും അപ്പോൾ തന്റേതായ എന്തെങ്കിലുമൊരു സംഭാവന ആ ചർച്ചയിൽ ചെയ്യണമെന്നു തോന്നി. തലേന്ന് ടിവിയിൽ കണ്ടതോർത്ത്, കണ്ണടയൂരി തുടച്ചു കൊണ്ട് തമ്പി തന്റെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു,
‘ചിലപ്പോ ആ പെണ്ണിനു വേറേ ആരെങ്കിലുമായി വല്ല ബന്ധവുമുണ്ടാവും..ഭർത്താവ് അതു കണ്ടുപിടിച്ചുകാണും..അവര്‌ തമ്മിൽ വഴക്കുണ്ടായിക്കാണും..വെട്ടുകൊണ്ടത് അവൾക്കായിരിക്കും..ഭർത്താവ് ഒളിവിൽ പോയിക്കാണും’
‘അങ്ങനെയും..ആവാം..അപ്പോൾ ഒരാൾ കൂടി ഈ സംഭവത്തിലുണ്ടെന്നാണ്‌ സാറ്‌ പറയുന്നത് അല്ലെ?..’ ജോസഫ്, തമ്പി പറഞ്ഞത് പാതി ശരിവെയ്ക്കുന്നത് പോലെ പറഞ്ഞു.
രാമകൃഷ്ണനു അപ്പോൾ ആവേശമായി.
‘ചിലപ്പോൾ ആ പെണ്ണും ജാരനും കൂടി ഭാർത്താവിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ പ്ലാനിട്ടതാണെങ്കിലോ?.. അടി കൂടിയപ്പോൾ വെട്ടുമാറി പെണ്ണിനു തന്നെ കൊണ്ടതാണെങ്കിലോ?’
‘അതും ശരിയാവാം..പേടിച്ച് രണ്ടുപേരും ഒളിവിൽ പോയിക്കാണും’
‘ഇനി ഇതു വല്ല കള്ളനും ചെയ്തതാണെങ്കിൽ..പാവം ഭർത്താവ്..അയാൾ ടൂറൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വരികയായിരിക്കും..വന്നാ ഉടൻ പോലീസ് പിടിക്കേം ചെയ്യും‘
’ചിലപ്പോ..ഭർത്താവിന്റെ കൂട്ടുകാര്‌ ഈ വിവരം അയാളെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ടാവും..പോലീസിനെ പേടിച്ച് മാറി നില്ക്കുകയാവും‘
’പക്ഷെ അങ്ങനെ മാറി നിന്നാൽ അയാളെ തന്നെ കൂടുതൽ സംശയമാവില്ലെ?‘
’അയാൾ തിരിച്ചു വരുമെന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. എവിടെയെങ്കിലും വേഷം മാറി നടക്കുകയാവും‘ ജോസഫ് പറഞ്ഞു.

അപ്പോഴേക്കും ടി ടി ആർ അവിടെക്ക് വന്നു. അയാൾ മൂന്നു പേരുടേയും ടിക്കറ്റുകൾ നോക്കിയിട്ട് അടുത്ത കൂപ്പയിലേക്ക് പോയി. കൂപ്പയിൽ ഒരുവശത്തിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ മറുവശത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞിരുന്ന് അപ്പോഴും വീഡിയോ കാണൽ തുടർന്നു.

രാമകൃഷ്ണനൽപ്പം നിരാശ തോന്നി. നല്ല രസം പിടിച്ച് ചർച്ച ചെയ്തു വരുവായിരുന്നു..അപ്പോഴാ ഒരു ടിക്കറ്റ്..
’നമ്മളെവിടെയാ പറഞ്ഞു നിർത്തിയത്?‘ അയാൾ അണഞ്ഞുപോയതിനു തീപകരാനൊരു ശ്രമം നടത്തി.
’പോലീസിനെ പേടിച്ച്..ഭർത്താവ് ഒളിവിൽ പോയത്‘ ജോസഫ് ഒരു ചിരിയോടെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
’ഇപ്പോ വന്ന് വന്ന് എല്ലാം പെട്ടെന്ന് മറന്നു പോകുന്നു..‘ രാമകൃഷ്ണൻ നിരാശയോടെ സ്വയം പഴിച്ചു.
’എനിക്കും ഒണ്ട്.. ഇതേ പ്രശ്നം‘ തമ്പി അതിൽ പങ്കുചേർന്നു.
ഈയ്യിടെ..ഞാന്‌..നമ്മുടെ ആ വർക്കീടെ കടേല്‌ പോയതാ..അവിടെ ചെന്നപ്പോ എന്താ വാങ്ങാൻ വന്നതെന്ന് മറന്നു‘.

മൂവരും കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ജോസഫ് തമ്പിയും പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. രാമകൃഷ്ണൻ പത്രം വീണ്ടും വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.

’ചായ്..ചായ്...സർ..ചായ വേണോ?‘
മൂന്നു പേരും ആ ശബ്ദം വന്ന ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിയത് പോലുമില്ല.
’ചായ‘ ശബ്ദം അകന്നു പോയി. അതും അവർ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എന്നാൽ മൂവരും തങ്ങളുടേതായ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ മെഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ മാനസികമായി തയ്യാറേടുക്കുന്നതായി അവരുടെ മുഖങ്ങൾ വെളിവാക്കി. രാമകൃഷ്ണൻ പത്രവാർത്ത വീണ്ടും വായിച്ചു. ഇത്തവണ കുറച്ചു കൂടി ശ്രദ്ധയോടെയാണ്‌ വായിച്ചത്.

’അല്ല സർ..ആ പെണ്ണിനെ എന്തിനു ഭർത്താവ് കൊല്ലണം?..ചിലപ്പോ അയാൾ വെള്ളമടിച്ച് വന്നിട്ടോ മറ്റോ വല്ല വാക്ക് തർക്കവും ഉണ്ടായിട്ട്..അതോ ആ കുടുംബത്തിനോട് വല്ല വിരോധവുമുള്ള ആരോ അവരെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയതാണെങ്കിലോ..‘ ജോസഫ് ജനലിൽ നിന്നും മുഖം തിരിച്ച് വീണ്ടും സാധ്യതകൾ നിരത്തി.
’എന്നാൽ ഞാനൊന്ന് പറയട്ടെ?‘ തമ്പിയും അപ്പോൾ ജനലിൽ നിന്നും മുഖം ചർച്ചയിലേക്ക് തിരിച്ചു വെച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
’ഇതു സ്ത്രീധനത്തർക്കമായിരിക്കും..അവർക്കാണേൽ കുട്ടികളില്ല..എന്താ അങ്ങനെ ആയികൂടെ?‘
’അതെങ്ങനെ വരും?..അവർ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഏഴ് വർഷമായി എന്നല്ലെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്?..ഏഴുവർഷമൊക്കെ കഴിഞ്ഞാരാ സ്ത്രീധനം എന്നും പറഞ്ഞ് വഴക്കുണ്ടാക്കുന്നത്?‘ രാമകൃഷണൻ പത്രവാർത്ത ഒരിക്കൽ കൂടി വായിച്ചതിന്റെ പിൻബലത്തിൽ എതിർവാദമുന്നയിച്ചു.

ജോസഫും തമ്പിയും വീണ്ടും ചിന്താകുലരായി.
നല്ലൊരു എതിർവാദമുന്നയിച്ചതിന്റെ സന്തോഷം രാമകൃഷ്ണന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു.

’എന്നാലിനി പോലീസ് കണ്ടുപിടിക്കട്ടെ, അതിനല്ലെ സർക്കാരവർക്ക് ശംബളം കൊടുക്കുന്നത്‘ തനിക്കീ വിഷയത്തിൽ ഇനിയൊന്നും പറയാനൊന്നുമില്ലെന്ന മട്ടിൽ തമ്പി താത്പര്യക്കുറവ് പ്രകടമാക്കി.

ജോസഫ് കൈയ്യിൽ കെട്ടിയ വാച്ചിൽ നോക്കി,
’എനിക്കിറങ്ങാറായി..അവസാനം നമ്മളീ കേസ് പോലീസിനു വിട്ടുകൊടുത്തത് നന്നായി!‘
അത് കേട്ട് രാമകൃഷ്ണനും തമ്പിയും ചിരിച്ചു.

ട്രെയിൻ നിന്നപ്പോൾ ഇരുവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് ജോസഫ് ഇറങ്ങി.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മറ്റൊരാൾ അവരുടെ കൂപ്പയിൽ കയറി. ജൂബ്ബാധാരിയായ ഒരു മധ്യവസ്ക്കൻ. അയാളുടെ കൈയിലും ഒരു പത്രമുണ്ടായിരുന്നു. തോളത്തൊരു തുണിസഞ്ചിയും.

ജോസഫ് മുൻപിരുന്ന, ചൂടു മാറാത്ത സീറ്റിൽ തന്നെയാണായാളിരുന്നത്. ഇരുന്നയുടൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നൊരു തൂവാലയെടുത്ത് കഴുത്തു തുടച്ചു, ’എന്തൊരു ചൂട്‘ എന്നാരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
ട്രെയിൻ നീങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആഗതൻ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന പത്രമെടുത്ത് വായന തുടങ്ങി.
അകത്തെ പേജിലേക്ക് വായന നീണ്ടു. പത്രം വിടർത്തിപിടിച്ചപ്പോൾ രാമകൃഷ്ണൻ പത്രത്തിന്റെ മുൻപേജിൽ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു.
‘സർ. ആ ഷീറ്റൊന്നു തരാമോ?’
ആഗതൻ മുൻപേജ് കൊടുത്തു. അതിലും കൊലപാതകവാർത്ത തന്നെ മുൻപേജിൽ.
‘ഇതു നോക്കിക്കെ’
രാമകൃഷ്ണൻ പത്രം തമ്പിയെ കാണിച്ചു.
ആ പത്രത്തിൽ വാർത്തയോടൊപ്പം കൊല്ലപ്പെട്ട യുവതിയുടെയും, ഒളിവിൽ പോയ ഭർത്താവിന്റേയും ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാമകൃഷണൻ ആ വാർത്ത വായിച്ചു. ഭർത്താവിന്റെ പേര്‌ ഹരീഷ്.
‘അപ്പോ ഇവിടെയിരുന്ന..’
‘ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ എനിക്കിപ്പോ പഴേ പോലെ കണ്ണു പിടിക്കുന്നില്ലാന്ന്..പക്ഷെ ഫോട്ടോ കണ്ടിട്ട്..’
‘അയാള്‌ ജോസഫ് എന്നല്ലെ പറഞ്ഞത് അതോ ജോർജ്ജെന്നാണോ..?’
‘ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ?..എനിക്കിപ്പൊ പഴേ പോലെ ഒന്നും ഓർക്കാൻ പറ്റണില്ല..എല്ലാം എളുപ്പം മറന്നു പോവുന്നു..’
‘പക്ഷെ..അയാൾക്ക് കണ്ണാടിയും..പിന്നെ മീശയും..’
‘എയ്..അല്ല രാമാ, അതയാളൊന്നും ആയിരിക്കില്ല..ഇപ്പോ പിന്നെ കുറേ അന്യസംസ്ഥാനക്കാരൊക്കെ വന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ..ഇനി അവന്മാര്‌ വല്ലോരുമാണോ?’ അതു പറഞ്ഞ് തമ്പി ക്യാപ് വെച്ച കൗമാരക്കാരൻ ഇരുന്നിടത്തേക്ക് നോക്കി. ആ സീറ്റ് ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. തമ്പിയും രാമനും പരസ്പരം നോക്കി അതുമൊരു സാധ്യതയാണല്ലോ എന്നാലോചിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് മറ്റൊരു ശബ്ദം കയറി വന്നു.
‘ആ പെണ്ണിനെ കൊന്നത് അവൾടെ ഭർത്താവ് തന്നെ’
ശബ്ദം കേട്ട് തലതിരിച്ച് ഇരിരുവരും നോക്കിയത് അവരെയും നോക്കിയിരിക്കുന്ന ജൂബ്ബധാരിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കായിരുന്നു.

‘അതെന്താ അതു മൂന്നാമതൊരാളായികൂടെ?’
അടുത്ത നിമിഷം  രാമകൃഷ്ണൻ അലസതയൊക്കെ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ് ഊജ്ജസ്വലതയോടെ ആദ്യ വാദം മുന്നോട്ടുവെച്ചു. തമ്പിയാവട്ടെ, മുന്നോട്ടാഞ്ഞ് ആഗതന്റെ മറുവാദം മുറിച്ചിടാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ട്രെയിൻ ഏതോ പാലത്തിനു മുകളിലൂടെ ശബ്ദവ്യത്യാസത്തോടെ കുതിച്ചു.

Post a Comment