Tuesday, 23 June 2015

അതാര്‌?


ഇരുട്ടാണ്‌ രക്ഷ.
വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു തുണ്ട് പോലും വേണ്ട.
അവനെന്താ വിചാരിച്ചത്? ഞാൻ ആണല്ലെന്നൊ?.

ഷാപ്പില്‌ ചുറ്റുമിരുന്നവര്‌ കളിയാക്കിയത് ഇപ്പോഴും ഉള്ളില്‌ കുടിച്ച വാറ്റിന്റെ കൂടെ കിടന്ന് തിളയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
അവൾക്കാണെൽ രണ്ടെല്ല് കൂടുതലാ. ഇന്നും അവക്കിട്ട് കൊടുക്കണം..
‘നിലക്ക് നിർത്താൻ നീ ആണു തന്നേടാ?’
വേലന്റെ എളീലിരിക്കണ കത്തിയെക്കാൾ മൂർച്ച ഉണ്ട് അവന്റെ നാവിന്‌.
രണ്ടിനും മറുപടി കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ല.
‘ചെല്ലടാ ചെല്ല്..ചെന്ന് വീശി കൊട്..ഇപ്പൊ കുന്നിൻപുറത്തു കാണും..ചൂട് തട്ടിയതല്ലെ’ അകമ്പടിയായി പൊട്ടിച്ചിരികൾ ചുറ്റും ചിതറിയത് കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു.

ഇന്ന് ചിരികളൊക്കെ നിക്കും..ഇവന്മാരുടേം..അവന്റേം.
അങ്ങനെയാണ്‌ വേച്ച് വേച്ച് കുന്ന് കയറിയത്.
ചെറിയ നിലാവ്.
ചെല്ലുമ്പോ കണ്ടു, അവൻ..വൃത്തികെട്ടവൻ..ദൂരേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കണത്.
വലിയൊരു ഉരുളൻ പാറ മാത്രമാണിപ്പോൾ അവനും എനിക്കും ഇടയിൽ.
അവന്റെ ഒരു കാറ്റ് കൊള്ളൽ. ഇതവസാനത്തെ കാറ്റു കൊള്ളലാ.

പാറ തണുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കാറ്റിന്റെ മൂളിച്ച കേൾക്കാം. ഒരോ അടിയും സൂക്ഷിച്ചാണ്‌ വെച്ചത്. പമ്മി നടക്കണ പൂച്ചേടെ പോലെ. അടുത്തെത്തിയപ്പോ കാലില്‌ സകല ശക്തിയും ആവാഹിച്ച്, അവന്റെ മുതുക് നോക്കി ഒരൊറ്റ ചവിട്ട്.. നിലവിളിയോടൊപ്പം അവനും താഴേക്ക് ഇരുട്ടിലേക്ക് പോയി. എവിടേക്കോ ഇടിച്ച് വീഴണ ശബ്ദം കേട്ടു.
ഇനി അവൻ എണ്ണീക്കരുത്..എണ്ണീറ്റാലും..

നാളെ കാണട്ടെ അവന്മാരുടെ ചിരി.
ഞാൻ പാറ പൊട്ടും വിധം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
എളീന്ന് ചെറിയ കുപ്പിയെടുത്ത് തൊണ്ടേലേക്ക് കമഴ്ത്തി. ചൂട്‌ അകത്തേക്ക് പുളഞ്ഞൊഴുകിയ വഴി അറിഞ്ഞു.
ഇനി ഒന്ന് കാറ്റ് കൊള്ളട്ടെ.

തലേക്കെട്ട് ഊരുമ്പോ ഒരു കൈ തോളിലമർന്നു.
‘എന്താ ചേട്ടാ വീട്ടി പോണില്ലെ?’
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോ കണ്ടു, ശൃഗാരം കുഴച്ചു വെച്ച ചിരിയുമായി അവൻ. ആ വഷളൻ..
തണുത്ത കാറ്റിലും എന്റെ മേലു മുഴുവനും വിയർപ്പുമണികൾ കൂണ്‌ പോലെ പൊന്തി വന്നു.
അപ്പൊ..താഴേക്ക്..നിലവിളിച്ചോണ്ട് പോയത്?
കുപ്പി വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ഞാൻ ഇരുട്ടിലൂടെ താഴേക്കോടി.

Post a Comment

Saturday, 23 May 2015

മടക്കയാത്രയിൽ


മിക്കപ്പോഴും നീണ്ട അവധി അവസാനിക്കുന്നതിന്റെ തലേന്ന് ഞാൻ യാത്രയിലായിരിക്കും. അപ്പോഴാണ്‌ സമയം എത്ര വേഗമാണ്‌ സഞ്ചരിക്കുന്നതെന്ന് ഓർക്കുക. സമയമൊരു അദൃശ്യവാഹനമാണെന്ന്‌ തോന്നിയിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും. മനുഷ്യർക്കിടയിലൂടെ, നിർത്താതെ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വാഹനം. മനസ്സിൽ ഒരു ഭാഗത്ത് അവധിയുടെ മധുരവും മറുഭാഗത്ത് തിരിച്ചു പോകുന്നതിന്റെ കയ്പും ഒരേസമയം രുചിച്ചു കൊണ്ടാണ്‌ ഞാൻ വണ്ടിയോടിച്ചിരുന്നത്. ഡ്രൈവിംഗ് ഞാനാസ്വദിച്ചിരുന്നു, എന്നും. സ്റ്റീയറിംഗിലുള്ള ആ പിടുത്തം - ഒരു യന്ത്രത്തിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലുള്ള ഒരു വിചിത്ര അനുഭവമായിട്ട് എനിക്കെന്നും തോന്നിയിരുന്നു. ജീവനില്ലാത്ത ഒന്നിനു ജീവൻ കൊടുക്കുന്ന ഒരനുഭവം. ഒരു പക്ഷെ ഏതൊരു സൃഷ്ടാവും അനുഭവിച്ചിരുന്ന സുഖാനുഭവും ഇതു പോലുള്ള ഒന്നാവും. ഒരേ വഴിയിലൂടെയാണ്‌ മിക്കപ്പോഴുമെന്റെ യാത്രയെങ്കിലും കാഴ്ച്ചകൾ മാറി കൊണ്ടിരിക്കും. ഓരോ യാത്രയും ഒരിക്കൽ മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണ്‌. ഞാനച്ഛനെ കുറിച്ചായിരുന്നു ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നത്. അച്ഛനിപ്പോഴും ആ പഴയ മാരുതി കാറിനോട് ഒരു മമതയുണ്ട്. വാഹനത്തിന്റെ വേഗത എന്റെ ചിന്തകളടുടേതു പോലെ കുറഞ്ഞു വന്നതറിഞ്ഞില്ല. റോഡരികിൽ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചൊരാൾ നിന്നു കൈ വീശി കാണിക്കുന്നതപ്പോഴാണ്‌ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ആദ്യം തോന്നിയത് എന്തെങ്കിലും സഹായത്തിനാവുമെന്നായിരുന്നു. അതു പകുതി ശരിയുമായിരുന്നു. ഞാൻ പോകുന്ന വഴിയിൽ ഒരിടം വരെ തന്നെ കൂടെ കൊണ്ടു പോകാമോ എന്നാണ്‌ അയാൾക്കറിയേണ്ടിയിരുന്നത്. അവധി കഴിഞ്ഞു വരുന്ന വഴി എന്റെ ഹൃദയം പതുപതുത്ത ഒരു പൂവിനു തുല്യമായിരിക്കും. സ്നേഹത്തിന്റെ ധാരാളിത്തത്തിൽ സംഭവിച്ചു പോകുന്നതാണത്. പാവപ്പെട്ട ഒരാൾക്ക് ഒരു സഹായം ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നതിൽ ഒരു തെറ്റുമില്ല. മനുഷ്യത്വം മറന്നു പോകാതിരിക്കാൻ ഒരേയൊരു വഴി അപരിചിതരെ സഹായിക്കുക എന്ന് ഈയിടെ ഒരു പ്രഭാഷണത്തിൽ കേട്ടത് ഞാനോർമ്മിച്ചു.

യാത്രയിൽ ഒരാൾ കൂടെയുണ്ടാവുന്നത് ഒരു നല്ല കാര്യമാണ്‌. യാത്രയ്ക്കത് ഊർജ്ജം പകരും എന്നത് സത്യം. സാധാരണ ഞാൻ കാറിലെ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റം ശബ്ദം കൂട്ടി വെച്ച് പാട്ടുകൾ കേട്ടു കൊണ്ടാണ്‌ വണ്ടിയോടിക്കുക. ഒരാൾ കൂടെയുള്ളത് കൊണ്ട് സംസാരിച്ച് കൊണ്ട് ഓടിക്കുന്നത് അതിലും നന്നാവുമെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് ഞാൻ മ്യൂസിക്ക് സിസ്റ്റം ഓഫ് ചെയ്തു.

അയാളോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കും മുൻപെ അയാൾ എന്റെ നേർക്ക് ചോദ്യമെറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
‘സാറിന്റെ പേരെന്താ?’
‘സാർ’ വിളി കേട്ട് അല്പം ചമ്മൽ തോന്നിയെങ്കിലും ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തു.
‘എന്റെ പേര്‌ മണികണ്ഠൻ’ അയാൾ ഉത്സാഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു.
അയാളെ കാണുന്നതു പോലെ തന്നെ അയാളുടെ പേരും എത്ര നിഷ്ക്കളങ്കമെന്നെനിക്ക് തോന്നി.
‘മണികണ്ഠൻ..എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു?’
‘വീട്ടിലേക്കാ സാറെ..ഒരുപാട് നാള്‌ കഴിഞ്ഞിട്ടാ..’ അയാളുടെ സംസാരത്തിൽ ആരേയോ കാണാനുള്ള ഒരു ആർത്തി ഉള്ളതു പോലെ തോന്നി.
‘ഓ..എവിടായിരുന്നു ഇത്രനാളും?’
‘ജയിലിലായിരുന്നു സാർ..’ അതും അയാൾ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടെയാണ്‌ പറഞ്ഞത്.
അറിയാതെ എന്റെ വലതു കാൽ ആക്സിലറേറ്ററിൽ നിന്നുമല്പമുയർന്നു. വണ്ടിയുടെ വേഗത പെട്ടെന്നു കുറഞ്ഞു.
ഇയാളെ കയറ്റിയത് അബദ്ധമായോ?.
ഇക്കാലത്ത് അല്പം നല്ല മനസ്സുണ്ടായാൽ അതാണേറ്റവും വലിയ അപക
ടം.
അപരിചിതനായ ഒരാളെ വണ്ടിയിൽ കയറ്റിയെന്നറിഞ്ഞാൽ ആരും..അടുത്ത കൂട്ടുകാർ പോലും എന്റെ നല്ല മനസ്സിനെ അഭിനന്ദിക്കുകയില്ല. പകരം വിഡ്ഢി എന്നെ വിശേഷണമാവും ചാർത്തുക.
വണ്ടി നിർത്തി അയാളോട് ഇറങ്ങി പോകാൻ പറഞ്ഞാലോ എന്നായി ആലോചന.
കുറ്റവാളികളുടെ ഇടയിൽ കഴിഞ്ഞവനാണ്‌.  ഒരു പക്ഷെ ഇറങ്ങി വരുന്ന വഴിയിൽ തന്നെ എന്തെങ്കിലും ആയുധം ഇതിനകം സംഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവും.
ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരിടമാകുമ്പോൾ..
എന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു സ്വർണ്ണ ചെയിനുണ്ട്.
കൈയ്യിൽ പിറന്നാൾ സമ്മാനമായി കിട്ടിയ വിലപിടിപ്പുള്ള വാച്ചുണ്ട്.
അതിലും വില കൂടിയ പുതിയ മോഡൽ സെൽ ഫോണാണ്‌ കൈയ്യകലത്തിൽ.
എന്റെ ഹൃദയം പതുപതുത്ത പൂവിന്റെ രൂപം വെടിഞ്ഞു പരുപരുത്ത ഒരു കല്ലായി നിമിഷങ്ങൾക്കം മാറിയത് ഞാനറിഞ്ഞു.
ഇയാൾ അപകടകാരിയാണ്‌. എന്തെങ്കിലും കാരണം പറഞ്ഞ്, പതിയെ ഒരിടത്ത് ഇറക്കി വിടുന്നതാണ്‌ ബുദ്ധി.
‘സാറേ..കാറില്‌ വെള്ളം വല്ലോമുണ്ടോ കുടിക്കാൻ?’
ഇല്ല..ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലുമില്ല. കുപ്പിയിലുമില്ല..എന്റെ ശരീരത്തിലുമില്ല. ശരിക്കും ദാഹം കൊണ്ടാണൊ എന്നറിയില്ല എന്റെ തൊണ്ട വരളുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.
‘ഇല്ല. കാറിൽ വെള്ളമൊന്നുമിരിപ്പില്ല’ ഞാൻ അല്പം നീരസത്തോടെയാണത് പറഞ്ഞത്. അതും മനപ്പൂർവ്വം.
കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഞാനും.
ഞങ്ങളിരുവരും തമ്മിൽ തമ്മിൽ മുഖം കൊടുക്കാതിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് എന്റെ നേർക്ക് മുഖം തിരിച്ചയാൾ പറഞ്ഞു,
‘സാറ്‌ പേടിക്കെയൊന്നും വേണ്ട..ഞാനൊരു ഗുണ്ടയോ പിടിച്ചുപറിക്കാരനോ ഒന്നുമല്ല..’
‘എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലല്ലൊ’ ഞാൻ ധൈര്യം ഭാവിച്ച്, തികച്ചും സാധാരണ സ്വരത്തിൽ പറയാൻ കഴിവതും ശ്രമിച്ചു.
ധൈര്യം ചോർന്നു പോകുന്ന സത്യം ഒരുകാരണവശാലും ഇയാൾ അറിയാൻ ഇടവരരുത്.
‘സാറിനു അറിയണോ?..ഞാനൊരുത്തനെ കൊന്നിട്ടാ പോയത്’
‘ഉം’ ഒരു മൂളൽ മാത്രം ഞാനതിനു മറുപടിയായി കൊടുത്തു. ഇയാൾ സംസാരിക്കട്ടെ. എങ്കിലും ഒരു കണ്ണ്‌ ഇയാളുടെ മേൽ വേണം.
അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരാക്രമണം ഉണ്ടായാൽ?. എങ്ങനെയാണ്‌ ചെറുത്ത് നിൽക്കേണ്ടത്? അല്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെയാണ്‌ അതിൽ നിന്നൊഴിഞ്ഞു മാറേണ്ടത്?.
‘ഞാനാ സംഭവം പറയാം‘
എനിക്കത് കേൾക്കാൻ താത്പര്യം തോന്നിയില്ല.
കഥ കേൾക്കാനുള്ള ഒരു മാനസിക അവസ്ഥയിലല്ല ഞാൻ.
അയാൾ തുടർന്നു,
’ഒരെട്ടു പത്തു വർഷം മുമ്പാ..അയൽവക്കത്തെ ഒരു കൊച്ചിനെ ഒരുത്തൻ..ഒരുത്തൻ എന്നു വെച്ചാൽ..ഒരമ്പത് വയസ്സുള്ള ഒരുത്തൻ..അവൻ കേറി പിടിക്കണതു കണ്ട്..ആ കൊച്ചിനു ഏഴോ എട്ടോ വയസ്സെ ഉണ്ടാവൂ സാറെ..എന്റെ ഇളേ മോന്റെ പ്രായം..കണ്ട് കലി കേറി ഞാൻ കൈയ്യിൽ കിട്ടിയതെടുത്ത് കുത്തേം അടിക്കേമൊക്കെ ചെയ്തു..അയാളപ്പോ തന്നെ ചത്തു..അയാളെ കൊന്നേല്‌ ഇപ്പോഴും ഒരു വിഷമോം ഇല്ല..ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടി അങ്ങനെ വല്ലോം കണ്ടാലും ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യും സാറെ..‘
വണ്ടിയുടെ വേഗത കുറഞ്ഞു.
ഞാൻ വഴിയുടെ അരികു ചേർത്ത് വണ്ടി നിർത്തി.
ഇപ്പോൾ ദാഹം കലശലായിരിക്കുന്നു. ഒരു കിണറ്‌ മുഴുവൻ കുടിച്ച് വറ്റിക്കാനുള്ള ദാഹം.
ഞാനയാളെ നോക്കി കുറച്ചു നേരമിരുന്നു.
അയാൾക്ക് ഞാൻ നേരത്തെ കണ്ട മുഖമല്ല ഇപ്പോഴെന്നു തോന്നി.
’എന്തിനാ സാറെ വണ്ടി നിർത്തിയത്?‘
’എന്നിട്ട് ആ പെൺകുട്ടിക്കെന്തു പറ്റി?‘
’അവള്‌..പോയി സാറെ..ഒരാഴ്ച്ച ആശുപത്രീല്‌ കിടന്നിട്ട്..‘ അയാളുടെ കണ്ണ്‌ നിറയുന്നത് കണ്ടു.
’പക്ഷെ..സാറെ ഞാൻ ഒരു കൊല ചെയ്തവനല്ലെ?..എന്നെ അങ്ങനെയല്ലെ ആളുകള്‌ കാണൂ?.. ഇനി തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോ എന്റെ മക്കള്‌ പോലും ചിലപ്പൊ..‘
ഞാനെന്താണ്‌ പറയേണ്ടത്?.
അയാളെ സമാധാനിപ്പിക്കാനോ അതൊ അയാൾ ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയെ ന്യായീകരിക്കാനൊ.. എന്തെങ്കിലും പറയാൻ എനിക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ പോയി.
‘ശരിയും തെറ്റും ചിലപ്പോൾ ഏതെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോകും’ എന്നൊക്കെ വലിയ വാക്കുകൾ ചേർത്ത് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. പക്ഷെ നിഷ്ക്കളങ്കമായി കഥ പറഞ്ഞ് തല കുമ്പിട്ടിരിക്കുന്ന അയാളോട്‌ ഒന്നും പറയാൻ തോന്നിയില്ല.
‘ആരും നിങ്ങളെ തള്ളിപറയില്ല മണികണ്ഠാ..നിങ്ങൾ ധൈര്യമായിട്ട് പോകൂ..’
അയാൾ എന്റെ നേർക്ക് നോക്കി കുറച്ച് നേരമിരുന്നു. പിന്നീട് മുന്നിലേക്ക് നിസ്സംഗതയോടെ നോക്കിയിരുന്നു.

ഞാൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
ഞങ്ങളിരുവരും ഒന്നും തന്നെ അതിനു ശേഷം സംസാരിച്ചില്ല.
ഞാൻ കൈ നീട്ടി സീറ്റിനടിയിൽ നിന്നും മിനറൽ വാട്ടർ നിറച്ച കുപ്പിയെടുത്ത് അയാളുടെ നേർക്ക് നീട്ടി.
ഒന്നും പറയാതെ അയാൾ അതു കുടിച്ചു.
ദാഹം ശമിക്കട്ടെ.
എല്ലാം തണുക്കട്ടെ.

അൽപദൂരം കഴിഞ്ഞ് അയാൾ ഒരു മരത്തിനരികിലായി നിറുത്താൻ പറഞ്ഞു.
‘ഇവിടടുത്താ സാറെ വീട്..നടന്നു പോകാവുന്നതേയുള്ളൂ’.
ഞാൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് കുറച്ച് നോട്ടുകളെടുത്തു.
എന്തിനാണ്‌ ഞാനങ്ങനെ ചെയ്തെന്നറിയില്ല.
‘കുട്ടികൾക്ക് എന്തേങ്കിലും..’ ഞാൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും, അയാളത് നിരസിച്ചു.
‘ഞാൻ പോട്ടെ സാറെ..’
എന്റെ നേർക്ക് കുറച്ച് നേരം നോക്കിയ ശേഷം അയാൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
ചെമ്മണു പാതയിലേക്കയാൾ നടന്നു കയറുന്നതു വരെ ഞാൻ നോക്കി ഇരുന്നു.
അയാളേയും കാത്ത് ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു വീട്ടിൽ ഒരു സ്ത്രീയും രണ്ടു കുട്ടികളും കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവും.
അയാളെ കാണുമ്പോൾ..

ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തിനു ശേഷം ഞാൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.

(താളിയോല ഫേസ്ബുക്ക് ഗ്രൂപ്പ് നടത്തിയ മത്സരത്തിനു വേണ്ടി എഴുതിയ കഥ. ‘ആ യാത്രയിൽ’ എന്നതായിരുന്നു വിഷയം)


Post a Comment

Sunday, 19 April 2015

സ്വന്തം കടൽ


അകലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്‌ മാധവിയമ്മ. അവരുടെ കാഴ്ച്ച നീണ്ടു ചെല്ലുന്നത് ആകാശത്തേക്കല്ല, അകലേക്കുമല്ല.
ഉള്ളിലെ കടലാഴങ്ങളിൽ കണ്ണുംനട്ട്..
അവിടെയവർ കാണുന്നുണ്ട്, ചുഴികളും, ചിപ്പികളും, കടൽച്ചെടികളും, മുങ്ങി താണ ദ്വീപുകളും, ചെളിയിൽ പുതഞ്ഞ പവിഴമുത്തുകളും..
പിന്നെ..പലതുമടിഞ്ഞടങ്ങിയ അടിത്തട്ടും..

തുമ്പു തേഞ്ഞു പോയ ചൂല്‌ കൊണ്ട് കരിയിലയും ചപ്പും തൂത്ത് ഒരു വശത്തേക്കൊതുക്കി വെച്ചതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ഭാർഗ്ഗവി. നടു നിവരുമ്പോഴാണ്‌ മാധവിയമ്മ അകലെയെവിടെയോ കാഴ്ച്ചയുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണുന്നത്. മാധവിയമ്മയുടെ കടൽ മറ്റാർക്കും കാണാനാവില്ല. അതവരുടെ സ്വന്തം കടലാണ്‌. അതവരുടെ മാത്രം കാഴ്ച്ചയാണ്‌. ഒരോരുത്തർക്കും സ്വന്തമായി ഒരോ കടലുണ്ട്. അതിന്റെ തീരത്ത് ചിലർ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും പോയി ഇങ്ങനെ ഇരിക്കും. സ്വന്തം ഓർമ്മകളിൽ മുങ്ങി തപ്പുമ്പോഴാവും പലർക്കും ജീവിച്ചതിനു തെളിവു ലഭിക്കുക.

‘നിങ്ങക്കീ ആലോചനേക്കെ ഒന്നു നിർത്തി കൂടെ?’. പൊട്ടിയടർന്ന സിമന്റ് പടിയിലിരിക്കുന്ന മാധവിയമ്മയെ നോക്കി ഭാർഗ്ഗവിക്കങ്ങനെ ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ വേണ്ടെന്നു വെച്ചു. മറ്റൊന്നുമല്ല, ചോദിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല. ഇതാദ്യമായല്ല മാധവിയമ്മ ഇങ്ങനെ സ്ഥലകാലബോധമില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത്. അവർക്ക് അങ്ങനെ ഇരിക്കുവാൻ കാരണങ്ങളുണ്ട്. നിറയെ ശബ്ദങ്ങളും, നിരവധി നിറങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു സമയമുണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ. ആ നിറമെല്ലാമിപ്പോൾ മങ്ങിയും മാഞ്ഞും പോയിരിക്കുന്നു. നിത്യവും പോയി തൊഴുന്ന ക്ഷേത്രത്തിലെ ചുവർച്ചിത്രങ്ങൾക്കു സംഭവിച്ചതു പോലെ.

മാധവിയമ്മയ്ക്കാദ്യം നഷ്ടമായത് പാതി ജീവൻ തന്നെയായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപൊരു സന്ധ്യക്ക്, കത്തിച്ച ചൂട്ടും പിടിച്ച് കയറി വന്ന മണിയേട്ടൻ തിണ്ണയിലേക്ക് കയറിയിരുന്ന് ഒന്നു നെഞ്ചു തടവിയതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ‘മാധവിയേ..’ എന്ന് നീട്ടി വിളിച്ചതു കേട്ട്, വയറ്റിൽ ഒൻപതു മാസമെത്തിയ ജീവനും ചുമന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നത് ഇന്നും വ്യക്തമായി കടൽപ്പരപ്പിലവർക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. മണിയേട്ടന്റേത് സുഖമരണമായിരുന്നു എന്ന് മാധവിയമ്മ ഇപ്പോഴും പറയും. ഒന്നുറങ്ങിയതു പോലെയല്ലെ പോയത്? ഒരിറ്റ് വേദന പോലുമറിയാതെ. അതു ഭാഗ്യമല്ലെ?. മരണം എങ്ങനെയാണ്‌ ഒരാൾക്ക് സുഖമാവുന്നതെന്നു ഭാർഗ്ഗവിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. മരിക്കുന്നവർ പോലും അറിയാത്ത സുഖം ജീവിക്കുന്നവർക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും?. ഒന്നു തീർച്ചയാണ്‌, മരിച്ചവരെ ദഹിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞ്, അവസാനത്തെ പുകച്ചുരുളും അപ്രത്യക്ഷമാവുമ്പോൾ, ജീവിക്കുന്നവരിൽ ചിലർ പകുതി മരിച്ചിരിക്കും. ശരിക്കും അതാണ്‌ യഥാർത്ഥ മരണം. ഒരു തരത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ മാത്രമേ മരണമെന്തെന്ന് ശരിക്കും അനുഭവിക്കുന്നുള്ളൂ.

ഭാർഗ്ഗവിക്ക് മാധവിയമ്മ ഇപ്പോൾ കാണുന്നതെന്തെന്നറിയാം. തലേന്ന് കണ്ടുപിരിയുമ്പോൾ കരച്ചിലടക്കി കൊണ്ട് മാധവിയമ്മ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു. അതു കേട്ട്, ‘എല്ലാം വിധിയാണ്‌’ എന്നു മാത്രമോർത്ത് മറുപടി പറയാതെ നിന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു ഭാർഗ്ഗവി.
ഏട്ടത്തി പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിയാണ്‌.
ഏട്ടത്തിക്ക് മാത്രമെന്താ ദൌർഭാഗ്യങ്ങൾ മാത്രം?.
ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഭാർഗ്ഗവിക്ക് തോന്നുകയും ചെയ്തിരുന്നു. മണിയേട്ടന്റെ എന്നന്നേയ്ക്കുമായുള്ള വേർപാടിനു ശേഷം മാധവിയമ്മയുടെ ജീവിതത്തിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്ന ഒരേയൊരു വെളിച്ചം അവരുടെ മകനായിരുന്നു. ഏകദേശം ഒൻപത് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അവൻ എങ്ങോട്ടോ പുറപ്പെട്ടു പോയി. അന്നു മാധവിയമ്മയ്ക്ക് നല്ല ആരോഗ്യമുണ്ടായിരുന്നു, മുഖത്ത് ഇത്രയും ചുളിവുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. അന്നും ഭാർഗ്ഗവി തന്നെയായിരുന്നു കൈ സഹായി. ആവി പറക്കുന്ന ഇഡ്ഡലിയും പച്ചമുളകിട്ടരച്ച തേങ്ങാച്ചമ്മന്തിയും - അതായിരുന്നു അവരിരുവരും ചേർന്ന് തയ്യാറാക്കി വിറ്റിരുന്നത്. ചുറ്റുവട്ടത്ത് എന്താഘോഷമോ, ചടങ്ങോ ഉണ്ടായിക്കോട്ടെ, ആദ്യം മുന്നോട്ട് വരുന്ന പേര്‌ മാധവിയമ്മയുടേതായിരിക്കും. ആ പേരിൽ തന്നെയാവും എല്ലാരും  പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചവസാനം പിരിയുകയും ചെയ്യുക.

ഭാർഗ്ഗവി ഇടയ്ക്കിടെ പഴയതൊക്കെ ഓർത്തെടുക്കും.
മകൻ പുറപ്പെട്ടു പോയ ദിവസം മാധവിയമ്മ ഒരു വാക്കുമുരിയാടിയില്ല. തന്നെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത്, ശബ്ദങ്ങളെയൊക്കെയും അമർത്തി വെച്ച് മാധവിയമ്മ ചുവന്നു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു.
‘ഏട്ടത്തി ഗോപൂനെ എന്തേലും പറഞ്ഞാരുന്നോ?’
‘എന്തേലും കുരുത്തക്കേട് കാട്ടിയതിനു അടിച്ചാരുന്നോ?’
ഈ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ചോദിക്കാതെ ഭാർഗ്ഗവി മാധവിയമ്മയ്ക്ക് സമീപം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
‘ഏട്ടത്തി നോക്കിക്കോ, അവൻ വരും..ഒന്നു രണ്ടു ദിവസം കറങ്ങീട്ട്..പിണക്കോക്കെ മാറി..’ ഭാർഗ്ഗവി ആശ്വാസത്തിനു അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞു നോക്കിയതാണ്‌. ഗോപൂനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും മാധവിയമ്മേടെ കണ്ണു നിറയാൻ തുടങ്ങും. അതേപ്പിന്നെ ഭാർഗ്ഗവി ഒന്നും പറയുകയുണ്ടായില്ല. ഭാർഗ്ഗവിയും മാധവിയമ്മയുടെയൊപ്പം കൊച്ചു ഗോപൂന്റെ ശബ്ദം കാത്തിരുന്നു.
ഒന്ന്..രണ്ട്..മൂന്ന്..ദിവസങ്ങളെണ്ണിയെണ്ണി അത് ഒരാഴ്ച്ചയായി..രണ്ടാഴ്ച്ചയായി..മാസങ്ങളും വർഷങ്ങളും..
മാധവിയമ്മ എണ്ണിക്കൊണ്ടിരുന്നു..ഇപ്പോഴും എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

എല്ലാ വർഷവും തുലാമാസം ചോതി നക്ഷത്രത്തിൽ അമ്പലത്തിൽ പോയി പുഷ്പാർച്ചന നടത്തും. സേമിയ ചേർത്ത് പാൽപായസവുമുണ്ടാക്കും. ഗോപൂനു ഏറ്റവും ഇഷ്ടം അതായിരുന്നു. എല്ലാർക്കും പായസം വിളമ്പി ഒന്നും മിണ്ടാതെ മാധവിയമ്മ ഇരിക്കും. അതിലൊരു തുള്ളി പോലും കുടിക്കാതെ.
‘അവൻ വന്നിട്ടെ ഞാനീ ജന്മം പാൽപായസം കുടിക്കത്തുള്ളൂ’. ഒരു വട്ടം അങ്ങനെ അവർ പറഞ്ഞതിൽ പിന്നെ ഭാർഗ്ഗവിയോ മറ്റുള്ളവരോ അവരെ കുടിക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചിട്ടില്ല. പായസം വിളമ്പുമ്പോൾ മാധവിയമ്മയുടെ കണ്ണിൽ ആരും നോക്കില്ല. അതു ചുവന്ന് കലങ്ങിയിരിപ്പുണ്ടാവും. സന്ധ്യയുടെ ചുവപ്പ് മുഴുവൻ ആ കണ്ണിൽ ആ ദിവസം മുഴുവനുമുണ്ടാവും.

ഇന്നലെ വൈകിട്ട് ആവശ്യമനുസരിച്ച് എല്ലാം തയ്യാറാക്കി വെച്ച്, അടുപ്പണച്ച്, വരാന്തയിൽ വിയർപ്പ് താഴാനിരിക്കുകയായിരുന്നു ഇരുവരും.
അപ്പോഴാണ്‌ ആകാശത്തേക്ക് കണ്ണു തുറന്ന് വെച്ച് മാധവിയമ്മ ചോദിച്ചത്.
‘അവനിപ്പോ എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവ്വോ ഭാർഗ്ഗവി?’
ആര്‌? എന്ന് ചോദിക്കാനാഞ്ഞതാണ്‌. മാധവിയമ്മയുടെ കണ്ണു നിറയുന്നത് കണ്ട് ഒന്നും ചോദിക്കാതെ, ‘ഏട്ടത്തി സമാധാനമായിരിക്ക്..അവനൊരു ദിവസമിങ്ങ് വരും..നോക്കിക്കോ’ എന്നു ഭാർഗ്ഗവി പറഞ്ഞു. ഒട്ടും ആത്മവിശ്വാസമില്ലാതെയാണതു പറഞ്ഞത്.
‘അവനിപ്പോ വല്ല്യ ചെക്കനായിട്ടുണ്ടാവും അല്ലെ?..മണിയേട്ടനെ പോലെ മീശേക്ക് വെച്ച്..’ മാധവിയമ്മ അപ്പോഴും സ്വന്തം കടൽത്തീരത്ത് തന്നെയായിരുന്നു.
ഭാർഗ്ഗവി കുമ്മായച്ചുവരിൽ, ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നവദമ്പതികളുടെ ചിത്രത്തിൽ ഒന്നു നോക്കിയ ശേഷം ദൂരേക്ക് കാഴ്ച്ച തിരിച്ചു.
ഭാർഗ്ഗവി പിന്നൊന്നും പറയുകയുണ്ടായില്ല.

മാധവിയമ്മയുടെ ജീവിതം അറ്റു പോകാതെ നിന്നതിനൊരു കാരണം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ - പ്രതീക്ഷ. ഒരു പക്ഷെ എല്ലാ മനുഷ്യരും ജീവിതത്തെ മുന്നിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നത് ആ ഒരു പ്രകാശനാളം മുന്നിലെവിടെയോ ഉണ്ടെന്നു കരുതിയായിരിക്കും. ഭാർഗ്ഗവിക്ക് നൂറ്റൊന്നു വട്ടമുറപ്പായിരുന്നു അവനൊരിക്കലും തിരിച്ചു വരില്ലെന്ന്. അവനെന്തായിരിക്കും പറ്റീറ്റുണ്ടാവുക?. ഭാർഗ്ഗവി അതേക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഒരിക്കലും നല്ലതാവില്ല തെളിഞ്ഞു വരിക.
അവൻ ഒളിച്ചോടിയതാവില്ല, അവനെ ആരോ കട്ടോണ്ട് പോയതാവും.
ചിലപ്പോ അവൻ ട്രെയിൻ കയറി പോയി എവിടെയോ എത്തിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവും..അവിടെ ഭിക്ഷയെടുത്തോ മറ്റൊ..
അതോ ഓടി പോണ വഴി ഏതേലും ചെളിക്കുണ്ടിലോ, പൊട്ടക്കിണറ്റിലോ മറ്റോ വീണ്‌..
പക്ഷെ ഒരിക്കലും ഭാർഗ്ഗവി ആലോചിച്ചിട്ടില്ല അവൻ പണക്കാരനായി വലിയൊരു മാളികയിൽ താമസിക്കുന്നത്.
അങ്ങനെ ഒരു ചിന്ത വരാത്തതെന്തെന്ന് കൂടി അവർ ആലോചിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.

മാധവിയമ്മ അവൻ എവിടെയെന്നോ എങ്ങനെയെന്നോ ആലോചിച്ചിരുന്നതേയില്ല.
അവരുടെ ഉള്ളിൽ മണിയേട്ടന്റെ പകർപ്പായി അവൻ നിവർന്ന്, തല ഉയർത്തി നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു, എപ്പോഴും.

ചില നേരങ്ങളിൽ ഭാർഗ്ഗവിയും കാഴ്ച്ചകൾ കാണാറുണ്ട്.
ചന്ദ്രേട്ടനു മിക്ക ദിവസോം ഓട്ടമുണ്ടാവും. യാത്രയിലെ പതിവു വഴികളും കാഴ്ച്ചകളും കണ്ട് കണ്ണ്‌ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. എത്ര വട്ടമാ തന്നേം കൂട്ടി ഒരു യാത്ര പോവാൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഒരു വട്ടം തേക്കടീല്‌ പോയെന്നത് ശരി തന്നെ.
ഒരു വട്ടം. ഒരേയൊരു വട്ടം. അതിന്റെ ഓർമ്മകളുടെ പച്ചപ്പിലിന്നും..
അന്നു ജയനുണ്ടായിട്ടില്ല. അവനുണ്ടായേൽ പിന്നെ ഒരു യാത്രേം ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
ഇപ്പൊ യാത്രയൊന്നും ചെയ്യാതെ കാഴ്ച്ചകൾ കാണാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു.
മടുപ്പിക്കാത്ത കാഴ്ച്ചകൾ കാണാൻ യാത്രകൾ ചെയ്യാതിരിക്കണം.

പകല്‌ പച്ചക്കറികളുടെ പേരുകളെഴുതിയ കുറിപ്പുമായി ഭാർഗ്ഗവി പീടികയിൽ ചെന്നതായിരുന്നു.
വേലായുധേട്ടൻ കണ്ടപാടെ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു,
‘ഇന്നലെ ഏതാണ്ട് രാത്രി ഒരുത്തൻ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു, മാധവിയമ്മേ തെരക്കി..പകലു വരാൻ പറഞ്ഞു വിട്ടു..ഇതു വരെ കാണാത്ത ഒരുത്തൻ. എനിക്കെന്തോ..കണ്ടിട്ട്..’
വേലായുധേട്ടൻ എന്താ ഉദ്ദേശിച്ചതെന്നു ഭാർഗ്ഗവിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. ആ പറഞ്ഞതു സത്യാണേൽ ചിലപ്പോൾ ഇപ്പോഴവൻ വീട്ടിലെത്തിയിട്ടുണ്ടാവും. തിരികെ തിരക്കിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഭാർഗ്ഗവിയുടെ ചിന്തകൾ കുറച്ച് ദിവസം മുൻപത്തെ ഒരു സംസാരവുമായി കൊരുത്തു പോയിരുന്നു.
‘അവനിപ്പോ എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവ്വോ ഭാർഗ്ഗവി?‘
ചിലപ്പോ താൻ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞത് ശരിക്കും സത്യായിട്ടുണ്ടാവ്വോ?.

ആധി കലർന്ന ആത്മാവുമായാണ്‌ ഭാർഗ്ഗവി മാധവിയമ്മേടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നത്. തൊടിയിലൊന്നും അവരെ കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭാർഗ്ഗവി അകത്തേക്ക് കയറി നോക്കി. അവിടെ കട്ടിലിനരികിലായി നിലത്ത് മാധവിയമ്മ ഇരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സമീപം മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും. മാധവിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് സന്ധ്യയുടെ നിറമായിരുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരന്റെ വലതു കൈ അവർ അമർത്തി പിടിച്ചിരുന്നു. ഇനി വിടുകയില്ലെന്ന മട്ടിൽ.
ഭാർഗ്ഗവിയെ കണ്ട പാടെ മാധവിയമ്മ പറഞ്ഞു,
’ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ എന്നേലും എന്റെ ഗോപു വരൂന്ന്..‘
ഭാർഗ്ഗവി ആ കാഴ്ച്ച നോക്കി നിന്നു.
മാധവിയമ്മ അല്ലല്ലോ അത് പറഞ്ഞത്..താനായിരുന്നില്ലെ? ആ പറഞ്ഞത് ഏട്ടത്തിയെ ഒന്നു സമാധാനിപ്പിക്കാനെന്നല്ലാതെ..
ഒരിക്കൽ പോലും..താൻ പോലുമത് വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല.

ഭാർഗ്ഗവി ചെറുപ്പക്കാരനെ നോക്കി. ഒട്ടും വൃത്തിയില്ലാത്ത ഒരുത്തൻ. തലമുടി എണ്ണ കണ്ടിട്ട് ദിവസങ്ങളായിട്ടുണ്ടാവും. കുളിച്ചിട്ട് നാളുകളായിട്ടുണ്ടാവും. തല കുനിച്ച് ഇരിക്കുവാണ്‌.
’നീ ആരാ?‘
ഭാർഗ്ഗവിക്ക് അതു ചോദിക്കുമ്പോൾ നല്ല ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തോന്നി തന്റെ സ്വരം കുറച്ച് മയപ്പെടുത്താരുന്നൂന്ന്. പക്ഷെ വാക്ക് വാ വിട്ടു പോയില്ലെ?. ഇനി എന്തു ചെയ്യാനാ?.
തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ‘എന്തിനാ ഇപ്പോ, ഇത്രനാള്‌ കഴിഞ്ഞിങ്ങ് വന്നത്?’ ആ ചോദ്യം നാവിന്റെ തുമ്പിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ചാടാനൊരുങ്ങി നിന്നു.
ഭാർഗ്ഗവിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് മാധവിയമ്മയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി. ഭയത്തോടേയും, നഷ്ടഭാവത്തോടേയും വാ പൊത്തി ‘അയ്യോ അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലെ’ എന്നു ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
ഭാർഗ്ഗവി ഇരുവരേയും നോക്കി നിന്നു.
മാധവിയുടെ കണ്ണൊരു കടലായിരിക്കുന്നു. ആ പരപ്പ് വെട്ടമേറ്റ് തിളങ്ങുന്നതു ഭാർഗ്ഗവി കണ്ടു. അവരൊന്നും മിണ്ടാതെ അകത്തേക്ക് പോയി. അടുക്കളയിലെത്തിയതും ഭാർഗ്ഗവിയുടെ നാവിൽ തുമ്പിൽ തങ്ങി നിന്ന ചോദ്യം തലയിലേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറി സ്വൈര്യക്കേടുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി.
ശരിക്കും ഇതവൻ തന്നെയാണൊ?
എന്തിനാവും അവനിത്ര നാള്‌ കഴിഞ്ഞ് അവന്റെ അമ്മേ തിരക്കി വന്നത്?
ഇനി അവൻ വല്ല പൊല്ലാപ്പിലൊ പോലീസു കേസിലോ പെട്ട് ഒളിച്ചു താമസിക്കാൻ വന്നതാണോ?
ശരിക്കും..ശരിക്കും ഇതവൻ തന്നെയാണോ?
അവസാനത്തെ ചോദ്യമാണ്‌ ഭാർഗ്ഗവിക്ക് ഏറ്റവും വലിയ സ്വൈര്യക്കെട് സമ്മാനിച്ചത്.

രാത്രി ഭാർഗ്ഗവി മാധവിയമ്മയുടെ വീട്ടിലാണുറങ്ങിയത്.
ഇതു വെറും ഒരു കറുത്ത, ഇരുട്ടു നിറഞ്ഞ, എന്നത്തേയും പോലെയുള്ള ഒരു സാധാരണ രാത്രിയല്ല.  ഗോപു വന്ന ദിവസമാണ്‌. ഇരുട്ടിലേക്ക് വെളിച്ചം പ്രത്യാക്രമണം നടത്തിയ രാത്രി.
മാധവിയമ്മ അത്ര നാളും ഒരു കാര്യത്തിൽ കത്തി നിൽക്കുന്ന സൂര്യനു തുല്യം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഗോപു മടങ്ങി വരുന്ന ദിവസമായിരിക്കും താൻ ഏറ്റവും നന്നായി ഉറങ്ങുകയെന്ന്. എന്നാൽ ഒരു പോള കണ്ണടയ്ക്കാതെ അവർ കടലാഴങ്ങളിലെ കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ടു കിടന്നു. എത്ര കണ്ടാലും മതിവരാത്ത പൊൻതിളക്കമുള്ള മുത്തുകൾ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നവർ കണ്ടെടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് ഭാർഗ്ഗവി വൈകിയാണെഴുന്നേറ്റത്. രാത്രി പകുതിയും കണ്ണും കാതും തുറന്നാണവർ കിടന്നത്. അശാന്തിയും, ആവലാതികളും നിറഞ്ഞ ചിന്തകൾ ചുറ്റിലും ആർത്തട്ടഹസിച്ചു അവരെ നിരന്തരം ഉണർത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നിരുന്നു. എഴുന്നെറ്റപാടെ മാധവിയമ്മ എവിടെ എന്നന്വേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു അവർ ചെയ്തത്. അടുക്കളിൽ വെളിച്ചം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അത്ഭുതമായി. വൈകി ഉറങ്ങിയിട്ടും പതിവിലും നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു. അത്ഭുതമിരട്ടിച്ചത് മാധവിയമ്മ പറഞ്ഞതു കേട്ടായിരുന്നു.
‘ഭാർഗ്ഗവിയെ, ഞാൻ വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് തന്നെ പോയി കണ്ണനെ കണ്ടു. എന്തൊരു ഭംഗിയാ’
ഉള്ളിൽ വെളിച്ചം നിറയുമ്പോൾ കാണുന്നതെല്ലാം ദൈവീകമായി തോന്നും. കാഴ്ച്ചകളെല്ലാം വരപ്രസാദമായും.
ഭാർഗ്ഗവി കണ്ണടയ്ക്കാതെ മാധവിയമ്മയുടെ ദൈവീക അത്ഭുതങ്ങളെ നോക്കിയിരുന്നു.

കിണറ്റിനരികിലുള്ള കുളിമുറിയിൽ നിന്നും അയാൾ വരുന്നത് ഭാർഗ്ഗവി കരിയും പുകയുമൊട്ടിപ്പിടിച്ച അടുക്കള ജനലഴികളിൽ കൂടി കണ്ടു. തല തുവർത്തി കൊണ്ടാണ്‌ വരവ്. ചുറ്റിലും ചിതറുന്ന ജലകണങ്ങൾ വെളിച്ചമേറ്റ് തിളങ്ങുന്നു.
ഇതൊരു പഴയ കാഴ്ച്ചയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഭാർഗ്ഗവി അതേതാണെന്ന് ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിടി തരാതെ പോകുന്ന കുസൃതിയുള്ള ഏതോ ഓർമ്മകളാവും. ആ കാഴ്ച്ച മാധവിയമ്മ കണ്ടത് മറ്റൊരു വിധത്തിലായിരുന്നു. കിണറ്റിൻ കരയിൽ ഒരു കുട്ടി ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുന്നിൽ തല കുനിച്ചു നിൽക്കുന്നു. സ്ത്രീ തല തുവർത്തി കൊടുക്കുന്നു. തല കുലുങ്ങുന്നതിനൊപ്പം കുട്ടി മൂളൂന്ന ശബ്ദവും കുലുങ്ങുന്നു. അതെന്നായിരുന്നു? ഇന്നലെ ആയിരുന്നു?. അവരാ കാഴ്ച്ചയ്ക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങി പോയിരുന്നു.

പിഞ്ഞാണത്തിൽ വെച്ചതും ഇഡ്ഡലിയിൽ നിന്നും ആവി ആശ്വാസത്തോടെ ഉയർന്നു പൊങ്ങി. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും ചൂട് ചമ്മന്തി അതിനു ചുറ്റും വ്യാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മാധവിയമ്മ കണ്ണെടുക്കാതെ മുന്നിലിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ നോക്കി ഇരുന്നു. ഭാർഗ്ഗവിയമ്മയ്ക്ക് താനിപ്പോഴും ഉണർന്നിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ തോന്നി. തലേന്ന് ഒന്നും ചോദിക്കാനൊത്തില്ല. ഇപ്പോഴാവാം.
‘ഗോപു..എവിടായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം?’
ഇഡ്ഡലി പൊടിക്കുന്നതിനിടയിലും ചമ്മന്തിയിൽ മുക്കി നനച്ചെടുക്കുന്നതിനിടയിലുമായി ഗോപു കഥ പറഞ്ഞു. കഥകൾ കെട്ടഴിഞ്ഞ് വീഴുമ്പോൾ കേട്ടിരുന്ന രണ്ടു പേരും അയാൾ സഞ്ചരിച്ച വഴികളിലൂടെ സ്വയം നടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വടക്ക് ഏതോ ഒരു തുണി മില്ലിലാണിപ്പോൾ. അവിടടുത്ത് തന്നെയുള്ളൊരു പെൺകുട്ടിയെ ‘ശാദി’ ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നിറയെ മലയാളികൾ ഉള്ളയിടമാണ്‌.
‘ഇപ്പോൾ..ഇത്രയും വർഷം കഴിഞ്ഞ്..പെട്ടെന്നമ്മേ ഓർത്ത്..’
അസുഖകരമായ ആ ചോദ്യം ഭാർഗ്ഗവിയുടെ നാവിൻ തുമ്പിലിരുന്നു പുളഞ്ഞു.
ഒരു പേരക്കുട്ടി ജനിക്കാൻ പോണു. അങ്ങനെ മുത്തശ്ശിയെ അന്വേഷിച്ച് വന്നതാണ്‌. വേരുകളന്വേഷിച്ച വന്നതാണ്‌.
ഭാർഗ്ഗവി കേട്ടത് പിന്നേയും ഉള്ളിലിട്ട് തിരിച്ചും മറിച്ചും പരിശോധിച്ചു.
അതാണോ സത്യം?
അതുമാത്രമാണോ സത്യം?
അതിലെന്തെങ്കിലും സത്യം?

കൈ കഴുകാൻ അയാളെഴുന്നേറ്റു പോകുമ്പോൾ മാധവിയമ്മ പനിനീർ നിറമുള്ള കാൽപാദങ്ങൾ സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഭാവാനിയമ്മയ്ക്ക് കേട്ടത് വിശ്വസിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, കുന്തമേന്തിയ കാവൽക്കാരുടെ വേഷമിട്ട ചില ചിന്തകൾ അതിനെ തടുത്ത് നിർത്തി. എവിടെയൊ ചിലത് വിട്ടു പോയിരിക്കുന്നുവോ?. അതോ തനിക്കൊരിക്കലും ഏട്ടത്തി കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നുവോ?. ചന്ദ്രേട്ടനോട് പറയണം. വലിയ ലോക പരിചയമുള്ള ആളല്ലെ?. അറിയാമല്ലോ.

തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങൾ കഥകളുടേതായിരുന്നു. അയാൾ പാതി പറഞ്ഞു നിർത്തിയ കഥകളുടെ മറുപാതി കേട്ടവർ കേട്ടവർ പൂരിപ്പിച്ചു. കാതിൽ നിന്നും കാതിലേക്ക് കഥകളുടെ സഞ്ചാരം അതിവേഗത്തിലായിരുന്നു.
‘മാധവിയമ്മേടെ ഭാഗ്യം’.
‘അവർക്ക് ദൈവാധ്വീനമുണ്ട്..ഇതു പോലെ പുറപ്പെട്ടു പോയ എത്ര് കുട്ടികളാ പിന്നെ മടങ്ങീറ്റുള്ളത്?’.
‘എന്തായാലും വയസ്സുകാലത്ത് അവർക്കൊരു കൂട്ടായി’.
‘മണിയേട്ടൻ പുണ്യം ചെയ്ത ആളാ’.

അവകാശികളില്ലാതിരുന്ന ഭാഗ്യങ്ങളും, വിധിയുമൊക്കെ പലരും മാധവിയമ്മയുടെ മേൽ കെട്ടി വെച്ചു. വെട്ടുകല്ലു കൊണ്ട് തീർത്ത മതിലുകൾക്കിടയിൽ കിടന്ന ഞെരുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ പലരും മാധവിയമ്മെ കാണാൻ വന്നു. അല്ല, മാധവിയമ്മയുടെ മകനെ കാണാൻ. കണ്ടവർ തൃപ്തിയടഞ്ഞു, മണിയേട്ടന്റെ തനിപകർപ്പെന്ന് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി. തുലാമാസമെത്തും മുൻപെ ചോതി നക്ഷത്രത്തിൽ പുഷ്പാജ്ഞലി കഴിപ്പിക്കാൻ ചെന്ന മാധവിയമ്മെ കണ്ടു പൂജാരിയും അഭിപ്രായപ്പെട്ടു,
‘അവസാനം മാധവിയമ്മേടെ വിളി ഭഗവാൻ കേട്ടു!’.

പിറ്റേന്ന് സായാഹ്നം അരിയാട്ടാനേല്പിച്ച് മടങ്ങി വരും വഴി ഭാർഗ്ഗവി മാധവിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ കയറി.
തിളച്ച പാലിന്റേയും, ഏലയ്ക്കായുടേയും മണം വീടു മുഴുവൻ കൈയ്യടക്കിയിയരുന്നു.
ഭാർഗ്ഗവിയെ കണ്ടതും മാധവിയമ്മ പറഞ്ഞു,
‘അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടു തരാൻ ഇപ്പൊ മാറ്റി വെച്ചതേയുള്ളൂ!‘
മാധവിയമ്മയോടൊപ്പമിരുന്നു പായസം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു,
’അമ്മെ, സത്യത്തിൽ എന്റെ പേരിപ്പോൾ..ഗോപു എന്നല്ല..‘
’പിന്നെ?‘
’അർജ്ജുൻ എന്നാണ്‌ ഞാൻ എനിക്കിട്ട പേര്‌!‘
’എനിക്കു നീ എന്നും ഗോപു തന്നെ മോനെ‘
ഭാർഗ്ഗവി അതും വിശ്വസിച്ചില്ല.
അർജ്ജുനാണോ, അബ്ദുള്ളയാണൊ എന്നാർക്കറിയാം?
പക്ഷെ ഒന്നു സത്യമാണ്‌, മാധവിയമ്മ രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ടൊരു പാട് മാറിയിരിക്കുന്നു. കണ്ണിൽ തിളക്കം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കണ്ണിനു താഴെയുള്ള കറുപ്പു നിറം പോലും എന്തോ കണ്ട് പിൻമാറിയതു പോലെ.
’നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലെ ഇനി മോൻ വന്നശേഷമേ ഞാൻ പായസം കുടിക്കൂന്ന്...മോന്റെ പിറന്നാളു വരെ കാക്കാൻ വയ്യ!‘
മാധവിയമ്മയുടെ വാക്കുകൾക്ക് പായസത്തിനേക്കാൾ മധുരമുള്ളതായി ഭാർഗ്ഗവിക്ക് തോന്നി.

അർജ്ജുൻ തന്റെ പട്ടണത്തിലെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ ഭാർഗ്ഗവിക്കും തോന്നി. ഇവൻ ഒരുപാട് യാത്ര ചെയ്യുന്നുണ്ടാവും..ചന്ദ്രേട്ടനെ പോലെ..കുന്നുകളും, താഴ്വരകളും, പുഴകളും കാടുകളുമെല്ലാം കാണണമെങ്കിൽ യാത്ര ചെയ്തെല്ലെ പറ്റൂ? അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം പോയ യാത്ര കൊണ്ട് കരയായ കരയും കടലായ കടലും സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിക്കണം. തന്നെ പോലെ.. മാധവിയമ്മയുടെ ഭാഗ്യം തനിക്കെന്തു കൊണ്ട് ഭാഗ്യമായി തോന്നുന്നില്ല?. എല്ലാം ഭയത്തോടെ കാണാൻ എന്നോ ശീലിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു മനസ്സ്. ഏട്ടത്തിയുടെ അടുത്തെത്തുമ്പോഴൊക്കെ തന്നെ കുറിച്ച് തന്നെ കൂടുതൽ ആലോചിക്കുന്നതെന്തെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി പോകുന്നു. വിധവയാണെങ്കിലും ഏട്ടത്തി ഇപ്പോൾ തന്നെക്കാൾ സന്തോഷവതിയാണ്‌. ഭാഗ്യങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ്‌ തൂക്കി നോക്കുക?. അറിയാതെ താൻ ഏട്ടത്തിയേ കുറിച്ചോർത്ത് അസൂയപ്പെടുകയാണോ?. തെറ്റ്..വലിയ തെറ്റ്. ഭാർഗ്ഗവി സ്വയം ശാസിച്ചു.

അന്നു രാത്രി ഭാർഗ്ഗവി ചന്ദ്രേട്ടൻ വരുന്നതും കാത്ത് പാതി രാത്രി വരെ ഉറക്കമിളച്ചിരുന്നു. ചന്ദ്രേട്ടൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ഒരു ചീളാണ്‌. താനിപ്പോഴും ഭർതൃമതിയാണ്‌. ചന്ദ്രേട്ടനോട് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്. ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളും കൂട്ടിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭാർഗ്ഗവി ജയനേയും ചോദ്യങ്ങളോടൊപ്പം ചേർത്തു പിടിച്ചുറങ്ങി പോയി.

രാത്രി എന്തോ ചില ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടാണ്‌ മാധവിയമ്മ ഉണർന്നത്. ഇപ്പോൾ എലികളുടെ ശല്ല്യം കൂടിയിരിക്കുന്നു. ഒരു എലിപ്പെട്ടി വാങ്ങണമെന്നു വിചാരിച്ചിട്ട് കാലമേറേയായി. രണ്ടു ദിവസമായി നല്ല ഉറക്കം കിട്ടുന്നുണ്ട്. പോരാഞ്ഞതിനു സുഖമുള്ള ഒരു തണുപ്പും. എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴാണ്‌ അടുത്ത മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടത്. എവിടെ ഗോപൂ?. നിലത്ത് വിരിച്ച പായ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. മുറിയിലേക്ക് കയറി നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, തുറന്നു കിടന്ന ജനലിലൂടെ വരുന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ ഒരു രൂപം അലമാരിയുടെ അടുത്തായി.. രൂപം അലമാരിയുടെ പാളികൾ തുറക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്‌. കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ട് രൂപം മാധവിയമ്മയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഗോപുവിനു മറ്റൊരു മുഖമായിരുന്നു അപ്പോൾ.
‘ശബ്ദം വെയ്ക്കരുത്..കൊന്നു കളയും..’ പല്ലു മുറുക്കിയുള്ള ശബ്ദം. എവിടെ നിന്നോ ഒരു കത്തി അയാളുടെ കൈയ്യിൽ വന്നിരുന്നു.
മാധവിയമ്മ അയാളെ തന്നെ നോക്കി ഒരു നിമിഷം നിന്നു.
അവർ തികഞ്ഞ ശാന്തതയോടെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു,
‘മോന്‌.. എന്തേലും വേണായിരുന്നെങ്കിൽ..ഈ അമ്മയോട് ചോദിച്ചാൽ പോരായിരുന്നൊ?’.
അതു കേട്ടയാൾ കത്തി താഴ്ത്തി കുറച്ച് നേരം തല കുനിച്ചു നിന്നു.
‘നിങ്ങള്‌ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ.. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ..’
അതു പൂർത്തിയാക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ അവർ അയാളുടെ വായ് മൂടി.
‘നീ..എന്റെ ഗോപു തന്നെ..അങ്ങനെ തന്നെ മതി..’
അയാൾ ഒന്നും പറയാതെ നിന്നു.
‘ഇതാ.. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാമെടുത്തോ..നീ എന്നെങ്കിലും വരൂന്ന് വിചാരിച്ച്.. കൂട്ടി വെച്ചതാ..നീ വന്നല്ലോ..’
അതും പറഞ്ഞ് മാധവിയമ്മ ഇടുപ്പിൽ നിന്നൊരു താക്കോലെടുത്ത് അയാളുടെ കൈയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു.
അയാളെ തന്നെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി നിന്ന ശേഷം പിന്നൊന്നും പറയാതെയവർ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

മാധവിയമ്മെ കാണാൻ വെളുപ്പിനു മഞ്ഞു താഴും മുൻപെ തന്നെ ഭാർഗ്ഗവി പുറപ്പെട്ടു. ഇപ്പോൾ തുടങ്ങിയാലെ മുഴുവനും സമയമാകുമ്പോഴേക്കും തയ്യാറാക്കി തീരുകയുള്ളൂ. മുൻവശത്തെ വാതിൽ ചാരിയിട്ടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അകത്തു കയറി നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, കട്ടിൽ മാധവിയമ്മ സുഖമായി, തൃപ്തിയോടെ പുതച്ചു കിടന്നുറങ്ങുന്നു. മുഖമൊരു തെളിഞ്ഞ തടാകമായിരിക്കുന്നു. ഭാർഗ്ഗവി ഏട്ടത്തിയെ കുലുക്കി വിളിച്ചു.
മാധവിയമ്മയുടെ ശരീരത്തിനു കടൽവെള്ളത്തിന്റെ തണുപ്പ്..

ഭാർഗ്ഗവി ഓടി ഉള്ളിലെ മുറിയിൽ ചെന്നു നോക്കി. എവിടെ ഗോപു..അല്ല അർജ്ജുൻ..അല്ല..അവൻ..അവനെവിടെ?
പെട്ടികൾ തുറന്നു കിടക്കുന്നുണ്ട്. അലമാര ഇരു കൈകളും വിടർത്തി നിൽക്കുന്നു. തുണികൾ ചുറ്റിലും..
അയാൾ?
ഭാർഗ്ഗവിക്ക് അയാളെ അവിടെങ്ങും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

Post a Comment