Saturday, 19 April 2014

സായാഹ്നത്തിനു മുൻപ്


അവർ രണ്ടുപേരും കടലിനഭിമുഖമായി ഇരുന്നു. തിരകളോട് ചേർന്നാണിരുന്നത്. ചില കുസൃതിത്തിരകൾ അവരുടെ കാൽവിരലുകൾ തൊടാൻ തുള്ളി മുന്നോട്ട് വരികയും പിന്നോക്കം പൊയ്ക്കോണ്ടുമിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ നനവു നിറഞ്ഞ മണൽത്തരികളും, തണുത്ത തിരകളും മാത്രം. രണ്ടുപേരും കുറച്ച് നേരമായി ഒന്നും സംസാരിക്കുകയുണ്ടായില്ല. എന്നാലവർക്കിടയിൽ മൗനം നിറഞ്ഞിരുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു കൂടാ. ഇരുവരുടേയും ചിന്തകൾ ഉച്ചത്തിൽ അന്യോന്യം എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ദേവനു രാജിയുടെ ചിന്തകൾ വായിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാജിയാവട്ടെ, തന്റെ ചിന്തകളെ എങ്ങനെ മൂടി വെയ്ക്കണമെന്ന ഉത്കണ്ഠയിലും.

ഏകദേശം ഒന്നര വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇതു പോലൊരു സായാഹ്നസമയം ഇവർ രണ്ടുപേരും ഇതേ കടപ്പുറത്ത് വന്ന് ഇരുന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് ആഴ്ച്ചകളോളം പിന്നിട്ട സമയം. രാജിയുടെ തലമുടി നനവ് മാറാത്ത മുല്ലപ്പൂക്കൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. അന്ന് തിരകളെ നോക്കിയവൾ പറഞ്ഞത് ഒരു മൂന്നാമന്റെ പേരായിരുന്നു. ജയനെക്കുറിച്ച് ദേവനുമായുള്ള രണ്ടാമത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച്ചയിൽ തന്നെ അവളൊരു സൂചന കൊടുത്തിരുന്നു.
‘എനിക്ക് തന്റെ പാസ്റ്റ് ഒന്നും അറിയണ്ട, ഞാനതിനെ കുറിച്ച് ചോദിക്കാനും പോണില്ല. അല്ല, തനിക്കിപ്പോൾ ആ പഴയ മനസ്സോ ശരീരമോ ഒന്നുമല്ലല്ലോ..പിന്നെന്തിനാണ്‌?‘
’we are transforming every minute‘ അയാൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. വയനാട്ടിൽ വളരുന്ന ചില ഔഷധച്ചെടികളെ കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണം നടത്തുകയായിരുന്നു ദേവൻ അക്കാലത്ത്. അവരുടെ രണ്ടാമത്തെ രാത്രിയിലും തുടർന്ന് മിക്ക പകലുകളിലും അയാൾ ഇടവേളകളിൽ തന്റെ ഗവേഷണഫലങ്ങൾ അവളോട് ആവേശത്തോടെ പങ്കു വെച്ചു.

ജയനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് പാതിവഴിക്ക് മുറിഞ്ഞുപോയത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

ഇന്ന് അതേ കടപ്പുറത്തിരുന്ന് ജയനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ, ഏറ്റവും ഉചിതമായ ആദ്യ വാചകം അവൾ തിരെഞ്ഞു. ദേവൻ മുഖവുരയില്ലാത്ത ഒരു സംഭാഷണം പ്രതീക്ഷിച്ചു കടലിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

’മിനിയാന്ന്..പോകുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്..‘ അതിയായ ആകാംക്ഷ തടുത്ത് നിർത്താൻ കെൽപ്പില്ലാതെ അയാൾ സംസാരം തുടങ്ങി വെച്ചു. ഇനി ഊഴം അവളുടെയെന്ന മട്ടിലയാൾ നിശ്ശബ്ദം കാത്തിരുന്നു.

ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് താൻ ജയനെ കാണാൻ ഒന്നും പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞത് വളരെ വൈഷമ്യം നിറഞ്ഞ സന്ദർഭമായിരുന്നു.

’താൻ പോയി കണ്ടിട്ട് വാടോ. പക്ഷെ അധികം ലേറ്റ് അവരുത്‘
എന്ന മറുപടി കേട്ട് ശരിക്കും തല കുനിഞ്ഞു പോയതാണ്‌. ആത്മാവ് തന്നെ ചെറുതായി പോയതു പോലെ തോന്നി.

തനിക്ക് വേണമെങ്കിൽ അനുവാദം ചോദിക്കാതിരിക്കാമായിരുന്നു.
ദേവന്‌ വേണമെങ്കിൽ അനുവാദം നല്കാതിരിക്കാമായിരുന്നു.
ചിലപ്പോൾ തനിക്ക് തന്നെയും, ചിലപ്പോൾ ദേവനേയും മനസ്സിലക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ചില നേരങ്ങളിൽ തന്റെ ചിന്തകൾ തന്നെ വഴിതെറ്റിക്കുന്നുണ്ട്.
തന്നെ ഭരിക്കുന്നത് താൻ തടവിലാക്കിയ പഴയ ഓർമ്മകളാണെന്നു തോന്നാറുണ്ട്.

അങ്ങനെയാണ്‌ ആ വെള്ളിയാഴ്ച്ച അവൾ ജയനെ കാണാൻ പുറപ്പെട്ടത്.

പരുപരുത്തു പോയ മൊസേക്ക് പടികൾ കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ തോന്നി, ലോഷനും ഡെറ്റോളും കലർന്ന ഗന്ധം തന്നെ പുതച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന്.

വെളുത്ത് വിളറി, മെലിഞ്ഞ്, മുടി കൊഴിഞ്ഞ ആ രൂപം മുൻപെപ്പോഴോ ഏതോ വെബ്സൈറ്റിൽ തൂവൽ കൊഴിഞ്ഞു പോയ ഒരു കോഴിയുടെ രൂപം മനസ്സിൽ കൊണ്ടു വന്നു. അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു, പഴയ ആ നഷ്ടവികാരത്തിനെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കൽ കൂടി അയവിറക്കാനാവില്ല തന്നെ അവസാനമായി കാണണമെന്നയാൾ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചെന്ന്. അതെല്ലാം പണ്ടേ മാഞ്ഞു പോയതാണ്‌. പണ്ടയാൾ യഥേഷ്ടം ഊതി വിട്ടിരുന്ന പുകച്ചുരുളുകൾ വിചിത്ര രൂപം സൃഷ്ടിച്ച് അന്തരീക്ഷത്തിൽ മാഞ്ഞു പോയിരുന്നത് പോലെ..

അവളതു വരെ കേൾക്കാത്ത, അയാളുടെ ഒരു ശബ്ദം കേട്ട് അതു ജയൻ തന്നെ എന്നു വിശ്വസിക്കാൻ അവൾ പ്രയാസപ്പെട്ടു.
‘രാജിയെ..ഒന്നു കാണണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു..ഒരാഗ്രഹം..ഈ അവസ്ഥയിൽ ഞാനേതു കാര്യം ആവശ്യപ്പെട്ടാലും ആരുമത് സാധിച്ചു തരും..ഞാനത് exploit ചെയ്തു..‘
കിതപ്പ് കലർന്ന ശബ്ദത്തിലത് പറഞ്ഞ് ജയൻ ഒരു വിളറിയ ചിരി സമ്മാനിച്ചു.

അവൾ ചുരിദാറിന്റെ ഷാളിൽ പിടിമുറുക്കി കട്ടിലിനരികിൽ തന്നെ നിന്നു.
’അടുത്തു വന്നോ..പേടിക്കണ്ട..ഇതു തനിക്ക് പകരാനൊന്നും പോണില്ല..‘
ഇത്തവണ വിളറിയ ചിരി സമ്മാനിച്ചത് അവളായിരുന്നു.
’ജയനെന്താ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞത്..?‘ ആ ഒരു ചോദ്യം ഒരു പോലെ അപ്രസക്തവും, കൃത്രിമത്വം നിറഞ്ഞതുമായിരിക്കും എന്നവൾക്ക് തോന്നിയത് കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല.
’രാജി..this is really awkward.. പഴയ ലവർനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്..വേണ്ടായിരുന്നല്ലെ?‘
’എന്താ..രാജിക്കെന്നോടൊന്നും ചോദിക്കാനും പറയാനും ഇല്ലെ?‘
അപ്പോഴാണവൾ താൻ ഒന്നും തന്നെ ഇതുവരെ ശബ്ദിച്ചില്ലല്ലോ എന്നോർത്തത്. അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
’ജോയ് പറഞ്ഞിരുന്നു..തന്നെ പറ്റി..തനിക്കിനി..‘
അപ്പോഴേക്കും ശോഷിച്ച ഇടതു കൈയ്യുയർത്തി അയാളവളെ അതു മുഴുപ്പിക്കുന്നത് തടഞ്ഞു.
’ഒരോ മിനിട്ടും ഒരു privilege ആണ്‌. പക്ഷെ ലാസ്റ്റ് മിനിട്ട്..അതു സ്പെഷ്യലാണ്‌..‘
’താൻ ഫിലോസഫിയൊക്കെ പറയാൻ തുടങ്ങിയോ?‘
അപ്പോഴാണവൾ ആദ്യമായി ചിരിച്ചത്.
’എന്തു ഫിലോസഫി? മറ്റുള്ളവർക്ക് അറിയാവുന്നതും എന്നാൽ അവർ അനുഭവിക്കാത്തതുമായ കാര്യങ്ങൾ പറയുമ്പോഴാണ്‌ ഫിലോസഫിയാകുന്നത്!‘

രാജി അയാളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
’നീ..ഒരുപാട് മാറി പോയി..‘
ഓ! അതു പറയണ്ടായിരുന്നു എന്നുടനവൾക്ക് തോന്നി.
‘ഇനി നീ മാത്രമെ അതു പറയാൻ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ..’

സംസാരം തുടരുമ്പോൾ അയാളിൽ പഴയ ജയൻ എവിടെയോ തെളിഞ്ഞു വരുന്നതായും, പഴയ രാജി എവിടെ നിന്നോ തന്നിലേക്കിറങ്ങി വരുന്നതായും അവൾക്ക് തോന്നി.

ജയൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു,
‘ഇപ്പോൾ ഈ മുറിയിൽ നീയും ഞാനും മാത്രം..’
‘പണ്ടെന്നോ ഇതു പോലെ ഒരു മുറിയിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമായി ഒരുമിച്ചിരുന്നത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?..ശരിക്കും ഇപ്പോഴത് ഓർക്കുമ്പോൾ അവരേതോ ഏതോ രണ്ട് strangers ആയിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു..ആ പഴയ ആൾ ഞാനല്ല, മറ്റാരോ ആയിരുന്നെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്..എന്താ തനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?..എപ്പോഴെങ്കിലും..’

ഒരു ചെറിയ നിശ്വാസത്തിനൊടുവിൽ രാജി പറഞ്ഞു,
‘നമ്മളൊക്കെ ഒരു പാട് മാറി പോയില്ലെ?..എവിടെ വെച്ച്.. എപ്പോൾ മാറിയെന്ന് ആലോചിച്ച് എന്തിനു സമയം കളയണം?..എന്റെ ഒരെയൊരാശ്വാസം എനിക്കിപ്പോഴും എന്റെ പഴയ എന്നെ മുഴുവനായും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയില്ല എന്നതാണ്‌..’
‘ഇപ്പോഴാരാ ഫിലോസഫി പറയുന്നത്?!’
ജയൻ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒന്ന് നിർത്തിയ ശേഷം ഏതോ പഴയ കാര്യം ഓർത്ത് വീണ്ടും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. നിർത്താത്ത ചിരി. അപ്പോഴവളും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. രണ്ടുപേരും വ്യത്യസ്തമായ ഓർമ്മകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് പഴയ അപരിചിതരെ ഓർത്ത് ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ജയൻ ചിരി നിർത്താതെ തന്റെ ഇടതു കൈ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
അവൾ തന്റെ ഇടതു കൈ അയാളുടെ ദുർബ്ബലമായ കൈയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു.

ദേവൻ കടൽത്തിരയിൽ നിന്നും കണ്ണെടുത്തതേയില്ല.
‘അയാൾക്കിനി വെറും രണ്ടു ദിവസം കൂടിയെന്നല്ലെ..’
‘ഉം..’
‘തനിക്കെപ്പോഴെങ്കിലും..അല്ല..തന്നോടിപ്പോഴും അയാൾക്ക്..’
‘അറിഞ്ഞൂടാ ദേവാ..ജയൻ..ജയനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..’

പോയപ്പോൾ..താനയാൾക്ക് എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കാൻ കൊണ്ടു പോയിരുന്നോ?..‘
തിരകൾ അവരുടെ കാലുകൾ തൊട്ടു നുണഞ്ഞ് തിരികെ പോയി.
’ഞാനൊന്നും..അല്ല..ഞാനെന്താ കൊണ്ടു പോകേണ്ടിയിരുന്നത്..?‘
താനാ ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നു ദേവനു തോന്നി.

നേരമിരുണ്ട് തുടങ്ങി.
കടലിരമ്പം മാത്രം കാതുകളിൽ നിറഞ്ഞു.
കാറ്റ് കൂടുതൽ തണുപ്പുമായി കടൽ കയറി വന്നു.
തമ്മിൽ മുഖം കാണാനാവാത്ത വിധം കാഴ്ച്ച അവ്യക്തമായി തുടങ്ങി.

രാജി പിന്നെയും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി,
’ജയൻ..ജയൻ എന്നോടൊന്ന് ചോദിച്ചു..‘
’ഉം..‘
’അയാളെ ഒരു പ്രാവശ്യം..ലാസ്റ്റ് ടൈം..ഒന്ന് കിസ്സ് ചെയ്യുമോന്ന്..‘
ശബ്ദമിടറിയെങ്കിലും അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് മുഴുവനാക്കി. ദേവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ച് അവളിരുന്നു.

എന്നിട്ട് താനെന്തു ചെയ്തെന്നു ദേവൻ ചോദിച്ചില്ല.
ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്തു പറയുമെന്ന് അവൾക്ക് അറിയുകയുമില്ലായിരുന്നു.

അയാൾ അവളുടെ കൈയ്യിൽ അമർത്തിപിടിച്ച് അവളുടെ അടുക്കലേക്ക് തല ചായ്ച്ച് ഇരുട്ടിൽ തിരകളുടെ ശബ്ദം ശ്രദ്ധിച്ച് ഇരുന്നു. മറ്റൊരു ശബ്ദവും കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകാത്തത് പോലെ.

Post a Comment

Wednesday, 16 April 2014

ഹോംസിന്റെ നിഗമനങ്ങൾ


ഞാനന്വേക്ഷിക്കുന്നത് ഹോംസിനേയാണ്‌. എനിക്കു പറയാൻ കഴിയാത്തതും എന്നാൽ ഞാൻ കേൾക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നതുമായ കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ അയാൾക്കു മാത്രമെ സാധിക്കൂ എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. അയാൾ ബുദ്ധിമാനായിരുന്നു. നിഗമനങ്ങളിലെത്തിച്ചേരുന്നതിൽ നിപുണനും. ഒരു രീതിയുമയാൾ അവലംബിച്ചിരുന്നില്ല തന്റേതായ നിഗമനത്തിലെത്തിച്ചേരുവാൻ. സൂചിമുന പോലെ കൂർത്തതും, മൂർച്ചയുമേറിയതുമായ ചിന്തകളും അഭിപ്രായങ്ങളും. ഇതു രണ്ടുമാണ്‌ അയാളെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുവാൻ കാരണം. അതെല്ലാം ഏകദേശം ഒരു പതിറ്റാണ്ടിനു മുൻപാണ്‌. ഒരു പ്രത്യേകതകളും ഇല്ലാത്തൊരു രൂപം - അതായിരുന്നു അയാളുടേത്. ആദ്യം ഓർമ്മ വരുന്നത് വെട്ടി ഭംഗിയാക്കിയ താടിയാണ്‌. നല്ല ഞെരുക്കമുള്ള, അതിരുകൾ വ്യക്തമായി കാണാവുന്ന താടി. അയാളാ താടി പതുക്കെ തടവുമ്പോൾ ഞാനടക്കം അയാൾക്ക് ചുറ്റുമിരിക്കുന്നവർക്ക് മനസ്സിലാകും, ആ തലയ്ക്കുള്ളിലെവിടെയോ ഒരു നിഗമന യന്ത്രം പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന കാര്യം. ഞാനീ പറയുന്നത് കടിച്ചു പിടിക്കാൻ പൈപ്പുള്ള, വായിക്കാൻ വയലിനുള്ള, മുഷ്ടിയുദ്ധം ചെയ്യാൻ കഴിവുള്ള, പ്രൊഫസർ മൊറിയാർട്ടിയുമായി ധിഷണായുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ച, ബേക്കർ സ്റ്റ്രീറ്റിലെ ഷെർലക് ഹോംസിനെ കുറിച്ചല്ല; ഈ പറയുന്ന ജീനിയസിനു ഡോക്ടർ വാട്സൺ എന്ന സുഹൃത്തുമില്ല. ഇയാൾ മജ്ജയും മാംസവുമുള്ള ഒരു മലയാളിയാണ്‌. തെക്കെ വീട്ടിൽ ജോസിനെ ഹോംസ് എന്നു നാമകരണം ചെയ്തത് ഏതാണ്ട് പത്തു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഈയുള്ളവനായിരുന്നു. ഇതാ, ഇതു പറയുന്ന ഈ നിമിഷം വരെയും ആ ഒരു കാര്യത്തിൽ അല്പം അഹങ്കാരവും അഭിമാനവും ഞാൻ വഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വട്ടപ്പേരിടുന്നതിൽ എനിക്ക് നല്ല രാശിയുണ്ട് എന്ന് തെളിയിച്ചിരുന്ന ആ നാളുകൾ..

ഇവിടെ ഞാൻ നിഗമനങ്ങളെ കുറിച്ച് ഗാഢഗാഢം ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഹോംസിലേക്ക് ചെന്നെത്തി നില്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കള്ളിമുണ്ടു ധരിക്കാനും, കട്ടൻ കാപ്പി കുടിക്കാനും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന, മുരൾച്ചയോടടുത്തു നില്ക്കുന്ന ശബ്ദമുള്ള, മെലിഞ്ഞ, ചുരുണ്ടമുടിക്കാരൻ. ആ രൂപമായിരിക്കില്ല ഇന്നയാൾക്ക് എന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്. പക്ഷെ മറ്റൊരു രൂപത്തെ കുറിച്ച് സങ്കല്പ്പിക്കുവാൻ ഭാവനാശക്തിയില്ലാത്ത ഞാൻ ആ പഴയ രൂപവും ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. നിഗമന ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രവണതകളെക്കുറിച്ചോ അതിലേക്ക് നീണ്ടു പോകുന്ന ഇടുങ്ങിയ വഴികളെ കുറിച്ചോ പറയാൻ ഞാനാളല്ല. അപഗ്രഥനത്തിന്റെ സഞ്ചാരവഴികളിൽ ധാരാളം ചൂണ്ടുപലകകളുണ്ടത്രെ!. ശരിയായ ചൂണ്ടുപലക തിരെഞ്ഞെടുക്കാൻ, ചിന്താപരിശീലനവും, സാമാന്യബുദ്ധിയും ആവോളം വേണം. വഴികളെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ ഞാൻ കൈരേഖകളെ കുറിച്ചും, അരയാലിലയിലെ തെളിഞ്ഞ ഞെരമ്പുകളെ കുറിച്ചും ഓർക്കും. വഴിയിലെ ഓരൊ തിരിവുകളും ചെന്നെത്തിക്കുക, ഒരോ വ്യത്യസ്തമായ ലക്ഷ്യത്തിലാവും. ചിലപ്പോൾ ചെന്നെത്തുക, അടഞ്ഞ വാതിലുകളുടെ മുൻപിലൊ, വഴിയവസാനിക്കുന്ന മതിലുകളുടെ മുൻപിലോ ആവാം. നിഗമനശാസ്ത്രം - ഒരു കലയാണെന്ന അബദ്ധധാരണയുടെ പിൻബലത്തിൽ അതിനെ സ്വായത്തമാക്കണമെന്നൊരാഗ്രഹമുണ്ടായിട്ടുണ്ട് ഒരിക്കൽ. സമ്പൂർണ്ണ പരാജയമായിരുന്നു ഫലം. ചെന്നെത്തിയതെപ്പോഴും അപരിചിതമായ വഴികൾ അവസാനിക്കുന്നിടത്തോ, വഴികളെന്തെന്നറിയാത്ത വനങ്ങളുടെ മുൻപിലോ ആയിരുന്നു!.

ഹോംസിനെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളിൽ തൂലിക മുക്കിയെഴുതാനുള്ള വൈഭവമൊന്നും ഡോക്ടർ വാട്സണെ പോലെ എനിക്കില്ല. ഇന്നിതാ ഈ സന്ധ്യാ നേരത്ത്, പള്ളികളും പഴയ കെട്ടിടങ്ങളും കഴിഞ്ഞ് നീണ്ട് പോകുന്ന വഴികളിലെവിടെയോ സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്ന ആ പഴയ മദ്യശാല തിരഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോൾ, ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു തോൽവിയുടെ മുന കൊണ്ട് പോറിയ മുറിവിൽ നിന്നും പക പുറത്തേക്കൊഴുകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ബാർ കണ്ടുപിടിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. മറ്റൊന്നുമല്ല, ഓർമ്മകളുടെ ശേഖരത്തിൽ വളരെ സുരക്ഷിതമായ ഒരിടത്താണ്‌ ഞാനീ സ്ഥലം രേഖപ്പെടുത്തി വെച്ചിരുന്നത്!. മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചമായിരുന്നു ബാറിനുള്ളിൽ. അവിടെ കാണപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ മനസ്സുകളും ഇതു പോലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലാവും മുങ്ങിയിരുപ്പുണ്ടാവുക. ആ നിറത്തിനൊരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ മേശപ്പുറത്ത് ഞാൻ വരുത്തിച്ച മദ്യത്തിനും അതേ നിറമായിരുന്നു!. ഇരുണ്ട മനുഷ്യ രൂപങ്ങൾ..അല്ല നിഴലുകളാണ്‌ ചുറ്റും. പുകയൂതി വിടുന്ന നിഴലുകൾ. ശ്രദ്ധിച്ചാൽ കാണാം, അവരുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പരിഹാസമുണ്ട്, ധാർഷ്ട്യമുണ്ട്, സൗഹൃദമുണ്ട്. അവരുടെ നാവിൻത്തുമ്പിൽ ലോകം മുഴുവനും വന്നു നില്ക്കുന്നു. ഞാനേകനായി എന്റെ ഓർമ്മകളിലൂടെ ഇടറി നടന്നു. അതാണിപ്പോഴെന്റെ ലോകം. അവിടെ ഞാൻ കാണുന്നു, ജോനകൻ, ബേബി, ഷമീർ പിന്നെ ഹോംസ്..

അന്ന് നഗരമധ്യത്തിലുള്ള നക്ഷത്രഹോട്ടലിലായിരുന്നു ഞാൻ ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്. സാമ്പത്തികമായി  സ്ഥിതി തികച്ചും ഭദ്രം. നല്ല ഭക്ഷണവും, ചുറ്റുപാടും എന്റെ ശരീരത്തിൽ സൗന്ദര്യം നിറച്ചു. ഭാരമില്ലാത്ത ജീവിതമായിരുന്നു അത്. വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ ഹോട്ടൽ വേഷം മാറി ഞാൻ സാധാരണരൂപം പ്രാപിക്കും. മണലിൽ ചുട്ടെടുത്ത കടല നിറച്ച ഒരു കോൺ വാങ്ങാൻ മറക്കാറില്ല. കടലുപ്പു കലർന്ന കടലയുടെ സ്വാദ് നിറഞ്ഞ സായാഹ്നങ്ങൾ. കടൽത്തീരത്ത് പോയിരുന്ന്, ആഴക്കടലിലേക്ക് അകന്നു പോകുന്ന കപ്പലുകളെ നോക്കി നിന്നാണ്‌ മിക്ക സന്ധ്യകളും ചിലവിട്ടിരുന്നത്.

‘ഒരസ്സല്‌ ചങ്ങായി ഉണ്ട്..’ ഷമീറായിരുന്നു അത് പറഞ്ഞത്. അവന്റെ നിർബന്ധപ്രകാരമാണ്‌ അവൻ താമസിക്കുന്നിടത്തേക്ക് പോകുന്നതും. അവിടെ നാലവിവാഹിതരും ഒരു വിവാഹിതനുമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ഏറ്റവും യോഗ്യനായ അവിവാഹിതനായിരുന്നു ജോസ്. വൈകുന്നേരങ്ങൾ അവിടമൊരു സദസ്സ് രൂപപ്പെടും. ഒരു അലസ സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ തികച്ചും സാധാരണമായി ജോസ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ എന്നെ ഒരുപാടാകർഷിച്ചു. അങ്ങനെയാണ്‌ അയാളെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ഇന്നും ഓർക്കുന്നു, എന്നോടാദ്യം ചോദിച്ച ചോദ്യമെന്തായിരുന്നുവെന്ന്. ഹോട്ടലിലെ ജോലി എങ്ങനെയുണ്ടെന്ന ആ ഒരു ചോദ്യത്തിൽ ഞാനും ഹോംസുമായുള്ള സൗഹൃദമാരംഭിച്ചു. പത്രങ്ങളിലെ കൊലപാതക വാർത്തകൾ ചേർത്ത് വെച്ച് പ്രതി ആരാവും എന്നു പ്രവചിക്കുക, ബേബിക്ക് വിവാഹാലോചനയ്ക്ക് വന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ ഫോട്ടോ നോക്കി, പെൺകുട്ടിയുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ പറയുക ഇതൊക്കെ ഹോംസിനു അനായാസമായ കാര്യങ്ങൾ. ഒരാളുടെ നില്പ്, നടപ്പ്, കണ്ണുകൾ, നഖങ്ങൾ, കൈകൾ വെയ്ക്കുന്ന രീതി ഇതെല്ലാം സസൂക്ഷ്മം ശ്രദ്ധിച്ചാൽ ഒരാളുടെ വ്യക്തിത്വം ഒരു നല്ല അളവിൽ മനസ്സിലാക്കാം എന്നായിരുന്നു ജോസിന്റെ അഭിപ്രായം. ഒരാൾ ഒരു സമയത്ത് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം, അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം, ചോദിക്കുമ്പോഴുള്ള ഭാവം, ശബ്ദം ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം ചോദിക്കുന്നയാളുടെ മനസ്സ് വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയും എന്നൊരിക്കൽ പറഞ്ഞത് ഇന്നും നല്ല പോലെ ഓർക്കുന്നുണ്ട്.

സായാഹ്നസൗഹൃദകൂട്ടത്തിൽ ഒരു ചാരു കസേരയിൽ ഹോംസ് നീണ്ടു നിവർന്നു കിടന്നിങ്ങനെയൊരിക്കൽ പറഞ്ഞു. പ്രധാന കേൾവിക്കാരൻ ജോനകനും.
‘പിണക്കം മാറ്റി വെയ്ക്കാൻ സമയമായില്ലെ?. ജീവിതത്തിനു സമയം കുറവാണ്‌!’.
ജോനകൻ അതു കേട്ട് തല കുനിച്ചു. മടിച്ച് മടിച്ച് ചില വാക്കുകൾ പുറത്തേക്കിട്ടു.
‘ശരിയാണ്‌..സമയം കുറവാണ്‌..ജോസേട്ടൻ പറഞ്ഞതാ ശരി..’.
ഇതെന്താണ്‌?. ഇവർ രണ്ടു പേർക്കും മാത്രം മനസ്സിലാകുന്ന സംഭാഷണം?.

മുഖത്തെ വല്ലായ്മകളിൽ നിന്നും, മോതിരശൂന്യമായ വിരലുകളിൽ നിന്നും, പോക്കറ്റിനുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ട ഹോട്ടൽ ബില്ലിൽ നിന്നും..എന്നിങ്ങനെ എനിക്കൊരിക്കലും മനസ്സിലാവാത്ത, എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ ഒരിക്കലും പെടാൻ സാധ്യതയില്ലാത്ത ഒരു പാട് കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നും വളരെ കൃത്യമായി ജോസ് ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയത്, ഒറ്റയ്ക്കായപ്പോളെന്റെ നിർബന്ധത്തിനു മുന്നിൽ വിസ്തരിച്ചു. ഞാനയാൾക്ക് മുന്നിൽ മനസ്സു കൊണ്ട് കൈകൂപ്പി നിന്നു.

ഇതു പോലെ നിരവധി സംഭവങ്ങൾ ഒരു സിനിമ ട്രെയിലർ പോലെ മുന്നിലൂടെ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു, എന്റെ ഗ്ലാസ്സൊഴിയുന്നതു വരെ. ഞാൻ തിരച്ചിലാരംഭിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഷമീറിൽ നിന്നും തുടങ്ങണം. ഞാൻ ബില്ലും ടിപ്പും വെച്ച്, കുറച്ച് പെരുഞ്ചീരകം വായിലിട്ടരച്ച് കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

ഹോട്ടൽ മുറിയിലെ കുടുസ്സു മുറിയിൽ ഇരുട്ടു മുറിച്ച് ഞാൻ നടന്നു കയറി വരുമ്പോൾ എന്റെ കൈവശം ഹോംസിനെ കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പലയിടത്തു നിന്നും ശേഖരിച്ചവ. മുറിഞ്ഞും അടുക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടും കിടന്ന വിവരങ്ങൾ കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ച് ഞാൻ ഹോസ് ഉണ്ടാവാൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയിലെത്തി. നാളെ അന്വേക്ഷണമാരംഭിക്കണം..ഞാൻ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങളെ കുറിച്ചാലോചിച്ചു. ചില സമയങ്ങളിൽ എന്റെതന്നെ ചോദ്യങ്ങൾ അപമാനം താങ്ങാനാവാതെ ചുരുണ്ട് കൂടി എവിടേക്കോ മറയും. അവയൊക്കെ കട്ടിലിനടിയിലാവും പതുങ്ങിയിരിക്കുക..ഉറങ്ങുമ്പോഴെന്റെ..കഴുത്തിൽ ആരിവാളിൽ മുന പോലെ വന്നു പതിക്കാൻ തക്കം പാർത്തിരിക്കുകയാവും..ശത്രുക്കൾ.. അപ്പോഴും മദ്യത്തിന്റെ നീരാളികൈകൾ പിടിവിടുവിച്ചിരുന്നില. ഞാൻ ശരിക്കും കിടന്നുറങ്ങി. ഒന്നു രണ്ടു തവണ വായുവിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങുകയും കിടക്കയിൽ തിരികെ വന്നു വീഴുകയും ചെയ്തു.

വൈകി എഴുന്നേറ്റതു കാരണം ഹോംസിനെ തിരക്കിയുള്ള അന്വേക്ഷണം തുടങ്ങാൻ താമസിച്ചു. പൂർണ്ണമായ വെളിവു കിട്ടുന്നതു വരെ കാത്തിരുന്നാൽ ശരിയാവില്ല എന്നു തോന്നിയതു കൊണ്ട് ഉച്ച വെയിലിനെ വെല്ലുവിളിച്ചു ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

വേനലിന്റെ ആരംഭമായെന്നു തോന്നുന്നു. വേനലെന്റെ ശരീരത്തിൽ വിയർപ്പുചാലുകൾ തീർത്തൊഴുകുന്നു. മുതുകിലും ഇരുകൈകളിലും ഷർട്ട് ശരീരത്തിനോട് സഹായമഭ്യർത്ഥിക്കും വിധം ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു. എനിക്ക് വല്ലാത്ത അസഹ്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. നടക്കുന്നതിനിടയിൽ താളത്തിലുള്ള ഒരു ശബ്ദം കേട്ടതു പോലെ തോന്നി. ഒരാദിമ ശബ്ദം. ഒരു പാട്ടയിൽ കമ്പു കൊണ്ടടിച്ചാരോ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുകയാണ്‌. കുട്ടിക്കാലത്ത് വീട്ടിൽ അരിമുറുക്ക് വില്ക്കാൻ വന്ന ഒരു വൃദ്ധന്റെ കൈയിൽ ഇതു പോലൊരു പാട്ടയുണ്ടായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ, കടിച്ചാൽ ‘മുറുക്ക്’ എന്നു തന്നെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന മുറുക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ശബ്ദം കേട്ടിടത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ തണൽ വിരിച്ച് നിന്ന ഒരു മരത്തിനു ചുവടെ നിന്നു കൊണ്ട് ഞാനാ കാഴ്ച്ച ശ്രദ്ധിച്ചു.

നാല്‌ മനുഷ്യരൂപങ്ങൾ. വിയർപ്പും കറുപ്പും കുഴച്ചുണ്ടാക്കിയ പോലുള്ള ശരീരമായിരുന്നു അവരുടേത്. പാട്ടയിൽ നിന്നും വരുന്ന പാട്ടിനു പിന്നിൽ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു. അവരുടെ എണ്ണമയമില്ലാത്ത ചെമ്പൻ മുടി ചൂട് കാറ്റിൽ പാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അടുത്ത് തന്നെ പാവാടയിട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി നിർവ്വികാരമായ കണ്ണുകളോടെ വെയിലിലേക്ക് നോക്കിയിരിപ്പുണ്ട്. അവിടെ തീച്ചൂടിൽ ഒരാൾ കൈയിൽ ഒരിരുമ്പു വളയവുമായി നടക്കുന്നത് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ആ ചെറിയ ഇരുമ്പു വളയത്തിനുള്ളിലൂടെ ഒരു പാമ്പിന്റെ വഴക്കത്തോടെ അയാൾ നൂണ്ടിറങ്ങി വന്നു. നിക്കറിട്ട ഒരു കൊച്ചു പയ്യൻ കൈയ്യടിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾക്ക് ചുറ്റും നടന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇതിനെല്ലാം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു കൊണ്ട് ചെറുപ്പക്കാരുടെ ഒരു വൃത്തമായിരുന്നു ഈ നാലു പേർക്കു ചുറ്റും. വൃത്തം കൈയ്യടിച്ചു. കൂട്ടത്തിൽ വൃത്തത്തിന്റെ ഭാഗമായി തീർന്ന ഞാനും. ചിലർ മൊബൈലിൽ ഇതൊക്കെ പകർത്തുന്നുണ്ട്. മുതിർന്ന ആൾ കൈവശമിരുന്ന വളയമുയർത്തി പിടിച്ചു. പയ്യൻ ഒരു പുള്ളിപുലി കണക്കെ അതിനുള്ളിലൂടെ ചാടി വന്നു. വീണ്ടും വൃത്തം കൈയ്യടിച്ചു. എവിടെ നിന്നോ ചില നാണയത്തുട്ടികൾ പറന്നു വന്നു പയ്യന്റെ സമീപം വീണു. എനിക്കു ചെറുതായി ഹരം തോന്നി. പോക്കറ്റിൽ നാണയത്തുട്ടുകളുണ്ട്. ഞാൻ വിരലുകൾ കൊണ്ട് നാണയങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ഉറപ്പു വരുത്തി. ഇപ്പോൾ ആ പെൺകുട്ടിയാണ്‌ വളയത്തിനു നടുവിൽ. അവളുടെ കൈയ്യിൽ ഒരു നീണ്ട വടി കാണുന്നുണ്ട്. കൊട്ടിന്റെ ശബ്ദം ദ്രുദഗതിയിലായിരിക്കുന്നു. പെൺകുട്ടി രണ്ടു കമ്പുകൾക്കിടയിൽ വലിച്ചു കെട്ടിയ കയറിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെട്ടു. അവൾ സാവധാനം നടന്നു തുടങ്ങി. ആ കണ്ണുകൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇപ്പോഴും നിർവ്വികാരത തന്നെ. അവൾ ആരേയും കാണുന്നില്ല എന്നാണെനിക്ക് തോന്നിയത്. അവളും കയറും മാത്രം. ഒരോ കാലും മുന്നോട്ട്. ‘ഠേ!!’ വഴിയിലൂടെ പോയ ഏതോ വണ്ടിയുടെ ടയർ പഞ്ചറായെന്നു തോന്നുന്നു. അത്യുഗ്രൻ ശബ്ദമായിരുന്നു. ഞാൻ ഞെട്ടി പോയി. മറ്റൊരു ശബ്ദം കേട്ടു നോക്കുമ്പോഴേക്കും കണ്ടത് ആ പെൺകുട്ടി താഴെ വീണു കിടക്കുന്നതാണ്‌. വടി അകലേക്ക് തെറിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. കൊട്ട് നിലച്ചിരിക്കുന്നു. പിന്നീടുള്ള കാഴ്ച്ചകൾക്ക് വേഗത നന്നേ കുറവായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നി. സ്ത്രീയും ആൺകുട്ടിയും പെൺകുട്ടിയുടെ അടുക്കലേക്കോടി ചെല്ലുന്നു. സ്ത്രീയുടെ മുഖം കരച്ചിലിൽ കോടി പോയിട്ടുണ്ട്. പെൺകുട്ടി കരയാനാരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. മുതിർന്നയാൾ തറയിലേക്ക് തുറിച്ച കണ്ണുകളുമായി നില്ക്കുന്നു. പെൺകുട്ടിയുടെ കൈമുട്ടുകൾ ഉരഞ്ഞ് രക്തം പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. സ്ത്രീ കുട്ടിയുടെ ചെമ്പൻ തലമുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞാശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മുതിർന്ന ആൾ ആ മൂന്നു പേരുടേയും അടുക്കലേക്ക് നടക്കുന്നു. അവർ നാലു പേരും അവിടെ തമ്മിൽ ചുമലുകളിൽ കൈ വെച്ചിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പാറക്കൂട്ടം പോലെ തോന്നിച്ചു അവർ. അവർ ആരേയും കാണുന്നുണ്ടാവില്ല, ഒരു ശബ്ദവും കേൾക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. അവരെ ചുറ്റി നിന്ന വൃത്തം ഒന്നിളകിയ ശേഷം അടറാനാരംഭിച്ചു. ചെറുപ്പക്കാരുടെ പൊട്ടിച്ചിരികൾ, പരിഹാസ വാക്കുകൾ. ആ കറുത്ത പാറക്കൂട്ടം ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ. നിശ്ചലം. ഞാൻ ആകാശത്തേക്കും ഭൂമിയിലും നോക്കി. ഞാൻ ഏകൻ തന്നെയാണ്‌. എന്റെ വിരലുകൾ നാണയങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പോക്കറ്റൊന്നുഴിഞ്ഞു. കൈയ്യുള്ളിൽ കടത്തി, തടഞ്ഞ നാണയങ്ങളെ കോരിയെടുത്തു. തറയിൽ നിക്ഷേപിച്ച ശേഷം ഞാൻ തീ വെയിലിലൂടെ നടന്നു. ഇപ്പോൾ വൃത്തത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല ഞാൻ. എന്തു കൊണ്ടോ ആ ഒരു നിമിഷം എന്റെ ശരീരവും മനസ്സും എന്റെ സ്വന്തമല്ല എന്നു തോന്നി. ഞാൻ നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഉച്ചവെയിലിന്റെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചു തുടങ്ങിയ സമയത്താണ്‌ ഞാൻ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം കണ്ടെത്തിയത്. മതിലുകൾ ഇരുവശത്തുമായി ഉയർന്നു നില്ക്കുന്ന ഒരിടവഴി. ഇരുവശങ്ങളിലും പഴക്കമുള്ള വീടുകൾ. ആ വീടുകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസംമുട്ടി ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുണ്ടാകും. എന്തു കൊണ്ട് ഞാൻ സന്തോഷവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ മനുഷ്യരെ കുറിച്ചോർക്കുകയോ, സ്വപ്നം കാണുകയോ ചെയ്യാത്തത്?. എനിക്കറിയില്ല. ആ ചോദ്യത്തിനു സ്വയമുത്തരം കണ്ടെത്തും മുൻപ് ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിടത്തെത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കുമ്മായം തേച്ച ചുവരുകൾ ഓടിട്ട മേൽകൂരയെ താങ്ങി നിർത്തിയിരുന്ന ഒരു ചെറിയ വീട്. ഇതു തന്നെയാണ്‌ ഹോംസ് താമസിക്കുന്ന വാടക വീട്.

മതിലുകൾക്കരികിൽ പേരറിയാത്ത, ഉയരം കുറഞ്ഞ ചെടികൾ. അവ പായലു പിടിച്ച മതിലുമായി സംസാരിക്കും വിധം തലയാട്ടിക്കളിക്കുന്നു. ചെറിയൊരു പുൽത്തകിടി. ചുവപ്പും മഞ്ഞയും നിറമുള്ള കാന പൂക്കൾ, ഒരു വശത്തായി ഒരു അരളി മരം. അതിന്റെ തണലിലായി ചൂരൽ നിർമ്മിതമായ ഒരു ചെറിയ മേശയും കസേരയും. മുറ്റത്തിൽ ഇലകളും, അരളി പൂക്കളും പാറി വീണിരിക്കുന്നു. പഴയ പരീശലനത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം എന്റെ നിഗമനയന്ത്രം പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങി. ഹോംസ്..അല്ല ജോസ് വിവാഹിതനാണെന്നല്ലെ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്?. അലസമായ അന്തരീക്ഷവും, ഇലകൾ വീണ മുറ്റവും എന്താണ്‌ വിളിച്ചു പറയുന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ജോസ് ഒറ്റയ്ക്ക് തന്നെയാണിപ്പോൾ. മുൻവാതിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. അതേ സമയം തന്നെ അകത്തു നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന കാലടികളുടെ ശബ്ദവും കേട്ടു. പുറത്തേക്ക് വന്ന രൂപം ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിൽ നിന്നു വളരെ വ്യത്യസ്തമൊന്നുമല്ലായിരുന്നു. ഷർട്ടിടാത്ത, തോളിൽ ഒരു കരയുള്ള തോർത്തലസമായിട്ട, കള്ളിമുണ്ടുടുത്ത ഹോംസ്!. താടി രോമങ്ങളുടെ ഞരുക്കം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. തലയിലും നര ചെറുതായി വെളിച്ചം കണ്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

‘ജോസ്!’ എനിക്കെന്തോ ആദ്യം അങ്ങനെ വിളിക്കാനാണ്‌ തോന്നിയത്.
കണ്ണുകളിറുക്കിപ്പിടിച്ച് ഒന്നു നോക്കിയ ശേഷം ഹോംസ് ഒരു ചെറുചിരിയോടെ എന്റെ പേര്‌ വിളിച്ചു. എന്റെ പേർ ഓർക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതാണെന്ന് പലരും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ ഹോംസ് ഒരു നോട്ടത്തിൽ എന്നെ തിരിച്ചറിയുകയും, എന്റെ പേർ വിളിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ, ശരിയായ സ്ഥലത്തു തന്നെയാണ്‌ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നത്.

‘വാ, നമുക്കവിടെയിരിക്കാം’ അതു പറഞ്ഞ് എന്നെ പുറത്തിട്ടിരുന്ന ചൂരൽ കസേരയുടെ അടുക്കലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.
‘ഓ, ഒരു നിമിഷം. ഞാനൊരു കസേരയെടുത്തു കൊണ്ട് വരാം’.
അതും പറഞ്ഞ് ഹോംസ് അകത്തേക്ക് വേഗം നടന്നു പോയി. ഞാൻ മേശയുടെ അടുക്കലേക്കും. മേശയിൽ നിന്നും ഒരു കറുത്ത നൂല്‌ താഴേക്ക് നീണ്ടു പോയിരിക്കുന്നു. അത് ചലിക്കുന്നുമുണ്ട്. വരി വരിയായി നടന്നു പോകുന്ന കറുത്ത ഉറുമ്പുകൾ. ഒരു നിമിഷം - ആ വരി മുറിച്ചാലൊ? അല്ലെങ്കിൽ ചിലതിനെ ചവട്ടിയരച്ചാലോ?. എന്തു കൊണ്ടൊ, ഞാൻ ആ കറുത്ത നൂലിനു മുകളിലൂടെ കാലെടുത്ത് വെച്ച് നടന്നു കസേരയിലിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ മേശപ്പുറത്ത് കിടക്കുന്ന പത്രം ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. അതിലൊരു പദപ്രശ്നം പകുതി പൂർത്തിയാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. സമീപം ഒരു പെൻസിൽ, പിന്നെ ഏതോ ഒരു കടയിൽ നിന്നും എന്തോ വാങ്ങിയതിന്റെ ഒരു ബില്ലും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഹോസ് ഉടൻ തന്നെ തിരികെ വന്നു. ഞാനിരുന്ന കസേരയുടെ കൂടപ്പിറപ്പെന്നു തോന്നിക്കും വിധം അതു പോലെയുള്ള മറ്റൊരു കസേര കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്നു. കുശലാന്വേക്ഷണങ്ങളിൽ മനസ്സിലായി. ഭാര്യയും കുഞ്ഞും വീട്ടിൽ പോയിരിക്കുന്നു. അഞ്ചാറ്‌ ദിവസങ്ങളായി ഒരു അവിവാഹിതനു തുല്യമായ ജീവിതമാണ്‌. ഞാൻ ഊഹിച്ചതെല്ലാം ശരിയായി വന്നതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നി. കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും എടുക്കണൊ എന്നു ചോദിച്ചതിനു ഞാൻ വേണ്ടാ എന്നു പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കേണ്ട സമയമായിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ വന്നതെന്തിനോ അതിനു സമയമായിരിക്കുന്നു.

ഞാൻ വ്യക്തമായി കാര്യം അവതരിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
‘ഹോംസ്..എനിക്കൊരു ചോദ്യമുണ്ട്. ഹോംസിനോട് ചോദിക്കാൻ മാത്രമായി കൊണ്ടു വന്ന ഒരു ചോദ്യം. ഹോംസിനു അതിന്റെ ഉത്തരം പറയണം. എന്നു വെച്ചാൽ മറ്റാർക്കും പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഉത്തരം - അതാണ്‌ എനിക്ക് കേൾക്കേണ്ടത്‘. എന്തു കൊണ്ടെന്നറിയില്ല, ആ നിമിഷം മുതൽ ഞാൻ എന്റെ മുന്നിലിരുന്ന മനുഷ്യനെ ഹോംസെന്നു ഞാൻ വിളിച്ചു തുടങ്ങി.

എന്റെ ഉത്സാഹം നിറഞ്ഞ സംസാരത്തിനു ഹോംസ് ഒരു ചെറിയ ചിരി തിരിച്ചു തന്നു.
നാടകീയത കലർത്താതെ ഞാൻ കാര്യം പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ചൂണ്ടു വിരലുകൾ ചെർത്തു പിടിച്ച്, ശ്രദ്ധ മുഴുവനും എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആവാഹിച്ച് നിർത്തിയിരിക്കുകയാണ്‌ ഹോംസ്.
’വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്ന് ഒരു സംഭവമാണ്‌. ഞാനന്നു പഴയ ആ ഹോട്ടലിൽ റിസപ്ക്ഷനിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഒരു പ്രത്യേകതകളുമില്ലാതെ കടന്നു പോയ ദിവസങ്ങൾ. അവിടെ മിക്ക മാസങ്ങളിലും വന്നു താമസിക്കുന്ന ഒരു മാന്യനുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ അയാളുടെ പേരു പറഞ്ഞാൽ ഹോംസിനു ആരെന്നു എളുപ്പം മനസ്സിലാവും. അല്ലെങ്കിലും ഈ കഥയിൽ പേരുകൾക്ക് ഒരു പ്രസക്തിയുമില്ല. അദ്ദേഹത്തിനു എന്നോടെന്തൊ പ്രത്യേക ഇഷ്ടമുള്ളതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. കാരണമറിയില്ല. ഒരു ദിവസം രാവിലെ ജോലിക്ക് ചെന്നു കയറുമ്പോൾ ഒരു വാർത്ത കേട്ടു, അയാൾ തലേദിവസം മുറിയിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്ന്. ശരിക്കും ഞെട്ടി പോയി!. തലെ ദിവസവും എന്നെ കണ്ടു ചിരിച്ചു വർത്തമാനം പറഞ്ഞു പോയതാണ്‌. രാത്രി എപ്പൊഴോ ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നതിനു മുൻപ് മുറിയിൽ വെച്ചിരുന്ന ലിക്വറിൽ എന്തൊ കലക്കി കുടിച്ചെന്ന് പിന്നീടറിഞ്ഞു. മുറി അകത്ത് നിന്നും പൂട്ടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പുള്ളിയെ കാണാൻ ആരും തന്നെ ആ ദിവസം വന്നിരുന്നില്ല. ആത്മഹത്യ ചെയ്യേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ലായിരുന്നു...ഹോംസ്..എനിക്ക് ഒരു ചോദ്യമേയുള്ളൂ..എന്തിനായിരിക്കും അയാൾ അങ്ങനെ ചെയ്തത്?. ആ ദിവസം പോലീസ് വന്ന് ഹോട്ടലിലെ എല്ലാപേരേയും ചോദ്യം ചെയ്തിരുന്നു. ജോലി ചെയ്തിരുന്നവരേയും, ഹോട്ടലിൽ താമസിച്ചിരുന്നവരേയും. പക്ഷെ ആരെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്തില്ല..അന്നയാളുടെ മരണത്തിൽ എനിക്കെന്തോ അസ്വാഭാവികത തോന്നിയിരുന്നു....‘

ഒരു നിമിഷം ഹോംസ് കണ്ണടച്ചിരുന്നു.
കണ്ണു തുറക്കാതെ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
’ഈ സംഭവത്തിനു തലേന്നോ, പിറ്റേന്നോ പ്രത്യേകത തോന്നിയ എന്തെങ്കിലും സംഭവം അവിടെ ഉണ്ടായോ?‘.

ഹോംസ് ഒരു പക്ഷെ ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇവിടെ വരെ വന്നത്, ഇത്ര നാൾ കാത്തിരുന്നത് വെറുതെയായി പോകുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ ഞാനുദ്ദേശിച്ച വഴിക്കാണ്‌.

’..ഒരു ചെറിയ സംഭവമുണ്ടായി. ചിലപ്പോൾ അത്രയ്ക്കും വലിയ കാര്യമൊന്നും അതിനുണ്ടാവില്ല..എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞ്, പിന്നീടറിഞ്ഞതാണ്‌‘

’തലേദിവസം ഇദ്ദേഹം ഒരു മോതിരം എന്റെ സുഹൃത്തിനെ ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നു. അതൊരു വില കൂടിയ ഡമണ്ട് റിംഗ് ആയിരുന്നു. ബുഫെ ഹാളിൽ.. എവിടെ നിന്നോ കിട്ടിയെന്നാണ്‌ പറഞ്ഞത്.. എന്തോ ഞാനതിനെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചോദിക്കാൻ പോയില്ല..പക്ഷെ അതും ഇതുമായിട്ട് എന്തു ബന്ധം?‘

ഹോംസ് എന്നെ തന്നെ കുറേ നേരം നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നീട് കണ്ണുകളടച്ചിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ.

ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ ഒരു ചോദ്യം കൂടി ചോദിച്ചു,
’ആ ഡയമണ്ട് മോതിരം അന്വേക്ഷിച്ച് ആരും വന്നില്ലെ?‘

’ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞതു പോലെ..അതിനെ കുറിച്ച് ഞാൻ പിന്നീട് അരോടും ചോദിച്ചില്ല..അതേക്കുറിച്ച് ഓർത്തതുമില്ല.‘

’അവസാനത്തെ ചോദ്യം..‘ ഹോംസ് തല ചെരിച്ചു പിടിച്ച് കണ്ണിന്റെ ഒരു കോണിലൂടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു.
’എവിടെയാണ്‌.. ആ പഴയ സുഹൃത്ത്?‘

’കുറച്ച് നാളയാൾ കേരളത്തിനു പുറത്തായിരുന്നു..പിന്നീട് നാട്ടിലേക്ക് വന്നതായി കേട്ടു..പക്ഷെ എവിടെ ആണെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല.‘

ഹോംസ് മേശപ്പുറത്ത് കിടന്ന ബില്ലെടുത്ത് മടക്കാൻ തുടങ്ങി. ശ്രദ്ധ മുഴുവനും അതിലായിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഹോംസ് അടുത്തത് എന്തായിരിക്കും പറയുക എന്നതു കാത്തിരുന്നു. ആ കടലാസ് തുണ്ട് ഒരു കപ്പലായി രൂപം പ്രാപിച്ചു.

പിന്നീടവിടെ ഞാൻ കണ്ടത് മറ്റൊരു പരിണാമമായിരുന്നു. എന്റെ മുന്നിലിരുന്ന മെലിഞ്ഞ മനുഷ്യൻ ആ പഴയ ഹോംസായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. എന്റെ കണ്മുന്നിൽ വെച്ചായിരുന്നു അത്ഭുതകരമായ ആ പരിണാമം. തെളിഞ്ഞ അച്ചടി ഭാഷയിൽ
ഹോംസ് സാവധാനത്തിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
‘സുഹൃത്തെ, ഞാനോചിച്ചതു മുഴുവനും ഈ കഥയെ കുറിച്ചല്ല. ഇത്രയും നിസ്സാരമായ ഒരു പ്രശ്നം എന്നോട് എന്തു കൊണ്ട് പറയണം എന്നായിരുന്നു..’
നമുക്കെല്ലാം ആദ്യം മുതല്ക്കെ ഒന്നു വിശകലനം ചെയ്യാം. മരിക്കുന്നതിന്റെ തലേ ദിവസം അയാൾക്ക് ഒരു മോതിരം കളഞ്ഞു കിട്ടുന്നു. സത്യസന്ധനായ അയാൾ അതു ഒരു ഹോട്ടൽ ജീവനക്കാരനെ ഏൽപ്പിക്കുന്നു. സത്യസന്ധരുടെ ഒരു പ്രശ്നമാണത്‌!. അവർ മറ്റുള്ളവരിൽ അവരെ കാണാൻ തുടങ്ങും!. ഇവിടം മുതൽ എല്ലാം വ്യക്തമാണ്‌. അയാൾ - നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തെന്നു പറയുന്ന വ്യക്തി അത് സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ അതന്വേക്ഷിച്ച് ആരെങ്കിലും വന്നിട്ടുമുണ്ടാകാം. ചിലപ്പോൾ ആ വ്യക്തി വീണ്ടും അന്വേക്ഷിച്ചു വരും എന്നും കരുതിയിട്ടുണ്ടാകും. അതൊരു വാർത്തയായാൽ അത് ഹോട്ടൽ ജീവനക്കാരനു ഏല്പ്പിച്ചതാണ്‌ എന്നു പറഞ്ഞ് നമ്മുടെ കഥാപാത്രം വരാൻ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്. അതിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരേയൊരു വഴി അയാളെ നിശ്ശബ്ദനാക്കുക എന്നതല്ലെ?. ഹോട്ടൽ മുറി വൃത്തിയാക്കാനെന്നൊ മറ്റൊ പറഞ്ഞ് അയാളുടെ മുറിയിൽ കയറിയിരിക്കാം. കുപ്പിയിൽ വിഷം ചേർത്തിരിക്കാം..ഇതൊക്കെ വളരെ ലളിതമാണ്‌. ആർക്കും സാമാന്യബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ച് കണ്ടുപിടിക്കാവുന്നതാണ്‌..പക്ഷെ എന്നെ കുഴക്കിയത്..നേരത്തെ ഞാൻ പറഞ്ഞതു പോലെ എന്തിനു ഈ കഥ എന്നോട് അതും ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വന്നു പറയണം എന്നായിരുന്നു..‘.

ഹോംസ് നേരത്തെ ഉണ്ടാക്കിയ കടലാസ് കപ്പൽ അഴിച്ചു പണിയാൻ തുടങ്ങി.
ഹോംസിന്റെ കൈവിരലുകൾ പതുക്കെ ആ കടലാസ് കഷ്ണം നിവർത്തുകയും മടക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു ബുദ്ധഭിക്ഷുവിന്റെ ശാന്തതയോടെ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
’ഈ കഥയ്ക്ക്..അല്ല സംഭവങ്ങൾക്ക് ഒരു രണ്ടാം ഭാഗമുണ്ട്..എന്താ കേൾക്കാൻ താത്പര്യമുണ്ടോ?‘
ഞാൻ കണ്ണുകളടച്ച് ’അതെ‘ എന്നു താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
’താങ്കളുടെ സുഹൃത്ത്..അല്ലെങ്കിൽ ആ ഡയമണ്ട് കിട്ടിയ വ്യക്തി അയാൾ കുറച്ചു നാളുകൾക്ക് ശേഷം വിദേശത്ത് പോയി. സാമ്പത്തികമായി അയാൾ ഉയർന്ന നിലയിലുമായി. എന്നാൽ ലോകത്തിനു അതിന്റേതായ ചില നിയമങ്ങളുണ്ട്. എഴുതിവെയ്ക്കാത്ത, ആരും ആരോടും പറയാത്ത ചില നിയമങ്ങൾ. അതു പോലെ കുറ്റവിചാരണയും, ശിക്ഷാവിധിയും. അതിൽ നിന്നും ഓടിയൊളിക്കാൻ മറ്റാരേയും പോലെ അയാൾക്കും കഴിയാതെ പോയി. അയാൾക്ക് പോലും മനസ്സിലാകാത്ത ചില കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ചില തകർച്ചകൾ അയാൾക്കുണ്ടായി. താനപഹരിച്ചതിനുമപ്പുറം തന്നിൽ നിന്നും അപഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നയാൾ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഇപ്പോഴയാൾക്ക് തിരിച്ചു പോകാനോ, തെറ്റ് തിരുത്താനോ കഴിയില്ല. അയാൾക്ക് മുന്നോട്ട് പോകുക എന്ന ഒരു വഴി മാത്രമാണ്‌ അവശേഷിക്കുന്നത്. അത് പരാജയത്തിലേക്കാണെന്ന് അയാൾക്ക് പൂർണ്ണ ബോദ്ധ്യവുമുണ്ട്‘.

ഒന്നു നിർത്തി ഹോംസ് തുടർന്നു.
ഇപ്പോഴയാളുടെ ആവശ്യം, അയാളെ ആരെങ്കിലും ഒന്നു തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്‌. ഒരു പക്ഷെ അതൊരു സ്വയംപീഢയാവും. അല്ലെങ്കിൽ ആരെങ്കിലും അയാളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് കേൾക്കാൻ അയാൾ മാനസികമായി തയ്യാറെടുത്തിരിക്കുകയാവാം. അതു കൊണ്ട് അയാൾ ഒരു കഥ മെനയുകയും, അയാളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നില്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു..
ഇത്രയും പറഞ്ഞ് കൈയ്യിലിരുന്ന കടലാസ് വിമാനം ഹോംസ് പറത്തി വിട്ടു..
ആ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ഭാരമില്ലാത്ത ഒരു അപ്പൂപ്പൻ താടി പോലെയായി..

മൗനത്തെ കൂട്ട് പിടിച്ച് എത്ര നേരം ഞാനവിടെ ഇരുന്നു എന്നറിയില്ല. ഹോംസ് ഒന്നും പിന്നീട് പറയുകയുണ്ടായില്ല. ഹോംസിനോട് മനസ്സാ നന്ദി പറഞ്ഞ് പതിയെ ഞാനെഴുന്നേറ്റു. ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാനാരംഭിച്ചു. കാല്ച്ചുവട്ടിൽ കറുത്ത ഉറുമ്പുകൾ..ഞാൻ ഇളകുന്ന ആ കറുത്ത നൂലിനെ മറികടന്നു നടന്നു.

സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തെരുവു വിളക്കുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം ചിതറി കിടപ്പുണ്ട് ചുറ്റും. പിന്നിലേക്ക് ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ തോന്നി.
ശബ്ദം കേട്ടുവോ?
ഒരു വെളുത്ത അംബാസിഡർ കാർ. രണ്ടു വട്ടം അതു കണ്ണ്‌ ചിമ്മി.
അടുത്തു വന്നു നിന്നതും അതിന്റെ ജനലിൽ കൂടി രണ്ട് തലകൾ പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു.
‘നീ വരുന്നോ? ഇന്നു ജോനകന്റെ പാർട്ടിയാ!’.
കാറിന്റെ പിൻവാതിൽ തുറക്കുന്നു, ഉള്ളിൽ നിന്നും നീണ്ടു വന്ന ജുബ്ബയിട്ട ഒരു കൈയ്യെന്നെ വലിച്ചകത്തിടുന്നു. ഡോർ അടയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം. കാർ കുതിച്ചു ചാടി മുന്നോട്ട്..

ഞാൻ ഒന്നു കണ്ണു ചിമ്മി തുറന്നു.
ദൂരെയായി ഒരു കാർ പോകുന്നുണ്ട്. തെരുവു വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ച് ഞാൻ നിന്നിടത്ത് തന്നെ.

ആ പോയ കാറിൽ ഒരിക്കാൻ ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ കണ്ണുകളടച്ച് നിശ്ചലം നിന്നു, വിചാരശൂന്യനായി..

Post a Comment

Sunday, 2 March 2014

കൂടില്ലാതെ..


ഒന്ന്

വേർപിരിയലുകൾ തിരിച്ചുവരവ് നിഷേധിക്കപ്പെട്ട യാത്രകളാണ്‌. അവൾ അത്തരമൊരു യാത്രയുടെ ആരംഭത്തിലായിരുന്നു. അകലെയെവിടെയോ, തെളിഞ്ഞു നിന്ന ഒരു മഴവില്ല് നിറങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ട് മായാനാരംഭിച്ചിരുന്നു അപ്പോൾ. വർണ്ണം നഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ ഓർമ്മകൾക്കു നടുവിൽ കിടന്നവൾ പുളഞ്ഞു. എന്നന്നേയ്ക്കുമായി ദുസ്വപ്നങ്ങളുടെ തടവുകാരിയായി താൻ മാറിയോ എന്നു പോലുമവൾ സംശയിച്ചു. സൂര്യനുമപ്പുറമുള്ള ശൂന്യതയിലേക്ക്, അഗാധമായ ഇരുട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര പോലെയാവും ഇനി തന്റെ ജീവിതം. ലോകമെത്ര പെട്ടെന്നാണ്‌ അജ്ഞാതവും അപരിചിതവുമായൊരിടമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നത്?. വ്യക്തമെന്നു വിശ്വസിച്ച കാഴ്ച്ചകൾ അവ്യക്തമാകാൻ തുടങ്ങുന്നു. അടുത്തവരെന്ന് കരുതിയവർ അപരിചിതരും. ദേവി കണ്ണുകളടച്ച് നിശ്ചലയായി കിടന്നു. അന്നു രാത്രിയവൾ സ്വപ്നം കണ്ടത് കുതിരകളെ ആയിരുന്നു. ചിറകു മുളച്ച കറുത്ത കുതിരകൾ. അവ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പതിയെ ഒഴുകി അകന്നു പോകുന്നത്.. എന്നാലുണർന്നപ്പോൾ താൻ കണ്ടത് കറുത്ത പ്രാവുകളെയാണോ എന്നവൾക്ക് സംശയമുണ്ടായി.

ചോദ്യങ്ങളുടെ ചൂട് അസഹനീയമായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
എപ്പോഴാണയാൾ വന്നത്?. ഇക്കഴിഞ്ഞ ചൊവ്വാഴ്ച്ചയോ? അതോ അതിനും മുൻപത്തേയോ?. ശരിക്കുമയാൾ ആരായിരുന്നു?. കേവലമൊരു അപരിചിതൻ മാത്രമായിരുന്നൊ?. അതേക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കും തോറും സ്വപ്നം കണ്ടതാണോ അതോ തനിക്ക് മതിഭ്രമം ബാധിച്ചതാണൊ എന്നു കൂടി അവൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെയായി. ചിന്തകൾ തന്നെ ഭ്രാന്തിലേക്ക് വഴിച്ചിഴയ്ക്കുമോ എന്ന ഭമയമവൾക്കുള്ളിൽ നിറയാനാരംഭിച്ചു.

അനന്തനെക്കുറിച്ച് മാത്രം അവൾ ഓർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ശേഷിക്കുന്ന ആയുസ്സ് മുഴുക്കെയും അവൾക്ക് ആ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ലയെന്ന യാഥാർത്ഥ്യമറിയാതെ. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, അനന്തനോട് പ്രണയം തോന്നിത്തുടങ്ങിയ കാലത്ത്, ചിന്തകളുടെ കടിഞ്ഞാൺ അവളിൽ ഭദ്രമായിരുന്നു. പ്രായത്തേക്കാൾ പക്വത പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്ന രണ്ടുപേർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പ്രണയമെന്ന് ഒരു വാക്ക് കൊണ്ട് കൂട്ടിച്ചേർക്കുക അനുചിതമായി പോവും. തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തേക്കുറിച്ച്, അവർക്കിടയിലെ വൈരുദ്ധ്യം നിറഞ്ഞ അഭിപ്രായങ്ങളെ കുറിച്ച് പിൻകാലത്തും അവർ പലപ്പോഴും സംസാരിച്ചിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ ‘വിരുദ്ധ ധ്രുവങ്ങളല്ലെ ആകർഷിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ..അറിയില്ലെ നിനക്ക്?’ എന്നൊരു പൊതു തത്വം പറഞ്ഞ് അനന്തൻ അതെല്ലാം അലസ സംഭാഷണങ്ങളാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. അനന്തൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാവണം. വൈരുദ്ധ്യതയിലും ഒരു ആകർഷണീയത ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ അവൾ വിശ്വസിക്കാനാരംഭിച്ചു.

ഏകദേശം മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപൊരു രാത്രിയിൽ, എട്ടുകാലികളുപേക്ഷിച്ചു പോയ, പൊടിപടലങ്ങളടിഞ്ഞു കൂടിയ വലകൾ നിറഞ്ഞ മച്ചിലേക്ക് നോക്കി, സ്വപ്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അനന്തൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
‘ചിലപ്പോൾ ഞാൻ വായിച്ചതും കേട്ടതും കടംകഥകളാവില്ല. അന്വേഷിക്കാനോ, അറിയാനടക്കാനാവാത്ത ആഗ്രഹമോ മുൻപേ പോയവർ കാണിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. അതായിരിക്കണമവരിൽ പലരും പരാജയപെടാൻ കാരണം’. സ്വപ്നം കാണുകയോ, സ്വപ്നങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ അയാൾ മറ്റൊരു രീതിയിലായിരുന്നു സംസാരിച്ചിരുന്നത്. അതവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. വരി വരിയായി അടുക്കി വെച്ച, തെളിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന വാക്കുകൾ. അങ്ങനെയാണയാൾ ആ സമയത്ത് സംസാരിക്കുക. ആ നേരത്ത് അനന്തന്റെ ചിന്തകൾക്ക് പതിവിലും മൂർച്ചയും ലക്ഷ്യബോധവും കൈവരുന്നതായവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടോ, അപ്പോഴെല്ലാം അവളോർക്കുക കുട്ടിക്കാലത്ത് മണ്ണിൽ വരിവരിയായി വെച്ച വെള്ളാരം കല്ലുകളെയായിരുന്നു. എന്തിനെന്നറിയാതെ എടുത്തു വെച്ച, മിനുസമേറിയ, ചെറിയ വെള്ളാരം കല്ലുകൾ...

ദിവസങ്ങൾ, ആഴ്ച്ചകൾ, മാസങ്ങൾ. നിലയ്ക്കാത്ത ഭ്രമണം. അനന്തൻ താൻ കണ്ടു തുടങ്ങിയ, കണ്ടു പരിചയിച്ച വ്യക്തി തന്നെയായിരുന്നൊ എന്നവൾക്ക് സംശയം തോന്നി തുടങ്ങിയ നാളുകൾ. മുറ്റത്ത് തെറ്റിയും ജമന്തിയും പൂത്തുനില്ക്കുന്നതിനിടയിലൂടെയുള്ള ചെറു സായാഹ്നസവാരിക്കിടയിൽ, അവളുടെ നേർത്ത വിരലുകൾ മൃദുവായി പിടിച്ചു കൊണ്ടൊരിക്കലയാൾ ചോദിച്ചു,
‘ചുറ്റും കാണുന്ന ജീവനുകളിൽ ഏതു ജീവനാണ്‌ വ്യത്യസ്തം?’
ചോദ്യം മനസ്സിലാകാഞ്ഞിട്ടോ, പതിവില്ലാത്ത ഒരു ചോദ്യം കേട്ടതു കൊണ്ടോ, ദേവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആശ്ചര്യം നിറഞ്ഞു.
അനന്തൻ വീണ്ടും ചോദ്യങ്ങളെറിഞ്ഞു.
‘എന്താ ചില ജീവനുകൾക്ക് വലുപ്പക്കൂടുതലുണ്ടോ?! ജീവനുകൾക്കും ആകൃതിയും നിറവുമുണ്ടോ?’
അനന്തേട്ടൻ എന്തന്വേഷണത്തിലാണ്‌?! പൊടുന്നനെ, ഇങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കാനെന്താണ്‌ കാരണം?
അവൾ അനന്തന്റെ തന്നെ മറുപടിക്കായി കാത്തു.
അതുണ്ടായില്ല. പകരം,
‘എന്താ സ്വന്തം ജീവന്റെ രൂപം എന്താണെന്ന്‌ എപ്പോഴെങ്കിലും എന്റെ പെണ്ണ്‌ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ?’
ഒരു കുസൃതി ചോദ്യം കേട്ടതു പോലെ അവൾ ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ.

ഒരു രാത്രി ഏതോ ദുസ്വപ്നം കണ്ടുണരുമ്പോൾ അവൾ കൈകൾ വിടർത്തി അനന്തനെ തിരഞ്ഞു. ശൂന്യമായിരുന്നു അവിടം.
എവിടെ ഏട്ടൻ?.
തിരക്കി നടന്നു ചെന്നു നിന്നത് കോലായിലാണ്‌. അവിടെ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ തനിയെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു അനന്തൻ. അനന്തനല്ലാതെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ലവിടെ. കേൾവിക്കാരായി നിലാവും, നിലാവിന്റെ വെള്ളി കുപ്പായമിട്ട ചെടികളുമല്ലാതെ.

‘അനന്തേട്ടൻ ഇതാരോടാ സംസാരിക്കുന്നത്?
‘ഓ..ദേവി..എന്താ താനുറങ്ങിയില്ലെ?‘
’എന്താ ഞാൻ ഉറങ്ങുന്നതും കാത്തു നില്ക്കുവായിരുന്നോ?‘ അല്പം ഈർഷ്യയുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ സ്വരത്തിൽ.
’വരുന്നില്ലെ കിടക്കാൻ?‘
’ഒന്നു രണ്ടു ചോദ്യങ്ങളും ഒരുപാടുത്തരങ്ങളും. ഇതിലേതാ ശരിയെന്നെങ്ങനെയറിയും?!‘ അതും പറഞ്ഞ് അവളെ കടന്ന് അനന്തൻ അകത്തേക്ക് പോയി.

പകുതി ഉറക്കത്തിൽ അനന്തൻ എന്താ പറഞ്ഞതെന്നൊ, എന്തിനാണങ്ങനെ പറഞ്ഞതെന്നോ ആലോചിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. വാതിലടച്ചിട്ടവൾ അയാളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.

അപ്പോൾ അവളൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. അവിടം മുഴുവൻ ഒരു പ്രത്യേക സുഗന്ധം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഏത് പൂവിന്റെയാണെന്ന് വേർതിരിച്ച് പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഒരു മിശ്ര ഗന്ധം. പകുതി ഉറക്കത്തിൽ അവളതിനേക്കുറിച്ചധികമാലോചിക്കാതെ അത്തേക്ക് നടന്നു പോയി.

പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് അനന്തൻ പതിവിലും ഉണർവ്വോടെ നടന്നു ചെന്നു. അയാൾ ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി,
’താനിതു കേട്ടോ!. .ഇന്നലെ ഞാനൊരു വിചിത്രമായൊരു സ്വപ്നം കണ്ടു. ഒരു പെൺകുട്ടി..അല്ല അതൊരു മുടി നീട്ടി വളർത്തിയ ആൺകുട്ടിയായിരുന്നു..ആ കുട്ടി ഒരു പട്ടം പറത്തുകയായിരുന്നു. കാറ്റടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കുന്നിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന്. ചുവപ്പും നീലയും മഞ്ഞയും പച്ചയുമൊക്കെ നിറങ്ങൾ പൂശിയ ഒരു പട്ടം. അതിനു നീണ്ട വാലുണ്ടായിരുന്നു. പട്ടം ഉയരും തോറും കുട്ടി ചരടയച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..പെട്ടെന്ന് വലിയ ഒരു കാറ്റ് വീശി. പട്ടം പൊട്ടി ആകാശത്തേക്കുയർന്നു പോയി. ഉയർന്നുയർന്ന്..അതു മേഘങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് പോയി..‘ അതു പറയുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അനന്തന്റെ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതവൾ കണ്ടു.

അവൾ അയാളെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ അല്പ നേരം നോക്കി നിന്നു.
’നിനക്കറിയില്ലെ ദേവൂ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചില അർത്ഥങ്ങളുണ്ട്‘
’എന്നാലേട്ടൻ പറ, എന്താണർത്ഥം?‘ അവൾ വെല്ലുവിളിച്ചു.

പറയാം. പക്ഷെ ഇപ്പോഴല്ല. അതിനുള്ള സമയമായിട്ടില്ല!
അയാൾ അവളുടെ നേർക്ക് നോക്കി കണ്ണിറുക്കി കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
അവൾക്കത് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. രാവിലെ വന്നു സ്വപ്നത്തെ കുറിച്ച് പറയുക, അതിനൊക്കെ ഒരോ അർത്ഥമുണ്ടെന്നു പറയുക, എന്നാലൊന്നുമൊട്ട് തെളിച്ചു പറയുന്നുമില്ല!. അവൾ പിണക്കം നിറഞ്ഞ മുഖവുമായി നിന്നു.

അന്നു പകൽ സമയം സ്കൂളിലെ ഓഫീസ് മുറിയിലിരിക്കുമ്പോൾ ദേവി ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയതു മുഴുവൻ അനന്തന്റെ വിചിത്രമായ ചില അഭിപ്രായങ്ങളെ കുറിച്ചായിരുന്നു.
’സ്വപ്നം കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഉറക്കം മാത്രമല്ലെ മരണം?‘
’എല്ലാമെങ്ങനെയാണ്‌ ആകസ്മികമാവുന്നത്?. ആകസ്മികം എന്നു പറയുന്നതു പോലും സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു കണക്കു കൂട്ടലിന്റെ ഫലമായിരിക്കാം‘
’ഉത്തരങ്ങളെല്ലാം വേഷം മാറിയ ചോദ്യങ്ങൾ തന്നെ!‘
’ഈശ്വരനുണ്ടേൽ നിരീശ്വരനുമുണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവുന്നതല്ല..‘
ഇതിനു മുൻപും അനനന്തന്റെയടുക്കൽ നിന്നും പലപ്പോഴും ഇതു പോലെ പലതും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അടുത്ത കാലത്തായി അനന്തൻ ഇതേ വഴിയിലൂടെ മാത്രമായി സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന തോന്നലാണ്‌ അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുന്നത്. അതു പോലെ ചില ഇടവേളകളിൽ സ്വയം ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ ഒതുങ്ങുന്നുണ്ടോ എന്നുമവൾക്ക് തോന്നി തുടങ്ങി. ക്ലാസ്സിൽ, കൗതുകം നിറച്ച കണ്ണുകളുമായിരിക്കുന്ന കുരുന്നുകളോട്, പ്യൂപ്പയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ, ബോർഡിൽ ചിത്രശലഭത്തിന്റെ ജീവചക്രം വരയ്ക്കുമ്പോൾ, അനന്തൻ പറക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ഒരു പൂമ്പാറ്റയല്ലെ എന്നവൾക്ക് സംശയം തോന്നി. അനന്തന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ തുടരെ ശ്രവിച്ച്, താനും വിചിത്രമായ ചിന്തകൾക്ക് അടിമപ്പെട്ടു പോയോ എന്നോർത്തവൾ ചിരിച്ചു.

രാത്രികളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് സമയം ചിലവാക്കാൻ  അയാൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയത് അവളിൽ വല്ലാത്ത മാനസിക അസ്വാസ്ഥ്യം ജനിപ്പിച്ചു. കടലാസ്സുകളിൽ കുനു കുനെ കുത്തിക്കുറിക്കുന്നതും, സ്വന്തമായി ഉച്ചത്തിൽ ചോദ്യവും ഉത്തരവും പറയുന്നതും പതിവായപ്പോൾ അവളുടെ അസ്വസ്ഥത ചെറിയ ഭയമായി പരിണമിക്കാനാരംഭിച്ചു.

’എന്നോടിപ്പൊ ഇപ്പോ പഴയ പോലെ സ്നേഹമൊന്നുമില്ല‘. പറയണ്ട എന്നു പലപ്പോഴും കരുതിയെങ്കിലും അവൾ പോലുമറിയാതെ ഒരുനാൾ പരിഭവം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളായത് പുറത്തു ചാടി. അതു കേട്ട്, മച്ചിലുടക്കിയ കണ്ണുകളച്ചു പിടിച്ച് കുറച്ച് നേരം കിടന്ന ശേഷം അയാൾ അവളെ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.

അവളെ പതിവിലുമധികം ആഗ്രഹത്തോടെ പുണരുമ്പോൾ ചെവിയിലിങ്ങനെ മൃദുവായി മന്ത്രിച്ചു,
‘നിരന്തരമായി ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ചു തന്നെ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നാൽ ഒന്നിലധികം നിഗമനങ്ങളിലെത്തിച്ചേരാനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലാണ്‌. അതാണെന്റെ കുഴപ്പം ദേവി. ഞാനിനി കുറച്ചു നാളുകൾ ചിന്തകൾക്ക് അവധി കൊടുക്കാൻ പോവുകയാണ്‌!’. ആ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ സ്വഭാവമുണ്ടായിരുന്നു.

ആ പറഞ്ഞതിനു ശേഷമുള്ള രണ്ട് മാസങ്ങൾ അവർക്ക് മധുവിധു നാളുകൾക്ക് തുല്യമായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചെറിയ സമ്മാനങ്ങൾ കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ നല്കാൻ അയാൾ ബദ്ധശ്രദ്ധനായി. പുലർച്ചകളിൽ അവളെ നിർബന്ധിച്ച് ഇളം വെയിൽ പരക്കും വരെ ഒന്നിച്ചു നടക്കുകയും, ഇരവുകളിൽ നിലാവിൽ കുളിച്ച് പഴയകാല സ്മരണകൾ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു അയാൾ.

രണ്ട്

ഓർമ്മകൾ വിടുവിച്ച് അവൾ എഴുന്നേറ്റു. എത്ര നേരമിങ്ങനെ?. അനന്തന്റെ അഭാവം, തന്നെ ശരീരമില്ലാത്ത ജീവനായി മാറ്റി കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അപ്പോൾ ഒരിക്കൽ അനന്തൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നതായി തോന്നി.
‘ഈ കാണുന്ന ശരീരം ഒന്നാമത്തേത് - ഇതു ദൃശ്യമാണ്‌. മറ്റൊന്ന് ഈ ചിന്തിക്കുന്ന ഞാൻ. മറ്റൊന്ന് ചിന്തിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു ഊർജ്ജം - അതിനും ഒരു രൂപമുണ്ടാകാം, അതു ജീവനുമാകാം. എന്നാൽ ഉള്ളിൽ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുന്ന ഒരാൾ ഉണ്ട്. അതു പോലെ ജീവനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മറ്റൊന്നും!. ശരിക്ക് പറഞ്ഞാൽ, ഈ ഞാൻ ഒന്നല്ല. അനേകം ഊർജ്ജങ്ങൾ, ശക്തികൾ, ചിന്തകൾ ചേർന്ന രൂപങ്ങളാണ്‌. ഇതിൽ..ഇതിൽ ശരിക്കും ’ഞാൻ‘ ആരാണ്‌?. അവിടെയാണെന്റെ അന്വേഷണമാരംഭിക്കുന്നത്..’

അവൾ ചുവരിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അനന്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

അനന്തനെ അവസാനമായി ദേവി കാണുമ്പോൾ ദേഹം മുഴുക്കെയും പച്ച നിറമായിരുന്നു. പൂർണ്ണനഗ്നനും. കൈകൾ വിടർത്തി കിടന്ന ആ രൂപം മരിച്ചു വീണ ഒരു പക്ഷിയുടെ രൂപമായി സാദൃശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. തൃപ്തി നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരി ആ ചുണ്ടുകളിൽ തങ്ങി നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു. മുഖം എന്നത്തേക്കാൾ ശാന്തമായിരുന്നു. നെറ്റിയിൽ ഉത്കണ്ഠയുടെയൊ, ഭയത്തിന്റെയോ ഒരു ചുളിവു പോലുമില്ലാതെ.. വിളിച്ചിട്ടും, കുലുക്കിയുണർത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും പരാജയപ്പെട്ടപ്പോഴാണ്‌ നെഞ്ചിൽ ചെവി ചേർത്തത്. നിശബ്ദമായിരുന്നു. ആ മുറിയിലപ്പോൾ എങ്ങനെയൊ വന്നു പെട്ടുപോയ ഒരു ഈച്ചയുടെ ചിറകടി ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു അവശേഷിച്ചത്.

രാത്രികളിൽ കണ്ണീർ വരണ്ട കൺത്തടങ്ങളുമായി അവൾ അനന്തന്റെ പേര്‌ ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് മുറികളിലൂടെ ഓടി നടന്നു. തലയണയിൽ മുഖമമർത്തി ശബ്ദമില്ലാതെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അനന്തന്റെ ഗന്ധം ഇപ്പോഴും മുറികളിൽ തങ്ങി നില്ക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു ചോദ്യം മാത്രം അനന്തന്റെ മുറിയിൽ ചെന്ന് നിന്നവൾ ചോദിച്ചു. അതിൽ തന്നെ ഏകയാക്കി പോയതിന്റെ വേദന മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അനന്തന്റെ മുറി..ഇവിടെ അനുവാദമില്ലാതെ പ്രവേശിക്കരുതെന്ന് പ്രത്യേകം ചട്ടം കെട്ടിയിട്ടുള്ളതാണ്‌. മേശപ്പുറത്ത് അടുക്കി വെച്ച പുസ്തകങ്ങൾ. ചെറിയ കുറിപ്പുകൾ ക്ലിപ്പിട്ട് വെച്ചിരിക്കുന്നു. അതിൽ ചിലപ്പോൾ അനന്തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടാവും. താൻ ഇത്രനാളും അനന്തന്റെ ഗവേഷണങ്ങളെ, അന്വേഷണങ്ങളെ ഗൗരവത്തോടെ കണ്ടില്ലായിരുന്നല്ലൊ. ആദ്യമൊക്കെ തന്നോട് ചിലതൊക്കെ പറയുമായിരുന്നല്ലൊ. പക്ഷെ പിന്നെ പിന്നെ അതേക്കുറിച്ച് ഒന്നും തന്നെ സംസാരിക്കുകയുണ്ടായില്ല. ഷെൽഫിൽ വെച്ചിരുന്ന ചില കുപ്പികൾ അപ്പോഴാണവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അതിലൊന്നവൾ തുറന്നു നോക്കി. ഏതോ ഇരുണ്ട നിറമുള്ള ദ്രാവകമാണ്‌. ചന്ദനത്തിരികളുടെ മണമായിരുന്നു അതിനു. അവൾ അതു കുറച്ച് കൈവെള്ളയിലൊഴിച്ചു നോക്കി. പച്ച നിറമുള്ള, കുഴമ്പിനോളം കട്ടിയുള്ള ദ്രാവകം. ഇതെന്തിനുള്ളതാണ്‌? അനന്തേട്ടനാണൊ ഇതുണ്ടാക്കിയത്?. എന്താണിതിലുള്ള അടങ്ങിയിട്ടുള്ളത്?. മരിക്കുന്നതിനു ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപെ അനന്തേട്ടന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ചില മാറ്റങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. താനത് ശ്രദ്ധിച്ചതുമാണ്‌. ഉന്മാദത്തിന്റെ വക്കോളമെത്തിയ ചില പ്രവൃത്തികൾ, ചില സംസാരങ്ങൾ..പൊട്ടിച്ചിരികൾ..

മേശപ്പുറത്തടുക്കി വെച്ചിരുന്ന അനന്തന്റെ പുസ്തകങ്ങളെടുത്തവൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. പുറംച്ചട്ടയിലെഴുതിയ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു. ഉറക്കമൊഴിച്ചെഴുതിയ കുറിപ്പുകളാവണമിവയ്ക്കുള്ളിൽ.
അവൾ അതിലൊരു പുസ്തകമെടുത്ത് വിടർത്തി, ഒരു പുറം വായിച്ചു. വടിവൊത്ത, വൃത്തിയുള്ള അക്ഷരങ്ങൾ.
“...ഹൃദയം വെറുതെ മിടിക്കുകയില്ലലോ. അതു വെറുമൊരു മാംസകഷ്ണമാണ്‌. കാലാവധിയുള്ള ഒരു മാംസകഷ്ണം. എവിടെ നിന്നാണതിനു മിടിക്കാനുള്ള ഊർജ്ജം കിട്ടുന്നത്?. അവിശ്വസനീയമായ പലതും അനവധി തവണ സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞു. പക്ഷെ അതേക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ അറിവ് പരിമിതമാണ്‌. നമുക്ക് ലഭിച്ച വിലപ്പെട്ട അറിവുകൾ പലതും കെട്ടുകഥകൾ മാത്രമായി പോയി. പലതും എവിടെയോ എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയിരിക്കുന്നു. അന്വേഷണം പലതും ആദ്യം മുതല്ക്കെ തുടങ്ങണം. മുൻപേ പോയവർ നാട്ടിയ ചില കൈ ചൂണ്ടികൾ എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു..”

എന്തായിരുന്നു അനന്തന്റെ അന്വേഷണം?. അന്വേഷണമോ ഗവേഷണമോ?. ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കോളമെത്തിയ ഒരുവന്റെ ജല്പനങ്ങൾ പോലെയാണൊ ഇത്?

മറ്റൊരു പുറത്തിൽ ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
“..ശരീരത്തിനെപ്പോഴും വേണ്ടത് ഊർജ്ജമാണ്‌. വായുവായും, ജലമായും..ഭൂമിയിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന, ദൃശ്യമായ പലതും. എന്നാൽ ചിലത് തികച്ചും അദൃശ്യമാണ്‌. അതേക്കുറിച്ച് എഴുതപ്പെട്ടതോ വളരെ കുറച്ചും. എന്റെ അന്വേഷണം ആ വഴിക്കാണ്‌..“

അവൾക്ക് വായിച്ച പലതും മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പലപ്പോഴും ഈ കുറിപ്പുകൾ ബന്ധമില്ലാത്ത പലതുമാണ്‌ പറയുന്നതെന്നു തോന്നി. ചിതറി കിടക്കുന്ന ചിന്തകൾ. അടുക്കില്ലാത്ത അറിവുകൾ..അനന്തന്റെ തന്നെ കോതിയൊതുക്കാത്ത മുടിയിഴകൾ പോലെ..

ചൂടോളം തണുപ്പും തണുപ്പോളം ചൂടുമുള്ള പുതപ്പുകൾ മാറി മാറി പുതച്ച പകൽ, രാത്രിക്ക് വഴിമാറിയ ഒരു ദിവസം ദേവി ഓർത്തെടുത്തു.
ഉറക്കം വിട്ടു നിന്ന ആ രാത്രിയിൽ അനന്തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി ചെന്നതായിരുന്നു. കണ്ണുകളടച്ച്, നിശ്ചലമായി, ഏകാഗ്രമായി ഇരിക്കുന്ന രൂപമായി അന്ന് അനന്തനെ കണ്ടു. തുടകളിൽ പാദങ്ങൾ കയറ്റി വെച്ച്, ചൂണ്ട് വിരലും തള്ളവിരലുമമർത്തി പിടിച്ച്, ഒരു ശില പോലെ..

‘അനന്തേട്ടന്‌ യോഗ അറിയാമോ?’
പിറ്റെ ദിവസമാദ്യം ചോദിക്കാൻ കരുതി വെച്ചിരുന്ന ചോദ്യമതായിരുന്നു. പക്ഷെ പിന്നെയൊരു സംശയം വളർന്നപ്പോൾ അതു വേണ്ടെന്നു വെച്ചു. രാത്രിയിൽ ആരാണ്‌ യോഗ ചെയ്യുക?!

അവൾ വായന തുടർന്നു. ആ ദ്രാവകത്തെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും അനന്തേട്ടൻ കുറിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഒരു പക്ഷെ ആ കുറിപ്പിൽ എന്തിനാണ്‌ സ്വയമത് ശരീരം മുഴുവൻ തേച്ചു പിടിപ്പിച്ചതെന്നും അറിയാൻ കഴിയും. അനന്തേട്ടന്റെ മരണത്തിനു കാരണം ഈ ദ്രാവകമായിരിക്കും?.. ആത്മഹത്യ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവോ?. തലചുറ്റുന്നതു പോലെ തോന്നിയതു കൊണ്ട് അവളരികിലുള്ള കസേരയിലിരുന്നു.

അല്പ നേരം കഴിഞ്ഞവൾ വായന തുടർന്നു. ഒരു ഡയറിക്കുറിപ്പ് പോലെയൊ, ഓർമ്മക്കുറിപ്പ് പോലെയോ, ചിന്തകളുടെ രേഖകൾ പോലെയോ ആണ്‌ ഈ കുറിപ്പുകൾ. വ്യക്തമായ ഒരു ഗണത്തിൽ തിരിക്കാനാവാത്ത, കുരുങ്ങി കിടക്കുന്ന പല നിറമുള്ള നൂലുകൾ പോലെയാണത്. ചിലയിടങ്ങളിൽ അന്നന്നത്തെ കാര്യങ്ങൾ എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നു. ചിലതെല്ലാമെഴുതിയത് തിരുത്തുകയും, വെട്ടുകയും, ഇടയ്ക്ക് വാക്കുകൾ തിരുകിയും വെച്ചിരിക്കുന്നു.

അതിനിടയിൽ കണ്ണിൽ പെട്ട ഒരു വാചകമവൾ രണ്ടാവർത്തി വായിച്ചു.
“ജീവനെക്കുറിച്ചറിയാൻ ജിജ്ഞാസയില്ലാത്ത ജീവിതം വ്യർത്ഥമാണ്‌. എന്റെ അന്വേഷണം ഏകനായിട്ടാണ്‌. ഏകനായിട്ടുള്ള അന്വേഷണമെന്നെ ഹരം പിടിപ്പിക്കുന്നു..”

തന്നെ കുറിച്ച് അനന്തൻ ഒന്നും എഴുതിയിട്ടില്ലെ?. ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിവിടെ ഉണ്ടാവും. ഇല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരിടത്തും അതുണ്ടാവുകയുമില്ല. അവൾ ഉത്കണ്ഠയോടെ വരികളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

“ആയിരം കള്ളികളുള്ള ഒരു പേടകമാണെന്റെ മനസ്സ്. തുറന്നു നോക്കാൻ ഇനിയും കള്ളികളനവധി. അപൂർണ്ണമായ അറിവ് എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ പൂർണ്ണമായ അറിവെന്നെ നിഷ്ക്രിയനും നിസ്സംഗനുമാക്കിയേക്കാം. അപൂർവ്വം പേർ ഞാൻ തേടുന്ന അതേ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയ കഥകൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവർ നിർവ്വികാരരായി പോയതായി കഥകൾ പറയുന്നു. ഒരു പക്ഷെ അജ്ഞാനത്തിലാവും ആനന്ദം. അറിവ് ശൂന്യതയിലേക്കുള്ള വാതിലാവാം. ഞാൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണ്‌. അന്വേഷണം തുടരണോ?“.

അടുത്ത ചില വാക്കുകൾ എഴുതിയിട്ട് വെട്ടിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരു പാട് വരകൾ. അതിനിടയിലൂടെ വാക്കുകൾ കാണാനാവുന്നില്ല. കുറിപ്പ് മുറിഞ്ഞു പോയതു പോലെ. ചിന്തകളെ തടുത്ത് നിർത്തിയത് പോലെ. ദേവി മറ്റു കുറിപ്പുകളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു.

”എന്റെ ജീവനെ കുറിച്ചുള്ള അറിവ് - അതാരാണ്‌ സമാഹരിക്കുക? അതിനു എറ്റവും ഉത്തമനായ വ്യക്തി ഞാൻ തന്നെയല്ലെ?. എന്നെ കുറിച്ചറിയാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അവകാശവും അർഹതയും എനിക്കു തന്നെ. ജീവനെ കുറിച്ചുള്ള അറിവിന്റെ അംശം പോലും ഗ്രഹിക്കും മുൻപ് ഞാനെന്റെ ജീവനെ പകുത്തു നല്കി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ പങ്കിട്ടു കൊടുത്ത ജീവൻ എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്തുമായിരിക്കും.“ എന്തണനന്തേട്ടൻ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്?. ഒന്നും വ്യക്തമല്ല. ഒന്നും വായിച്ചെടുക്കാനാവുന്നില്ല. അവൾ വായന തുടർന്നു.

‘ദേവി’ എന്നെഴുതി നക്ഷത്ര ചിഹ്നമിട്ടിരിക്കുന്നു ഒരു താളിൽ. അവൾ ആർത്തിയോടെ തുടർന്നുള്ള വാക്കുകളിലേക്ക് നീങ്ങി.
”എന്റെ പെണ്ണെ! ഞാനെത്ര സ്വാഭാവികമായാണ്‌ നിന്നെ പ്രണയിച്ചു പോയത്!
അതു ഞാൻ പറയാൻ വിട്ടു പോയോ?
അതോ നീ ചോദിക്കാൻ വിട്ടു പോയോ?
എന്റെ മൗനം മുഴുവൻ നിന്റെ പ്രണയത്താൽ നിറഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു!“
ശേഷം വരുന്ന വരികൾ ഒരു കവിതയ്ക്ക് തുല്യമായിരുന്നു. പ്രണയത്തിൽ മുക്കിയെടുത്ത വരികളാണവയെന്നവൾക്ക് തോന്നി.

പക്ഷെ..ഒരിക്കൽ പോലും അനന്തേട്ടൻ ഇത്രയും പ്രേമഭാവത്തോടെ തന്നോട് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. രാത്രികളിൽ തന്നെ തനിച്ചാക്കുന്നതിലുള്ള പരിഭവം പ്രകടിപ്പിക്കാതെ പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്‌. എന്തു കൊണ്ട് തന്നോടുള്ള പ്രേമം മുഴുക്കെയും താനറിയാതെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു?. അനന്തേട്ടന്‌ വാസ്തവത്തിൽ എത്ര മുഖങ്ങളാണ്‌?.

മഷി പുരളാത്ത ഏതാനും ചില താളുകൾക്ക് ശേഷം ഇങ്ങനെ കുറിച്ചു കണ്ടു.
”ജീവന്റെ സഞ്ചാരമെങ്ങനെയാണ്‌?. ശരീരത്തിന്റെ ആശ്രയമില്ലാതെ ജീവനു സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിവുണ്ടാകണം. ഒരു രൂപത്തിനും ശബ്ദത്തിനും മാത്രമാവണം ശരീരത്തിന്റെ അവലംബം വേണ്ടത്. എന്റെ ശ്രമം, എന്നെ എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വിടുവിക്കുക എന്നതാണ്‌. സ്വതന്ത്രനാവണം. സർവ്വസ്വതന്ത്രൻ. അതാണെന്റെ സ്വപ്നം. മരണപ്പെടാതെ തന്നെ ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാകും. അതിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗം ഞാൻ കണ്ടെത്തുക തന്നെ ചെയ്യും. എനിക്ക് തിരിച്ചു വന്നു രൂപമാകാൻ ഞാനെന്റെ ശരീരം സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചേ മതിയാകൂ. എന്റെ അന്വേഷണം എന്നെ സഹായിക്കട്ടെ. അതിനായി വേണ്ടത്..“. ഒരു പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് തുല്യമായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ.

ആ വാചകം മുഴുവനാക്കാതെ അവൾ പുസ്തകം മടക്കി കണ്ണുകളടച്ചിരുന്നു. നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ കണ്ണീർത്തുള്ളികളെ സ്വതന്ത്രമാക്കാതെ, കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചിട്ട് അവളോർത്തു. ഇക്കാലമത്രയും അനന്തേട്ടൻ തന്നിൽ നിന്നും ഒളിച്ചു വെച്ചതെല്ലാം ഈ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തി ചേരാനായിരുന്നൊ?. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് താൻ പരിചയപ്പെട്ട പ്രസന്നനായ ആ യുവാവെവിടെ? ഈ കഴിഞ്ഞ ദിവസം തന്നെ വിട്ടു പോയ, തന്നോടുള്ള അഗാധമായ പ്രണയം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച അനന്തേട്ടനെവിടെ?.

അവൾ കണ്ണുകളടച്ച് നെടുവീർപ്പിട്ടു.

ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു പകൽ സമയം ഓർമ്മകളിലൂടെ മൗനസഞ്ചാരം നടത്തുമ്പോഴാണവൾ കതകിലാരോ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. വാതിലിനപ്പുറം അക്ഷമനായി നടക്കുന്ന കാലുകളുടെ നിഴലുകൾ വാതിലിനടിയിലൂടെ തന്നെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഒരപരിചിതനായിരുന്നു വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അവിടെ അവൾക്കായി കാത്ത് നിന്നിരുന്നത്. അവൾ അയാളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. പക്ഷെ അയാൾ മുഖം കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല.

‘ആരാണ്‌?..അനന്തേട്ടൻ..ഇല്ല’. അവൾക്കങ്ങനെ പറയാനാണ്‌ തോന്നിയത്.
അയാൾ മൗനം പാലിച്ചതേയുള്ളൂ പക്ഷെ അക്ഷമയോടെ തല ഇരുവശത്തേക്കും ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴുമയാൾ മുഖം ഉയർത്തിയിരുന്നില്ല.

ആഗതന്റെ വേഷമവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ചെറു കള്ളികൾ നിറഞ്ഞ ഷർട്ട്. ഷർട്ടിന്റെ നീണ്ട കൈകൾ മുകളിലേക്ക് കൈമുട്ടെത്തുവോളം ചുരുട്ടി വെച്ചിരുന്നു. കടും നിറമുള്ള പാന്റ്സാണയാൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. മുഖത്തെ താടി രോമങ്ങളിൽ നര പടർന്നിരുന്നു. കറുപ്പ് ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയ കൺത്തടങ്ങൾ. ഒരു വലിയ യാത്ര കഴിഞ്ഞു വിശ്രമിക്കാത്തവനെ പോലെ അയാൾ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

അയാൾ പതിയെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
‘ദേവു..നിനക്കെന്നെ മനസ്സിലായില്ല..അല്ലെ?. എന്റെ നേർക്ക് നോക്കരുത് ദേവൂ..പക്ഷെ നിനക്കെന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും..’. ഒരു പക്ഷിത്തൂവൽ വീശും പോലെ മൃദുവായ ശബ്ദം.
അവൾ തണുത്ത ഒരു കൽത്തൂണു പോലെയായി. അനന്തന്റെ സാമീപ്യം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നു!.
ഇമയടയ്ക്കാതെ ആഗതൻ തുടർന്നു,
‘നിനക്കെന്നെ കുറിച്ചെല്ലാമറിയാമായിരുന്നില്ലെ?. ഒരു ദിവസം..വെറും ഒരു ദിവസം കൂടി നിനക്കെന്നെ ആർക്കും വിട്ടു കൊടുക്കാതെ സൂക്ഷിക്കാമായിരുന്നില്ലെ?. നീ ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നോ എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഞാൻ തേച്ചുപിടിപ്പിച്ചിരുന്ന ലേപനങ്ങൾ?..എന്നിട്ടും..’

മുഖം കുനിച്ചു പിടിച്ച് അയാൾ തുടർന്നു,
‘ഒരിക്കലും നീ എന്നെ വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. എന്റെ പരീക്ഷണങ്ങളെ നോക്കി നീ എന്നും ചിരിച്ചിട്ടേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ...അതു പരിഹാസമാണൊ അല്ലയോ എന്നു കൂടി എനിക്കറിയില്ല..ഒടുവിൽ ഞാൻ ജയിച്ചപ്പോൾ എനിക്കെന്നെ തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടു... ജയമാഘോഷിക്കാൻ യോഗമില്ലാതെ പോയ വിജയി!‘
അയാൾ തലയുയർത്തി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി അല്പ നിമിഷം നിന്നു.
’ദേവൂ..അവസാനമായി ഞാനൊരിക്കൽ കൂടി ഞാനങ്ങനെ വിളിക്കട്ടെ. അധികനേരം എനിക്കീ ശരീരം ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയില്ല..ഇതേക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നതൊന്നും നിനക്ക് മനസ്സിലാവുകയുമില്ല..നമ്മുടെ മകന്‌ എന്റെ കഥ പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം..ആരും വിശ്വസിക്കാത്ത ഈ കെട്ടുകഥ..‘

അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷമയാൾ ഒരു വാചകം കൂടി ചേർത്തു വെച്ചു.
’ഇനി നീ..ഇതെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമായി കരുതിയാൽ മതി..എനിക്ക് ഇനി എന്നെങ്കിലും..‘
ഒരു നനുത്ത ചിരി സമ്മാനിച്ച്, പറഞ്ഞത് പൂർത്തിയാക്കാതെ അയാൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

അകന്നു തുടങ്ങിയ രൂപത്തെ നോക്കി നില്ക്കെ, വാതിലിൽ പിടിച്ചിരുന്ന അവളുടെ കൈകൾ പതുക്കെ അയഞ്ഞു. ബോധത്തിന്റെ നേർത്ത ചരടുകൾ ഒരോന്നായി പൊട്ടിയകലാനാരംഭിച്ചതവൾ അവ്യക്തമായറിഞ്ഞു..

Post a Comment

Wednesday, 15 January 2014

റോസ്‌ വായിക്കാതെ പോയത്‌..


കുറിപ്പ്‌: കഥയും, കഥാപാത്രങ്ങളും പേരുകളും സാങ്കൽപ്പികം.

സെലീന

അവളൊരു പാവമായിരുന്നു. പഞ്ച പാവം. എന്റെ ബെസ്റ്റ്‌ ഫ്രെണ്ട്‌. അവൾക്ക്‌ ശത്രുക്കളാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾക്കാരേയും ശത്രുവായിട്ട്‌ കാണാൻ പറ്റൂല്ലായിരുന്നു. അവൾ സൂയിസൈഡ്‌ ചെയ്തതാണോ അതോ ആരേലും കൊന്നതാണോ എന്നു ചോദിച്ചാൽ..രണ്ടും ആവില്ല..അവൾക്ക്‌ വല്ല അപകടവും പറ്റിയതാവും. 

റെജി
സത്യം പറയാം സർ. അവൾ എന്റെ ഗേൾഫ്രെണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക്‌.. വേറൊരു ബോയ്‌ ഫ്രണ്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ അവളുമായിട്ട്‌ രണ്ടു പ്രാവശ്യം സിനിമയ്ക്ക്‌ പോയിട്ടുണ്ട്‌. ഒരു നാല്‌..അല്ല, അഞ്ച്‌ പ്രവശ്യം പാർക്കിലും പോയിട്ടുണ്ടാവും. ഹോട്ടലിലൊന്നും പോയിട്ടില്ല. അവൾ ഡീസന്റ്‌ ആയിരുന്നു സർ. ശരിക്കും..എനിക്കവളെ വല്ല്യ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.. 

ഡോക്ടർ ജയകൃഷ്ണൻ
victim പ്രെഗ്നന്റ്‌ ആയിരുന്നില്ല എന്നറിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌. എന്നാൽ പലവട്ടം intercourse ഇൽ ഏർപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്‌ എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാൻ കഴിയും. ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച വലതു കൈയ്യ്‌ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ചില മുടിയിഴകൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്‌. ഹെന്ന ട്രീറ്റ്‌മന്റ്‌ ചെയ്തതാണ്‌. details..ടെസ്റ്റ്‌ കഴിഞ്ഞിട്ടേ പറയാൻ കഴിയൂ. മരണകാരണം വീഴ്ച്ചയിൽ നിന്നുള്ള injury കൊണ്ടു തന്നെയാണ്‌. skull പല കഷ്ണങ്ങളായി തകർന്നു പോയിട്ടുണ്ട്‌. Bones, internal organs എല്ലാം rupture ആയിട്ടുണ്ട്‌. 

ഡോക്ടർ മനുകൃഷ്ണൻ, സൈക്ക്യാട്രിസ്റ്റ്‌
ഈ പെൺകുട്ടി..വിനയ..രണ്ടു പ്രാവശ്യം ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്‌. മൂന്നാമത്തെ അപ്പോയ്ന്റ്‌മന്റ്‌ ബുക്ക്‌ ചെയ്തിട്ടുമുണ്ടായിരുന്നു. പേഷ്യന്റ്സിന്റെ ഡീറ്റെയിൽസ്‌ ഞങ്ങൾ ഡിസ്ക്ലോസ്‌ ചെയ്യാറില്ല. പക്ഷെ..ഇതൊരു പ്രത്യേക കേസ്‌ ആയത്‌ കൊണ്ട്‌ ഞാൻ കൊ ഒപറേറ്റ്‌ ചെയ്യാം. ഈ പേഷ്യന്റ്‌ അകാരണമായ ടെൻഷൻ ഉള്ളതായി പരാതിപ്പെട്ടിരുന്നു. പലപ്പോഴും ഡിപ്പ്രഷൻ ഉണ്ടായതായിട്ടും പറഞ്ഞു. ആദ്യത്തെ സെഷനിൽ അവൾ അധികം സംസാരിച്ചില്ല എന്നു തന്നെ പറയാം. അവൾ ആരെയെങ്കിലും ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടൊ എന്നെനിക്ക്‌ ആദ്യം സംശയം തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷെ രണ്ടാമത്തെ സെഷനിൽ ഞാനതു rule out ചെയ്തു. ഓ! ഒന്നോർക്കുന്നു.. സെക്കണ്ട്‌ ടൈം വിനയക്ക്‌ മാത്രമായിരുന്നു ആ ദിവസം അപ്പോയന്റ്മന്റ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നത്‌. അവൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഹെൽമറ്റ്‌ ഇട്ട ഒരാൾ ബൈക്കിൽ പുറത്ത്‌ വെയ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നത്‌ ഞാൻ ജനലിൽ കൂടി കണ്ടിരുന്നു. അതൊരു ചെറുപ്പക്കാരനാണൊ, ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നോ എന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല. 

ജയന്ത്‌, അയൽക്കാരൻ
നല്ല കുട്ടിയായിരുന്നു സർ. ഒന്നു രണ്ടു വട്ടം എന്നോട്‌ ചില പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ വാങ്ങിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. കവിതകളോടായിരുന്നു വിനയക്ക്‌ കമ്പം. എന്റെയടുത്താണേൽ വളരെ കുറച്ച്‌ മാത്രമെ കവിത ബുക്ക്സ്‌ ഉള്ളൂ. എന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങിയ ഒന്നു രണ്ടു പുസ്തകങ്ങൾ ഇപ്പോഴും..തിരികെ തന്നിട്ടില്ല..അതിനി..

ദിലീപ്‌, പിമ്പ്‌
സാറെ, ഈ ഫോൺ നമ്പർ അവള്‌ തന്നാ തന്നത്‌. നല്ല ഡിമാന്റായിരുന്നു അവൾക്ക്‌. എന്റെയടുത്ത്‌ പറഞ്ഞിരുന്നത്‌ ഷെറിൻ എന്ന പേരാ. പേരിലെന്താ സാറെ കാര്യം?. ഈ സിറ്റിയിൽ അവൾക്ക്‌ ഒരു കസ്റ്റമറും ഇല്ല. കൊച്ചി, കോതമംഗലം..അവിടൊന്നൊക്കെ ചിലര്‌ വിളിക്കും. അവൾക്ക്‌ പണം വേണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ എന്നെ വിളിക്കും, ഞാൻ ഏർപ്പാടാക്കും. അത്രേ എനിക്കറിയാവൂ.

മോഹനൻ, അഡ്വക്കേറ്റ്‌
ഒരു പ്രാവശ്യം. ഒരേയൊരു പ്രാവശ്യമേ അവളെ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ സർ. ഇവിടന്ന് കുറച്ച്‌ ദൂരെയുള്ള ഒരു ഹോട്ടൽ ഇമ്പീരിയൽ ഇൽ വെച്ചാണ്‌ കണ്ടത്‌. അതിനു ശേഷം സത്യമായും ഞാനവളെ കണ്ടിട്ടില്ല സർ. അന്നു കാണുമ്പോൾ..അവളൊന്നും തന്നെ സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല...അല്ല..അതിനു തക്ക സമയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..

ജാസ്മിൻ, കൂട്ടുകാരി
അവൾക്ക്‌ അമ്മ മാത്രമെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവർ ഡോക്ടറാണ്‌ എന്നാണ്‌ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്‌. അച്ഛൻ..പുറത്തെവിടെയോ ആണ്‌. ബിസിയാണ്‌..മാസത്തിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ വരും..എന്നാലും എല്ലാ ദിവസവും വിളിക്കും, വല്ല്യ കാര്യമാണ്‌ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌. അവൾക്ക്‌ സ്പോർട്സിലൊക്കെ താത്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ ഡ്രാമയ്ക്കും. നന്നായിട്ട്‌ ആക്ട്‌ ചെയ്യും. ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ മൂഡൗട്ട്‌ ആയിട്ട്‌ ഇരിക്കുന്നത്‌ കണ്ടിട്ടില്ല. അവളുണ്ടേൽ നല്ല രസമാണ്‌..സമയം പോകുന്നതേയറിയില്ല.. എന്തേലുമൊക്കെ പറഞ്ഞ്‌ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട്‌..

ജോർജ്ജ്‌ തോമസ്‌, സഹപാഠി
studious ഒന്നുമായിരുന്നില്ല സർ അവൾ. ക്ലാസ്സ്‌ ഇടയ്ക്കൊക്കെ കട്ട്‌ ചെയ്തിട്ടൊക്കെയുണ്ട്‌. എന്തോ ചില സീക്രട്ട്സ്‌ അവൾക്കുള്ളത്‌ പോലെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌. പക്ഷെ അവളോട്‌ ചോദിച്ചാലൊന്നും പറയില്ല. ഉഴപ്പിക്കളയും. 'Mind your business' എന്നൊക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ ചോദിക്കാൻ തോന്നുകയുമില്ല. ശരിക്കും ഞങ്ങളൊക്കെ അവളെ മിസ്സ്‌ ചെയ്യുന്നുണ്ടിപ്പോൾ..

ഡോക്ടർ വിമല, അമ്മ
എന്റെ മകൾ ഒരിക്കലും സൂയിസൈഡ്‌ ചെയ്യില്ല. അവളെ ആരോ ട്രാപ്‌ ചെയ്തതാണ്‌. ഈ പറഞ്ഞ ഹോട്ടലിന്റെ പേരു പോലും ഞാനാദ്യമായിട്ടാണ്‌ കേൾക്കുന്നത്‌. മിക്ക ദിവസവും ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ വിളിക്കുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ പോലും എന്റെ മോളോട്‌ മുഷിഞ്ഞു സംസാരിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. മോൾടെ മരണത്തിനു പിന്നിൽ വലിയൊരു under world ഉണ്ടാവും സർ. ദിവസവും.. പെൺകുട്ടികളെ ഉപദ്രവിക്കുന്ന എത്രയെത്ര ന്യൂസാണ്‌ കേൾക്കുന്നത്‌..ഞാനാകെ distressed അണ്‌ സർ..

മനോജ്‌ ആക്ടിവിസ്റ്റ്‌
സർ, അന്വേഷണം എത്രയും വേഗം നടത്തണം. ദിവസോം ഈ വഴീ കൂടെ സ്കൂളിൽ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടിയാ. ഇപ്പോ പെൺകുട്ടികൾക്ക്‌ വഴി നടക്കാൻ പറ്റില്ലാന്ന സ്ഥിതിയായി. ആ കൊച്ചിനെ കൊന്നവരെ പിടിച്ചില്ലേൽ ഞങ്ങളെല്ലാം ചേർന്ന് പ്രക്ഷോഭം തുടങ്ങും സർ. അത്രയ്ക്കും വഷളായിരിക്കുന്നു സർ ഈ നാട്‌.

ഗിരിജ, ഹോസ്റ്റൽ വാർഡൻ
വിനയയെ കുറിച്ച്‌ ഒരു കമ്പ്ലെയ്ന്റും ഇതുവരെ ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ല സർ. നല്ലവണ്ണം പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു..അങ്ങനെയാണ്‌ തോന്നിയിട്ടുള്ളത്‌. കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഏതേലും പുസ്തകം ആ കൊച്ചിന്റെ കൈയ്യിൽ കാണും. ഇവിടെ ജോയിൻ ചെയ്ത ശേഷം മൂന്നാലു വട്ടം കമ്പയിൻ സ്റ്റഡി എന്നും പറഞ്ഞ്‌ പോയിട്ടുണ്ട്‌. എന്നാലും പറഞ്ഞ പോലെ എട്ട്‌ മണിക്ക്‌ മുൻപ്‌ തന്നെ വന്നിട്ടുണ്ട്‌..പാവം കൊച്ച്‌..

റെജി (വീണ്ടും)
ദിലീപിനെ ഞാൻ ഇടയ്ക്ക്‌ വിളിക്കാറുണ്ട്‌. പക്ഷെ അവള്‌ അവന്റെ കസ്റ്റമറാണെന്ന് പിന്നീടാണറിഞ്ഞത്‌. അതോടെ അവളെ ഞാൻ വിട്ടു സർ. അവൾടെ ഫോട്ടോ ദിലീപിന്റെ ഫോണിൽ കണ്ടപ്പൊ, ശരിക്കും ഷോക്ക്‌ ആയി പോയി. പിന്നെന്തോ അവളെ അവോയ്ഡ്‌ ചെയ്യാനാണ്‌ തോന്നിയത്‌. സത്യത്തിൽ...കഴിഞ്ഞ ഒന്നൊന്നര മാസായിട്ട്‌ എനിക്ക്‌ അവളുമായിട്ട്‌ ഒരു കോണ്ടാക്ടും ഇല്ലായിരുന്നു സർ.

ഡോക്ടർ ജയകൃഷ്ണൻ (വീണ്ടും)
മരണം എത്ര മണിക്കാണ്‌ സംഭവിച്ചതെന്ന് കൃത്യമായും പറയാൻ കഴിയും. മരണത്തിനു ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്ക്‌ മുൻപ്‌ victim ഫുഡ്‌ കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ശരീരത്തിൽ ബലപ്രയോഗം നടത്തിയ ലക്ഷണമൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ ഇടതു ഉള്ളം കൈയ്യിൽ ഒരു മുറിവുണ്ടായിട്ടുണ്ട്‌. മരണപ്പെടുന്നതിനു അൽപ്പം മുൻപ്‌ മാത്രം ഉണ്ടായ ഒരു മുറിവ്‌. മൂർച്ചയേറിയ കത്തിയോ മറ്റോ കൊണ്ടുണ്ടായ ഒരു മുറിവാണത്‌.

ഡോകടർ വിമല, അമ്മ (വീണ്ടും)
സർ..ഇതിൽ കാണുന്നയാളെ എനിക്കറിയാം. എന്റെ ലൈഫ്‌ തകർത്തത്‌ ഇയാളാണ്‌. എന്നേം എന്റെ മോളേം ചതിച്ച മനുഷ്യൻ..ചീറ്റ്‌..വുമണൈസർ.. ..ലൗ മാര്യേജ്‌ ആയിരുന്നു സർ എന്റേത്‌. പക്ഷെ പിന്നീടാണറിഞ്ഞത്‌ ഈ മനുഷ്യന്‌ മറ്റു പലരുമായിട്ടും..അന്നാണ്‌ മോളെം കൊണ്ട്‌ ഞാൻ ഇവിടേക്ക്‌ പോന്നത്‌. അതിനു ശേഷം..ലാസ്റ്റ്‌ നൈന്റീൻ യീയേഴ്സ്‌..അയാളുമായിട്ട്‌ ഒരു കമ്മ്യൂണിക്കേഷനും ഇല്ല..ഓഹ്‌..മൈ ഡോട്ടർ..സോ ക്രൂവൽ..

ശ്യാം, ഹോട്ടൽ ബോയ്‌, ഹോട്ടൽ ഹെറിറ്റേജ്‌, ആലപ്പുഴ
ജയഷങ്കർ സർ ഇവിടെ മൂന്നാല്‌ വട്ടം വന്നിട്ടുണ്ട്‌. നല്ല ടിപ്‌ തരും. വന്നപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ തന്നെയാണ്‌ സെർവ്‌ ചെയ്തിട്ടുള്ളത്‌. വന്നാലുടൻ എന്നെ അന്വേഷിക്കും. പറഞ്ഞതൊക്കെ ഞാൻ സംഘടിപ്പിച്ച്‌ കൊടുക്കാറുണ്ട്‌. കസ്റ്റമേഴ്സിന്റെ പേഴ്സണൽ കാര്യങ്ങൾ ഞങ്ങൾ അന്വേഷിക്ക‍ാറില്ല. അങ്ങനെ പാടില്ല എന്നാണ്‌ റൂള്‌. ഒരു ദിവസം മാത്രമെ മുറി എടുക്കൂ. അതും പകലു മാത്രം. രാത്രി എട്ട്‌..ഒൻപതിനു വെക്കേറ്റ്‌ ചെയ്യും. പലരും ജയഷങ്കർ സർന്റെ മുറിയിൽ വന്നു പോകുന്നത്‌ കണ്ടിട്ടുണ്ട്‌. അവരുടെ മുഖങ്ങളൊന്നും ഇപ്പൊ..ഓർത്തെടുക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല സർ. സർ കാണിച്ച ഫോട്ടോയിലെ പെൺകുട്ടി അന്നെ ദിവസം ജയഷങ്കറിന്റെ മുറിയിൽ കയറി പോകുന്നത്‌ ഞാൻ കണ്ടതാണ്‌. പക്ഷെ..ആ കുട്ടി റൂഫ്‌ ടോപ്പിൽ പോയതോ അവിടെ നിന്നും ചാടുന്നതോ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല സർ. ക്ലീനിംഗ്‌ നു വന്ന രഘുവാണ്‌ ഒരു പെൺകുട്ടി മുകളിലേക്ക്‌ പോകുന്നത്‌ കണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്‌. മറ്റൊരു കസ്റ്റമർ വന്നത്‌ കൊണ്ട്‌ എനിക്കങ്ങോട്ട്‌ പോകാൻ പറ്റിയില്ല. അവിടെ ക്ലീനിംഗ്‌ നടക്കുന്നത്‌ കൊണ്ട്‌ തത്ക്കാലം ഗസ്റ്റ്നു പോകാൻ അലൗ ചെയ്തിട്ടില്ലായിരുന്നു. അതിനു ശേഷം..ഏതാണ്ടൊരു പതിനഞ്ച്‌..ഇരുപത്‌..മിനിട്ട്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ കാണും.. ഞാൻ പാർക്കിംഗ്‌ ഏരിയയിലേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോഴാണ്‌ ശബ്ദം കേട്ടത്‌..കണ്ട്‌ ഞാൻ തളർന്ന് പോയി..ഇപ്പോഴും ആ രൂപം..അത്‌ മനസ്സീന്ന് പോണില്ല സർ..

ഇൻസ്പെക്ടർ അബ്ദുൾ റഹ്മാൻ
സർ. പെൺകുട്ടിയുടേത്‌ സൂയിസൈഡ്‌ തന്നെയാണ്‌. അതേ ദിവസം ആ ഹോട്ടലിൽ അവൾ ജയഷങ്കർ എന്നൊരാൾ ബുക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്ന മുറിയിലേക്ക്‌ കയറി പോകുന്നത്‌ ഹോട്ടൽ ബോയ്‌ ശ്യാം കണ്ടിട്ടുണ്ട്‌. അയാൾ ഇടയ്ക്കിടെ അവിടെ വന്നു താമസിക്കുന്ന ആളാണ്‌. അന്നേ ദിവസം അയാൾ liqour ഓർഡർ ചെയ്തിരുന്നു. എപ്പോഴാണ്‌ പെൺകുട്ടി അയാളുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക്‌ പോയതെന്ന് ശ്യാമിനു അറിയില്ല. പക്ഷെ ഏകദേശം ആറ്‌ ഇരുപതിനോടടുത്ത്‌ ശബ്ദം കേട്ട്‌ ചെന്ന് ബോഡി ആദ്യം കാണുന്നത്‌ ശ്യാമാണ്‌. നമ്മുടെ ഡിപാർട്ട്‌മന്റ്‌ ആർട്ടിസ്റ്റ്നെ കൊണ്ട്‌ വരപ്പിച്ച ജയഷങ്കറിന്റെ പിക്ചർ പെൺകുട്ടിയുടെ അമ്മ ഐഡന്റിഫൈ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്‌. ജയഷങ്കർ എന്ന പേരും അയാൾ ഹോട്ടലിൽ കൊടുത്ത ഫേക്കാണ്‌. അയാളുടെ ശരിക്കുള്ള പേർ ചെറിയാൻ എന്നാണ്‌. ഇതുവരെ അയാളുടെ വെയർ അബൗട്ട്സ്‌ കളക്ട്‌ ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മൊബൈയിൽ നമ്പർ ട്രെയ്സ്‌ ചെയ്യാനുള്ള ഏർപ്പാട്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്‌. കൂടുതൽ ഇൻഫർമേഷനു വേണ്ടി ക്രൈം റെക്കോർഡ്സ്‌ ബ്യൂറോയുമായും കോണ്ടാക്ട്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്‌. Soon we will come to know more about him. സർ.

രമേശൻ, ചെറിയാന്റെ വീട്ടുവേലക്കാരൻ
ഞാനിവിടെ വന്നിട്ട്‌ ഒന്നൊന്നര വർഷമായി സർ. ഇതു വരെ എന്നോട്‌ മോശമായിട്ട്‌ ചെറിയാൻ സർ പെരുമാറിയിട്ടില്ല. ഇവിടെ കുക്കിംഗും ക്ലീനിംഗും ഞാൻ തന്നെയാ ചെയ്യുന്നത്‌. സർ നു നോൺ വെജാണിഷ്ടം. ചില ദിവസം ചില പ്രത്യേക കറിയൊക്കെ വെയ്ക്കാൻ പറയും. താറാവ്‌ കറിയായിരുന്നു ഫേവറേറ്റ്‌. അത്യാവശ്യത്തിനു പണം ചോദിച്ചപ്പോഴൊക്കെ തന്നിട്ടുണ്ട്‌. ചെറിയാൻ സർ രണ്ടു ദിവസമായി വീട്ടിൽ വന്നിട്ട്‌. ഇടയ്ക്കിടെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പോകുന്നതാ. പക്ഷെ ഫോൺ വിളിക്കും. പക്ഷെ ഇതിപ്പൊ അങ്ങോട്ട്‌ വിളിച്ചാലും 'സ്വിച്ച്‌ ഓഫ്‌' ചെയ്തിരിക്കുന്നെന്നാ കേൾക്കുന്നത്‌. ഇങ്ങോട്ട്‌ വിളിച്ചാൽ ഞാനുടൻ വിവരം അറിയിക്കാം സർ.

ഇൻസ്പെക്ടർ അബ്ദുൾ റഹ്മാൻ (ഒരു ദിവസത്തിനു ശേഷം)
സർ. ചെറിയാനെ കുറിച്ചുള്ള ഇൻഫർമേഷൻ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്‌. ഇന്നു പുലർച്ചെ കൊച്ചിയിലുള്ള ഒരു ഹോട്ടലിൽ വെച്ചയാൾ സൂയിസൈഡ്‌ ചെയ്തു. സൂയിസൈഡ്‌ നോട്ട്‌ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്‌. സ്ലീപിംഗ്‌ പിൽസ്‌ ഓവർ ഡോസ്‌ കഴിച്ചാണ്‌ മരണം. സോറി..നമ്മൾ അൽപ്പം ലേറ്റായി പോയി സർ.

ചെറിയാന്റെ കുറിപ്പ്‌

എന്റെ മകൾ റോസിന്‌,

നിന്റെ ശരിയായ പേര്‌ റോസ്‌ എന്നാണോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. ഈ കത്ത്‌ നീ ഒരിക്കലും വായിക്കുകയില്ല എന്നെനിക്കറിയാം. പാപിയായ നിന്റെ അച്ഛൻ ഇനി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. നിന്റെ മരണത്തിനു ഉത്തരവാദി ഞാൻ തന്നെ. എനിക്കുള്ള ശിക്ഷ ഞാൻ തന്നെ സ്വയം നടപ്പിലാക്കും. ഒരച്ഛനും ഒരു മകളെ കാണാൻ പാടില്ലാത്ത വിധമാണ്‌ ഞാൻ നിന്റെ നേർക്ക്‌ നോക്കിയത്‌. ഒരു മകളും കാണാനിഷ്ടപ്പെടാത്ത ഒരിടത്താണ്‌ മോൾ എന്നെ കണ്ടതും. ഇനി ജീവിച്ചിരുന്നാൽ ഒരോ നിമിഷവും ഇതോർത്ത്‌ ഞാൻ വേദനിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. നിന്റെ അമ്മ നിന്നേം കൊണ്ട്‌ എങ്ങോട്ടാണ്‌ പോയതെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. എന്നെക്കുറിച്ച്‌ എന്തൊക്കെയാണവൾ നിന്നോട്‌ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം. അതു കൊണ്ട്‌ നിന്നെ അന്വേഷിച്ച്‌ പോകാനും എനിക്ക്‌ മനസ്സ്‌ വന്നില്ല. അന്നേ ദിവസം നീ എന്റെ പേഴ്സിൽ നിന്ന് പൈസ എടുക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഉള്ളിൽ വെച്ചിരുന്ന നിന്റെ പഴയ ഫോട്ടോ കണ്ട്‌ എന്നോട്‌ ചോദിച്ചത്‌ എനിക്ക്‌ മറക്കാനാവുന്നില്ല. നീയാണെന്റെ കുഞ്ഞു റോസ്‌ എന്ന് മനസ്സിലാവുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ തകർന്നു പോയിരുന്നു. ഒരു വട്ടം മാപ്പ്‌ പറയാൻ കൂടി പപ്പയ്ക്ക്‌ നിന്റെ നേർക്ക്‌ നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനു മുൻപ്‌ കരഞ്ഞ നിന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയ എന്റെ നേർക്ക്‌ നീ കത്തിയെടുത്ത്‌ നീട്ടിയത്‌ ഭയം കൊണ്ടാവും അല്ലേ..

ഞാനെന്ത്‌ പാപിയാണ്‌ മോളെ. നിന്റെയൊപ്പം എനിക്ക്‌ ഒരുപാട്‌ നാൾ കഴിയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു..എന്നെങ്കിലും നിന്നെ കണ്ടെത്താൻ പറ്റുമെന്നു കരുതി. നിന്റെ അടുത്തേക്ക്‌ പപ്പ വരുന്നുണ്ട്‌. അവിടെ വെച്ചെങ്കിലും ഈ പപ്പയോട്‌ മോള്‌ പൊറുക്കണം. എന്റെ മോൾക്ക്‌ നൂറുമ്മകൾ.. സോറി.. എന്റെ കുഞ്ഞു റോസ്‌..

സ്നേഹം മാത്രം,
നിന്റെ പപ്പ

Post a Comment

Friday, 27 December 2013

ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് ഗാഥ


‘Wish you a safe journey!’
‘Enjooooy’
‘അസൂയ’
‘Keep posting the photos’

വേറേയും ധാരാളം മെസെജുകൾ.
അശംസകൾ, അസൂയ പൊതിഞ്ഞു വെച്ച വാക്കുകൾ, ചില ഓർമ്മിപ്പിക്കലുകൾ.
ജോൺ സക്കറിയ താൻ ഫേസ്ബുക്കിൽ വെറും പന്ത്രണ്ട് മിനിട്ട് മുൻപ് മാത്രമിട്ട സ്റ്റാറ്റസിനു വന്ന കമന്റുകൾ വായിക്കുകയായിരുന്നു. അല്ല, വായിച്ചു രസിക്കുകയായിരുന്നു. ലൈക്കുകളുടെ എണ്ണം നോക്കി ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.

‘മതി. അതും നോക്കി ഇരുന്നത്. ആവശ്യത്തിനു ലൈക്കും കമന്റും കിട്ടിയല്ലോ. ഇനി ആ ബാഗൊക്കെ ഒന്ന് പായ്ക്ക് ചെയ്യാൻ നോക്ക്. അവിടെ ചെന്നിട്ട് കഴിഞ്ഞ തവണത്തെ പോലെ അതു കണ്ടില്ല, ഇതു കണ്ടില്ല എന്നൊന്നും പറയരുത്!’

ജെസ്സി പറഞ്ഞതിൽ കുറച്ച് അധികാരഭാവം കൂടി പോയില്ലെ എന്ന് ജോണിനു സംശയം തോന്നി. എന്നാലും പറഞ്ഞത് കാര്യം തന്നെ. അവളോട് തർക്കിച്ച് ജയിക്കാൻ ഈ ജന്മം കഴിയുകയുമില്ല. അയാൾ അനുസരണയോടെ അകത്തെ മുറിയിൽ പോയി.

പലകുറി അയാൾ അവധിക്ക് പല പദ്ധതികളും മെനെഞ്ഞതാണ്‌. ഒന്നുകിൽ അയാളുടെ അല്ലെങ്കിൽ അയാളുടെ പ്രേയസിയുടെ - ആരുടെയെങ്കിലും അവധി ദിവസങ്ങൾ അനുവാദം കിട്ടാതെ പോകും. അങ്ങനെ സ്വന്തം പദ്ധതികൾ കായലിലൂടെ ഓടുന്ന തീവണ്ടി പദ്ധതി പോലെ എങ്ങുമെത്താതെ പോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ജോലി രാജി വെച്ചിട്ട് വിനോദിക്കാൻ പോയാലോ എന്നു വരെ അയാൾ പ്ലാൻ ചെയ്തതാണ്‌. അപ്പോഴൊക്കെ, ‘കാർ..വീട്..ലോൺ..ഇതൊന്നും മറക്കരുത്..ലോൺ മറന്ന് എണ്ണ തേക്കരുത്’ - ഇങ്ങനെയൊക്കെ സ്വപ്നത്തിൽ പുണ്യാളൻ വന്നു പറയും. ദൈവഭക്തിയോ ദൈവഭയമോ - ജോണിക്കുട്ടൻ രാജി വെയ്ക്കുക എന്ന കടുത്ത പ്രയോഗത്തിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയും.

കുടുബം മുഴുവനായി പ്രാർത്ഥനയിൽ ഈയൊരു കാര്യം കർത്താവിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടുത്തി.
‘അപേക്ഷയാണ്‌..തള്ളിക്കളയരുത്..’ കുട്ടികളായ സാമും, സനിലും മെഴുതിരി വെട്ടത്തിൽ നിഷ്ക്കളങ്കതയോടെ അപേക്ഷിച്ചു. ആരുടെ അപേക്ഷയാണ്‌ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടതെന്നറിയില്ല, ഈ പ്രാവശ്യം ജോണിയുടെയും, ജെസ്സിയുടെയും അവധി അപേക്ഷകൾ മേലധികാരികൾ നിർദ്ദയം തള്ളിക്കളഞ്ഞില്ല.

അവധി കിട്ടിയത് കുട്ടികളുള്ളപ്പോൾ കേക്കും ചോക്ക്ലേറ്റും തിന്നും, കുട്ടികളില്ലാത്തപ്പോൾ മദ്യം (നിയമപ്രകാരമുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്: മദ്യം ആരോഗ്യത്തിനു ഹാനികരം) കുടിച്ചും ആഘോഷിച്ചു.

എവിടെ പോകണം?
മൂന്നാർ?
തേക്കടി?
ഊട്ടി?
വയനാട്?

ആകെയുള്ളത് ഒരാഴ്ച്ചയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം. ആഘോഷിക്കാനുള്ളത് മാസങ്ങളുടെ വിനോദവും.
‘കുട്ടികൾക്ക് വിട്ടു കൊടുക്കാം. അവരല്ലെ കുറെ നാളായി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നത്’ - ജെസ്സി വളരെ കൂളായി പറഞ്ഞു.

ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ അന്നത്തെ കുട്ടികളെ പോലെയല്ല. ഇവരെ തോല്പ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇവർക്ക് ഗൂഗിളുണ്ട്!. അവർ തിരെഞ്ഞു, സഹപാഠികളുമായി ചർച്ച ചെയ്തു. ഒടുവിൽ വിധി പ്രസ്താവിച്ചു.
‘ഊട്ടി!!’ - മൂത്തവൻ.
‘എങ്കിൽ കൊടൈക്കനാലും!!’ - ഇളയവൻ തന്റെ വോട്ടും വിനിയോഗിച്ചു.

താൻ വിചാരിച്ചത് തന്നെയാണല്ലോ ഈ കുട്ടിക്കശ്മലന്മാർ കൊണ്ടു വന്നത്!. പാലു കുടിച്ചാലോ എന്നു വിചാരിക്കുമ്പോഴേക്കും വൈദ്യൻ കല്പിച്ച് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!. എങ്കിലും അമിതാഹ്ലാദം പുറത്ത് കാട്ടാതെ അയാൾ പറഞ്ഞു,
‘ഓക്കെ..എല്ലാം നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം..’

അപ്പോൾ തന്നെ അയാൾ ഫേസ്ബുക്കിലൂടെ ലോകത്തോട് പ്രഖ്യാപിച്ചു, ‘ഇതാ ഞാനും എന്റെ കുടുംബവും തണുത്ത ഊട്ടിയിലേക്ക്..’ - കൂട്ടത്തിൽ പണ്ട് അധ്യാപകന്റെ അടി പേടിച്ച് മനപ്പാഠമാക്കിയ, ഇപ്പോഴും അർത്ഥമെന്തെന്നറിയാത്ത ഏതോ ഒരു കവിതയുടെ നാലു വരികളും.

കമന്റുകളുടെ മലവെള്ളപ്പാച്ചിൽ കണ്ട് ജോൺ സക്കറിയ ‘ഞാനിത്രയും പോപുലറാണെന്നതറിഞ്ഞില്ലല്ലോ. കുറച്ച് മുൻപേ ഫേസ്ബുക്ക് ഉപയോഗിച്ച് തുടങ്ങേണ്ടതായിരുന്നല്ലോ’ എന്നൊക്കെ ഓർത്തു വ്യസനിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം ‘പോട്ടെ, ഇപ്പോഴെങ്കിലും ആ മഹാസത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞല്ലോ’ എന്ന് സ്വയം ആശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തു.

വാടകയ്ക്കെടുത്ത ഒരു ടാറ്റാ സുമോയിൽ കുടുംബം യാത്രയായി.
മലയുടെ തുമ്പ്, കായലിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് ‘ഇപ്പോ വീണു കളയുവേ’ എന്ന ഭാവത്തിൽ നില്ക്കുന്ന തെങ്ങുകൾ..ഇവയൊക്കെ മൊബൈലിൽ ഫോട്ടോ എടുത്ത് അപ്പപ്പോൾ തന്നെ ഫേസ്ബുക്കിൽ അഭിമാനത്തോടെ ഷെയർ ചെയ്തു നിർവൃതിയടഞ്ഞു. ‘ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യയെ കൊണ്ടു തോറ്റു’ എന്നു അപ്പോഴൊക്കെ മനസ്സിൽ പറയുകയും ചെയ്തു.

ഊട്ടിയിൽ അങ്ങോളമിങ്ങോളം ഓടി നടന്നു. മലയും, തടാകവും കണ്ണു തുറന്നു കാണും മുൻപെ മൊബൈൽ ഫോണിനു ഇരയായി. ഫേസ്ബുക്കിനു ആഹാരവും. തടാകത്തിലൂടെയുള്ള ബോട്ട് യാത്ര, മസാല ചായ കുടിക്കുന്നത്, കുതിരപ്പുറത്തുള്ള യാത്ര, കുരങ്ങന്മാരുടെ ചിത്രങ്ങൾ (എന്തു കൊണ്ടാണ്‌ കുരങ്ങന്റെ ചിത്രത്തിനു തന്റെ ചിത്രത്തിനേക്കാൾ ലൈക് കിട്ടിയതെന്ന് ജോണി കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചിട്ട് ഉപേക്ഷിച്ചു). ജെസ്സിയോടൊത്ത് നിന്നും, ഇരുന്നും, മടിയിൽ തല ചായ്ച്ച് കിടന്നും ഫോട്ടോകൾ എടുത്ത് ‘ഇനിയുമൊരങ്കത്തിനുണ്ട് ബാല്യം’ എന്നൊരു ക്യാപ്ഷനും കൊടുത്ത് ഫേസ്ബുക്കിൽ ചാർത്തി. സുഹൃത്തുക്കൾ..അവർ അസൂയ കൊണ്ട് പുളയണം..‘കണ്ടോടാ ഞാൻ കിടന്ന് സുഖിക്കുന്നത്’ എന്നു വരെ നിയന്ത്രണം വിട്ട് എഴുതി പോകുമോ എന്നയാൾ ഭയപ്പെട്ടു.

വഴിയിൽ നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്ന വില കുറഞ്ഞ സാധനങ്ങൾ ഒരു ആവശ്യമില്ലെങ്കിൽ പോലും കച്ചവടക്കാരനുമായി ദീർഘനേരം വിലപേശി വാങ്ങുകയും അതെല്ലാം കൂട്ടിയിട്ട് ഫോട്ടോ എടുത്ത് ഫേസ്ബുക്കിൽ ലൈക്കും കമന്റും വാരിക്കൂട്ടിയയാൾ. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ താൻ ഇവിടെ വന്നത് തന്നെ ഫോട്ടോ എടുക്കാനും അതെല്ലാം ഫേസ്ബുക്കിൽ ഇടാനും മാത്രമായിരുന്നോ എന്നു പോലും അയാൾക്ക് സംശയം തോന്നി പോയി. എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നതു കൊണ്ട് ആ സംശയം ആരോടും പങ്കു വെയ്ക്കണ്ട എന്നയാൾ ബുദ്ധിപൂർവം തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷെ ഒരോ ലൈക്കും ഒരോ കമന്റും അയാളെ ഹരം കൊള്ളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അതൊരു ലഹരിയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും.

മഞ്ഞു മലകളോട് വിട പറയുന്ന ഫോട്ടോയും പോസ്റ്റ് ചെയ്ത് അയാൾ തിരികെയുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചു. ഇനി വീണ്ടും ഓഫീസ്..വീട്..വീട്..ഓഫീസ്. ‘ഇതിൽ നിന്നൊരു മോചനമില്ലെ കർത്താവെ’ അയാൾ ദയനീയതയോടെ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു.

മക്കൾ വാഹനത്തിന്റെ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ച്ചകൾ ആർത്തിയോടെ നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജെസ്സി വായും പൊളിച്ച് തോളിൽ ചാരിയിരുന്നുറങ്ങുന്നു. ‘ഞാനെത്ര ഭാഗ്യവാനാണ്‌’ അയാൾ സന്തോഷക്കണ്ണീർ അടക്കാൻ പാടു പെട്ടു.

സുമോക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള പൈസയും കൊടുത്ത് വീട്ടിൽ കയറാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. വാതിൽ തുറക്കാൻ താക്കോൽ എടുത്തു വെച്ചപ്പോൾ എവിടെയോ എന്തോ ഒരു പന്തികേട് പോലെ. വീട്ടിനകത്തേക്ക് കയറിയിപ്പോൾ തനിക്ക് വീടു മാറിപ്പോയോ എന്നു പോലും സംശയമായി. ടിവി ഇരിക്കുന്ന ടേബിൾ നല്ല വൃത്തിയായി ഇരിക്കുന്നു. മറ്റൊന്നുമല്ല, ടി വി അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു!. ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിലായി - മ്യൂസിക് സിസ്റ്റവും ടിവിയുടെ വഴി പിന്തുടർന്നിരിക്കുന്നു!. അകത്തെ മുറിയിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്ന മേശവലിപ്പുകൾ, കുത്തിത്തുറന്ന അലമാരകൾ..താഴേയും കട്ടിലിലും കിടക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ..അടുക്കളയിൽ സവാള അരിഞ്ഞതിന്റെ ബാക്കിപത്രം..ഉണങ്ങിയ, പിളർന്നു കിടക്കുന്ന മുട്ടത്തോടുകൾ..ഫ്രിഡ്ജ് വലിച്ചു നിരക്കിയതിന്റെ പാടുകൾ നിലത്ത് കാണുന്നുണ്ട്..

ഭൂമി കറങ്ങി തുടങ്ങി.
ജെസ്സിയുടെ നിലവിളി നാലു വീടും കഴിഞ്ഞ് ജങ്ക്ഷൻ വരെയെത്തി കഴിഞ്ഞു.
കുട്ടികൾ ‘അതു കാണുന്നില്ല..ഇതു കാണുന്നില്ല..’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നു..
വെള്ളം..വെള്ളം..എവിടെ വെള്ളം..അയാൾ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ വെള്ളം നിറച്ചു വെച്ചിരുന്ന കൂജ തിരെഞ്ഞു പോയി.

അവിടെ വെച്ചിരുന്ന ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക് പൂച്ചെട്ടിക്കു താഴെയായി..ഒരു തുടിപ്പ്..തല നീട്ടി നില്ക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കടലാസ്. അയാൾ വേഗമതെടുത്തു.

വെറും ഒരു വാചകം മാത്രമെ അതിലുണ്ടായിരുന്നു.
വിട്ടു നില്ക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു,
‘Thanks for your facebook status’..അതിനു പിന്നാലെ ഒരു സ്മൈലിയും..

ഭൂമി വീണ്ടും കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി..
ഇപ്രാവശ്യം കുറച്ചു കൂടി വേഗത്തിലാണോ എന്നയാൾക്ക് സംശയം തോന്നി..

Post a Comment

Tuesday, 17 December 2013

ഒരു സത്യം പറയട്ടെ!


ഉള്ളിലൊരു നാളം, ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞു ഞാൻ
ഉള്ളിലേക്കെത്തി, നോക്കുന്നുവെപ്പൊഴും.

കാണുന്നു ഞാനതിൻ ദിവ്യപ്രകാശം,
ഉൾക്കണ്ണു, തുറന്നു ഞാൻ നോക്കുന്ന നേരം.

ചിലരോ ചൊല്ലുന്നു പേരതിൻ ‘സത്യം’
ചിലരോ ചൊല്ലുന്നു ‘ദേഹി’ എന്നും..

ഉള്ളിലതില്ലെന്നു പറയില്ലയാരും,
സ്വയമൂതി കെടുത്താതിരിക്കുവോളം..

ഉറക്കെ പറയുന്നു ഞാനതിൻ നാമം!
പ്രപഞ്ചമെന്നാണതിൻ പേരെന്റെ കൂട്ടരെ!

അറിയുന്നു ഞാനീ പ്രപഞ്ചമെന്നുള്ളിൽ,
നിറയുന്നു സത്യത്തിൻ ദീപമായെന്നും!

പറയട്ടെയുച്ചത്തിൽ ലോകം മുഴുക്കെയും,
നീയുമീ ഞാനും - ഒന്നെന്ന സത്യം!

Post a Comment

Wednesday, 4 December 2013

ചിറകില്ലാത്തവർ


ചിറകില്ലാതാണവർ പറന്നു വരിക..
മോഹങ്ങളെ കുറിച്ചല്ല ഞാൻ പറയുന്നത്..
സ്വപ്നങ്ങളെ കുറിച്ചുമല്ല..
ഗന്ധർവ്വന്മാരെയോ യക്ഷന്മാരെയൊ കുറിച്ചല്ല..
കാറ്റിനെ കുറിച്ചോ, കരിയിലകളെ കുറിച്ചോ അല്ല..

അവർ അരൂപികളാണ്‌..
എങ്കിലും അവർക്ക് സൗന്ദര്യമുണ്ട്!
ദൃശ്യമല്ലാത്ത സൗന്ദര്യം!
അവ സംസാരിക്കുകയില്ല..
അവ പാടുകയില്ല..
പക്ഷെ..
അവരുടെ സംഗീതം നിങ്ങൾ കേൾക്കും!
അവ നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ സ്വപ്നങ്ങൾ വിതറും!

അറിഞ്ഞു കൊള്ളൂ!
ചിറകു മുളയ്ക്കുക നിങ്ങൾക്കാണ്‌!
അവയത്രെ..കവിതകൾ..





Post a Comment