Thursday, 23 April 2015

പതിനാലാമത്തെ അദ്ധ്യായം


ഒരു പഴയ ലോഡ്ജ് മുറിയിലായിരുന്നു അയാൾ. മുന്നിൽ മേശപുറത്ത് അടുക്കിനു വെച്ച കടലാസ്സുകൾ. കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന പേനയുടെ മഷി വീണ്ടുമയാൾ പരിശോധിച്ചു. അങ്ങനെ പലവട്ടം പരിശോധിച്ചതിന്റെ ഫലമായി പുളഞ്ഞതും നീണ്ടതും വൃത്താകൃതിയിലും എന്നു വേണ്ട, പ്രത്യേകിച്ച് ആകൃതിയൊന്നുമില്ലാത്ത അനവധി മഷിപ്പാടുകൾ കടലാസിൽ പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആദ്യമായിട്ടാണയാൾ കഥ എഴുതാൻ വേണ്ടി മാത്രമായി വീട്ടിൽ നിന്നും മാറി നിൽക്കുന്നത്. വീട്ടിലായിരുന്നേൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ എത്ര തവണ ‘ജയേട്ടാ’ എന്ന വിളി കേൾക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നു - അയാളോർത്തു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ നാളുകളിൽ ആ വിളി കേൾക്കാനൊരു സുഖമുണ്ടായിരുന്നു. എപ്പോഴാണ്‌ സുഖം കുറഞ്ഞു പോയത്?.

ചെന്ന് ജനൽ തുറന്നിട്ടു. അഴികൾ തുരുമ്പു ഭക്ഷിച്ചതിന്റെ ബാക്കിപത്രമാണ്‌. ഈ അഴികൾക്കിടയിലൂടെ, ഇവിടെ മുൻപ് താമസിച്ചിരുന്നവർ പുറത്തേക്കിതു പോലെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ടാവും. ഈ അഴികൾ - ഇവ ഒരു പോലെ അകം പുറം കാഴ്ച്ചകൾക്ക് സാക്ഷിയായിട്ടുണ്ടാവും. കാഴ്ച്ചകൾ കാണാനും കാറ്റു കൊള്ളാനും ഇതു പോലെ ഇവിടെ എത്ര പേർ നിന്നിട്ടുണ്ടാവും?. അയാൾ പുറത്തേക്ക് ഒന്നു തുപ്പാനാഞ്ഞതാണ്‌. അപ്പോഴാണ്‌ താഴെ മതിലിൽ നിറയെ തുപ്പൽപ്പാടുകൾ കാണുന്നത്. മുറുക്കാൻ ചവച്ച് തുപ്പിയപ്പാടുകൾ വേറെ. ‘അടുത്ത് കാണുമ്പോൾ എല്ലാം ഇതു പോലെ ആയിരിക്കുമോ? അതു കൊണ്ടാവുമോ എല്ലാവരും അകലേക്ക് നോക്കുന്നത്?. ജീവിതം പോലും..‘ ഈ ചിന്തകൾ ഒന്നു രാകി, കൂർപ്പിച്ചെടുത്ത്‌ തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിൽ മുക്കിയെടുത്താൽ പതിനാലാമദ്ധ്യായത്തിൽ എവിടെയെങ്കിലും തിരുകാവുന്നതേയുള്ളൂ. അയാൾ തിരികെ ചെന്ന് കടലാസിൽ തനിക്ക് മാത്രം മനസ്സിലാവുന്ന രീതിയിൽ കുറിച്ചു വെച്ചു.

കട്ടിലിൽ ചെന്നിരുന്ന് ആലോചനകളുടെ കടിഞ്ഞാണഴിച്ചു വിട്ടു. വീട്ടിൽ നിന്നും മാറി നിന്നത് സമയത്തെ കൈപിടിയിലൊതുക്കി നീണ്ടകഥ എഴുതി തീർക്കാനായിരുന്നു. പക്ഷെ ആശിച്ച വേഗത്തിൽ ആശയങ്ങൾ വരുന്നില്ല. രണ്ടേ രണ്ടദ്ധ്യായങ്ങൾ കൂടിയാണ്‌ മനസ്സിൽ. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തീർക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് ഒരദ്ധ്യായം മാത്രം. അതിന്റെതന്നെ മിനുക്കുപണികൾക്ക് അതിലധികം സമയമാവശ്യം. അയാൾ സ്വയം പരിതപിച്ചു. ഇപ്പോൾ അശക്തമായൊരു ചിന്ത വളരുന്നുണ്ട് - വീട്ടിനുള്ളിലെ ബഹളം കൂടി ഒപ്പം കൊണ്ടു പോരാനായിരുന്നെങ്കിൽ?. എങ്കിൽ ഈ മാറിനിൽപ്പ് തന്നെ അപ്രസക്തമാവില്ലെ?!. ഇതു വരെ എഴുതിയതെല്ലാം ഇടവിട്ടുള്ള തടസ്സപ്പെടുത്തലുകൾക്ക് നടുവിലിരുന്നായിരുന്നു. അതിലൊരു സാഹസികതയും സന്തോഷവുമുണ്ടായിരുന്നു. കടലാസ്സിൽ പേന തൊടുമ്പോഴെല്ലാം മനോചിത്രങ്ങൾ അക്ഷരങ്ങളാവുന്ന ജാലം സംഭവിക്കുമായിരുന്നു. പലപ്പോഴായി മുറിഞ്ഞു വീണതൊക്കെയും കൂട്ടിച്ചേർത്തു വെച്ച് എഴുതിയതു തന്നെയാണ്‌ ഇതുവരെയുള്ളതെല്ലാം. ശ്രദ്ധയും എഴുത്തിന്റെ മൂല്യവും ആപേക്ഷികമല്ല എന്നതു സത്യമാവാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. സമയബദ്ധിതമായി എഴുതി തീർക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല കഥ എന്ന തിരിച്ചറിവിനു കാരണമാകാൻ കാലം കണ്ടെടുത്ത ഒരു വഴിയാവുമിത്. ചിന്തകൾ തെളിച്ചിട്ട അതേ വഴിയിലൂടെ കുറച്ച് ദൂരം സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ അയാൾക്ക് തോന്നി സ്വയം നിരാശപ്പെടുത്തുകയാണെന്ന്, തനിക്ക് ചുറ്റും സ്വയം മതിലുകൾ പണിയുകയാണെന്ന്, അടച്ച വാതിലുകൾക്കുള്ളിലിരുന്ന് തുറന്ന ചിന്തകളെ താലോലിക്കുക ഒരു താത്കാലിക സുഖം മാത്രമാണെന്ന്‌. തന്റെ വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായങ്ങളും പതിവു ചിന്തകളെ മുറിച്ച് കളയുന്ന ആകസ്മികമായ വെളിപാടുകളും കഥകളിൽ ഇഴ ചേർത്ത് വെയ്ക്കാൻ അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു, ചിന്തകൾ ചില ദേശാടനപക്ഷികളെ പോലെയാണെന്ന്‌. അവ ഒരിക്കൽ മാത്രമെ സന്ദർശിക്കുകയുള്ളൂ. അടുത്ത തവണ കാണുക മറ്റൊരു പക്ഷിയെ ആയിരിക്കും. രൂപവും നിറവും സാമ്യമുണ്ടെങ്കിൽ പോലും അത് മറ്റൊരു പക്ഷിയാണ്‌. ആ പക്ഷിയുടെ കഥ തികച്ചും വ്യത്യസ്തവുമായിരിക്കും.

ഒരു നീല മിന്നായം പാതി തുറന്നു കിടന്ന വാതിലിനു പുറത്ത് കൂടി പോയതു പോലെ തോന്നി. പുറത്ത് നല്ല വെളിച്ചമുണ്ട്. അതിലല്പം അകത്തേക്ക് വീണു കിടക്കുന്നുമുണ്ട്. അധികമാരും താമസിക്കാൻ വരാത്ത ഈ ലോഡ്ജിൽ അത്തരമൊരു മിന്നായം ആരിലും ഒരു പേടിയും ഉണ്ടാക്കില്ല. ഒരുപക്ഷെ രാത്രിയായിരുന്നേൽ യക്ഷിക്കഥകൾക്ക് വളക്കൂറുള്ള മനസ്സുകൾക്ക് അതൊരിളക്കം കൊടുത്തേനെ. രണ്ടാമതും ഒരു മിന്നായം വാതിൽ കടന്നു പോയതു പോലെ തോന്നി. ഇത്തവണ തുറന്നു കിടന്ന വാതിലിന്റെ വിടവിൽ തന്നെ കണ്ണുറപ്പിച്ചയാളിരുന്നു. രൂപം വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷമായി. കടന്നു പോയതുമില്ല. വെളുപ്പിൽ നീല പുള്ളികൾ നിറഞ്ഞ നൈറ്റി ധരിച്ച ആ സ്ത്രീ രൂപത്തിനെ അയാൾ നോക്കി നിന്നു. ഇതു വെറും തോന്നലുമല്ല, യക്ഷിയുമല്ല. ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീ. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ സ്ത്രീയുടെ ഉദ്ദേശ്യം എന്തെന്നും മനസ്സിലായി. വാതിൽ ചാരിയിടണോ? അതോ അവരോട് ശല്യപ്പെടുത്താതെ പോകണമെന്നു പറയണോ?. ഇതു പോലുള്ളവരെ രാത്രി നേരങ്ങളിൽ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പുകൾക്കും ഫ്ലക്സ് ബോർഡുകൾക്കും പിന്നിൽ പലവട്ടം കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്‌. ഭയവും അറപ്പും കൂടി കലർന്ന ഒരു വികാരമാണപ്പോഴെല്ലാം തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ പാകത്തിൽ അവർ അവരെ തന്നെ അലങ്കരിച്ചിരിക്കും - വസ്ത്രം കൊണ്ടൊ, ശരീരഭാഷ കൊണ്ടോ. അയാൾ എന്തോ പറയാൻ ഭാവിച്ചു. എന്നാലതിനു മുൻപ് സ്ത്രീ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. ‘സ്വാതന്ത്ര്യം’ - ആഗതയുടെ ശരീരഭാഷ ആ ഒരു വാക്കിനുള്ളിലൊതുക്കാം. സ്വാതന്ത്ര്യവും ഭയവും - പുറംതിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന രണ്ടു വാക്കുകൾ. ആ സ്ത്രീ സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെയാണ്‌ കയറി വന്നത്.  അപ്രതീക്ഷിതമായതിനാൽ അയാൾ ഒന്നും പറയാതെ നിന്നു. അവൾ നടന്നു ജനലിനരികിൽ ചെന്നു നിന്നു. അഴികൾ വഴി പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്ന രൂപത്തിനെ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ വിടാതെ പിന്തുടർന്നു. സ്ത്രീയുടെ നടപ്പിലും ചലനങ്ങളിലും ഒരു താളമടങ്ങിയിരിക്കുന്നതു പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി.

ഇവൾക്കൊരു കൂസലുമില്ലല്ലൊ.
‘ആരാ?.. ഇതെന്റെ മുറിയാണ്‌’
അയാൾ തന്റെ അതിർത്തിയുടെ അധികാരം വ്യക്തമാക്കാനെന്ന വണ്ണം പറഞ്ഞു.

ചോദ്യത്തിനു മറുപടി പറയാതെ അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. മുഖത്തൊരു ഭാഗത്തായി ഓറഞ്ച് നിറമുള്ള വെയിൽ പതിഞ്ഞു. യൗവ്വനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലാവണം. മുഖത്ത് ചുളിവുകളില്ല.
പൗഡർ പൂശിയിരിക്കുന്നു. വരണ്ട മുഖമാണ്‌. അധികം ചുരുളില്ലാത്ത മുടി റബ്ബർ ബാൻഡൊ മറ്റൊ കൊണ്ട് ഒതുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഉയരം കുറവ്‌. നൈറ്റി കാരണം വണ്ണമുള്ള ശരീരമാണൊ അല്ലയോ എന്ന് തീർത്തു പറയാനാവുന്നില്ല.
ഇടത് കൈയ്യിലൊരു സ്വർണ്ണ വള.
വലതു കൈയ്യിൽ ജപിച്ചു കെട്ടിയതാണെന്നു തോന്നുന്നു, ഒരു കറുത്ത ചരട്. അപ്പോൾ യക്ഷിയല്ല!.
മനസ്സു വായിച്ചെന്നോണം അവൾ ചോദിച്ചു.
‘പേടിച്ചു പോയല്ലെ?’ അവൾ ആ ചോദ്യം ആസ്വദിക്കുന്നെന്നോണം ചിരിച്ചു.
അയാൾ അവളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. ഇവൾ പറഞ്ഞത് സത്യം. പക്ഷെ എന്തിനാണ്‌ പേടിച്ചത്?. സ്വന്തം മുറി. താൻ ഒരു പുരുഷനും.
അയാൾ അതിനുത്തരം കണ്ടു പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇപ്പോൾ പേടി തോന്നുന്നില്ല. എന്തു കൊണ്ട് ഇവളോട് ഇറങ്ങി പോകാൻ പറയാൻ തോന്നുന്നില്ല?.
ഇതുവരെ വിചിത്രമായ ജീവിതാനുഭവങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. കല്പിതങ്ങളുടെ കരസഹായത്തോടു കൂടി ചിലത് കുത്തിക്കുറിച്ചെന്നല്ലാതെ.. ചിലപ്പോൾ ഈ ഒരു കണ്ടുമുട്ടൽ തന്നെ മറ്റൊരു കഥയിലെ ഒരു അദ്ധ്യായമാവുകയാണെങ്കിൽ..
‘എന്താ സാറിന്റെ പേര്‌?’
കൂസലില്ലായ്മ നിറഞ്ഞ ശബ്ദം.

‘എന്റെ പേര്‌..’
വേണ്ട, ശരിയായ പേരു പറയണ്ട.
ശരിയായ പേരുകൾ എന്തിനു എവിടെ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമെന്നു പറയാനാവില്ല. മറ്റൊരു പേര്‌..ഏതു പേരു പറയണം?..
അയാൾ ‘സുരേ..’ എന്നു തുടങ്ങുന്ന ഒരു പേരു പറയാൻ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു.
‘കള്ളപേരു പറയാനാണല്ലെ ആലോചിക്കുന്നത്?’ അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ കുസൃതി കാരണം അയാൾ പുറത്തേക്ക് തെറിക്കാനൊരുമ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന വാക്കുകളെ നാവിനടിയിലൊളിപ്പിച്ചു.
‘ജയദേവൻ’
തന്റെ പേര്‌ വളരെ സ്വാഭാവികമായ ശബ്ദത്തിൽ തന്നെ പുറത്തേക്കു വന്നത് അയാളെ തന്നെ അതിശയിപ്പിച്ചു.

‘എന്റെ പേരു ചോദിക്കുന്നില്ലെ?’
‘നിങ്ങളുടെ പേര്‌ ഞാനെന്തിനു ചോദിക്കണം? നിങ്ങൾക്കെല്ലാം ഒരു പേരല്ലെ ഉള്ളൂ?’
പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതും അങ്ങനെ അടച്ചാക്ഷേപിക്കരുതായിരുന്നെന്ന് തോന്നി.
‘അങ്ങനെയല്ല സാറെ. എനിക്കൊരു പേരെ ഉള്ളൂ - സുകന്യ.. നല്ല പേരല്ലെ?’
‘നല്ല പേരാണ്‌’. അയാൾക്ക് ഒരു സിഗററ്റ് വലിച്ചാൽ കൊള്ളാമെന്നു തോന്നി പോയി. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വലി നിർത്തിയതായിരുന്നു. എന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ ഈ വൈകുന്നേരം അപരിചിതയായ ഒരു സ്ത്രീയുമൊത്ത് ഒരു മുറിയിലിരിക്കുമ്പോൾ ..അല്പം പുകയൂതി വിടാൻ മനസ്സ് വല്ലാതെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
‘സാറിനെ ഇവിടെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ’
ഓ, അപ്പോൾ ഇവൾ ഇവിടുത്തെ പതിവുകാരെ തിരക്കി വന്നതാണ്‌.
‘ആഫീസറാ?’
‘അല്ല..അതെ..ഓഫീസറാ..’
ഇപ്പോഴിവൾ ചോദിക്കും എന്തിനാ ഇവിടെ വന്നതെന്ന്? എവിടെയാണ്‌ നാടെന്ന്..
അയാൾ നുണകൾ പറയണൊ വേണ്ടയോ എന്നാലോചിച്ചു വിഷമിച്ചു. നുണ പറയുകയാണെങ്കിൽ പറയുന്നതെല്ലാം ഓർത്തിരിക്കണം. വാക്കുകൾ മാറി പോവരുത്. നുണകൾക്ക് കാലാവധിയുണ്ടാവാം. അതുമോർത്തിരിക്കണം. ഓർമ്മയും ശ്രദ്ധയും ഒരു പോലെ വേണ്ട ഒരു കലയാണ്‌.
അവൾ ഒന്നും ചോദിക്കുയോ പറയുകയോ ചെയ്യാതെ സാവധാനം നടന്ന് കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്നു. ഒന്നു കൈ നീട്ടിയാൽ അവളെ തൊടാം - വേണമെങ്കിൽ. വെറുമൊരു കൈയ്യകലം. വെളുത്ത വസ്ത്രത്തിലെ പുള്ളികൾ ചെറിയ നീല പൂക്കളാണെന്നു ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി കാണാം. ഇടതു കൈ കൊണ്ട് മുഖത്തേക്ക് വീണ എണ്ണമയമില്ലാത്ത മുടിയിഴകൾ ചെവിക്ക് പിന്നിലേക്കവൾ തിരുകുമ്പോൾ സ്വർണ്ണവള വെയിലേറ്റ് തിളങ്ങി. മുഖത്ത് ഒരു സുവർണ്ണ ശോഭ തെളിഞ്ഞു മറഞ്ഞു.
അയാൾക്ക് അതൊരു അപരിചിതമായ അനുഭവമായി തോന്നി. ആദ്യമായാണ്‌ തികച്ചും അപരിചിതയായ ഒരു സ്ത്രീയുമൊത്ത് ഒരു കട്ടിലിൽ ഇത്രയധികം അടുത്ത് ഇരിക്കുന്നത്. ഒരു ബെഞ്ചിലോ സോഫയിലോ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഈയൊരു വല്ലായ്മ തോന്നുമായിരുന്നൊ?. എന്താണ്‌ കട്ടിലിൽ അടുത്തടുത്തിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് കുഴപ്പം?. അയാൾ സ്വയം വാദിച്ചു.
ജയന്തി ഇപ്പോൾ ഈ മുറിയിലേക്ക് കയറി വരികയാണെങ്കിൽ?.
വന്നാലെന്ത്? മുറിയുടെ വാതിൽ അടച്ചിട്ടില്ല. ആർക്കും കയറി വരാവുന്നതേയുള്ളൂ. ധരിക്കാനും തെറ്റിദ്ധരിക്കാനും ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലല്ലൊ.
കട്ടിലിലിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയെ സ്പർശിച്ചത് പോലുമില്ല. ഇതുവരേയ്ക്കും.
‘ഇതുവരേയ്ക്കും’ - അതു അപകടം പിടിച്ച വാക്കാണ്‌.
എതു വശത്തേക്കും ചാഞ്ഞ് വീഴാൻ സാധ്യതയുള്ള വാക്ക്.
താനിതു വരേയ്ക്കും മാന്യനാണ്‌. ഈ നിമിഷം വരേയ്ക്കും.
അത്രയുമേ അവകാശപ്പെടാനാവൂ.
സമയവും കാലവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി മാത്രമേ പലതും പലർക്കും അവകാശപ്പെടാനാവൂ.

അയാൾ വാദങ്ങൾക്ക് വിശ്രമം കൊടുത്ത്‌ എഴുന്നേൽക്കാനൊരുങ്ങി.
‘ഓ..സാറ്‌ പോണ്ട..ഞാൻ പൊയ്ക്കോള്ളാം’
അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട്,
വേണ്ട പോകണ്ട, അവിടെ ഇരുന്നത് കൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രണമൊന്നും തെറ്റില്ലാന്ന് പറഞ്ഞാലോ? കുറഞ്ഞപക്ഷം അതു പരീക്ഷിക്കുകയെങ്കിലുമാവാം. ചരിത്രത്തിൽ അങ്ങനെ പലതും പരീക്ഷിച്ച പലരുമുണ്ട്. സ്വന്തം മനസ്സുറപ്പ് പരീക്ഷിക്കാൻ കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങൾ അപൂർവ്വമല്ലെ?.
‘വേണ്ട ഇരുന്നോളൂ’ അതു പറഞ്ഞ് അയാൾ കട്ടിലിൽ അമർന്നു.
എന്തു കൊണ്ട് താനങ്ങനെ പറഞ്ഞുവെന്ന് അയാൾക്ക് ഒരു രൂപവുമില്ലായിരുന്നു. താൻ എന്താണ്‌ തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്? ആരോടാണ്‌ തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്?.

‘ഞാൻ സാറിനെ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ട്’. അലസമായി അതു പറഞ്ഞ് അവൾ മുകളിൽ കറങ്ങുന്ന ഫാനിനെ നോക്കി.
ഇവൾ വെറുതെ പറയുകയാണ്‌. താനാരാണെന്നറിയുകയാണുദ്ദേശ്യം.
അറിയപ്പെടുന്ന ഒരാൾ തന്നെയാണെന്നറിയുമ്പോൾ അതു പറഞ്ഞ് പിന്നൊരിക്കൽ ഭീഷണിപ്പെടുത്താം. പണം പിടുങ്ങാം.
അയാൾ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
‘ശരിക്കും..ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്..’
ഇവൾ അലസത അഭിനയിക്കുകയാണ്‌. ഒരു പക്ഷെ ഇപ്പോൾ താനാരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടാവും. ഇവർ അഭിനയിക്കുന്നവരാണ്‌. പക്ഷെ ഈ സ്ത്രീക്ക് ആ കല നല്ല വശമില്ല.
അവൾ മുറി മുഴുവൻ കണ്ണോടിച്ചു.
മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കടലാസ്സുകൾ കണ്ടവൾ എഴുന്നേറ്റു ചെന്നു.
‘അത് എടുക്കരുത്!’
ഒരു താക്കീത് പോലെ അയാൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
അതൊരു പെട്ടെന്നുള്ള പ്രതികരണമായി പോയി. നിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്നും വഴുതി തെറിച്ചു പോയതാണ്‌.
അവൾ പക്ഷെ ആ പറഞ്ഞത് കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ പോയി കടലാസ്സ്കെട്ടെടുത്തു.
അതിൽ എഴുതിയത് വായിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്‌.
‘അതു വായിക്കരുത്!’
വീണ്ടും താക്കീത്.
ഇത്തവണയും അവഗണന തന്നെ.
‘ഓ..സാറ്‌ എഴുതുമല്ലെ?..ഉം..എഴുത്തുകാരൊക്കെ തല നരച്ചവരെന്നാ വിചാരിച്ചിരുന്നത്..വലിയ കണ്ണാടിയൊക്കെ വെച്ച്..ഗൗരവത്തില്‌..’
അയാൾക്ക് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു,
‘അതൊക്കെ പണ്ട്..ഇപ്പോൾ ആരും തല നരയ്ക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ല..കറുപ്പു പൂശി കളയും..എല്ലാർക്കും നിത്യയൗവ്വനം. അമരന്മാർ!’
‘എനിക്ക് ഒരു നരച്ച മുടിയുണ്ട്..പക്ഷെ ഞാനത് കരി തേച്ച് കറുപ്പിച്ച് വെച്ചിരിക്കുവാ‘
നീ കരി തേച്ച് കറുപ്പിച്ചത് മുടി മാത്രമല്ലല്ലോ..നിന്റെ ജീവിതം മുഴുക്കേയും..
അയാൾക്കുടൻ അതെഴുതി വെയ്ക്കണമെന്നു തോന്നി.
വേണ്ട, ഇവൾ പോകട്ടെ. അതു വരെ ആ വരികളെ പിടിച്ച് കെട്ടി വെയ്ക്കണം.
ഒന്നയഞ്ഞാൽ ദൂരത്തോടി പോയ്ക്കളയും ചില വരികൾ.
കൈ വിട്ടു പോയാലതിനെ പിൻതുടർന്നു പോയി തടവിലാക്കുക നിസ്സാരമല്ല.

’ഈ എഴുത്തുകാരൊക്കെ വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങളേ സംസാരിക്കൂ അല്ലെ?‘
അവൾ തന്നെ സംസാരിപ്പിക്കാൻ, പ്രകോപിപ്പിക്കാൻ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയാണ്‌.
’എഴുത്തുകാർ വലിയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാറില്ല. അവർ സംസാരിക്കുമ്പോൾ വലിയ കാര്യങ്ങളാണെന്ന് കേൾക്കുന്നവർക്ക് വെറുതെ തോന്നുന്നതാണ്‌‘. പകുതി കാര്യമായും, പകുതി പരിഹാസമായും അയാൾ പറഞ്ഞു.

അവൾ പെട്ടെന്ന് ജനലിനു നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു ചോദിച്ചു,
ആ കാണുന്നത് എന്താണ്‌?
’സൂര്യൻ..‘ അയാൾ ഇതാർക്കാണ്‌ അറിയാൻ പാടില്ലാത്തത് എന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.

’അതിന്റെ പേര്‌ സൂര്യൻ എന്നല്ല. അതിനെ നമ്മൾ സൂര്യൻ എന്നാണ്‌ വിളിക്കുന്നത്. അതിന്റെ ശരിയായ പേര്‌ മറ്റെന്തോ ആണ്‌.‘

അയാൾ അതു കേട്ട് അതേക്കുറിച്ച് കാര്യമായി ആലോചിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ തുടർന്നു,
’ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞത് എന്റെ ഒരു പഴയ കൂട്ടുകാരിയാ..നിർമ്മല.. അവൾക്ക് വട്ടായിരുന്നു..തനി വട്ട്..ഇടയ്ക്കിടെ ഇങ്ങനെ എന്തേലുമൊക്കെ പറയും..‘
അതു പറയുമ്പോഴും അവൾ തിരിഞ്ഞു അയാളെ നോക്കിയിരുന്നില്ല.
’വലിയ ബുദ്ധിയുള്ളവരൊക്കെ അങ്ങനെയാണോ?‘
അതവൾ സ്വയം ചോദിച്ചതു പോലെ തോന്നി.
’അവള്‌ കവിതേക്കെ എഴുതുവാരുന്നു സാറെ. ഒക്കെ പാടി കേൾപ്പിക്കും..‘
’എന്നിട്ട് ആ നിർമ്മല എവിടെ?‘. അയാൾക്ക് ആ കവയത്രിയെ കാണണമെന്നാഗ്രഹമുണ്ടായി.
’ഓ..അവള്‌..അവള്‌ പോയി..ഒരു ദിവസം ഒരു ട്രെയിന്റെ മുന്നിൽ കേറി കിടന്നു..ഒരു തരത്തിൽ അത് ഭാഗ്യമായി..‘
മലയാളത്തിനു ചില കവിതകൾ നഷ്ടമായി. അയാൾക്ക് അതു കേട്ടപ്പോൾ ആദ്യമതാണ്‌ തോന്നിയത്.
ഉടൻ തന്നെ ഉള്ളിൽ മാറ്റാരോ പറയുന്നത് കേട്ടു,
നിങ്ങൾ എന്തൊരു മനുഷ്യനാണ്‌?. ഒരാൾ ഒരു ജീവൻ കളഞ്ഞപ്പോൾ നിങ്ങൾ ആ വ്യക്തി എഴുതാനിരുന്ന, എഴുതാൻ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്ന കവിതകൾ നഷ്ടമായതിനെ കുറിച്ച് വിലപിക്കുന്നു!. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യത്വം ഇത്രയും ചുരുങ്ങി പോയിരിക്കുന്നുവോ?.

പെട്ടെന്ന് സെൽ ഫോണിനുള്ളിൽ നിന്നും കിളി ചിലച്ചു.
ഇതാരാണെന്നറിയാം.
ഇതേ സമയത്തു തന്നെയല്ലെ ഇന്നലെയും മിന്നിയാന്നും വിളിച്ചത്?. സംശയമില്ല. ജയന്തി തന്നെ. ഫോണെടുക്കണോ?. അതൊ ഇവളോടാദ്യം പുറത്ത് പോകാൻ പറയണോ?. താനെന്താണ്‌ ഒളിച്ചു പിടിക്കാൻ നോക്കുന്നത്?. എന്തു കള്ളത്തരമാണ്‌ കാണിച്ചത്?.
അയാൾ അവളെ നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, അവൾ കൗതുകമോ, കുസൃതിയോ കണ്ണിൽ നിറച്ച് അയാൾ എന്തു ചെയ്യും എന്നു നോക്കി നിൽക്കുന്നത്.
ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അയാൾ വല്ലാതെയായി പോയി.
ഇല്ല, ഭീരുവാകാൻ പാടില്ല - രണ്ടു പേരുടെ മുന്നിലും!.
പെട്ടെന്നു കോളെടുത്തു ‘ഹല്ലോ’ പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴും അവൾ ചിരി നിർത്തിയിട്ടില്ലായിരുന്നു.
‘എന്താ വിളിച്ചത്?’.
അതു വളരെ ധൃതി പിടിച്ച ചോദ്യമായി പോയി.
മറുപടിയായി മറ്റൊരു ചോദ്യം അങ്ങേത്തലയ്ക്കൽ നിന്നും വന്നു.
‘ആരാ അവിടെ ചിരിക്കുന്നത്?’
‘ഇപ്പൊ സമാധാനമായല്ലൊ?’ എന്ന മട്ടിലയാൾ അവളെ നോക്കി.
അവൾ വാ പൊത്തിക്കൊണ്ട് മുറിയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നു പോയി.

നുണ പറയുന്ന കലയിൽ തനിക്ക് പ്രാവീണ്യം കുറവാണ്‌. പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയാൽ അതു നൂൽപാലത്തിനു മേലെ നടക്കുന്നതിനു തുല്യമാകും. ഒരടി അങ്ങോട്ടോ ഇങ്ങോട്ടൊ വെയ്ക്കുക സാധ്യമല്ല.
അയാൾ അനുനയിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, തികച്ചും സാധാരണവും നിസ്സാരവുമായ ഒരു കാര്യം പറയുന്നതു പോലെ കഥ മുഴുവൻ ജയന്തിയോട് പറഞ്ഞു.
എല്ലാം കേട്ട ശേഷം ഒരു ചോദ്യം വന്നു.
‘അടുത്ത തവണ അവൾ വന്നാൽ എന്തു പറയണമെന്നറിയാമോ?’
അതു ഭീഷണിയാണൊ, വെറുമൊരു ചോദ്യമാണൊ അതൊ തന്റെ ധാർമ്മിക ബോധത്തെ പരിശോധിക്കാനാണോ? - അറിയില്ല.
‘എന്തു പറയണം?’ അയാൾ സാധ്യതകളുടെ വാതിലുകളെല്ലാം തുറന്നിട്ടു.
ജയന്തി തീരുമാനിക്കട്ടെ.
ഉപാധികൾ വെച്ചോട്ടെ.
താനിവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത് കഥ പൂർത്തിയാക്കാനാണ്‌. വെറും രണ്ടദ്ധ്യായങ്ങൾ മാത്രമെഴുതാൻ വന്നവൻ.
ജയന്തി ഒരു വാചകം മാത്രം പറഞ്ഞ് ഫോൺ വെച്ചു.
‘അടുത്ത തവണ എനിക്കു സംസാരിക്കണം’
ജയന്തിയുടെ മറുപടി അയാളെ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലാഴ്ത്തി.
എന്തിനാണ്‌ ജയന്തി ഇതു പോലൊരു പെണ്ണിനോട് സംസാരിക്കുന്നത്?
എന്നെ പറ്റി അവളെന്തു പറയുമെന്നറിയാനാണോ?
ജാഗ്രത..
സൂക്ഷിക്കണം..വളരെയധികം സൂക്ഷിക്കണം.
രണ്ടു സ്ത്രീകളാണ്‌ തമ്മിൽ സംസാരിക്കാൻ പോകുന്നത്!
അതിലൊന്ന് ഭാര്യയും.

ആ ഫോൺ കോൾ അയാളെ പലതും രണ്ടാവർത്തി ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

ഇനി ജയന്തിയുടെ ഫോൺ വരുമ്പോൾ അവളിവിടെ ഉണ്ടാവാനുള്ള സാധ്യത കുറവാണ്‌. എന്നു വെച്ചാൽ അവർ തമ്മിൽ സംസാരിക്കാനുള്ള സാധ്യത വളരെ വളരെ കുറവ്. സാധ്യത കുറയുമ്പോൾ രക്ഷയും കൂടും. അയാൾ മുറിക്ക് പുറത്ത് പോയി നോക്കി. അവിടെങ്ങും ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
തിരികെ വന്ന് എഴുതാൻ പേനയെടുത്തു. പക്ഷെ വാക്കുകൾ ചുറ്റും വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നതല്ലാതെ, ഒന്നും കടലാസ്സിൽ വന്നിരിക്കുന്നില്ല. കുറച്ച് നേരം ചില വരികൾ കടലാസ്സിലേക്ക് വലിച്ചിടാൻ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ അയാൾ കട്ടിലിൽ ചെന്നു കിടന്നു.
ഇന്നിനി എഴുതാനാവുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. പലതും കൂടിക്കുഴഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. വേർതിരിച്ചെടുക്കാൻ വയ്യാത്ത വിധം. വേണ്ടതല്പം മയക്കമാണ്‌. അയാൾ കൈകൾ രണ്ടും വിടർത്തിയിട്ട്, കട്ടിലിൽ മലർന്ന് കിടന്നു.

പിറ്റേ ദിവസം നല്ല ഉന്മേഷത്തോടു കൂടിയാണെഴുന്നേറ്റത്. തലേന്ന് രാത്രി അയാൾക്ക് പതിമൂന്നാമത്തെ അദ്ധ്യായം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വരം പോലെ വീണു കിട്ടിയ വാക്കുകൾ കടലാസ്സിലേക്ക് പകർത്തുക എന്ന കൃത്യം മാത്രമേ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നുള്ളൂ.

അടുത്ത അദ്ധ്യായത്തിനു വേണ്ട പ്രധാന മുഹൂർത്തങ്ങൾ, സംഭാഷണങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ഒരു രൂപരേഖ മനസ്സിലുണ്ട്. എഴുതുമ്പോൾ അതാവില്ല കടലാസ്സിൽ വീഴുക എങ്കിലും ഒരു നിഴൽരൂപമുള്ളത് യഥാർത്ഥരൂപത്തിലേക്ക് ചെന്നെത്താൻ ഉപകരിക്കും. ഉച്ച വരെ പലതും എഴുതാൻ ശ്രമിച്ചു. എഴുതിയതു പലതും കീറുകയോ, ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. ഇതു വരെ എഴുതിയതുമായി ഉരച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ഒരു മാറ്റ് കുറവ് ഉണ്ടോയെന്ന് സംശയം. തിരക്ക് പാടില്ല. അതൊഴിവാക്കാനാണ്‌ ഇവിടെ വന്ന് താമസിക്കുന്നതും. വരേണ്ടത് വരും. കാത്തിരിക്കുക. ആത്മഭാഷണത്തിനിടയിൽ അയാൾ കതകിൽ ആരോ മുട്ടുന്നത് കേട്ടു.

സന്തോഷമാണാദ്യം തോന്നിയത്.
ഇതവൾ തന്നെ. അല്ലാ..തനിക്കിത്രയും സന്തോഷം തോന്നാനെന്താണ്‌ കാരണം?
സത്യത്തിൽ അവളെ താൻ പ്രതീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നില്ലെ?. ജയന്തിയുടെ ഫോൺ കോളിനേക്കാൾ?
സുകന്യ..ആ പേരു ഇനി എഴുതാൻ പോകുന്ന കഥയിലെ നായികയ്ക്ക് ചാർത്തിയതെന്തിനാണ്‌?.
കതക് തുറന്നപ്പോൾ കണ്ടത് മറ്റൊരാളായിരുന്നു.
‘സാറിനു ചായയോ കാപ്പിയോ വേണോ?’
നിരാശയോടെ ‘വേണ്ട’ എന്നു പറഞ്ഞു.
ഇനി കുടിച്ചാൽ കൂടിയും ആ ചായക്ക് സ്വാദുണ്ടാവില്ലെന്നയാൾക്ക് തോന്നി.
തിരിഞ്ഞു നടന്നു ചെന്ന് ജനലിൽ കൂടി പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ദൂരെ വാഹനങ്ങൾ പോകുന്നത് കാണാം.
എത്ര പെട്ടെന്നാണ്‌ ഉത്സാഹമെല്ലാം വറ്റി പോകുന്നത്?
പ്രതീക്ഷയാണ്‌ പ്രശ്നം.
ഈ അഴികളിൽ പിടിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ താനൊരു തടവുപുള്ളിയാണെന്നു തോന്നി പോകുന്നു.
കഥകൾ തന്നെ പിടികൂടി തടവിലിട്ടിരിക്കുന്നു.
തന്നോട് എഴുതാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു, ആവശ്യപ്പെടുന്നു, ആജ്ഞാപിക്കുന്നു.
ഏതു വിധത്തിൽ ചോദിച്ചാലും അതനുസരിക്കാൻ തയ്യാറായി താനും.
തടവിൽ കിടക്കുന്നത് ഒരു സുഖമാവുന്നത് അങ്ങനെയാണ്‌.
‘എന്താ വലിയ ആലോചന?’
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, അവൾ തന്നെ. വേഷത്തിലും ചമയത്തിലും വ്യത്യാസമുണ്ട്.
കടും റോസ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു ചുരിദാറാണിപ്പോൾ.
മുടി അഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു. പാതി മുഖം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കുറച്ച് കൂടി ഊർജ്ജസ്വലതയും, ചെറുപ്പവും തോന്നിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇവൾ വന്നതറിഞ്ഞില്ലല്ലൊ. യക്ഷികളെ പോലെ കാലുകൾ നിലത്ത് ഉറപ്പിക്കാതെ..
‘വീണ്ടും വന്നോ?’ തീരെ താത്പര്യമില്ലാത്തെ രീതിയിൽ അയാൾ ചോദിച്ചു.
താനിവളെ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന് ഒരു സൂചനയും കൊടുക്കരുത്. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ തന്നെ പോലൊരാൾ ഇവളെ പോലൊരു സ്ത്രീയെ എന്തിനു കാത്തിരിക്കണം?. ഇവളുടെ സാമീപ്യം എന്തിനാഗ്രഹിക്കണം?. ആഗ്രഹിച്ചാൽ തന്നെ എന്തിനു വെളിപ്പെടുത്തണം?.
അയാൾക്ക് തോന്നി, തന്റെ തന്നെ ഒരോ ചോദ്യത്തിനും സ്വയം ഉത്തരം പറയുമ്പോൾ താൻ കൂടുതൽ കൂടുതൽ വിട്ടുവീഴ്ച്ചകളിലേക്ക് വീണു പോവുകയാണെന്ന്.
‘എന്താ വന്നതു ഇഷ്ടമായില്ലെ?..എന്നാൽ ഞാൻ പോകാം’
അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ ഭാവിച്ചു.
ഗൗരവവും ഇഷ്ടക്കേടും കാട്ടിയത് വലിയ അബദ്ധമായി പോയി. ഇതാ ഇവൾ പോകുന്നു. തിരിച്ചു വിളിക്കാൻ അഭിമാനം അനുവദിക്കുന്നുമില്ല.
അല്ല. ഇവൾ തന്നെ കുരുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്‌. തന്റെ മനസ്സിലിരുപ്പെന്തെന്നറിയാനുള്ള വിദ്യകളാണിതൊക്കെ.
‘ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്’.
ഇലയ്ക്കും മുള്ളിനും കേടൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നു, അയാൾ എന്താണ്‌ പറയുന്നതെന്നു കേൾക്കാൻ.
‘ഇന്നലെ..ജയന്തി ചോദിച്ചു’
‘ഏതു ജയന്തി?’
ഉടൻ തന്നെ അവൾ പറഞ്ഞു,
‘ഓ, സാറിന്റെ ഭാര്യ അല്ലെ?’
‘ഉം’
‘എന്നിട്ട് സാറെന്തു പറഞ്ഞു?’
‘എന്തു പറയാൻ?..പറയാനൊന്നുമില്ലല്ലൊ’
‘ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെ?..ഞാനാരാണെന്നു പറഞ്ഞില്ലെ?’
അവൾ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.

അയാൾ തല ചൊറിഞ്ഞു.
‘ഉം..പറഞ്ഞു’
‘എന്നിട്ട്?’
‘തന്നോട് സംസാരിക്കണമെന്നു പറഞ്ഞു’
അപ്പോൾ തോന്നി എന്തിനാണ്‌ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതെന്ന്.
‘നിന്നോട്’ അല്ലെങ്കിൽ ‘നിങ്ങളോട്’ സംസാരിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നല്ലൊ.
താൻ ആവശ്യത്തിലധികം സൗഹൃദഭാവം കാട്ടുന്നുണ്ടോ?. ഇവൾ അതൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടൊ?
ഇവളെ കുറിച്ചറിയാൻ താത്പര്യമുണ്ട്. ഇവളുടെ കഥയറിയാനും.
കഥയറിയാൻ മാത്രമാണൊ താൻ ഇവളോട് സംസാരിക്കാൻ ഇത്രയും താത്പര്യപ്പെടുന്നത്?
എല്ലാ കണ്ടുമുട്ടലുകൾക്കും എന്തെങ്കിലും കാരണം കാണുമെന്ന വിശ്വാസമാണോ തന്നെ ഇവളോട് സംസാരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്?.
ആകസ്മികമായൊന്നുമുണ്ടാവില്ല. എല്ലാം തികച്ചും സാധാരണമാണ്‌.

അവൾ മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് നടന്നു.
എഴുതി വെച്ചതൊന്നും എടുത്തു നോക്കുകയോ വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയോ അവൾ ചെയ്തില്ല.
മേശപ്പുറത്തിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്ത് അയാളുടെ നേർക്ക് നീട്ടി പറഞ്ഞു,
‘വിളിച്ചു താ..സംസാരിക്കാം’

പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. ഇത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങനെ ഒരു നീക്കം..
അയാൾ ഫോൺ വാങ്ങി ബട്ടണുകൾ അമർത്തി തുടങ്ങി.
എവിടെയോ ഒരു അപകടം പതിയിരുപ്പുണ്ട്. അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഇവൾ എന്താവും പറയാൻ പോകുന്നത്?.
വേണമെങ്കിൽ ഫോൺ വിളിക്കാതിരിക്കാം.
ജയന്തി ചോദിക്കുമ്പോൾ പിന്നീട് ഇവൾ ഇവിടെ വന്നില്ല എന്നു പറയാം.
പക്ഷെ പിന്നൊരിക്കൽ..എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ താൻ തന്നെ സത്യം പറഞ്ഞു പോകും. അപ്പോൾ എന്തിനാണ്‌ വിളിക്കാതിരുന്നതെന്നു ചോദിക്കും. ചരം മൂടിയിട്ടതൊക്കെയും കാറ്റ് തെറിപ്പിക്കും..വേണ്ട..

ജയന്തിയുടെ ‘ഹല്ലോ’ കേട്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു,
‘താൻ പറഞ്ഞില്ലെ?..ഇതാ ഇവിടെ ഒരാൾ തന്നോട് സംസാരിക്കാൻ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ട്’
‘അതാരാ?..ഓ..അവളാണൊ?..ഇന്നലെ മുറിയിൽ വന്ന?..ഇന്നും വന്നോ?’
‘ഉം..പറഞ്ഞില്ലെ സംസാരിക്കണമെന്ന്..ദാ, സംസാരിച്ചോ’
കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ അയാൾ ഫോൺ അവളുടെ നേർക്ക് നീട്ടി.

ഫോൺ കിട്ടിയതും അവൾ അതിനെ ചെവിയോട് ചേർത്ത് കൈ കൊണ്ട് എന്തോ രഹസ്യം പറയുന്നത് പോലെ വായ് പൊത്തിപിടിച്ചു കൊണ്ട് ജന്നലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.

എന്തു രഹസ്യമാണിവൾ പറയാൻ പോകുന്നത്?.
ഇപ്പോൾ ഫോൺ അവളുടെ കൈയ്യിലാണ്‌. അവൾക്ക് എന്തു വേണമെങ്കിലും പറയാം. എന്തു കഥ വേണമെങ്കിലും.
ശരിക്കും കഥ പറയുന്നതാരാണ്‌?. തനിക്ക് എഴുതാൻ മാത്രമേ അറിയൂ. അതും വെറും കഥകൾ..

അൽപനേരം കഴിഞ്ഞ് അയാൾ അവളുടെ നേർക്ക് നോക്കി. ഇപ്പോഴും സംസാരം തന്നെ. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ കുറച്ചു കൂടി സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടു കൂടിയാണ്‌. ഒരു കൈ അഴിയിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അയാൾ തല ചെരിച്ച് എന്തോ കൗതുകമുള്ള കാഴ്ച്ച കാണും മട്ടിൽ നോക്കി നിന്നു.

രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങളെ തമ്മിൽ സംസാരിക്കാൻ വിട്ട് മാറി നിന്ന് വീക്ഷിക്കുന്ന ഒരനുഭവമായി തോന്നി അയാൾക്ക്. കഥാപാത്രങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത് കഥാകാരനെ കുറിച്ചാവുമോ?..അറിയില്ല. അവർക്ക് എന്തും സംസാരിക്കാം. സംസാരിക്കട്ടെ..

കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സംസാരം അവസാനിച്ചു. അവൾ ഫോണിലേക്ക് തന്നെ കുറച്ച് നേരം നിന്നു. പിന്നീട് ജനലഴികളിലൂടെ ദൂരേയ്ക്കും. തിരികെ ഫോൺ തരുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞിരുന്നോ എന്നു സംശയം തോന്നി.

ജയന്തി എന്താവും പറഞ്ഞത്?.
ഇവൾ കരയാൻ മാത്രം?
ചോദിക്കണൊ?..ആരോട്? ഇവളോടോ ജയന്തിയോടൊ?
എന്ത്‌ ചോദിക്കണം?.

‘എന്താണ്‌ പറഞ്ഞത്?’
ആ ചോദ്യത്തിനു വാലുമില്ല, തലയുമില്ല. ആർക്കും പിടി കൊടുക്കാത്തൊരു ചോദ്യം.

പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും അവളുടെ മുഖത്ത് കുസൃതി നിറഞ്ഞു.
‘ഞാൻ സാറിനെ പറ്റി ഒക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്!’.
‘എന്തു പറഞ്ഞു കൊടുത്തെന്ന്’?
‘അത് സാറിനു ഭാര്യയോട് ചോദിച്ചാൽ പോരെ’?

ഇല്ല, ചോദിക്കില്ല. ഇനി അവൾ പറയാനൊരുമ്പെട്ടാൽ തന്നെ വിലക്കുകയും ചെയ്യും.
കേൾക്കാത്തത് സങ്കൽപ്പിക്കുന്നതാണ്‌ കേൾക്കുന്നതിനേക്കാൾ രസം.
അതിലൊരു സ്വാതന്ത്ര്യവുമുണ്ട്.
എന്തും സങ്കൽപ്പിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം.
ബാക്കിയായ ഒരേയൊരു സ്വാതന്ത്ര്യം.

അപ്പോഴാണോർത്തത്. ജയന്തിയോട് താനോന്നും സംസാരിച്ചിലല്ലൊ.
ജയന്തി തന്നോട് സംസാരിക്കാൻ താത്പര്യം കാണിച്ചില്ലെ?.
ഇനി ജയന്തിയെ അങ്ങോട്ടുടൻ വിളിക്കുന്നത് ബുദ്ധിമോശമാവും.
താനൊരു ധീരനാണ്‌. ഭയക്കേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ല.

‘സാറെഴുതി തീർന്നൊ?’
‘ഇല്ല..എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു..’
‘സാറിവിടെ എത്ര ദിവസമുണ്ടാവും?’
‘നാളെയും കൂടി..ചിലപ്പോൾ ഒരു ദിവസവും കൂടി...ഉം എന്താ?‘
’ഒന്നുമില്ല‘
’സാറിനി എന്നെ കുറിച്ച് എഴുതുവായിരിക്കും..അല്ലെ?‘ അവൾ ചുവരിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
’ചിലപ്പോൾ..പക്ഷെ എനിക്ക് സുകന്യയെ കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ലല്ലൊ‘ അയാൾക്ക് കളവ് പറയാൻ തോന്നിയില്ല.

ഈ യുവതിയെക്കുറിച്ച് എല്ലാം അറിയണമെന്നുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ എന്നെങ്കിലും, ഏതെങ്കിലുമൊരു അവസരത്തിൽ ഏതെങ്കിലുമൊരു കഥാപാത്രത്തിനു ഇവളുടെ ഛായ വന്നു ചേരാനിടയുണ്ട്.
’എനിക്ക് പറയാൻ കഥയൊന്നുമില്ല സാറെ..ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിക്കാം..സാറ്‌ വലിയ എഴുത്തുകാരനല്ലെ?‘
’ഉം‘
കുറച്ചു നേരം അഴികൾക്കപ്പുറം ദൂരേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷം അവൾ ചോദിച്ചു,
’ജീവിതത്തിന്റെ അർത്തം എന്താണെന്നറിയാമൊ?‘

അതെങ്ങനെയാ അറിയുക?
അതെങ്ങനെയാ പറയുക?
ഒരു പൂവിന്റെ മണം പോലെ..
ഒരു കാറ്റിന്റെ കുളിര്‌ പോലെ..
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിരി പോലെ..

ചിലപ്പോൾ സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനുമുള്ള ഒരവസരമാകും ജീവിതം..ചിലപ്പോൾ അതുമാവില്ല.
അയാൾ ചെറിയ ചിരിയോടെ ’അറിയില്ല‘ എന്ന മട്ടിൽ തലയാട്ടി.

’അതറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ..അല്ലെങ്കിൽ..എന്തിനറിയണം അല്ലെ?‘.
അവളെ നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, കവിളിൽ ഒരു കരിവാളിച്ച പാട്..
’ഇതെങ്ങനെ?‘ എന്നു ചോദിക്കാൻ ഭാവിച്ചതാണ്‌.
അപ്പോഴേക്കും, ’ഞാൻ പിന്നെ വരാം സാറെ‘ അതും പറഞ്ഞവൾ ഇറങ്ങി പോയി.

അവളിറങ്ങി പോയത് അരക്ഷിത്വത്തിന്റെ, അപരിചിത ലോകത്തിലേക്കാണ്‌.
താനിവിടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ കുളിളയ്ക്കുള്ളിലാണ്‌.
എന്നും പരിചിതരുടെ നടുവിൽ.
എന്നിട്ടും തനിക്ക് ഭയമാണ്‌. എല്ലാത്തിനോടും. ഏതിനോടും. ഏവരോടും.
അവളെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോഴൊക്കെ താൻ ലോകത്തിനെ കുറിച്ചോർത്തു പോകുന്നു.
കുമിളകൾക്ക് പുറത്തുള്ള വലിയ കുമിളകളെ കുറിച്ച്..

അവൾ പോയ ശേഷവും  അയാൾക്ക് തോന്നി അവളുടെ ശബ്ദമിപ്പോഴും അവിടെ തങ്ങി നിൽപ്പുണ്ടെന്ന്.
ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്.
അവളിട്ടിരുന്ന പൗഡറിന്റെ ഗന്ധമിപ്പോഴും മുറിക്കുള്ളിലുണ്ടെന്ന്..

അന്നു രാത്രി അയാൾ ഒന്നും എഴുതിയില്ല.
അന്നു രാത്രി അയാൾക്ക് ഒന്നും എഴുതാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അന്നു രാത്രി അയാളെ തേടി ഒരു ഫോൺ കോളും വന്നതുമില്ല.

തലേന്ന് രാത്രി മുതൽ തന്നെ പിൻതുടരുന്ന ചിന്തകൾ ഇപ്പോഴും തന്റെ പിന്നിലുണ്ടെന്നു എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ തോന്നി.

കാപ്പികുടി കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചെഴുതാൻ ശ്രമിച്ചതാണ്‌.
വഴി നിറയെ പാറക്കല്ലുകൾ..കുപ്പിച്ചില്ലുകൾ..കൂർത്ത കല്ലുകൾ..യാത്ര അസാദ്ധ്യം.
ഉച്ച ആവുന്നു. ശ്രദ്ധ ചിതറി പോകുന്നു. ഇതു വരെ എഴുതിയത് കഷ്ടിച്ചൊരു പേജു മാത്രം. അതു തന്നെ ഒട്ടും തൃപ്തി തരുന്നുമില്ല.
അയാൾ എഴുതിയ കടലാസ്സുകൾ കീറി കൂടയിലിട്ടു.

ജയന്തി എന്താണിതു വരെ വിളിക്കാത്തത്?
തനിക്ക് അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാവുന്നതല്ലെയുള്ളൂ?
സുകന്യ..അവൾ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ ചോദിക്കാമായിരുന്നു, എന്താണിന്നലെ സംസാരിച്ചതെന്ന്..
എന്തു കൊണ്ട് ജയന്തി വിളിക്കുന്നില്ലെന്ന്..
അയാൾ ഫോണെടുത്ത് ജയന്തിയെ വിളിച്ചു.
കാൾ പോകുന്നതല്ലാതെ ആരും ഫോണെടുക്കുന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ അവൾ കേൾക്കുന്നില്ലായിരിക്കും.
ചിലപ്പോൾ പുറത്തെവിടെയെങ്കിലും പോയിട്ടുണ്ടാവും.
ചിലപ്പോൾ ഫോണെടുക്കാൻ മറന്നിട്ടുണ്ടാവും.

സുകന്യ..അവളെവിടെ?
ഇന്നലെ ഇതേ സമയത്തല്ലെ വന്നത്?
അവളോട് അല്പനേരം സംസാരിച്ചാൽ ഒരാശ്വാസമാകുമായിരുന്നു..
ചിലപ്പോൾ ബാക്കിയുള്ളത് എഴുതി തീർക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നും വരും.

എഴുതാൻ തടസ്സമാവുന്നത് ഒരേയൊരു കാര്യമാണ്‌ - അനിശ്ചിതത്വം.
എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും നിശ്ചിതമായൊരു അവസാനമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ.
അനിശ്ചിതത്വമാണ്‌ യഥാർത്ഥ സംഘർഷം.

താഴെ ചെന്ന് അവളെ കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചാലൊ?
എന്തു പറഞ്ഞാണ്‌ അന്വേഷിക്കേണ്ടത്?
എന്താവും ചോദിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന ഉത്തരം?
സുകന്യ എന്ന പേരു പോലും ചിലപ്പോൾ അവളുടെ സ്വന്തമാവില്ല.
വെറുതെ ചോദിക്കാമെന്നല്ലാതെ..

രാത്രിയോടടുത്ത് ഒരു കാൾ വന്നു.
അതു ജയന്തിയായിരുന്നു.
ജയന്തി സുകന്യയെ കുറിച്ച് ഒന്നും തന്നെ ചോദിക്കാത്തതെന്ത്?.
‘നല്ല തലവേദന’ അതു പറഞ്ഞാണയാൾ ഫോൺ വെച്ചത്.
എഴുതാൻ കഴിയുന്നില്ല. വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത.
എഴുതാൻ കഴിയാത്തതിലും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നത് അവളുടെ അസാന്നിദ്ധ്യമാണ്‌. അവളെവിടെയാണ്‌?

അവൾക്കെന്തു സംഭവിച്ചിരിക്കും?
കഥയില്ലാത്തൊരു യുവതി.
അവളുടെ കഥയില്ലായ്മാണ്‌ ഏറ്റവും വലിയ കഥ.
കഥകൾ മുഴുവൻ ചെന്നു നില്ക്കുക കഥയില്ലായ്മയിലാവും.
അങ്ങനെ കഥയില്ലാത്തവളായി മാറിയ ഒരു യുവതി ആവും അവൾ.

ജയന്തിയേക്കാളധികം താൻ ആകുലനാവുന്നത് സുകന്യയെ കുറിച്ചോർത്താണ്‌. അതെന്തങ്ങനെ?.
അവളെ ആരെങ്കിലും ഉപദ്രിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമോ?
ആരെങ്കിലും അവളെ എവിടേക്കെങ്കിലും കടത്തി കൊണ്ടു പോയിരിക്കുമോ?
അവൾ എവിടെയെങ്കിലും തടവിലാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവുമോ?
അവളെ പോലീസുകാർ..

പിറ്റേ ദിവസവും അയാൾ കാത്തു - വാക്കുകൾക്കും അവളുടെ സന്ദർശനത്തിനും.
രണ്ടും വരികയുണ്ടായില്ല.

വീണ്ടും തിരക്കിലേക്ക്..ശബ്ദങ്ങൾക്ക് നടുവിലേക്ക്..
ഏകാന്തതയാണ്‌ അസഹ്യമാവുന്നത്.
നിശ്ശബ്ദതയാണ്‌ കാതടപ്പിക്കുന്നത്.
അയാൾ പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് പോകാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.
ജയന്തിയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു - ‘തിരിച്ചു വരുന്നു. വീണ്ടും പഴയ ലോകത്തിലേക്ക്’.

താക്കോലേൽപ്പിച്ച് പടികളിറങ്ങുമ്പോൾ അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
എവിടെയെങ്കിലും മറഞ്ഞു നിന്ന്..ചിലപ്പോൾ..
ഇനി ഈ കഥ വായിക്കുമ്പോൾ ഒരു കഥാപാത്രം മാത്രമാവും തെളിഞ്ഞു വരിക.
കഥയിലില്ലാത്തൊരു കഥാപാത്രം മാത്രം.

‘വീണ്ടും വരണം സർ’ അതായിരുന്നില്ലെ ഇറങ്ങുമ്പോൾ കൗണ്ടറിനു പിന്നിലിരുന്ന മനുഷ്യൻ പറഞ്ഞത്?.
വരും. വരുമായിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ അന്നു വീണ്ടും അവളെ കാണുമായിരിക്കും.
അറിയില്ല. പക്ഷെ കാണണം. എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച്..എന്നെങ്കിലും..

Post a Comment

Sunday, 19 April 2015

സ്വന്തം കടൽ


അകലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്‌ മാധവിയമ്മ. അവരുടെ കാഴ്ച്ച നീണ്ടു ചെല്ലുന്നത് ആകാശത്തേക്കല്ല, അകലേക്കുമല്ല.
ഉള്ളിലെ കടലാഴങ്ങളിൽ കണ്ണുംനട്ട്..
അവിടെയവർ കാണുന്നുണ്ട്, ചുഴികളും, ചിപ്പികളും, കടൽച്ചെടികളും, മുങ്ങി താണ ദ്വീപുകളും, ചെളിയിൽ പുതഞ്ഞ പവിഴമുത്തുകളും..
പിന്നെ..പലതുമടിഞ്ഞടങ്ങിയ അടിത്തട്ടും..

തുമ്പു തേഞ്ഞു പോയ ചൂല്‌ കൊണ്ട് കരിയിലയും ചപ്പും തൂത്ത് ഒരു വശത്തേക്കൊതുക്കി വെച്ചതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ഭാർഗ്ഗവി. നടു നിവരുമ്പോഴാണ്‌ മാധവിയമ്മ അകലെയെവിടെയോ കാഴ്ച്ചയുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണുന്നത്. മാധവിയമ്മയുടെ കടൽ മറ്റാർക്കും കാണാനാവില്ല. അതവരുടെ സ്വന്തം കടലാണ്‌. അതവരുടെ മാത്രം കാഴ്ച്ചയാണ്‌. ഒരോരുത്തർക്കും സ്വന്തമായി ഒരോ കടലുണ്ട്. അതിന്റെ തീരത്ത് ചിലർ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും പോയി ഇങ്ങനെ ഇരിക്കും. സ്വന്തം ഓർമ്മകളിൽ മുങ്ങി തപ്പുമ്പോഴാവും പലർക്കും ജീവിച്ചതിനു തെളിവു ലഭിക്കുക.

‘നിങ്ങക്കീ ആലോചനേക്കെ ഒന്നു നിർത്തി കൂടെ?’. പൊട്ടിയടർന്ന സിമന്റ് പടിയിലിരിക്കുന്ന മാധവിയമ്മയെ നോക്കി ഭാർഗ്ഗവിക്കങ്ങനെ ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ വേണ്ടെന്നു വെച്ചു. മറ്റൊന്നുമല്ല, ചോദിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല. ഇതാദ്യമായല്ല മാധവിയമ്മ ഇങ്ങനെ സ്ഥലകാലബോധമില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത്. അവർക്ക് അങ്ങനെ ഇരിക്കുവാൻ കാരണങ്ങളുണ്ട്. നിറയെ ശബ്ദങ്ങളും, നിരവധി നിറങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു സമയമുണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ. ആ നിറമെല്ലാമിപ്പോൾ മങ്ങിയും മാഞ്ഞും പോയിരിക്കുന്നു. നിത്യവും പോയി തൊഴുന്ന ക്ഷേത്രത്തിലെ ചുവർച്ചിത്രങ്ങൾക്കു സംഭവിച്ചതു പോലെ.

മാധവിയമ്മയ്ക്കാദ്യം നഷ്ടമായത് പാതി ജീവൻ തന്നെയായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപൊരു സന്ധ്യക്ക്, കത്തിച്ച ചൂട്ടും പിടിച്ച് കയറി വന്ന മണിയേട്ടൻ തിണ്ണയിലേക്ക് കയറിയിരുന്ന് ഒന്നു നെഞ്ചു തടവിയതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ‘മാധവിയേ..’ എന്ന് നീട്ടി വിളിച്ചതു കേട്ട്, വയറ്റിൽ ഒൻപതു മാസമെത്തിയ ജീവനും ചുമന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നത് ഇന്നും വ്യക്തമായി കടൽപ്പരപ്പിലവർക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. മണിയേട്ടന്റേത് സുഖമരണമായിരുന്നു എന്ന് മാധവിയമ്മ ഇപ്പോഴും പറയും. ഒന്നുറങ്ങിയതു പോലെയല്ലെ പോയത്? ഒരിറ്റ് വേദന പോലുമറിയാതെ. അതു ഭാഗ്യമല്ലെ?. മരണം എങ്ങനെയാണ്‌ ഒരാൾക്ക് സുഖമാവുന്നതെന്നു ഭാർഗ്ഗവിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. മരിക്കുന്നവർ പോലും അറിയാത്ത സുഖം ജീവിക്കുന്നവർക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും?. ഒന്നു തീർച്ചയാണ്‌, മരിച്ചവരെ ദഹിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞ്, അവസാനത്തെ പുകച്ചുരുളും അപ്രത്യക്ഷമാവുമ്പോൾ, ജീവിക്കുന്നവരിൽ ചിലർ പകുതി മരിച്ചിരിക്കും. ശരിക്കും അതാണ്‌ യഥാർത്ഥ മരണം. ഒരു തരത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ മാത്രമേ മരണമെന്തെന്ന് ശരിക്കും അനുഭവിക്കുന്നുള്ളൂ.

ഭാർഗ്ഗവിക്ക് മാധവിയമ്മ ഇപ്പോൾ കാണുന്നതെന്തെന്നറിയാം. തലേന്ന് കണ്ടുപിരിയുമ്പോൾ കരച്ചിലടക്കി കൊണ്ട് മാധവിയമ്മ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു. അതു കേട്ട്, ‘എല്ലാം വിധിയാണ്‌’ എന്നു മാത്രമോർത്ത് മറുപടി പറയാതെ നിന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു ഭാർഗ്ഗവി.
ഏട്ടത്തി പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിയാണ്‌.
ഏട്ടത്തിക്ക് മാത്രമെന്താ ദൌർഭാഗ്യങ്ങൾ മാത്രം?.
ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഭാർഗ്ഗവിക്ക് തോന്നുകയും ചെയ്തിരുന്നു. മണിയേട്ടന്റെ എന്നന്നേയ്ക്കുമായുള്ള വേർപാടിനു ശേഷം മാധവിയമ്മയുടെ ജീവിതത്തിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്ന ഒരേയൊരു വെളിച്ചം അവരുടെ മകനായിരുന്നു. ഏകദേശം ഒൻപത് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അവൻ എങ്ങോട്ടോ പുറപ്പെട്ടു പോയി. അന്നു മാധവിയമ്മയ്ക്ക് നല്ല ആരോഗ്യമുണ്ടായിരുന്നു, മുഖത്ത് ഇത്രയും ചുളിവുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. അന്നും ഭാർഗ്ഗവി തന്നെയായിരുന്നു കൈ സഹായി. ആവി പറക്കുന്ന ഇഡ്ഡലിയും പച്ചമുളകിട്ടരച്ച തേങ്ങാച്ചമ്മന്തിയും - അതായിരുന്നു അവരിരുവരും ചേർന്ന് തയ്യാറാക്കി വിറ്റിരുന്നത്. ചുറ്റുവട്ടത്ത് എന്താഘോഷമോ, ചടങ്ങോ ഉണ്ടായിക്കോട്ടെ, ആദ്യം മുന്നോട്ട് വരുന്ന പേര്‌ മാധവിയമ്മയുടേതായിരിക്കും. ആ പേരിൽ തന്നെയാവും എല്ലാരും  പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചവസാനം പിരിയുകയും ചെയ്യുക.

ഭാർഗ്ഗവി ഇടയ്ക്കിടെ പഴയതൊക്കെ ഓർത്തെടുക്കും.
മകൻ പുറപ്പെട്ടു പോയ ദിവസം മാധവിയമ്മ ഒരു വാക്കുമുരിയാടിയില്ല. തന്നെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത്, ശബ്ദങ്ങളെയൊക്കെയും അമർത്തി വെച്ച് മാധവിയമ്മ ചുവന്നു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു.
‘ഏട്ടത്തി ഗോപൂനെ എന്തേലും പറഞ്ഞാരുന്നോ?’
‘എന്തേലും കുരുത്തക്കേട് കാട്ടിയതിനു അടിച്ചാരുന്നോ?’
ഈ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ചോദിക്കാതെ ഭാർഗ്ഗവി മാധവിയമ്മയ്ക്ക് സമീപം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
‘ഏട്ടത്തി നോക്കിക്കോ, അവൻ വരും..ഒന്നു രണ്ടു ദിവസം കറങ്ങീട്ട്..പിണക്കോക്കെ മാറി..’ ഭാർഗ്ഗവി ആശ്വാസത്തിനു അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞു നോക്കിയതാണ്‌. ഗോപൂനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും മാധവിയമ്മേടെ കണ്ണു നിറയാൻ തുടങ്ങും. അതേപ്പിന്നെ ഭാർഗ്ഗവി ഒന്നും പറയുകയുണ്ടായില്ല. ഭാർഗ്ഗവിയും മാധവിയമ്മയുടെയൊപ്പം കൊച്ചു ഗോപൂന്റെ ശബ്ദം കാത്തിരുന്നു.
ഒന്ന്..രണ്ട്..മൂന്ന്..ദിവസങ്ങളെണ്ണിയെണ്ണി അത് ഒരാഴ്ച്ചയായി..രണ്ടാഴ്ച്ചയായി..മാസങ്ങളും വർഷങ്ങളും..
മാധവിയമ്മ എണ്ണിക്കൊണ്ടിരുന്നു..ഇപ്പോഴും എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

എല്ലാ വർഷവും തുലാമാസം ചോതി നക്ഷത്രത്തിൽ അമ്പലത്തിൽ പോയി പുഷ്പാർച്ചന നടത്തും. സേമിയ ചേർത്ത് പാൽപായസവുമുണ്ടാക്കും. ഗോപൂനു ഏറ്റവും ഇഷ്ടം അതായിരുന്നു. എല്ലാർക്കും പായസം വിളമ്പി ഒന്നും മിണ്ടാതെ മാധവിയമ്മ ഇരിക്കും. അതിലൊരു തുള്ളി പോലും കുടിക്കാതെ.
‘അവൻ വന്നിട്ടെ ഞാനീ ജന്മം പാൽപായസം കുടിക്കത്തുള്ളൂ’. ഒരു വട്ടം അങ്ങനെ അവർ പറഞ്ഞതിൽ പിന്നെ ഭാർഗ്ഗവിയോ മറ്റുള്ളവരോ അവരെ കുടിക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചിട്ടില്ല. പായസം വിളമ്പുമ്പോൾ മാധവിയമ്മയുടെ കണ്ണിൽ ആരും നോക്കില്ല. അതു ചുവന്ന് കലങ്ങിയിരിപ്പുണ്ടാവും. സന്ധ്യയുടെ ചുവപ്പ് മുഴുവൻ ആ കണ്ണിൽ ആ ദിവസം മുഴുവനുമുണ്ടാവും.

ഇന്നലെ വൈകിട്ട് ആവശ്യമനുസരിച്ച് എല്ലാം തയ്യാറാക്കി വെച്ച്, അടുപ്പണച്ച്, വരാന്തയിൽ വിയർപ്പ് താഴാനിരിക്കുകയായിരുന്നു ഇരുവരും.
അപ്പോഴാണ്‌ ആകാശത്തേക്ക് കണ്ണു തുറന്ന് വെച്ച് മാധവിയമ്മ ചോദിച്ചത്.
‘അവനിപ്പോ എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവ്വോ ഭാർഗ്ഗവി?’
ആര്‌? എന്ന് ചോദിക്കാനാഞ്ഞതാണ്‌. മാധവിയമ്മയുടെ കണ്ണു നിറയുന്നത് കണ്ട് ഒന്നും ചോദിക്കാതെ, ‘ഏട്ടത്തി സമാധാനമായിരിക്ക്..അവനൊരു ദിവസമിങ്ങ് വരും..നോക്കിക്കോ’ എന്നു ഭാർഗ്ഗവി പറഞ്ഞു. ഒട്ടും ആത്മവിശ്വാസമില്ലാതെയാണതു പറഞ്ഞത്.
‘അവനിപ്പോ വല്ല്യ ചെക്കനായിട്ടുണ്ടാവും അല്ലെ?..മണിയേട്ടനെ പോലെ മീശേക്ക് വെച്ച്..’ മാധവിയമ്മ അപ്പോഴും സ്വന്തം കടൽത്തീരത്ത് തന്നെയായിരുന്നു.
ഭാർഗ്ഗവി കുമ്മായച്ചുവരിൽ, ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നവദമ്പതികളുടെ ചിത്രത്തിൽ ഒന്നു നോക്കിയ ശേഷം ദൂരേക്ക് കാഴ്ച്ച തിരിച്ചു.
ഭാർഗ്ഗവി പിന്നൊന്നും പറയുകയുണ്ടായില്ല.

മാധവിയമ്മയുടെ ജീവിതം അറ്റു പോകാതെ നിന്നതിനൊരു കാരണം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ - പ്രതീക്ഷ. ഒരു പക്ഷെ എല്ലാ മനുഷ്യരും ജീവിതത്തെ മുന്നിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നത് ആ ഒരു പ്രകാശനാളം മുന്നിലെവിടെയോ ഉണ്ടെന്നു കരുതിയായിരിക്കും. ഭാർഗ്ഗവിക്ക് നൂറ്റൊന്നു വട്ടമുറപ്പായിരുന്നു അവനൊരിക്കലും തിരിച്ചു വരില്ലെന്ന്. അവനെന്തായിരിക്കും പറ്റീറ്റുണ്ടാവുക?. ഭാർഗ്ഗവി അതേക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഒരിക്കലും നല്ലതാവില്ല തെളിഞ്ഞു വരിക.
അവൻ ഒളിച്ചോടിയതാവില്ല, അവനെ ആരോ കട്ടോണ്ട് പോയതാവും.
ചിലപ്പോ അവൻ ട്രെയിൻ കയറി പോയി എവിടെയോ എത്തിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവും..അവിടെ ഭിക്ഷയെടുത്തോ മറ്റൊ..
അതോ ഓടി പോണ വഴി ഏതേലും ചെളിക്കുണ്ടിലോ, പൊട്ടക്കിണറ്റിലോ മറ്റോ വീണ്‌..
പക്ഷെ ഒരിക്കലും ഭാർഗ്ഗവി ആലോചിച്ചിട്ടില്ല അവൻ പണക്കാരനായി വലിയൊരു മാളികയിൽ താമസിക്കുന്നത്.
അങ്ങനെ ഒരു ചിന്ത വരാത്തതെന്തെന്ന് കൂടി അവർ ആലോചിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.

മാധവിയമ്മ അവൻ എവിടെയെന്നോ എങ്ങനെയെന്നോ ആലോചിച്ചിരുന്നതേയില്ല.
അവരുടെ ഉള്ളിൽ മണിയേട്ടന്റെ പകർപ്പായി അവൻ നിവർന്ന്, തല ഉയർത്തി നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു, എപ്പോഴും.

ചില നേരങ്ങളിൽ ഭാർഗ്ഗവിയും കാഴ്ച്ചകൾ കാണാറുണ്ട്.
ചന്ദ്രേട്ടനു മിക്ക ദിവസോം ഓട്ടമുണ്ടാവും. യാത്രയിലെ പതിവു വഴികളും കാഴ്ച്ചകളും കണ്ട് കണ്ണ്‌ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. എത്ര വട്ടമാ തന്നേം കൂട്ടി ഒരു യാത്ര പോവാൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഒരു വട്ടം തേക്കടീല്‌ പോയെന്നത് ശരി തന്നെ.
ഒരു വട്ടം. ഒരേയൊരു വട്ടം. അതിന്റെ ഓർമ്മകളുടെ പച്ചപ്പിലിന്നും..
അന്നു ജയനുണ്ടായിട്ടില്ല. അവനുണ്ടായേൽ പിന്നെ ഒരു യാത്രേം ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
ഇപ്പൊ യാത്രയൊന്നും ചെയ്യാതെ കാഴ്ച്ചകൾ കാണാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു.
മടുപ്പിക്കാത്ത കാഴ്ച്ചകൾ കാണാൻ യാത്രകൾ ചെയ്യാതിരിക്കണം.

പകല്‌ പച്ചക്കറികളുടെ പേരുകളെഴുതിയ കുറിപ്പുമായി ഭാർഗ്ഗവി പീടികയിൽ ചെന്നതായിരുന്നു.
വേലായുധേട്ടൻ കണ്ടപാടെ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു,
‘ഇന്നലെ ഏതാണ്ട് രാത്രി ഒരുത്തൻ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു, മാധവിയമ്മേ തെരക്കി..പകലു വരാൻ പറഞ്ഞു വിട്ടു..ഇതു വരെ കാണാത്ത ഒരുത്തൻ. എനിക്കെന്തോ..കണ്ടിട്ട്..’
വേലായുധേട്ടൻ എന്താ ഉദ്ദേശിച്ചതെന്നു ഭാർഗ്ഗവിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. ആ പറഞ്ഞതു സത്യാണേൽ ചിലപ്പോൾ ഇപ്പോഴവൻ വീട്ടിലെത്തിയിട്ടുണ്ടാവും. തിരികെ തിരക്കിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഭാർഗ്ഗവിയുടെ ചിന്തകൾ കുറച്ച് ദിവസം മുൻപത്തെ ഒരു സംസാരവുമായി കൊരുത്തു പോയിരുന്നു.
‘അവനിപ്പോ എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവ്വോ ഭാർഗ്ഗവി?‘
ചിലപ്പോ താൻ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞത് ശരിക്കും സത്യായിട്ടുണ്ടാവ്വോ?.

ആധി കലർന്ന ആത്മാവുമായാണ്‌ ഭാർഗ്ഗവി മാധവിയമ്മേടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നത്. തൊടിയിലൊന്നും അവരെ കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭാർഗ്ഗവി അകത്തേക്ക് കയറി നോക്കി. അവിടെ കട്ടിലിനരികിലായി നിലത്ത് മാധവിയമ്മ ഇരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സമീപം മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും. മാധവിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് സന്ധ്യയുടെ നിറമായിരുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരന്റെ വലതു കൈ അവർ അമർത്തി പിടിച്ചിരുന്നു. ഇനി വിടുകയില്ലെന്ന മട്ടിൽ.
ഭാർഗ്ഗവിയെ കണ്ട പാടെ മാധവിയമ്മ പറഞ്ഞു,
’ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ എന്നേലും എന്റെ ഗോപു വരൂന്ന്..‘
ഭാർഗ്ഗവി ആ കാഴ്ച്ച നോക്കി നിന്നു.
മാധവിയമ്മ അല്ലല്ലോ അത് പറഞ്ഞത്..താനായിരുന്നില്ലെ? ആ പറഞ്ഞത് ഏട്ടത്തിയെ ഒന്നു സമാധാനിപ്പിക്കാനെന്നല്ലാതെ..
ഒരിക്കൽ പോലും..താൻ പോലുമത് വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല.

ഭാർഗ്ഗവി ചെറുപ്പക്കാരനെ നോക്കി. ഒട്ടും വൃത്തിയില്ലാത്ത ഒരുത്തൻ. തലമുടി എണ്ണ കണ്ടിട്ട് ദിവസങ്ങളായിട്ടുണ്ടാവും. കുളിച്ചിട്ട് നാളുകളായിട്ടുണ്ടാവും. തല കുനിച്ച് ഇരിക്കുവാണ്‌.
’നീ ആരാ?‘
ഭാർഗ്ഗവിക്ക് അതു ചോദിക്കുമ്പോൾ നല്ല ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തോന്നി തന്റെ സ്വരം കുറച്ച് മയപ്പെടുത്താരുന്നൂന്ന്. പക്ഷെ വാക്ക് വാ വിട്ടു പോയില്ലെ?. ഇനി എന്തു ചെയ്യാനാ?.
തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ‘എന്തിനാ ഇപ്പോ, ഇത്രനാള്‌ കഴിഞ്ഞിങ്ങ് വന്നത്?’ ആ ചോദ്യം നാവിന്റെ തുമ്പിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ചാടാനൊരുങ്ങി നിന്നു.
ഭാർഗ്ഗവിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് മാധവിയമ്മയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി. ഭയത്തോടേയും, നഷ്ടഭാവത്തോടേയും വാ പൊത്തി ‘അയ്യോ അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലെ’ എന്നു ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
ഭാർഗ്ഗവി ഇരുവരേയും നോക്കി നിന്നു.
മാധവിയുടെ കണ്ണൊരു കടലായിരിക്കുന്നു. ആ പരപ്പ് വെട്ടമേറ്റ് തിളങ്ങുന്നതു ഭാർഗ്ഗവി കണ്ടു. അവരൊന്നും മിണ്ടാതെ അകത്തേക്ക് പോയി. അടുക്കളയിലെത്തിയതും ഭാർഗ്ഗവിയുടെ നാവിൽ തുമ്പിൽ തങ്ങി നിന്ന ചോദ്യം തലയിലേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറി സ്വൈര്യക്കേടുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി.
ശരിക്കും ഇതവൻ തന്നെയാണൊ?
എന്തിനാവും അവനിത്ര നാള്‌ കഴിഞ്ഞ് അവന്റെ അമ്മേ തിരക്കി വന്നത്?
ഇനി അവൻ വല്ല പൊല്ലാപ്പിലൊ പോലീസു കേസിലോ പെട്ട് ഒളിച്ചു താമസിക്കാൻ വന്നതാണോ?
ശരിക്കും..ശരിക്കും ഇതവൻ തന്നെയാണോ?
അവസാനത്തെ ചോദ്യമാണ്‌ ഭാർഗ്ഗവിക്ക് ഏറ്റവും വലിയ സ്വൈര്യക്കെട് സമ്മാനിച്ചത്.

രാത്രി ഭാർഗ്ഗവി മാധവിയമ്മയുടെ വീട്ടിലാണുറങ്ങിയത്.
ഇതു വെറും ഒരു കറുത്ത, ഇരുട്ടു നിറഞ്ഞ, എന്നത്തേയും പോലെയുള്ള ഒരു സാധാരണ രാത്രിയല്ല.  ഗോപു വന്ന ദിവസമാണ്‌. ഇരുട്ടിലേക്ക് വെളിച്ചം പ്രത്യാക്രമണം നടത്തിയ രാത്രി.
മാധവിയമ്മ അത്ര നാളും ഒരു കാര്യത്തിൽ കത്തി നിൽക്കുന്ന സൂര്യനു തുല്യം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഗോപു മടങ്ങി വരുന്ന ദിവസമായിരിക്കും താൻ ഏറ്റവും നന്നായി ഉറങ്ങുകയെന്ന്. എന്നാൽ ഒരു പോള കണ്ണടയ്ക്കാതെ അവർ കടലാഴങ്ങളിലെ കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ടു കിടന്നു. എത്ര കണ്ടാലും മതിവരാത്ത പൊൻതിളക്കമുള്ള മുത്തുകൾ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നവർ കണ്ടെടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് ഭാർഗ്ഗവി വൈകിയാണെഴുന്നേറ്റത്. രാത്രി പകുതിയും കണ്ണും കാതും തുറന്നാണവർ കിടന്നത്. അശാന്തിയും, ആവലാതികളും നിറഞ്ഞ ചിന്തകൾ ചുറ്റിലും ആർത്തട്ടഹസിച്ചു അവരെ നിരന്തരം ഉണർത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നിരുന്നു. എഴുന്നെറ്റപാടെ മാധവിയമ്മ എവിടെ എന്നന്വേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു അവർ ചെയ്തത്. അടുക്കളിൽ വെളിച്ചം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അത്ഭുതമായി. വൈകി ഉറങ്ങിയിട്ടും പതിവിലും നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു. അത്ഭുതമിരട്ടിച്ചത് മാധവിയമ്മ പറഞ്ഞതു കേട്ടായിരുന്നു.
‘ഭാർഗ്ഗവിയെ, ഞാൻ വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് തന്നെ പോയി കണ്ണനെ കണ്ടു. എന്തൊരു ഭംഗിയാ’
ഉള്ളിൽ വെളിച്ചം നിറയുമ്പോൾ കാണുന്നതെല്ലാം ദൈവീകമായി തോന്നും. കാഴ്ച്ചകളെല്ലാം വരപ്രസാദമായും.
ഭാർഗ്ഗവി കണ്ണടയ്ക്കാതെ മാധവിയമ്മയുടെ ദൈവീക അത്ഭുതങ്ങളെ നോക്കിയിരുന്നു.

കിണറ്റിനരികിലുള്ള കുളിമുറിയിൽ നിന്നും അയാൾ വരുന്നത് ഭാർഗ്ഗവി കരിയും പുകയുമൊട്ടിപ്പിടിച്ച അടുക്കള ജനലഴികളിൽ കൂടി കണ്ടു. തല തുവർത്തി കൊണ്ടാണ്‌ വരവ്. ചുറ്റിലും ചിതറുന്ന ജലകണങ്ങൾ വെളിച്ചമേറ്റ് തിളങ്ങുന്നു.
ഇതൊരു പഴയ കാഴ്ച്ചയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഭാർഗ്ഗവി അതേതാണെന്ന് ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിടി തരാതെ പോകുന്ന കുസൃതിയുള്ള ഏതോ ഓർമ്മകളാവും. ആ കാഴ്ച്ച മാധവിയമ്മ കണ്ടത് മറ്റൊരു വിധത്തിലായിരുന്നു. കിണറ്റിൻ കരയിൽ ഒരു കുട്ടി ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുന്നിൽ തല കുനിച്ചു നിൽക്കുന്നു. സ്ത്രീ തല തുവർത്തി കൊടുക്കുന്നു. തല കുലുങ്ങുന്നതിനൊപ്പം കുട്ടി മൂളൂന്ന ശബ്ദവും കുലുങ്ങുന്നു. അതെന്നായിരുന്നു? ഇന്നലെ ആയിരുന്നു?. അവരാ കാഴ്ച്ചയ്ക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങി പോയിരുന്നു.

പിഞ്ഞാണത്തിൽ വെച്ചതും ഇഡ്ഡലിയിൽ നിന്നും ആവി ആശ്വാസത്തോടെ ഉയർന്നു പൊങ്ങി. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും ചൂട് ചമ്മന്തി അതിനു ചുറ്റും വ്യാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മാധവിയമ്മ കണ്ണെടുക്കാതെ മുന്നിലിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ നോക്കി ഇരുന്നു. ഭാർഗ്ഗവിയമ്മയ്ക്ക് താനിപ്പോഴും ഉണർന്നിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ തോന്നി. തലേന്ന് ഒന്നും ചോദിക്കാനൊത്തില്ല. ഇപ്പോഴാവാം.
‘ഗോപു..എവിടായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം?’
ഇഡ്ഡലി പൊടിക്കുന്നതിനിടയിലും ചമ്മന്തിയിൽ മുക്കി നനച്ചെടുക്കുന്നതിനിടയിലുമായി ഗോപു കഥ പറഞ്ഞു. കഥകൾ കെട്ടഴിഞ്ഞ് വീഴുമ്പോൾ കേട്ടിരുന്ന രണ്ടു പേരും അയാൾ സഞ്ചരിച്ച വഴികളിലൂടെ സ്വയം നടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വടക്ക് ഏതോ ഒരു തുണി മില്ലിലാണിപ്പോൾ. അവിടടുത്ത് തന്നെയുള്ളൊരു പെൺകുട്ടിയെ ‘ശാദി’ ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നിറയെ മലയാളികൾ ഉള്ളയിടമാണ്‌.
‘ഇപ്പോൾ..ഇത്രയും വർഷം കഴിഞ്ഞ്..പെട്ടെന്നമ്മേ ഓർത്ത്..’
അസുഖകരമായ ആ ചോദ്യം ഭാർഗ്ഗവിയുടെ നാവിൻ തുമ്പിലിരുന്നു പുളഞ്ഞു.
ഒരു പേരക്കുട്ടി ജനിക്കാൻ പോണു. അങ്ങനെ മുത്തശ്ശിയെ അന്വേഷിച്ച് വന്നതാണ്‌. വേരുകളന്വേഷിച്ച വന്നതാണ്‌.
ഭാർഗ്ഗവി കേട്ടത് പിന്നേയും ഉള്ളിലിട്ട് തിരിച്ചും മറിച്ചും പരിശോധിച്ചു.
അതാണോ സത്യം?
അതുമാത്രമാണോ സത്യം?
അതിലെന്തെങ്കിലും സത്യം?

കൈ കഴുകാൻ അയാളെഴുന്നേറ്റു പോകുമ്പോൾ മാധവിയമ്മ പനിനീർ നിറമുള്ള കാൽപാദങ്ങൾ സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഭാവാനിയമ്മയ്ക്ക് കേട്ടത് വിശ്വസിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, കുന്തമേന്തിയ കാവൽക്കാരുടെ വേഷമിട്ട ചില ചിന്തകൾ അതിനെ തടുത്ത് നിർത്തി. എവിടെയൊ ചിലത് വിട്ടു പോയിരിക്കുന്നുവോ?. അതോ തനിക്കൊരിക്കലും ഏട്ടത്തി കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നുവോ?. ചന്ദ്രേട്ടനോട് പറയണം. വലിയ ലോക പരിചയമുള്ള ആളല്ലെ?. അറിയാമല്ലോ.

തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങൾ കഥകളുടേതായിരുന്നു. അയാൾ പാതി പറഞ്ഞു നിർത്തിയ കഥകളുടെ മറുപാതി കേട്ടവർ കേട്ടവർ പൂരിപ്പിച്ചു. കാതിൽ നിന്നും കാതിലേക്ക് കഥകളുടെ സഞ്ചാരം അതിവേഗത്തിലായിരുന്നു.
‘മാധവിയമ്മേടെ ഭാഗ്യം’.
‘അവർക്ക് ദൈവാധ്വീനമുണ്ട്..ഇതു പോലെ പുറപ്പെട്ടു പോയ എത്ര് കുട്ടികളാ പിന്നെ മടങ്ങീറ്റുള്ളത്?’.
‘എന്തായാലും വയസ്സുകാലത്ത് അവർക്കൊരു കൂട്ടായി’.
‘മണിയേട്ടൻ പുണ്യം ചെയ്ത ആളാ’.

അവകാശികളില്ലാതിരുന്ന ഭാഗ്യങ്ങളും, വിധിയുമൊക്കെ പലരും മാധവിയമ്മയുടെ മേൽ കെട്ടി വെച്ചു. വെട്ടുകല്ലു കൊണ്ട് തീർത്ത മതിലുകൾക്കിടയിൽ കിടന്ന ഞെരുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ പലരും മാധവിയമ്മെ കാണാൻ വന്നു. അല്ല, മാധവിയമ്മയുടെ മകനെ കാണാൻ. കണ്ടവർ തൃപ്തിയടഞ്ഞു, മണിയേട്ടന്റെ തനിപകർപ്പെന്ന് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി. തുലാമാസമെത്തും മുൻപെ ചോതി നക്ഷത്രത്തിൽ പുഷ്പാജ്ഞലി കഴിപ്പിക്കാൻ ചെന്ന മാധവിയമ്മെ കണ്ടു പൂജാരിയും അഭിപ്രായപ്പെട്ടു,
‘അവസാനം മാധവിയമ്മേടെ വിളി ഭഗവാൻ കേട്ടു!’.

പിറ്റേന്ന് സായാഹ്നം അരിയാട്ടാനേല്പിച്ച് മടങ്ങി വരും വഴി ഭാർഗ്ഗവി മാധവിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ കയറി.
തിളച്ച പാലിന്റേയും, ഏലയ്ക്കായുടേയും മണം വീടു മുഴുവൻ കൈയ്യടക്കിയിയരുന്നു.
ഭാർഗ്ഗവിയെ കണ്ടതും മാധവിയമ്മ പറഞ്ഞു,
‘അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടു തരാൻ ഇപ്പൊ മാറ്റി വെച്ചതേയുള്ളൂ!‘
മാധവിയമ്മയോടൊപ്പമിരുന്നു പായസം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു,
’അമ്മെ, സത്യത്തിൽ എന്റെ പേരിപ്പോൾ..ഗോപു എന്നല്ല..‘
’പിന്നെ?‘
’അർജ്ജുൻ എന്നാണ്‌ ഞാൻ എനിക്കിട്ട പേര്‌!‘
’എനിക്കു നീ എന്നും ഗോപു തന്നെ മോനെ‘
ഭാർഗ്ഗവി അതും വിശ്വസിച്ചില്ല.
അർജ്ജുനാണോ, അബ്ദുള്ളയാണൊ എന്നാർക്കറിയാം?
പക്ഷെ ഒന്നു സത്യമാണ്‌, മാധവിയമ്മ രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ടൊരു പാട് മാറിയിരിക്കുന്നു. കണ്ണിൽ തിളക്കം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കണ്ണിനു താഴെയുള്ള കറുപ്പു നിറം പോലും എന്തോ കണ്ട് പിൻമാറിയതു പോലെ.
’നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലെ ഇനി മോൻ വന്നശേഷമേ ഞാൻ പായസം കുടിക്കൂന്ന്...മോന്റെ പിറന്നാളു വരെ കാക്കാൻ വയ്യ!‘
മാധവിയമ്മയുടെ വാക്കുകൾക്ക് പായസത്തിനേക്കാൾ മധുരമുള്ളതായി ഭാർഗ്ഗവിക്ക് തോന്നി.

അർജ്ജുൻ തന്റെ പട്ടണത്തിലെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ ഭാർഗ്ഗവിക്കും തോന്നി. ഇവൻ ഒരുപാട് യാത്ര ചെയ്യുന്നുണ്ടാവും..ചന്ദ്രേട്ടനെ പോലെ..കുന്നുകളും, താഴ്വരകളും, പുഴകളും കാടുകളുമെല്ലാം കാണണമെങ്കിൽ യാത്ര ചെയ്തെല്ലെ പറ്റൂ? അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം പോയ യാത്ര കൊണ്ട് കരയായ കരയും കടലായ കടലും സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിക്കണം. തന്നെ പോലെ.. മാധവിയമ്മയുടെ ഭാഗ്യം തനിക്കെന്തു കൊണ്ട് ഭാഗ്യമായി തോന്നുന്നില്ല?. എല്ലാം ഭയത്തോടെ കാണാൻ എന്നോ ശീലിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു മനസ്സ്. ഏട്ടത്തിയുടെ അടുത്തെത്തുമ്പോഴൊക്കെ തന്നെ കുറിച്ച് തന്നെ കൂടുതൽ ആലോചിക്കുന്നതെന്തെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി പോകുന്നു. വിധവയാണെങ്കിലും ഏട്ടത്തി ഇപ്പോൾ തന്നെക്കാൾ സന്തോഷവതിയാണ്‌. ഭാഗ്യങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ്‌ തൂക്കി നോക്കുക?. അറിയാതെ താൻ ഏട്ടത്തിയേ കുറിച്ചോർത്ത് അസൂയപ്പെടുകയാണോ?. തെറ്റ്..വലിയ തെറ്റ്. ഭാർഗ്ഗവി സ്വയം ശാസിച്ചു.

അന്നു രാത്രി ഭാർഗ്ഗവി ചന്ദ്രേട്ടൻ വരുന്നതും കാത്ത് പാതി രാത്രി വരെ ഉറക്കമിളച്ചിരുന്നു. ചന്ദ്രേട്ടൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ഒരു ചീളാണ്‌. താനിപ്പോഴും ഭർതൃമതിയാണ്‌. ചന്ദ്രേട്ടനോട് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്. ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളും കൂട്ടിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭാർഗ്ഗവി ജയനേയും ചോദ്യങ്ങളോടൊപ്പം ചേർത്തു പിടിച്ചുറങ്ങി പോയി.

രാത്രി എന്തോ ചില ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടാണ്‌ മാധവിയമ്മ ഉണർന്നത്. ഇപ്പോൾ എലികളുടെ ശല്ല്യം കൂടിയിരിക്കുന്നു. ഒരു എലിപ്പെട്ടി വാങ്ങണമെന്നു വിചാരിച്ചിട്ട് കാലമേറേയായി. രണ്ടു ദിവസമായി നല്ല ഉറക്കം കിട്ടുന്നുണ്ട്. പോരാഞ്ഞതിനു സുഖമുള്ള ഒരു തണുപ്പും. എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴാണ്‌ അടുത്ത മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടത്. എവിടെ ഗോപൂ?. നിലത്ത് വിരിച്ച പായ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. മുറിയിലേക്ക് കയറി നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, തുറന്നു കിടന്ന ജനലിലൂടെ വരുന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ ഒരു രൂപം അലമാരിയുടെ അടുത്തായി.. രൂപം അലമാരിയുടെ പാളികൾ തുറക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്‌. കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ട് രൂപം മാധവിയമ്മയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഗോപുവിനു മറ്റൊരു മുഖമായിരുന്നു അപ്പോൾ.
‘ശബ്ദം വെയ്ക്കരുത്..കൊന്നു കളയും..’ പല്ലു മുറുക്കിയുള്ള ശബ്ദം. എവിടെ നിന്നോ ഒരു കത്തി അയാളുടെ കൈയ്യിൽ വന്നിരുന്നു.
മാധവിയമ്മ അയാളെ തന്നെ നോക്കി ഒരു നിമിഷം നിന്നു.
അവർ തികഞ്ഞ ശാന്തതയോടെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു,
‘മോന്‌.. എന്തേലും വേണായിരുന്നെങ്കിൽ..ഈ അമ്മയോട് ചോദിച്ചാൽ പോരായിരുന്നൊ?’.
അതു കേട്ടയാൾ കത്തി താഴ്ത്തി കുറച്ച് നേരം തല കുനിച്ചു നിന്നു.
‘നിങ്ങള്‌ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ.. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ..’
അതു പൂർത്തിയാക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ അവർ അയാളുടെ വായ് മൂടി.
‘നീ..എന്റെ ഗോപു തന്നെ..അങ്ങനെ തന്നെ മതി..’
അയാൾ ഒന്നും പറയാതെ നിന്നു.
‘ഇതാ.. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാമെടുത്തോ..നീ എന്നെങ്കിലും വരൂന്ന് വിചാരിച്ച്.. കൂട്ടി വെച്ചതാ..നീ വന്നല്ലോ..’
അതും പറഞ്ഞ് മാധവിയമ്മ ഇടുപ്പിൽ നിന്നൊരു താക്കോലെടുത്ത് അയാളുടെ കൈയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു.
അയാളെ തന്നെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി നിന്ന ശേഷം പിന്നൊന്നും പറയാതെയവർ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

മാധവിയമ്മെ കാണാൻ വെളുപ്പിനു മഞ്ഞു താഴും മുൻപെ തന്നെ ഭാർഗ്ഗവി പുറപ്പെട്ടു. ഇപ്പോൾ തുടങ്ങിയാലെ മുഴുവനും സമയമാകുമ്പോഴേക്കും തയ്യാറാക്കി തീരുകയുള്ളൂ. മുൻവശത്തെ വാതിൽ ചാരിയിട്ടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അകത്തു കയറി നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, കട്ടിൽ മാധവിയമ്മ സുഖമായി, തൃപ്തിയോടെ പുതച്ചു കിടന്നുറങ്ങുന്നു. മുഖമൊരു തെളിഞ്ഞ തടാകമായിരിക്കുന്നു. ഭാർഗ്ഗവി ഏട്ടത്തിയെ കുലുക്കി വിളിച്ചു.
മാധവിയമ്മയുടെ ശരീരത്തിനു കടൽവെള്ളത്തിന്റെ തണുപ്പ്..

ഭാർഗ്ഗവി ഓടി ഉള്ളിലെ മുറിയിൽ ചെന്നു നോക്കി. എവിടെ ഗോപു..അല്ല അർജ്ജുൻ..അല്ല..അവൻ..അവനെവിടെ?
പെട്ടികൾ തുറന്നു കിടക്കുന്നുണ്ട്. അലമാര ഇരു കൈകളും വിടർത്തി നിൽക്കുന്നു. തുണികൾ ചുറ്റിലും..
അയാൾ?
ഭാർഗ്ഗവിക്ക് അയാളെ അവിടെങ്ങും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

Post a Comment

Sunday, 12 April 2015

കാണികൾ

ഒരു കല്ലു മാത്രമാണുരുട്ടിയത്.
മുകളിലേക്കായിരുന്നു ഉരുട്ടിയത്.
ഞാനൊറ്റയ്ക്കായിരുന്നു
കാണുവാനൊരുപാടു പേരുണ്ടായിരുന്നു.
അവരെന്നെ ഭ്രാന്തെന്നു വിളിച്ചു.
ഞാൻ എന്നെ അങ്ങനെ തന്നെയാണ്‌ വിളിച്ചിരുന്നത്.
അവർ കാൺകെ ഞാൻ മുകളിലെത്തിച്ചു കല്ലിനെ.
അവർ കാൺകെ ഞാൻ താഴേക്കുരുട്ടി വിടുകയും ചെയ്തു.
അവരുടെ കൂക്കുവിളികൾ കല്ലിനോടൊപ്പം താഴേക്കുരുണ്ടു പോയി.
അവർ പകൽ മുഴുവൻ എന്നെ കാണാൻ കാത്തു നിന്നു.
അവർ പകൽ മുഴുവൻ എന്നെ കൂകി വിളിച്ചു.
അവർ പകൽ മുഴുവൻ എന്നെ ഭ്രാന്തനെന്നു വിളിച്ചു.
പക്ഷെ ഇരുട്ട് വീഴും മുൻപ് അവരോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു,
ഭ്രാന്തു കാണാൻ കാത്തു നിൽക്കുന്നവരെ എന്തു വിളിക്കും?
അവർ ശബ്ദം വെടിഞ്ഞ് കുന്നിറങ്ങി പോയി.
ഇപ്പോൾ ഞാനും എന്റെ കല്ലും മാത്രം.
നാളെയും ഞാനിതുരുട്ടി കയറ്റും.
കാണികൾ നാളെയുമുണ്ടാവും.
അതെനിക്കുറപ്പാണ്‌!.
ഞാനൊന്നു ചിരിക്കട്ടെ,
ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ!


Post a Comment