Sunday, 29 January 2017

പട്ടങ്ങൾ


ഒരോതവണയും അച്ഛനെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അമ്മ ഒരോരോ പുതിയ കഥകളാണ്‌ പറഞ്ഞു തരിക. അനന്തസാദ്ധ്യതകളാണ്‌ അമ്മ പറയുന്ന കഥകൾക്ക്. ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു, അച്ഛൻ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതാണെന്ന്. മറ്റൊരിക്കൽ വള്ളം മുങ്ങി മരിച്ചു പോയെന്ന്.. മറ്റൊരിക്കൽ ദുബായ്‌ലേക്ക് ഉരു കയറി പോയെന്ന്..മറ്റൊരിക്കൽ വേറെയേതോ സ്ത്രീയുമായി എവിടേക്കോ..
സത്യം പറയുകയാണെങ്കിൽ അതെല്ലാം ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു. സ്വന്തം ഭാവനയുടെ അതിർവരമ്പുകൾ നിരന്തരം ഭേദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കലാകാരിയായിരുന്നു അമ്മ. ആ ഭാവനയുടെയരികിൽ നിന്നും പൊടിഞ്ഞിളകുന്നത് എന്റെ മേൽ വീഴാൻ ഞാനനുവദിച്ചു. അതാവാം എല്ലാം വിശ്വസിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറായത്. ഏറ്റവും അതിശയകരമായ കാര്യം ഈ കഥകളെല്ലാം കേട്ടിട്ടും എനിക്കെന്റെ അച്ഛനെ തിരക്കിപോകാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി തോന്നിയില്ല എന്നതാണ്‌!.

അമ്മ കഥകൾ മെനഞ്ഞെടുക്കുന്നത്രയും സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്കില്ലായിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കളോട്‌ ഒരോ തവണയും അച്ഛനെ കുറിച്ച് ഓരോ കഥകൾ പറയുകയാണെങ്കിൽ അതു സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആശയക്കുഴപ്പം ഊഹിക്കാവുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മറ്റൊരു കാരണം എനിക്ക് അമ്മയുമായി മത്സരിക്കുന്നതിൽ തീർത്തും താത്പര്യമില്ലായിരുന്നു എന്നതു തന്നെ. സമാനദുഖിതരെയാണ്‌ ഞാൻ സുഹൃത്തുക്കളായി കൂട്ടിയത്. പിതൃഹീനരായ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു അധികവും. ഒരേ നഷ്ടം പേറുന്നവർ കൂട്ടുകൂടുമ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ അവരുടേതു മാത്രമായൊരാനന്ദം ഊറി വരുന്നത് സ്വാഭാവികം. അതിൽ മുങ്ങിക്കിടന്നു ഞാനവരോടൊപ്പം.

എന്നാലെന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ, ഭാവനകളെ, അടുക്കിനു വെച്ചിരുന്ന കഥകളെ തകർക്കുന്ന ഒരു സംഭവമുണ്ടായി. ഒരു നിസ്സാരസംഭവം. കത്തിനില്ക്കുന്ന ഒരുച്ചയിൽ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ഉടുപ്പണിഞ്ഞ് അച്ഛൻ കയറി വന്നു. ആ മനുഷ്യൻ ക്ഷീണിതനായിരുന്നു. നര ബാധിച്ച തലമുടി. ക്ഷീണമറിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. അഴുക്കു നിറഞ്ഞ കൈനഖങ്ങൾ. വിലകുറഞ്ഞ ചെരുപ്പ്. ഇതാണോ എന്റെ അച്ഛൻ?. ഒരു പക്ഷെ ഞാൻ നരബാധിതനായാൽ, നെഞ്ചു കുഴിഞ്ഞു പോയാൽ, കൺകോണുകളിൽ ചുളിവുകൾ വീണാൽ ആ രൂപവുമായി സാമ്യമുണ്ടാകും. ഒരു വിദൂരഛായ നിഷേധിക്കാനാവില്ല.

എന്നെ ‘മോനെ’ എന്നും അമ്മയെ ‘വിജയേ’ എന്നും ആ മനുഷ്യൻ കരച്ചിലോളം വലിഞ്ഞു പോയ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു. തികഞ്ഞ നിസ്സംഗതയോടെ, ഒരപരിചതനെ കാണുമ്പോഴുള്ള ജിജ്ഞാസ പോലുമില്ലാതെ അമ്മ ആ മനുഷ്യനെ ഉഴിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടകത്തേക്കു കയറി പോയി. അടുപ്പിലെരിയുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ഓർത്തതുപോലെ. എന്റെ വയസ്സൻ പ്രതിരൂപത്തെ ഒരു നിമിഷം നോക്കിനിന്ന ശേഷം ഞാനിറങ്ങി പോയി. ആരെയോ കാണുവാനോ, എന്തോ ആവശ്യത്തിനു പോവുകയാണെന്നൊ പോലെ. എന്തിനങ്ങനെ ചെയ്തുവെന്നറിയില്ല. അങ്ങനെ തോന്നി. അങ്ങനെ ചെയ്തു. അത്രമാത്രം.

ഇടയ്ക്ക് ഞാനൊർക്കും, ആ മനുഷ്യൻ എന്താവും അവിടെ തനിയെ നിന്നപ്പോൾ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവുകയെന്ന്, എന്തൊക്കെ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുകയെന്ന്. ഒരുപക്ഷെ കസേരയിലുപേക്ഷിച്ച എന്റെ മുഷിഞ്ഞ ഷർട്ടെടുത്ത് മണത്ത് നോക്കിയിട്ടുണ്ടാവും. മുറ്റത്ത് അയയിൽ കിടക്കുന്ന അമ്മയുടെ വസ്ത്രങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണു പായിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഇരുകൈകളാൽ മുഖം പൊത്തി നിന്നിട്ടുണ്ടാവും. ഒരു പക്ഷെ ഒരു മൺകട്ട പോലെ അവിടെ പൊടിഞ്ഞു വീണിട്ടുണ്ടാവും.

രാത്രിയാണ്‌ ഞാൻ തിരികെ വന്നത്. വരുമ്പോഴും ഞാനൊന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ആ മനുഷ്യൻ ഉമ്മറത്ത് ഒരു കോണിലിരുപ്പുണ്ടാവുമോ? - ആ ചിന്ത പോലുമുണ്ടായില്ല. പക്ഷെ എനിക്ക് വലിയൊരു നഷ്ടബോധമുണ്ടായി. ഒരിക്കലുമിനി അമ്മയ്ക്ക് പഴയതു പോലെ സ്വപ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല. ഇനിയൊരിക്കലും അമ്മ അച്ഛനെ പറ്റി പറയുകയില്ല. ഒരു തവണ അസംഖ്യം ഭാവനകളിലൊന്ന് തോട് പൊളിച്ച് പുറത്ത് വന്നാലുള്ള അപകടങ്ങളിലൊന്നാണത്. ആ ഒരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ട് ആ മനുഷ്യൻ എന്നെത്തേടി വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നു പോലുമെനിക്ക് തോന്നി.

അമ്മ ഉറങ്ങിയതിനു ശേഷം ഞാൻ അലമാരിയുടെ ഏറ്റവും അടിയിലത്തെ തട്ടിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചെറിയ ബോക്സ് എടുത്തു നോക്കി. കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞാനുപോഗിച്ചിരുന്ന ജ്യോമട്രി ബോക്സായിരുന്നു അത്. അതിലാണമ്മ താലി സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്. ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ ആ ചെറിയ ആലിലത്താലി അവിടെയില്ലായിരുന്നു. എവിടെയാവുമത്?. ആ മനുഷ്യനു തന്നെ തിരികെ കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാവുമോ?. അതോ അമ്മയത് ദൂരേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ?. അതുവരേയ്ക്കും തോന്നാതിരുന്ന ഒരു ചോദ്യം എനിക്കന്നു തോന്നി. എന്തിനായിരുന്നു ആ താലി അമ്മ ഇത്രനാളും സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്?..

അയാൾ വന്നു പോയിട്ടിന്നുവരെ അച്ഛനെക്കുറിച്ച് അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അമ്മയുടെ ഭാവനയുടെ പട്ടത്തിന്റെ ചരട് മുറിഞ്ഞ് പോയിട്ടുണ്ടാവും. എവിടെയോ ആ പട്ടം ചെന്നു വീണു പോയിട്ടുണ്ടാവും. ചിലപ്പോൾ മറ്റാരോ ആ പട്ടം എടുത്തിട്ടുണ്ടാവും. എന്റെ അമ്മയെ പോലെ മറ്റാരോ..




Post a Comment

Friday, 27 January 2017

ബട്ടൺ


ഞാനവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി. ഭയം കാരണം എനിക്കൊന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇന്നു രാവിലെയാണത് കണ്ടത്. പറമ്പിൽ വെറുതെ നടക്കാനിറങ്ങിയതായിരുന്നു. ഇതെന്റെ പൂർവ്വികസ്വത്തിന്റെ ഭാഗമെന്നു പറയാം. കരിയിലകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ പറമ്പ്. അവിടവിടെ ആകാശം മറച്ചു നില്ക്കുന്ന വന്മരങ്ങൾ. ഇവിടേക്ക് ഞാൻ വല്ലപ്പോഴുമേ വരാറുള്ളൂ. ഒരു വാരാന്ത്യസന്ദർശനം. അപ്പോഴാണത് കണ്ടത്. കരിയിലകൾക്കിടയിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജഢം. അതെങ്ങനെ അവിടെ വന്നു? ആരു കൊണ്ടിട്ടു? എന്തിനു കൊണ്ടിട്ടു?. ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ വന്നു. അതൊക്കെ പോലീസുകാരുടെ ജോലികളാണ്‌. ഞാൻ ഉടനെ തന്നെ വിവരമറിയിച്ചു. അവർ നായയെ കൊണ്ടു വന്നു മണപ്പിച്ചു. നായ അവിടെല്ലാം കിടന്നു കറങ്ങി പിന്നീട് റോഡ് വരെ ഓടി. പിന്നെ വഴിയറിയാതെ നിന്നു. ജഢം ഏതോ വാഹനത്തിലാവും കൊണ്ടു വന്നതെന്നാണ്‌ പ്രാഥമിക നിഗമനം. എന്നാലും എന്തിനിവിടെ? എന്റെ പറമ്പിൽ തന്നെ?. ആർക്കാണ്‌ എന്നോടിത്രയും വൈരാഗ്യം?. ഞാനെന്റെ ശത്രുക്കളുടെ പട്ടിക തയ്യാറാക്കി. എല്ലാരെയും നിരത്തി വെച്ചു. അപ്പൊഴാണൊരു കാര്യം വ്യക്തമായത്. എനിക്കവരൊക്കെ ശത്രുക്കൾ തന്നെ. പക്ഷെ അവർക്ക് ഞാനൊരു ശത്രുവാണോ എന്നെനിക്കുറപ്പിച്ച് പറയാനാവില്ല.

പോലീസ് മൃതശരീരപരിശോധന ആരംഭിച്ചു. ചിലപ്പോൾ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം കൂടി ഇവിടെ വെച്ചു തന്നെ ചെയ്തേക്കും. സ്ത്രീയുടെ മുറുക്കെപിടിച്ച മുഷ്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്നു ഒരു ചെറിയ ബട്ടൺ കിട്ടിയതായി പോലീസുദ്യോഗസ്ഥൻ പറഞ്ഞു. അയാൾ എന്റെ സുഹൃത്താണ്‌. എന്നെ ആ ബട്ടൺ കാണിച്ചു തന്നു. ഇളം നീലനിറമുള്ള ബട്ടൺ. ആ ബട്ടൺ കണ്ട ശേഷമാണ്‌ ഞാൻ വിയർത്തു തുടങ്ങിയത്. നാശം! അതെങ്ങനെയാണവളുടെ കൈയ്യിലെത്തിയതെന്ന് ഒരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. തലേന്ന് അതിന്റെ നൂലിളകിയിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടതാണ്‌. ഒരു ചെറിയ അലസത കാരണം പിന്നീടാകാം എന്നു വിചാരിച്ചത് എന്റെ പിഴ. അപ്പപ്പോൾ ചെയ്യേണ്ടത് അപ്പപ്പോൾ ചെയ്യണം എന്ന് പൂർവ്വികർ പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാണ്‌. ഇപ്പോഴെന്റെ ആലോചന ആ പഴയ ഷർട്ട് എങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കാം എന്നതാണ്‌.




Post a Comment

Monday, 23 January 2017

സുഹൃത്തിന്റെ പൂച്ച


സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാണ്‌ ഞാനവനെ കാണുവാൻ പോയത്.
അവസാനമായി കാണുവാൻ.
അവൻ അനക്കമില്ലാതെ വെളുത്ത തുണിയിൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
ശാന്തമായ മുഖം. ദീർഘനിദ്രയിലെന്നേ തോന്നൂ.
മുറിക്കുള്ളിൽ പലരുടേയും നിലവിളികളും കരച്ചിലുകളും തങ്ങിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോഴും.
എന്നെ കടന്ന് ഒരാൾ മുറിക്കകത്തേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടു.
അയാൾക്ക് എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ഛായയായിരുന്നു.
ഞാൻ അയാളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
സത്യത്തിൽ ഞാനെന്റെ ഉറങ്ങുന്ന സുഹൃത്തിനെ നോക്കുവാൻ കൂടി മറന്നു.
അയാൾ തങ്ങി നിന്നിരുന്ന നിലവിളികൾ ശ്രവിക്കുകയായിരുന്നു, സശ്രദ്ധം.
ഒരു പൂച്ചയുടെ കരച്ചിൽ അയാൾ പലതവണ ശ്രവിക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അയാൾ ഒരു പരിചിതനെ പോലെ അകത്തേമുറിയിലേക്ക് നടന്നു പോയി.
ഞാൻ വാതിക്കലിൽ നിന്നും കണ്ണെടുത്തതേയില്ല.
അല്പനേരം കഴിഞ്ഞയാൾ തിരിച്ചു വരുന്നത് കണ്ടു.
ആരേയും നോക്കാതെ എന്നേയും കടന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി.
അപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടു, അയാൾക്കൊപ്പം എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ പൂച്ചയെ.
അയാളുടെ കാലിനോട് ചേർന്ന്, വാലുരുമ്മി അത് നടന്നു പോയി.
ഇരുട്ടിലൂടെ അവരിരുവരും നടന്നു പോയി.
അതിനു ശേഷമിന്നുവരെ ആരും ആ പൂച്ചയെ കണ്ടിട്ടില്ല.


Post a Comment

Thursday, 19 January 2017

ഉറവ തേടി


ഉത്തരേന്ത്യയിൽ അവധിക്കാലമാസ്വദിക്കുവാൻ വന്ന വിദേശികൾക്ക് മരുഭൂമിയിലെ കാഴ്ച്ചകൾ പുതുമയുള്ളതായിരുന്നു. ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിൽ താമസം, മരുഭൂമിയിലൂടെ ഒട്ടകപ്പുറത്തിരുന്ന് യാത്ര, ചരിത്രയുദ്ധങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയായ ചില പഴയ കോട്ടകളിലേക്കുള്ള സന്ദർശനം, രാത്രി ചില കലാപരിപാടികൾ. ഇവയൊക്കെയും അവരുടെ ടൂർപാക്കേജിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇത്രയും കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ ഇത്രയും ആസ്വദിക്കാനാവുക! അവർ അന്യോന്യം അതേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. തിരികെ ചെല്ലുമ്പോൾ ഇവിടുത്തെ കാഴ്ചകളെ കുറിച്ച് എഴുതണം, പറയണം, എടുത്ത ഫോട്ടോകൾ വെബ് സൈറ്റിൽ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യണം. എല്ലാം ഇപ്പോഴെ അവരിൽ ചിലർ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

ടൂർ ഗൈഡ് അവരെ മരുഭൂമിയ്ക്കരികിലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ വാഹനത്തിൽ കൊണ്ടു പോയി. അംബരചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങൾ അവരെ ആകർഷിക്കുകയില്ല. മൺമതിലുകളും, ഓലമേഞ്ഞ വീടുകളും, ആഴമേറിയ കിണറുകളും, അനവധി ആഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ സ്ത്രീകളും..ഇതൊക്കെയാണ്‌ പുതിയ കാഴ്ച്ചവസ്തുക്കൾ. ഒരാഴ്ച്ച മുൻപ് അവർ മുംബൈയിലെ ചേരികളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നു. അതൊക്കെയും പലവിധ പാക്കേജുകളാണ്‌. അവർ ചേരികൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത്രയധികം ആളുകൾ, അത്രയധികം വൃത്തിഹീനമായ ചുറ്റുപാടുകളിൽ, അത്രയും ഇടുങ്ങിയ മുറികൾക്കുള്ളിൽ താമസിക്കുന്നത് അവർക്ക് പുതുക്കാഴ്ച്ചയായിരുന്നു. അതൊക്കെയും നേരിൽ കാണാനാണ്‌ അവർ വന്നിരിക്കുന്നത്. അതൊക്കെയും കാണിച്ചു കൊടുക്കാനാണ്‌ ഗൈഡുകളെ നിയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിനാണവർ കാശ് കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്.
ഒട്ടകപ്പുറത്തിരുന്നു യാത്ര ചെയ്യുക - ഇതാണ്‌ ഇന്നത്തെ കാര്യപരിപാടികളിൽ ആദ്യത്തേത്. എല്ലൂന്തിയ ഗ്രാമവഴികളിലൂടെ പൊടിപറത്തി അവരെയും വഹിച്ചു കൊണ്ട് വാഹനം പാഞ്ഞു പോയി. പുറത്തെ തീ വെയിലിലേക്ക് സഞ്ചാരികൾ കൂളിംഗ്ലാസ്സ് വെച്ച് കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊന്നു വാഹനം നിർത്തി പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണവർ ചൂടിന്റെ ഉഗ്രത ശരിക്കുമറിഞ്ഞത്. അല്പനേരം കൊണ്ടു തന്നെ ചൂടിൽ പലരുടേയും മുഖവും കൈകളും വിയർപ്പ്പാട കൊണ്ട് നനഞ്ഞു. മിനറൽ വാട്ടർ നിറച്ച പ്ലാസ്റ്റിക് ബോട്ടിലുകൾ എല്ലാവരുടേയും കൈവശമുണ്ട്. പലരും കുപ്പി തുറന്ന് കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചുടുകാറ്റ് വീശിയപ്പോൾൻ പൊടി പാറി പലരുടെയും കണ്ണിൽ വീണു. കൂളിംഗ്ലാസ് വെച്ച് കണ്ണുകൾ മാത്രം പുറത്ത് കാണുംവിധം മുഖം വലിയ ഷാളുകൾ കൊണ്ട് മറച്ചത് ചിലർക്ക് രക്ഷയായി. ഏ സി യുള്ള വാഹനത്തിനുള്ളിൽ തിരികെ കയറിയപ്പോൾ അവർക്കെല്ലാവർക്കും ആശ്വാസമായി. അവർ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു. അല്പദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദൂരെ നിരനിരയായി നടന്നു പോകുന്ന സ്ത്രീകളിലായി സഞ്ചാരികളുടെ ശ്രദ്ധ. തലവഴി തുണി കൊണ്ട് മൂടി, ഉച്ചിയിൽവെച്ച വലിയ മൺപാത്രങ്ങളുമായി പോകുന്ന സ്ത്രീകൾ. വിദേശിയർ ഗൈഡിനോട് ഇവർ എവിടേക്കാണ്‌ പോകുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചു.
‘അവർ ദൂരെ വെള്ളം ശേഖരിക്കാൻ പോകുന്നവരാണ്‌’
‘എത്ര ദൂരം?’
‘അതു എട്ടു പത്തു കിലോമീറ്ററുകൾ നടന്നു പോകേണ്ടി വരും..ചിലർ രാവിലെ പോയാൽ വൈകുന്നേരമേ വരൂ’
വിദേശികൾ പരസ്പരം നോക്കി.
തലയിൽ ഒന്നിനു മുകളിൽ ഒന്നെന്ന മട്ടിൽ മൂന്നും നാലും കുടങ്ങൾ. ചിലർ കൈകളിലും കുടങ്ങൾ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. കുട്ടികളും അവരുടെ കൂട്ടത്തിലുണ്ട്. ഉച്ചവെയിലിൽ അവർ മണലിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നത് ചിലർ ഫോട്ടോ എടുത്തു. മണൽ തിളയ്ക്കുന്നുണ്ട്. സ്ഫടികഉടലുകളുള്ള സർപ്പങ്ങൾ ആകാശത്തേക്ക് പുളഞ്ഞുകയറി പോകുന്നത് പോലെയുണ്ട്. ഇളകിയാടുന്ന കാഴ്ച്ചകൾ.
‘കുറച്ചു കൂടി അടുത്തേക്ക് പോകാമോ?’ വാഹനത്തിലിരുന്ന ഒരാൾ അപേക്ഷാസ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
എങ്കിൽ അവരെ നന്നായി കാണാമായിരുന്നു. അവർക്കൊപ്പം ചില ഫോട്ടോകളും എടുക്കാമായിരുന്നു.
‘അതിനെന്താ?’ ഗൈഡ് വാഹനം അവർക്കടുത്തേക്ക് ഓടിക്കാൻ നിർദ്ദേശം നല്കി.
വിദേശികളുമായി വാഹനം വരുന്നത് കണ്ട് കൂട്ടമായി പോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന സ്ത്രീകൾ നിന്നു. അവരിൽ ചിലർ മുഖം മറച്ചു. അവരുടെ കരിയെഴുതിയ കണ്ണുകൾ മാത്രം പുറത്ത് കാണാം. സ്ത്രീകൾ വെള്ളികൊണ്ടുള്ള ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ പലനിറത്തിലുള്ള തുണിക്കഷ്ണങ്ങളും, കണ്ണാടിച്ചില്ലുകളും, ചിത്രപണികളും കൊണ്ടലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. കറുപ്പും ചുവപ്പും നിറമുള്ള ഇറുക്കമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ. കൈകളിൽ ധാരാളം വെള്ളിനിറമുള്ള വളകൾ. നെറ്റിയിലേക്ക് നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ആഭരണങ്ങൾ. ചിലർ മൂക്കുത്തി അണിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മൺകലങ്ങളിൽ കൂടി ചിത്രപ്പണികളുണ്ടെന്നുള്ളത് ചിലർ ശ്രദ്ധിച്ചു.
‘ഫോട്ടോ എടുക്കാമോ?’ ചിലർ ഗൈഡിനോട് ചോദിച്ചു.
‘വൈ നോട്ട്?’
ചിലർ അടുത്ത് ചെന്നു നിന്നു ഫോട്ടോ എടുത്തു. ചിലർ സെൽഫോണിൽ സെൽഫികളെടുത്തു.
കുടവുമായി നടക്കുന്ന സ്ത്രീകളുടെ മുഖം അപ്പോഴാണ്‌ ചിലർ കണ്ടത്, ചൂടേറ്റ് തൊലിയടർന്ന മുഖങ്ങൾ. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നത് കണ്ട് സ്ത്രീകൾ മുഖം മറച്ചു. അവരോടൊപ്പമുള്ള കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകളിലും കൗതുകമില്ലായിരുന്നു. പറന്നു പാറിയ ചെമ്പൻ മുടി വശങ്ങളിലേക്കൊതുക്കി വെച്ച് കുട്ടികൾ സഞ്ചാരികളെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിന്നു. ഒരു പക്ഷെ വർഷത്തിൽ പലതവണ ഇതു പോലുള്ള സഞ്ചാരികളെ അവർ കണ്ടുമുട്ടുന്നുണ്ടാവും.
‘പോകാം?. ധാരാളം സ്ഥലങ്ങൾ കാണുവാനുണ്ട്’ ഗൈഡ് മര്യാദ നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
സഞ്ചാരികൾ സ്ത്രീകളുടെ നേർക്ക് കൈ വീശി കാണിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു. ചിലർ എന്തോ ഓർത്ത പോലെ തിരിഞ്ഞു നിന്നിട്ട് സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിനു നേർക്ക് നടന്നു. പേഴ്സിനുള്ളിൽ നിന്നും ചിലർ നോട്ടുകളെടുത്തു. ചിലർ നാണയങ്ങളും.
‘ഇവർക്ക് ഇത് എവിടെ ചിലവാക്കാൻ പറ്റും?’
‘അതൊക്കെ ഇവർ എവിടെയെങ്കിലും കൊടുത്ത് മാറ്റി കൊള്ളും’
അവർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ നാണയങ്ങളോ നോട്ടുകളോ സ്വീകരിക്കാൻ സ്ത്രീകൾ മടിച്ചു.
‘ടേക്ക് ഇറ്റ് ..ടേക്ക് ഇറ്റ്’ വിദേശികൾ നിർബന്ധിച്ചു.
സ്ത്രീകൾ അപ്പോൾ സഞ്ചാരികളുടെ സഞ്ചിയിലേക്ക് കൈചൂണ്ടി.
‘ഇവർക്ക് നമ്മുടെ ബാഗ് വേണമെന്നാണൊ?’ വിദേശികളിൽ ഒരാൾ തമാശരൂപേണ പറഞ്ഞു.
സ്ത്രീകൾ ബാഗിനുള്ളിലേക്ക് തന്നെ വിരൽചൂണ്ടി നിന്നു.
‘ദിസ്?’ എന്നു ആശ്ചര്യത്തോടെ വിദേശി ബാഗിനുള്ളിൽ നിന്നും സ്ത്രീ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച വസ്തു എടുത്തു. അതൊരു മിനറൽ വാട്ടറിന്റെ ബോട്ടിലായിരുന്നു. സഞ്ചാരികൾ ബോട്ടിലുകൾ സ്ത്രീകളുടെ നേർക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. സ്ത്രീകളോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന കുട്ടികൾ മുന്നോട്ട് വന്ന് ബോട്ടിലുകൾ വാങ്ങി തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ‘ഷാൽ വീ ഗോ?’ പിറകെ ഗൈഡിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ സഞ്ചാരികൾ ഒന്നും പറയാതെ തിരിഞ്ഞ് വാഹനത്തിനു നേർക്ക് പതിയെ നടന്നു. സ്ത്രീകൾ തീവെയിലിലൂടെ വീണ്ടും നടന്നു തുടങ്ങി. വാഹനം നീങ്ങി. സഞ്ചാരികൾ കൂളിംഗ്ലാസ്സിലൂടെ സ്ത്രീകൾ കൂട്ടം കൂട്ടമായി മണലിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നത് നിശ്ശബ്ദരായി നോക്കിയിരുന്നു.

Post a Comment

Tuesday, 10 January 2017

പ്രതിരോധത്തിലെ പഴുതുകൾ


ഒന്ന്

എല്ലാമാരംഭിക്കുന്നത് ഏതാണ്ട് രണ്ടാഴ്ച്ചകൾക്ക് മുൻപാണ്‌. ഹരീഷിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ തിരികെ വരികയായിരുന്നു. എന്റെ SUV യിൽ. വളയം പിടിച്ചിരുന്നത് സജിയും. അവന്‌ മദ്യം കഴിക്കുന്ന ശീലമുണ്ടെങ്കിലും, എന്നെപോലെ സാഹസികപരീക്ഷണങ്ങളിൽ തത്പരനല്ല. ഹരീഷ് കൊണ്ടുവന്ന വിദേശമദ്യങ്ങൾ കൂട്ടിക്കലർത്തി മനോധർമ്മമനുസരിച്ച് പലതരം കോക്ക്ടെയ്‌ലുകളുമുണ്ടാക്കി സജിക്ക് നേരെ നീട്ടിയെങ്കിലും ഞങ്ങളോടൊപ്പം പാനോത്സവത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ അവൻ താത്പര്യം കാണിച്ചില്ല. ഒരു മദ്യപന്റെ മര്യാദ ഞാനും ഹരീഷും കാണിച്ചു. എരിവേറിയ വരട്ടിയ പോത്തിറച്ചിയും, നാവിനെ ബാലെ നിർത്തമാടിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള നാരങ്ങാ അച്ചാറും മുന്നിലിരുന്നിട്ടും സജി തികഞ്ഞ നിയന്ത്രണം പാലിച്ചു. അവൻ സാത്വികനല്ല. പക്ഷെ അവനു അവന്റേതായ ചില വിശ്വാസങ്ങളും ചിട്ടകളുമുണ്ട്. എന്റെ തലയിലേക്ക് ലഹരി ഒരു പാമ്പിനെ പോലെ ചുറ്റിക്കയറി പോയി. ഉള്ളിലെവിടെയൊ അതിന്റെ ദംശം അനുഭവപ്പെട്ടു. വിഷം തീണ്ടിയതു ഞാൻ ശരിക്കുമറിഞ്ഞു. വാതിലുകളും, ജന്നലുകളും എനിക്ക് ചുറ്റിലുമായി കറങ്ങി വൃത്തം വരച്ചു. അതിവേഗത്തിൽ തിരിയുന്ന ഒരു സ്ഫടികഗോളത്തിനുള്ളിൽപെട്ടൊരവസ്ഥ. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ ഞാനും വാതിലിനും ജന്നലുകൾക്കുമൊപ്പം തിരിയാൻ തുടങ്ങി. ഹരീഷിന്റെ നിർത്താതെയുള്ള ചിരി എനിക്കപ്പോൾ ഒട്ടും പിടിച്ചില്ല. അവൻ ഇറുക്കമുള്ള ഒരു ചുവന്ന നിക്കർ മാത്രമായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത് എന്നോർക്കുന്നുണ്ട്. ഞാനവന്റെ മുൻതലമുറയെ എനിക്കറിയാവുന്ന അസഭ്യപദങ്ങൾ കൊണ്ടഭിഷേകം ചെയ്തു. നാലക്ഷരമുള്ള ആംഗലേയ അശ്ലീലപദങ്ങൾ എന്റെ നാവിൽ നിന്നും വഴുക്കലോടെ തെറിച്ചു. അതു കേട്ടിട്ടും അവൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവനൊരു സാഡിസ്റ്റാണ്‌. പക്ഷെ എനിക്കവനെ ഇഷ്ടമാണ്‌. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ അറബിനാട്ടിൽ നിന്നും വന്നതിന്റെ ആഘോഷമായിരുന്നു അത്. കാറിലിരിക്കുമ്പോഴും അവൻ ഫോണിൽ കാണിച്ചു തന്ന അർദ്ധനഗ്നസുന്ദരിയുടെ ഇടയിളക്കം മനസ്സിൽ താളത്തിൽ തുള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്നോനാലോ തവണ ഞാനതേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. സജി പാതിബുദ്ധനാണ്‌. ചെറുചിരിയോടെ അവൻ ‘നമുക്കും പോവാമെടാ..നീ സമാധാനമായിരി’ എന്നു പറഞ്ഞെന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ‘എന്നാലും അവന്റെയൊരു ഭാഗ്യം!’ ഇടയ്ക്കിടെ അങ്ങനെ പറയാതിരിക്കാനെനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. സജിയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുക്കെയും വണ്ടിയോടിക്കുന്നതിലായത് കൊണ്ട് അവനെ ശല്യപ്പെടുത്തണ്ടായെന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.

കഴുത്തൊടിഞ്ഞ കോഴിയുടെ അവസ്ഥയിൽ നിന്നു ഞാൻ മോചിതനായി വരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കഴക്കൂട്ടം കഴിഞ്ഞ് ആക്കുളം പാലം ആകുന്നു. പകൽ മുഴുവനുമുറങ്ങിയ സ്ട്രീറ്റ്ലൈറ്റുകൾ രാത്രികാവൽക്കാരെ പോലെ കണ്ണുംമിഴിച്ചു നില്ക്കുന്നത് ഞാനവ്യക്തമായി കണ്ടു. എനിക്ക് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. SUV ക്ക് മാത്രം ക്ഷീണമില്ല. വായു നിറച്ച ഒരു തലയിണയിലിരുന്ന് ഒഴുകിപോകുന്നത് പോലെയാണതിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ. എന്റെ കൺപോളകളിൽ നിന്നും ഭാരം ഊർന്നിറങ്ങുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
‘ടാ, ടാ..നോക്കടാ..ഒരുത്തൻ റോഡിൽ കേറി നില്ക്കുന്നു. നോക്കടാ..നോക്കടാ..’ സജിയുടെ അങ്കലാപ്പോടെയുള്ള വിളികേട്ടാണ്‌ ഞാൻ കണ്ണു തുറക്കുന്നത്. ഒരാൾ റോഡിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്നത് ഹെഡ്ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടു.
‘ഏതോ കീടം കേസാ..നീയൊന്നു ഹോണടിച്ചേ’.
സജി രണ്ടുവട്ടം ഹോണടിക്കുകയും ഹെഡ്ലൈറ്റ് ഫ്ലാഷ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അതിനിടയിൽ ഞാൻ ഒരാളെ കൂടി കണ്ടു. റോഡരികെ പോസ്റ്റിനടുത്തായി പാതിമറഞ്ഞ് മറ്റൊരാൾ. ഹെഡ്ലൈറ്റ് ഫ്ലാഷ് ചെയ്തപ്പോൾ അയാളുടെ കൈയ്യിലെ നീണ്ടവാൾ തിളങ്ങുന്നതും.
‘ടാ..നിർത്താതെടാ..ചവിട്ടിവിടടാ..’ ഞാൻ പാതിബോധത്തിൽ അലറി വിളിച്ചു. എന്റെ അലർച്ചയും പരിഭ്രമവും കണ്ട് സജി പൊടുന്നനെ ആക്സിലിറേറ്റർ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തി. ഒരു കാളക്കൂറ്റന്റെ ശക്തിയോടെ വണ്ടി കുതിച്ചു ചെന്ന് മുന്നിലേക്ക് കയറി വന്നയാളെ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം ഉണങ്ങിയ മരക്കഷ്ണങ്ങളുടെ മുകളിലൂടെ കയറിയിറങ്ങും പോലെ വാഹനം ഒന്നുലയും ചെയ്തു. ഞാൻ വാഹനത്തിന്റെ പിൻഗ്ലാസ്സിലൂടെ നോക്കി. ഒരു വെളുത്തരൂപം റോഡിൽ കിടന്നു പുളയുന്നു, അരികിലേക്ക് വാളുമായി ഒരാൾ ഓടിവരുന്നു. കാഴ്ച്ച നിമിഷങ്ങൾക്കകം ഒരു കടുകുമണിയോളം ചെറുതാവുകയും, ഇരുട്ടിലേക്ക് ചവുട്ടിത്താഴ്ത്തിയതു പോലെ മറഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്തു. സജി ആക്സിലിറേറ്ററിൽ നിന്നും കാലെടുത്തിരുന്നില്ല. എന്റെ തലയിൽ നിന്നും സർപ്പങ്ങളെല്ലാം ഊർന്നിറങ്ങി പോയിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും. ഞങ്ങളിരുവരും വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ പറഞ്ഞു,
‘പതുക്കെ വിട്..പട്രോൾ പോലീസുണ്ടാവും..’
സജി പെട്ടെന്ന് വാഹനത്തിന്റെ വേഗത കുറച്ചു.
‘അവൻ തട്ടിപോയ്ക്കാണുവോ?’
സിഗററ്റെടുക്കാൻ തുനിയുമ്പോഴെന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ വിരലുകൾ കുടഞ്ഞ് വിറയൽ മാറ്റാനൊരു ശ്രമം നടത്തി.
‘പോണേ പോട്ടടാ..അവിടെ നിർത്തിയിരുന്നെങ്കി ഇപ്പോ നമുക്ക് വെട്ടുകിട്ടിയേനെ..ഇവന്മാരൊക്കെ ചത്തു തൊലഞ്ഞു പോണതാ നല്ലത്..നീ ആ ഏ സി ഓഫാക്ക്..ഞാനൊന്ന് വലിക്കട്ട്’ അതു പറഞ്ഞ് ഞാൻ വണ്ടിയുടെ ചില്ല്‌ താഴ്ത്തി.
‘ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്..’ മെയിൽ റോഡ് വഴി പോണ്ട..ചിലപ്പോ അവന്മാരുടെ ആൾക്കാര്‌ നമ്മളെ ഫോളോ ചെയ്തു വന്നാലോ..വല്ല ഇടവഴിലൂടെം കേറ്റി വിട്‘
സജി ലൈറ്റ് ഡിം ചെയ്തു മെയിൻ റോഡ് വിട്ട് ആദ്യം കണ്ട് ഇടവഴിയിലേക്ക് വാഹനം തിരിച്ചു വിട്ടു. ഇപ്പോഴോർക്കുമ്പോൾ അതിശയം തോന്നുന്നു, എത്രവേഗമാണ്‌ ഞാനൊരു തികഞ്ഞ ക്രിമിനലിനെ പോലെ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയത്..

സിറ്റി മുഴുക്കെയും വെറുതെ ചുറ്റിക്കറങ്ങിയത് കൊണ്ട് പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും ഒന്നരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാണ്‌ വീട്ടിലെത്തിയത്. ഞങ്ങളീ വാടകവീട്ടിലേക്ക് മാറിയിട്ട് ഏകദേശം മൂന്നോ നാലോ മാസങ്ങളെ ആയിരുന്നുള്ളു. വന്നു കയറി മുറിയിൽ ലൈറ്റ് ഇട്ടശേഷം സജി സോഫയിലേക്ക് വീഴുന്നത് കണ്ടു.
‘എണ്ണീര്‌..ഇങ്ങനെ കിടന്നാ പറ്റില്ല. നമുക്ക് വണ്ടിയൊന്നു നോക്കാം..വല്ല തട്ടോ..മുട്ടോ..ഇനി അയാൾടെ ചോരയോ മറ്റോ..’
സജി കുറച്ച് നേരം എന്നെ നോക്കിയിരുന്ന ശേഷം അകത്ത് പോയി ടോർച്ചുമായി വന്നു.
‘ഇനി കൊലക്കുറ്റമാവുമോ?..’ അവന്റെ പേടി മുഴുവനും ആ ചോദ്യത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
‘എന്ത് കൊലക്കുറ്റം?..നമ്മുടെ വണ്ടീടെ നമ്പര്‌ നോട്ട് ചെയ്യാനൊന്നും അവന്മാർക്ക് പറ്റീറ്റുണ്ടാവില്ല’.
‘പോലീസ്..’
‘പിന്നെ..ആളെകൊല്ലാൻ നടക്കുന്ന അവന്മാരല്ലെ ഇനി പോലീസിന്റെ അടുത്ത് കമ്പ്ലെയ്ന്റ് ചെയ്യാൻ പോണത്’
സജി ടോർച്ചുമായി ഒരു തവണ വണ്ടി വട്ടം ചുറ്റി വന്നു. ആ സമയം ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു ട്രെയിൻ അതിവേഗത്തിൽ പോകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. എന്തെന്നറിയില്ല, അകലേന്ന് ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഒരു നടുക്കമെനിക്കുണ്ടായി.
‘ഇല്ല..വല്ല്യ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല..ഗാർഡിലും ബമ്പറിലും ചെറിയ കൊറച്ച് സ്ക്രാച്ചസ്..അത്രേയുള്ളൂ..’
‘നീ ശരിക്ക് നോക്കിയോ?..ബ്ലഡിന്റെ വല്ല പാടോ മറ്റോ?’
സജി തറയിൽ കിടന്ന് വണ്ടിയുടെ അടിയിൽ ടോർച്ചടിച്ചു പിടിച്ചു.
‘ഇല്ല..ഒന്നും കുരുങ്ങീട്ടില്ല..‘ അതു പറഞ്ഞവൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
‘എന്തായാലും ഇവനെ ഒന്ന് കുളിപ്പിക്കണം’ ഞാൻ ഹോസ് എടുത്തു കൊണ്ടുവന്നു. വൈപ്പറുകൾ ഉയർത്തി വെച്ച് വാഹനത്തിനു ചുറ്റും ഹോസ്സുമായി നടന്നു. പൂക്കുറ്റി പോലെയുയർന്നു വന്ന വെള്ളം വണ്ടിയുടെ ഉടലിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന പൊടിയും അഴുക്കും തുടച്ചെടുത്ത് ഒഴുകിയിറങ്ങി.
’ഇനി കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് ഞാൻ ബസ്സിൽ പോവാം..നീ ബൈക്കിലും..അല്ലെ വേണ്ട, നമുക്ക് നാളെയും മറ്റന്നാളെയും ലീവെടുക്കാം..എന്തേലും ന്യൂസ്സുണ്ടോന്ന് നോക്കാം..അതു കഴിഞ്ഞിട്ട് മതി ഓഫീസിൽ പോക്ക്..‘
ആ പറഞ്ഞത് ഒരു നല്ല ആശയമായി സജിക്കും തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവണം.

പിറ്റേ ദിവസം ഞാൻ വൈകിയാണുണർന്നത്. സജിയെ തിരെഞ്ഞു ഞാൻ വരാന്ത വരെയെത്തി. അവൻ പത്രം വിടർത്തിപിടിച്ച് നോക്കുകയായിരുന്നു.
’വല്ലതും വന്നിട്ടുണ്ടോ?‘
’ഇതിലൊന്നുമില്ല..‘
’ഞാനേതായാലും ബാക്കിയൊള്ള പത്രങ്ങളും വാങ്ങീട്ട് വരാം‘ അതും പറഞ്ഞ് ഞാനപ്പോൾ തന്നെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

കൊണ്ടുവന്ന പത്രങ്ങൾ ഞാനും അവനും അരിച്ചുപെറുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഏതോ ഒരു പത്രത്തിന്റെ അവസാനത്താളിൽ ഒരു മൂലയിലായി അപകടത്തേക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വാർത്ത സജി കണ്ടു. റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു വാഹനം വന്നിടിച്ചിട്ട് നിർത്താതെ പോയി എന്നാണ്‌ വാർത്തയിൽ. ഇടിയേറ്റയാൾ സംഭവസ്ഥലത്ത് വെച്ചു തന്നെ മരണപ്പെട്ടു എന്നും റോഡിൽ ആ ഭാഗത്ത് വേണ്ടത്ര സ്ട്രീറ്റ്ലൈറ്റുകൾ ഇല്ലാത്തതാണ്‌ കാരണം എന്നൊക്കെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
‘റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്യുമ്പോന്ന്..പക്കാ ഗുണ്ട..വാളും പിടിച്ച് നടുറോഡിൽ കേറി നിന്നാൽ ഇനിയും കൊണ്ട് കേറ്റും’.
ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് സജി ഒന്നും മിണ്ടാതെയിരുന്നു.
അല്പനേരം കഴിഞ്ഞാണവൻ സംസാരിച്ചത്.
‘എന്നാലും..ഒരു മനുഷ്യനല്ലെ?..അയാൾക്കും വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ കാണൂല്ലെ?’
‘ഓ! സെന്റിമെന്റ്സാ?..ഒണ്ടങ്കിൽ?’ ഞാൻ വീറോടെ ചോദിച്ചു. ‘നാണമില്ലെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ വിചാരിച്ചോണ്ടിരിക്കാൻ?..ഈ സിറ്റീല്‌ നൂറുകണക്കിനു ക്രിമിനലുകളുണ്ട്. അവന്മാരെയൊക്കെ വേണോന്ന് വെച്ചാ നമ്മുടെ പോലീസിനു പുഷ്പം പോലെ പിടിച്ചകത്തിടാം. ഇനി അകത്തിട്ടാലോ?..അവന്മാരൊക്കെ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് കൂൾകൂളായിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി നടക്കും..വീണ്ടും കൊല്ലും കൊലയും പിടിച്ചുപറിയും..വെട്ടും കിട്ടി കൈയ്യോ കാലോ പോയാ..പിന്നെ നമ്മളെ പോലുള്ളവരെ എന്തിനു കൊള്ളാം?..ആരു നോക്കും?..സൊസൈറ്റീല്‌ ജീവിക്കാൻ അറിഞ്ഞൂടാത്തവന്മാരൊക്കെ സൊസൈറ്റീല്‌ ഇല്ലാതിരിക്കുന്നതാ നല്ലത്’
‘പക്ഷെ നമ്മൾ നിയമം കൈയ്യിലെടുക്കുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാ..’
‘ആരു നിയമം കൈയ്യിലെടുത്തെന്ന്?..നമ്മള്‌ ചെയ്തത് സെല്ഫ് ഡിഫൻസല്ലെ? അതിന്റെ എടേല്‌ ഒരു ഗുണ്ട തട്ടിപ്പോയി..അത്രേം ശല്യം തീർന്നൂന്ന് വിചാരിച്ചാ മതി.. നീയിനി ഇതും ആലോചിച്ചു വെറുതെ ഒള്ള മനസ്സമാധാനം കളയാതിരുന്നാ മതി’.
കുറച്ച് നേരം മുഖംകുനിച്ചിരുന്നിട്ടവൻ പറഞ്ഞു,
‘എന്നാലും ഞാൻ കാരണം..ഒരാള്‌ മരിച്ചൂന്ന്..’
‘ഇപ്പോ അതൊന്നും ആലോചിക്കണ്ട..തെറ്റു നിന്റെ ഭാഗത്തൊന്നുമല്ല..ഞാൻ വണ്ടിയോടിച്ചിരുന്നെങ്കി ഞാനും ഇടിച്ചോണ്ട് പോവുമായിരുന്നു..തത്ക്കാലം നമുക്ക് പുറത്തൊന്ന് കറങ്ങീട്ട് വരാം..അപ്പോ ഫ്രഷാവും’.
ആ ദിവസം പകൽ മുഴുക്കെയും ഞങ്ങൾ സിറ്റിയിൽ വെറുതെ കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു.

കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വൈകിട്ട് ഓഫീസിൽ നിന്നും വന്നു കയറുമ്പോൾ സജി വരാന്തയിലിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. എന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്നു തോന്നി.
‘നീയെന്താ ഇന്നു ലേറ്റായത്..?’
അതിനു മറുപടി പറയുന്നതിനു മുൻപ് അവൻ പറഞ്ഞു,
‘എന്റെ വീട്ടീന്നു ഒരു കോളുണ്ടായിരുന്നു..അമ്മ ഒന്നു വീണു. കൈകുത്തിയാ വീണത്..ഒരു ചെറിയ ഫ്രാക്ച്ചർ..സീരിയസ്സല്ല..ഞാനങ്ങോട്ട് വരണ്ടാന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ എനിക്കൊന്ന് വീടു വരെ പോണം..പോയൊന്നു കണ്ടിട്ട് വരാം..രണ്ടു ദിവസം അവിടെയൊന്ന് നിന്നിട്ട് വരാം. ഞാനിപ്പോ ചെന്നാ എല്ലാർക്കും ഒരു സമാധാനമായിരിക്കും’
സത്യത്തിൽ സജി ഇവിടന്ന് ഒന്നു മാറി നില്ക്കണം എന്നു ഞാൻ പറയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. എന്തു പറഞ്ഞാണവനെ അതിനു പ്രേരിപ്പിക്കുക എന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിനിടയിലാണ്‌ ഈ കാരണം വീണുകിട്ടിയത്.
‘ശരിയാ..നീ ഒന്ന് പോയിട്ട് വാ..ങാ..പിന്നെ മറ്റേ കാര്യോന്നും ഓർത്തോണ്ടിരിക്കണ്ട..അതു വിട്ടേക്ക്’
അന്നു രാത്രി അവനെ ഞാൻ ബസ്സ്സ്റ്റാൻഡിൽ കൊണ്ടു വിട്ടു.

രണ്ട്

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ എഴുന്നേല്ക്കുമ്പോൾ സജിയുടെ മുറിയിലൊരു അനക്കം കേട്ടു. അവൻ തലേന്ന് രാത്രി എപ്പോഴോ വന്നു കയറിയിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും എനിക്കു ആശ്വാസമായി. സജിയിപ്പോൾ ഉത്സാഹവാനാണ്‌.
‘അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പോന്നുമില്ല..ചെന്നു കണ്ടത് നന്നായി. എനിക്കും ഒരു സമാധാനമായി’
‘എനിക്കും’ - അങ്ങനെ പറയണമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും ഞാൻ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. ഒരാഴ്ച്ച മുൻപത്തെ സംഭവത്തെ കുറിച്ച് ഒന്നും പറയാതിരിക്കാൻ ഞാൻ സ്വയം ദൃഢനിശ്ച്ചയം ചെയ്തിരുന്നു. ആക്സിഡന്റിനെക്കുറിച്ച് ഓഫീസിൽ ഒരു സംസാരം വന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്നൊരു കോൾ മൊബൈലിൽ വന്നതായി അഭിനയിച്ച് ഞാൻ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് പോയി. ചിലപ്പോൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ ഞാൻ എന്റെ പക്ഷം പിടിച്ച് കത്തിക്കയറുമെന്ന് എനിക്ക് നല്ല ബോധ്യമുണ്ട്. സജി എങ്ങനെയാവും സിറ്റുവേഷൻ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യുന്നത്?. ഇടയ്ക്കിടെ അതോർത്ത് നോക്കിയെങ്കിലും ഞാനാ ചിന്ത കീറിയെറിഞ്ഞു.

രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആ വിഷയം പൂർണ്ണമായി മറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ദിവസവും പത്രം വായിക്കുന്ന ഒരു ശരാശരി മലയാളിയുടെ ഓർമ്മശക്തി മാത്രമുള്ള ഞങ്ങൾക്ക് അതൊരു വലിയ ആശ്വാസമായി. ഞാൻ വണ്ടി ചെന്നൈയിലുള്ള എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനു വില്ക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇനി ആ വണ്ടി തമിഴ്നാട് റെജിസ്റ്റ്രേഷനിൽ ഓടിയാൽ മതി. ഈ മാതിരി കുരുട്ടുബുദ്ധി പണ്ടുമുതല്ക്കെ എന്റെയൊപ്പമുണ്ട്. അതിനിടയിൽ സജിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു ഫോൺ കോൾ വന്നു. അവന്റെ അനിയന്റെ ബൈക്കിൽ ഏതോ ടിപ്പർ വന്നു മുട്ടീട്ട് പോയെന്നു പറഞ്ഞു. നല്ല മുറിവുണ്ട്. തലയ്ക്കും കൈക്കും സ്റ്റിച്ചിടുകയും ചെയ്തു. ഇതെല്ലാമറിഞ്ഞ് സജി അപ്സറ്റായി.
‘നീ ശ്രദ്ധിച്ചോ?..ആ ഒരു സംഭവത്തിനു ശേഷം ഒരോരോ ഇൻസിഡന്റ്സ്. എനിക്കെന്തോ..’
ഞാനവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഒരു വിധം അവൻ ശരിയായി വരുവായിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോ അവൻ എന്തൊക്കെയാ ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്നെന്ന് പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല.
‘അതും ഇതും തമ്മിലൊരു ബന്ധവുമില്ല..എല്ലാം കോയിൻസിഡന്റ്സ്..അമ്മ വീണത് ഏതിലെങ്കിലും കാലു തട്ടിയിട്ടാവും..പ്രായമായ എത്രയോ പേർ എവിടെയൊക്കെ ചെന്നു വീഴുന്നു..എന്തൊക്കെ പറ്റുന്നു..വയസ്സാകുമ്പോ ഞാനും നീയുമൊക്കെ ചെന്നു വീഴും..പിന്നെ നിന്റെ ബ്രദറിന്റെ ആക്സിഡന്റ്..എനിക്കും നിനക്കും എത്ര ആക്സിഡന്റ് പറ്റിയിരിക്കുന്നു?..വർഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ആക്സിഡന്റ്..അതു ഇവിടെ എല്ലാർക്കും കാണും. നീ അതൊന്നും ആലോചിച്ച് വിഷമിക്കണ്ട’
‘അതല്ല..ഈ കർമ്മ എന്ന് നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?’ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞു അവൻ ചോദിച്ചു.
അവന്റെ പുസ്തകവായന ആ നിമിഷം ഞാൻ വെറുത്തു. അവൻ കൊണ്ടു വെച്ച പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം ആ നിമിഷം കത്തിച്ചു കളഞ്ഞാലോ എന്നു തോന്നി.
‘കർമ്മേം കുർമ്മേം ഒന്നും എനിക്കറിഞ്ഞൂടാ..നീ ചുറ്റും നോക്ക്..ആളുകളെ കൊന്നവരും, പറ്റിച്ചവരുമൊക്കെ ഒരു കൊഴപ്പോമില്ലാതെ സുഖിച്ചു ജീവിക്കുന്നത്. നീ പറയുന്ന കർമ്മേം..ഹീറൊ ജയിക്കുന്നതുമൊക്കെ സിനിമേലെ ഒള്ളൂ..റിയൽ ലൈഫിൽ വില്ലന്മാരേ ജയിച്ചിട്ടുള്ളൂ..എന്തായാലും നീ ആ കാര്യം ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞ് എന്നേം കൂടി കൊലയ്ക്ക് കൊടുക്കരുത്..ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞു അവന്മാരറിഞ്ഞാ അവന്മാര്‌ നാളെ വാളുമായി വന്നു വീട്ടിക്കേറി വെട്ടും..നിനക്ക് ആ ടൈപ്പ് ടീമുകളെ അറിഞ്ഞൂടാഞ്ഞിട്ടാ‘
എന്റെ ഭയം ഞാൻ സത്യസന്ധമായി തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി.

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ സജി വല്ലാതെ മൂഡോഫായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കാത്തത് പോലെ ഞാനിരുന്നു. രാത്രികളിൽ ഇടയ്ക്കിടെ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും തണുത്ത വെള്ളം കുടിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. അവൻ ഷേവ് ചെയ്യുന്നതിൽ മടി കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. ’നല്ല തലവേദന..മൈഗ്രേയ്ൻ‘ എന്നൊക്കെ ആരോടെന്നില്ലതെ പരാതി പറയുന്നത് കേട്ടു. ഞാൻ അവനു വേണ്ടി ഒരു വേപ്പറസിസർ വാങ്ങി. അതിലൂടെ ആവി വലിച്ചു കയറ്റിയിട്ടും അവനു ആശ്വസം ലഭിച്ചില്ല. എനിക്കു കാര്യം മനസ്സിലായി. പ്രശ്നം അവന്റെ ശരീരത്തിനല്ല, മനസ്സിനാണ്‌. അതിനുള്ള മരുന്നെന്റെ കൈയ്യില്ലില്ല. കുറ്റബോധം അവനെ ആവശ്യമില്ലാത്ത ചിന്തകളിലേക്ക് വലിഴച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്നോ എന്നെനിക്ക് സംശയമായി. ഒരുപക്ഷെ അവനു എന്നെ പോലെ അതിനു പ്രതിരോധിച്ചു നിർത്താനാവുന്നുണ്ടാവില്ല. മനസ്സുറപ്പിന്റെ വന്മതിൽ പടുത്തുയർത്തി വേണമതിനെ പ്രതിരോധിക്കുവാൻ. ചിലപ്പോൾ ചിലർ പണിയുന്ന മതിലുകൾ ബലഹീനമാവുകയും, നേരിയ വിള്ളലുകൾ വെളിവാകുകയും ചെയ്യും. വിള്ളലുകളിലൂടെ കുറ്റബോധത്തിന്റെ വിരലുകൾ നീണ്ടുവന്ന് കൂർത്ത നഖങ്ങളാൽ അത്മാവിൽ പോറലുകൾ വരയ്ക്കും. അപ്പോൾ മുതല്കെയാണ്‌ രക്തം പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങുക. ആ രക്തത്തിനു നിറമുണ്ടാവില്ല. പാവം സജി. അവനാ അവസ്ഥിയിലാണെന്നിക്കു തോന്നിത്തുടങ്ങി.


മൂന്ന്


അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ കാര്യങ്ങൾ പിന്നെയും വഷളായി. സജിയുടെ സഹോദരൻ ഒന്നുരണ്ടു വട്ടം ശർദ്ധിച്ചു. അവനെ സ്കാൻ ചെയ്യാൻ കൊണ്ടു പോയെന്നും, തലയിൽ ബ്ലഡ് കോട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നും ഓപ്പറേഷൻ വേണ്ടിവരും എന്നൊക്കെ സജി പറയുമ്പോൾ  എങ്ങനെ സജിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കണം എന്നറിയാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായി ഞാൻ. അന്നാദ്യമായി അവൻ എന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് കരഞ്ഞു. ഞാൻ എന്റെ സഹോദരനെക്കുറിച്ച് ആ സമയമാലോചിച്ചു. അവൻ തലയിൽ കെട്ടുമായി ഏതോ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നത് ഒരു ഞെട്ടലോടെ സങ്കല്പ്പിച്ചു.

‘നിനക്ക് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലായില്ലെ?..ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ?..എല്ലാം ആ ആക്സിഡന്റിനു ശേഷമാണ്‌..അന്നയാളെ ഞാൻ..’

എന്താണവനോട് പറയേണ്ടതെന്നും, അവന്റെ തീച്ചൂടുള്ള വിലാപങ്ങളെ എന്ത് പറഞ്ഞണയ്ക്കണമെന്നിക്ക് ഒരു രൂപവും കിട്ടിയില്ല. അവൻ അടുത്തുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പോവുകയും എന്തൊക്കെയോ പൂജയും വഴിപ്പാടുമൊക്കെ ചെയ്യിച്ചു. അവൻ വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും അന്ധവിശ്വാസത്തിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ചെരിഞ്ഞ ഒരു പ്രതലത്തിലൂടെയുള്ള ഒരു നടത്തം പോലെയാണത്. ഒരു മഴ പെയ്താൽ മതി. താഴേക്ക് കാൽ വഴുതി വീണുപോകാൻ. അവന്റെ അനിയന്റെ ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്യുന്നതിനു സാമ്പത്തികമായ സഹായം ചെയ്യാമെന്നു ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
‘ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞാലും.. അവൻ പഴേ പോലെ ആവുമെന്ന് ഒരു ഉറപ്പുമില്ല..‘
അതിനെന്റെ പക്കൽ മറുപടിയൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു പക്ഷെ അവൻ എന്റെയൊപ്പം അന്ന് ഹരീഷിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നതിൽ സ്വയം ശപിക്കുന്നുണ്ടാവും. അവിടന്ന് വൈകി പുറപ്പെട്ടതിൽ ശപിക്കുന്നുണ്ടാവും, പതിവില്ലാതെ അവൻ വണ്ടിയോടിക്കേണ്ടി വന്നതിൽ ശപിക്കുന്നുണ്ടാവും. ഒരു സംഭവം എത്രയോ ആയിരം ചെറിയ കാര്യങ്ങളുടെ ഫലമാണ്‌ എന്നതോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതവും ഭയവും തോന്നി. സജി ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞതു പോലെ ’എല്ലാം നേരത്തെ ആരോ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്‘ എന്നാവുമോ?. അദൃശയമായ കെട്ടുകൾ കൊണ്ട് ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നതിലെ സ്വൈരക്കേടിനെ കുറിച്ച് അന്നാദ്യമായി ഞാൻ ആലോചിച്ചു. കെട്ടുകൾ നിർമ്മിച്ചയാളെ മനസ്സാ വെറുത്തു.

സജി വീട്ടിൽ ഒന്നു രണ്ടു തവണ പോയിട്ടു വന്നു. എന്റെ SUV സുഹൃത്ത് വന്ന് ചെന്നൈയിലേക്ക് ഓടിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. അതൊരു വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. മുറ്റത്ത് നാലുവീലുള്ള ഒരു വലിയ തെളിവ് കിടക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഒരു മോചനം. ഏതൊക്കെയോ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലായി എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സജി വീണ്ടും ആക്സിഡന്റ് വിഷയമെടുത്തിടാൻ തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ അവനെ എങ്ങനെ പ്രതിരോധിക്കണമെന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞൂടാ.
മരിച്ചു പോയവന്റെ ആത്മാവ് പ്രതികാരത്തിനായി അലഞ്ഞു നടക്കുന്നുണ്ടാവും എന്ന് എന്നാണ്‌ സജി പറയാൻ പോവുക എന്നുവരെ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു.
പക്ഷെ എന്തു കൊണ്ടോ ‘ഏതു സമയത്താണൊയെന്തോ ഹരീഷിന്റെ വീട്ടിൽ പോകാൻ തോന്നിയത്’ എന്ന് സജി പറയുന്നത് പോലെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചില്ല. ഞാൻ എന്റെ വന്മതിലിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴാതിരിക്കുവാൻ ആവുംവിധം ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ചാകേണ്ടവൻ ചാകേണ്ടത് തന്നെ. അതിൽ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ നിറം പൂശാൻ തയ്യാറല്ല എന്ന നിലപാടിൽ ഞാനുറച്ചു നിന്നു. സജി ഇപ്പോൾ എന്റെ കൂടെ കുടിക്കാൻ കൂടാറില്ല. ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു കുടിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് ഒരു ജാള്യതയും ഉത്സാഹക്കുറവും തോന്നിത്തുടങ്ങി. എന്നിട്ടും ‘നിന്റെ കമ്പനി ഇല്ലേലും ഞാൻ കുടിക്കും’ എന്നു പറഞ്ഞു വാശിക്ക് ഒന്നു രണ്ടു വട്ടം കുടിച്ചു. ഒരുപക്ഷെ എല്ലാം തുടങ്ങിയത് ആ വെള്ളംപാർട്ടിയിൽ നിന്നാവും എന്നായിരിക്കും അവൻ ചിന്തിക്കുന്നത്. ഏതെങ്കിലുമൊരു കാര്യം അങ്ങനെ ഏതെലും ഒരു പ്രത്യേക നിമിഷം മുതൽ തുടങ്ങുന്നു എന്ന് കരുതുന്നതിലും വലിയ വിഡ്ഢിത്തം വേറേയില്ല എന്നെനിക്ക് അവനോട് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അവന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥയിൽ ഉപദേശങ്ങൾ നേർവിപരീതഫലങ്ങളിൽ ചെന്നാവും അവസാനിക്കുക എന്നെനിക്കു തോന്നി.

വൈകുന്നേരം ഞാൻ വരാന്തയിലിരിക്കുകയായിരുന്നു. പതിവു പോലെ പുകച്ചു കൊണ്ട്. സജി വന്നടുത്തിരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞില്ല.
‘എന്തോ എനിക്കൊരുമാതിരി..അവിടം വരെ ഒന്നു പോയാലോ എന്ന്..’
‘എവിടെ?’
‘ആ സംഭവം നടന്നില്ലെ?.. അവിടെ.’
‘നീയിങ്ങു അകത്ത് വന്നെ‘ ഞാനവനെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോയി.
’നീ എന്താ പറയുന്നതെന്ന് വല്ല ബോധവുമുണ്ടോ?..അവന്മാര്‌ നിന്നെ കണ്ടാ..ചിലപ്പോ വീടു തിരക്കി വന്ന് എന്നേം കൂടി കൊല്ലും‘
സജി മിണ്ടാതെയിരുന്നതേയുള്ളൂ.
’എന്റെ ഒരു മനസ്സമാധാനത്തിന്‌..ഒന്നവിടം വരെ പോയിട്ട്..‘
’അതിനു ചത്തവന്റെ വീടു നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം?‘
’അതു ഞാൻ ചോദിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..നീ പേടിക്കണ്ട..ഞാൻ അയാൾടെ വീട്ടിൽ കേറി ഒന്നും ചോദിക്കാനൊന്നും പോണില്ല..വെറുതെ..അവിടം വരെ‘
കാര്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും എന്റെ കൈവിട്ടു പോയെന്നു അപ്പോഴെനിക്ക് ബോദ്ധ്യമായി.
’എടാ..കുറച്ച് മാസം മുൻപല്ലെ അതേ സ്പോട്ടിൽ ഒരു വെട്ടു നടന്നത്..സിനിമേം കണ്ടു വന്ന ഒരു കപ്പിൾസ്..അയാളിപ്പോഴും ഹോസ്പിറ്റിലായിരിക്കും. നീയും ആ ന്യൂസ് വായിച്ചതല്ലെ?..ഇങ്ങനെയുള്ളവന്മാരോടല്ല നിന്റെ സിമ്പതി കാണിക്കേണ്ടത്‘
എനിക്കവനെ പിടിച്ചു മുറിയിൽ പൂട്ടിയിട്ടാലോ എന്നു തോന്നി.
’ടാ..സത്യത്തിലിപ്പോൾ എനിക്ക് പേടി നിന്നേയാ..നിന്റെ വായീന്ന് വല്ലതും വീഴും..ഞാനേതായാലും ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് ഒരു ട്രാൻസ്ഫർ നോക്കാൻ പോവാ..ഇവിടെ ശരിയാവില്ല..നീ ഈ സെന്റിമെന്റും കെട്ടിപിടിച്ചോണ്ടിരുന്നോ..‘
’ഇല്ലെടാ..എനിക്ക് പോണം..പോയെ പറ്റൂ..‘
അവൻ കാലു പിടിക്കുമ്പോലെ പറഞ്ഞു കരയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സത്യത്തിൽ അവന്റെ അവസ്ഥയിൽ വിഷമം തോന്നി. ഞാനവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
‘ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും..നിനക്കതിന്റെ റിസ്ക് മനസ്സിലാവാത്തതെന്തെന്ന് മനസ്സിലാവുന്നില്ല..’
‘ഞാനല്ലെ അവനെ ഇടിച്ച് കൊന്നത്..എന്തോ അവിടെ വരെ പോകാതെ ഒരു സമാധാനം കിട്ടില്ലെന്നൊരു തോന്നാൽ..ഒറ്റ പ്രാവശ്യം..ജസ്റ്റ് ഒൺലി വൺ ടൈം..നീ ഇതിനു മാത്രം എതിരു പറയരുത്..അതിനു ശേഷം ഞാനീ ടോപിക്ക് എടുത്തിടേയില്ല..ഗോഡ് പ്രോമിസ്..’
ഞാൻ പരിക്ഷീണിതനായി സോഫയിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് സീലിംഗിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
‘ഓകെ..ജസ്റ്റ് വൺ ടൈം..ആന്റ് ദ ലാസ്റ്റ് ടൈം..ഇനി ഈ കാര്യം നമ്മൾ തമ്മിൽ പറയരുത്’
വലിയ ഒരു ആശ്വാസം സജിയുടെ മുഖത്ത് പരന്നു.
‘ഇന്നൊരു മൂവി കാണാൻ പോവാം. നീ പോയിട്ട് വരുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ റെഡിയാവാം’
അവന്റെ മുഖത്ത് കണ്ട സന്തോഷം മൂവി കാണാൻ പോവാം എന്നതിനേക്കാൾ ഒരു മരണവീട്ടിൽ പോകുന്നതിലാണെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അവൻ ബൈക്കുമായി ഇറങ്ങിയതും ഞാൻ റെഡിയാവാൻ അകത്തേക്ക് പോയി. ടീഷർട്ടും ജീൻസ്സുമെടുത്തിട്ടു. സ്പ്രേയുടേയും പൗഡറിന്റേയും പ്രയോഗം നടത്തി ഞാൻ തൃപ്തനായി. ഞാൻ മൊബൈലുമായി മുൻവശത്ത് പോയിരുന്നു. ചില മെസേജ്ജുകൾ, ചില വീഡിയോകൾ ഇതൊക്കെ നോക്കി സമയം പോക്കി. അപ്പോഴാണോർത്തത് സജി എവിടേക്കാണ്‌ പോകുന്നതെന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കാൻ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. ഇടിച്ചു തെറുപ്പിച്ച ഇടത്തിനടുത്ത് വല്ലതുമായിരിക്കും. ഞാൻ അവനെ ഉടൻ മൊബൈലിൽ വിളിച്ചു. അവൻ ഫോണെടുക്കുമ്പോൾ നടക്കുകയായിരിക്കണം. നടക്കുന്നതിന്റേയും ശ്വാസമെടുക്കുന്നതിന്റേയും ശബ്ദം ഞാൻ നന്നായി കേട്ടു.
‘നീ ഇപ്പോ എവിടെയാ?’
‘ഞാൻ ഇവിടെയെത്തി. വീട്ടിന്റെ അടുത്തെത്തി..’
അവൻ വഴി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ എനിക്ക് ഭയമേറിയത്.
‘അവിടെ ആൾക്കാര്‌ വല്ലതുമുണ്ടോ?..നീ വീടിന്റെ അടുത്തൊന്നും പോണ്ട..ആ ഏരിയ അത്ര നല്ലതല്ല..നീ വീടു കണ്ടില്ലെ?..ഇനി തിരിച്ചു പോന്നേര്‌’
‘ഇവിടെ ഇപ്പോഴും ആളുകളൊക്കെ ഉണ്ട്..എന്തൊ ചടങ്ങോ മറ്റോ ആണൊ എന്തോ..’
ഞാൻ ആ വീടിന്റെ ചിത്രം മനസ്സിൽ വരച്ചിടാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. ഒരു ചെറിയ ഓടിട്ട വീട്..ഷാമിയാനയോ ടാർപോളിനൊ കൊണ്ട് പന്തലുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടാവും..വീട്ടുമുറ്റത്ത് മടക്കുന്ന ഇരുമ്പു കസേരകളുണ്ടാവും. പതിഞ്ഞ സംസാരവുമായി വൃദ്ധരുണ്ടാവും. ചെറുപ്പക്കാർ ഗേറ്റിനരികിലായി കൂട്ടംകൂടി നില്പ്പുണ്ടാവും.
‘മതി കണ്ടത്..നീ വീടു കണ്ടില്ലെ?..ഇനി ഇങ്ങോട്ട് പോര്‌..ഇല്ലേൽ മൂവിക്ക് ലേറ്റാവും..’
ഞാൻ അവനെ മൂവി കാണാൻ പോകുന്നതിലേക്ക് സംഭാഷണം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
‘ഞാനിപ്പൊ വീടിനടുത്തെത്തി..അകത്താരോ കരയുന്നത് കേൾക്കാം...’
‘ടാ..നിന്നോടല്ലെ അടുത്തൊന്നും പോണ്ടന്ന് പറഞ്ഞത്..വേഗം തിരിച്ചു വരാൻ’ ഞാനുറക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൻ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു അതിനിടയിലേക്കാണ്‌ മറ്റൊരു ശബ്ദം കേറി വന്നത്.
‘നീയല്ലെടാ മോഹനെ ഇടിച്ചിട്ടത്?..ഞാൻ നിന്നെ ശരിക്കും കണ്ടതാ..ദാ..ഇവനാ..ഇവനാ നമ്മുടെ മോഹന്റെ ഇടിച്ചു കൊന്നത്..‘
ആളുകൾ ഓടിക്കൂടുന്നതിന്റെ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു, പിന്നീട് സജി ഓടുന്നതും, ഒരുപാട് പേർ ഓടിയടുക്കുന്നതും.
’കൊല്ലണമിവനെ..കൊന്നിട്ട്..കാണാൻ വന്നിരിക്കാ..തല്ലിക്കൊല്ലെടാ ഇവനെ‘
ഞാൻ ’സജി..സജി‘ എന്നു എന്റെ മുഴുവൻ ശബ്ദവുമെടുത്ത് വിളിച്ചു. ഫോണിലൂടെ ചീത്തവിളികളും അക്രോശവും കേട്ടു. ഞാൻ ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. ആരൊക്കെ തട്ടിമറിഞ്ഞു വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സജിയുടെ കൈയ്യീന്ന് ഫോൺ തെറിച്ചു പോയിട്ടുണ്ടാവണം. ’അയ്യോ എന്നെ..‘ എന്ന് സജിയുടെ ശബ്ദം പാതി വെച്ചു മുറിഞ്ഞു. ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നെന്ന മട്ടിൽ വന്നു വീണു ഒരു വലിയ കൂമ്പാരമായത് പോലെ തോന്നി. അതിനിടയിൽ സജിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാനായില്ല..
ഞാൻ ഹലോ ഹലോ എന്നുറക്കെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആരോ ഫോണെടുത്ത പോലെ തോന്നി.
’ഹലോ.. ആരാ..ഹലോ..‘ എന്നു ചോദിക്കുമ്പോഴേക്കും ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫായി.

Post a Comment

Monday, 2 January 2017

അതിർത്തികളില്ലാതെ


അയാൾ വരാന്തയിലിരുന്നു പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്തായി ഏതോ പുസ്തകം വായിച്ചു കൊണ്ട് മകളും.
‘പാക്കിസ്താനിലേക്ക് പറഞ്ഞയക്കണം’. വിവാദമായ പരാമർശത്തേക്കുറിച്ചും അതേച്ചൊല്ലി സാംസ്കാരികനായകന്മാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും നിറഞ്ഞ വാർത്തകൾ മൗനമായി വായിക്കുന്നതിനു നടുവിലേക്കാണ്‌ മകളുടെ സംശയം കയറി വന്നത്.
‘അച്ഛാ, ഈ ഹിന്ദു എന്നു പറയുന്നവര്‌ ആരാ?’
അച്ഛൻ പത്രം മടക്കി മകളുടെ നേർക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. മതം എന്ന വാക്ക് പോലും വീടിന്റെ പടിക്കകത്ത് കയറ്റരുത് എന്ന നിർബന്ധബുദ്ധിയുള്ള അയാൾ മറ്റൊരു രീതിയിൽ മകളുടെ സംശയം നിവർത്തിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
‘മോളെ, സിന്ധു എന്നൊരു നദിയുണ്ട്. അതിന്റെ കരേല്‌ പണ്ട് കൃഷിചെയ്തും മറ്റും ജീവിച്ചിരുന്നവരെയാണ്‌ ഹിന്ദുക്കൾ എന്നു വിളിച്ചു തുടങ്ങിയത്. കൃഷിക്ക് ഇഷ്ടം പോലെ വെള്ളം കിട്ടുമായിരുന്നത് കൊണ്ട് അവരവിടെ സുഖമായി ജീവിച്ചു’.
മറുപടി പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾക്ക് സ്വന്തം വിജ്ഞാനത്തിലും വിഷം പുരളാത്ത മറുപടി കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിലും  അഭിമാനം തോന്നി. വീണ്ടും പത്രത്തിന്റെ വലിയ താളുകൾക്കിടയിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി വായന തുടങ്ങി.
ഒരു നിമിഷം എന്തോ ആലോചിച്ച മകൾ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ അടുത്ത ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.
‘അച്ഛാ..ആ നദിയില്ലെ?..അതെവിടെയാണച്ഛാ?‘
മകളുടെ സംശയങ്ങൾ നൂലു പിടിച്ച പോലെ വരുന്നത് കണ്ട് അച്ഛനു സന്തോഷമായി. അയാൾ ഓർമ്മകളുടെ ഏടുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും മുൻപ് വായിച്ചതൊക്കെയും വേഗത്തിൽ തിരെഞ്ഞെടുത്തു.
’മോളെ, ആ നദി ടിബറ്റ് എന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്നും തുടങ്ങി, കാശ്മീരു വഴി ഒഴുകി പിന്നീട് പാക്കിസ്താനിലൂടെ അറബിക്കടലിൽ ചെന്നു ചേരും‘.
മറുപടി കേട്ട് തൃപ്തിയോടെ മകൾ പുസ്തകവായന തുടർന്നു.
അയാൾ ടിബറ്റിനേക്കുറിച്ചും, കാശ്മീരിനെ കുറിച്ചും, പാക്കിസ്താനെ കുറിച്ചും, അറബിക്കടലിനെ കുറിച്ചും പറയാൻ തയ്യാറെടുത്തു. അവൾ ചോദിക്കുന്നതും ഉടൻ പറയണം. അച്ഛനു അറിഞ്ഞു കൂടാത്ത വിഷയങ്ങളില്ല എന്ന് മകളറിയട്ടെ. അയാൾ മകളുടെ അടുത്ത ചോദ്യത്തിനായി മുഖം തിരിച്ചു.
’അച്ഛാ..അപ്പോ ശരിക്കും ഈ ഹിന്ദുക്കള്‌ ടിബറ്റീറ്റും കാശ്മീരിന്നും പാക്കിസ്താനീന്നും വന്നവരാ അല്ലെ?‘
മുറ്റത്തെ മരക്കൊമ്പിൽ നിന്നും ചില പക്ഷികൾ ചിറകടിച്ചുയർന്നു. അച്ഛൻ പത്രത്തിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. എന്താണ്‌ മകൾക്ക് മറുപടി കൊടുക്കേണ്ടത്?. ഉത്തരത്തിനായി പരതവെ ഉള്ളിൽ നിന്നും മറ്റൊരു ചോദ്യം മുളച്ചുയരുന്നതറിഞ്ഞു. ശരിക്കും ആര്‌ ആരെയാണ്‌ എവിടേക്കാണ്‌ പറഞ്ഞയക്കേണ്ടത്?. അകലെ അതിർത്തികളില്ലാത്ത ആകാശത്തു കൂടി പറന്നു പോകുന്ന പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ അയാൾ ഒരു ചോദ്യം സ്വയം ചോദിച്ചു. അതിർത്തികളില്ലാത്ത പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്‌ മനുഷ്യനും എന്നാരാണ്‌ മുൻപ് പറഞ്ഞത്?.

Post a Comment