Saturday, 30 April 2016

ദമയന്തി സ്വപ്നം കാണുകയാണ്‌


ഉറക്കമുണർന്നയുടൻ ദമയന്തി തലയ്ക്കൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന കട്ടികൂടിയ ചട്ടയോടു കൂടിയ പുസ്തകം തിരഞ്ഞു. വിരലുകൾക്ക് ആ പുസ്തകം പരിചിതമാണ്‌. ആ പുസ്തകത്താളുകളിലാണവൾ നിത്യവും സ്വപ്നങ്ങളെ പകർത്തി വെയ്ക്കുക. വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു സ്വഭാവം. എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ സോപ്പ്കുമിളപ്പുറത്തെ നിറങ്ങൾ മാഞ്ഞു പോകുന്നത് പോലെ സ്വപ്നം അലിഞ്ഞിലാതാവും.
‘നീ ഇതൊക്കെ എഴുതി വെയ്ക്കുന്നതല്ലാതെ എപ്പോഴെങ്കിലും അതൊന്നെടുത്ത് വായിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ?’
അവൾക്ക് തന്നെയറിയില്ല താനെന്തിനാണ്‌ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തി വെയ്ക്കുന്നതെന്ന്. എന്നാൽ ആ പ്രവൃത്തി ഒരിക്കലുമൊഴിവാക്കാനവൾക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
‘വയസ്സുകാലത്ത് വായിക്കാം’
അതായിരുന്നു സ്ഥിരം മറുപടി. അവളുടെ അമ്മയും, സഹോദരിയുമായിരുന്നു മുൻപ് സ്വപ്നപുസ്തകത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് അവളെ പരിഹസിച്ചിരുന്നത്. വിവാഹശേഷം അതു ദാസ് ഏറ്റെടുത്തു. അല്പം മുൻപ് കണ്ട സ്വപ്നം പായല്‌ പോലെ മനസ്സിലിപ്പോഴും പിടിച്ച് കിടക്കുന്നുണ്ട്.

ഇത് രണ്ടാമത്തെയോ മൂന്നാമത്തെയോ തവണയാണ്‌ ദമയന്തി ആ യുവതിയെ കാണുന്നത്. കണ്ടു എന്നേ പറയാനാക്കൂ. മുഖം അപ്പോഴെല്ലാം അവ്യക്തമായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാവും അവളുടെ മുഖം തനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നത്?. ഒരു നിമിഷം എന്തോ ഓർത്തിട്ടവൾ ഒന്നുമെഴുതാതെ പുസ്തകം മടക്കി വെച്ചു. പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് ബാൽക്കണിയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, മാർബിൾ പാകിയ നിലത്ത് നിന്നും തണുപ്പ്, കാലിലൂടെ പതിയെ പിടിച്ചു കയറുന്നതറിഞ്ഞു. ഏഴാം നിലയിൽ നിന്നു കൊണ്ട് പുറത്തെ പതിവ് കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കാണ്ണോടിച്ചു. ഒരേ വഴി, ഒരേ യാത്രക്കാർ, ഒരേ പക്ഷികൾ, ഒരേ നിറങ്ങൾ, ഒരേ ശബ്ദങ്ങൾ.. എല്ലാം എന്നത്തേയും പോലെ തന്നെ. ഒരേ താളത്തിൽ, ഒരേ ക്രമത്തിൽ. ഒരേ പോലെ. കണ്ണ്‌ കാഴ്ച്ചകളിൽ അലസമായി എന്തൊ പരതുമ്പോഴും അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ തെളിഞ്ഞു മറഞ്ഞ വെളുത്ത വസ്ത്രമണിഞ്ഞ യുവതിയുടെ മുഖം ഓർത്തെടുക്കാനൊരു വട്ടം കൂടി ശ്രമിച്ചു. സ്ലേറ്റിൽ ചോക്കു കൊണ്ടെഴുതിയത് പാതിമായ്ച്ചതു പോലെയായിരുന്നു മുഖം. അവ്യക്തം. എന്നാൽ ശബ്ദം പരിചിതവും. യുവതി ധരിച്ചിരുന്ന നീണ്ട, വെളുത്ത നിറമുള്ള വസ്ത്രത്തിനു കിന്നരികളുണ്ടായിരുന്നു, ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ വധുവിന്റെ വിവാഹവസ്ത്രത്തിന്റേതു പോലെ. ദമയന്തി സ്വപ്നവ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. അതേക്കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ കമ്പോളത്തിൽ ലഭ്യമാണെന്നറിഞ്ഞതാണ്‌. മനപ്പൂർവ്വം ഒഴിവാക്കുകയായിരുന്നു. നടന്നു പോകുമ്പോൾ പിന്നിലെ കാലടിപ്പാടുകൾ മാഞ്ഞു പോവുക, കറുത്ത കുതിരപ്പുറത്തിരുന്ന് പായുമ്പോളതിനു ചിറകുകൾ മുളച്ച് ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയരുക, ജലത്തിലെന്ന പോലെ പോലെ വായുവിലും നീന്തി പോവുക. ഇതിനൊക്കെ എന്തർത്ഥമാണ്‌?. അതേക്കുറിച്ചാരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കാൻ കൂടി അവൾ മടിച്ചു.

ദമയന്തി ഈ തുറമുഖപട്ടണത്തിലേക്ക് കൂടുമാറിയിട്ട് രണ്ടു മാസങ്ങളും ഏതാനും ആഴ്ച്ചകളും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഇവിടത്തെ കാഴ്ച്ചകളും, ശബ്ദങ്ങളും..എന്തിനു? ഗന്ധങ്ങൾ പോലും പരിചിതമായി കഴിഞ്ഞു. നങ്കുരമിടാൻ വരുന്ന കപ്പലുകളുടെ ഹോണുകളുടെയും,  മറ്റു ശബ്ദങ്ങളെ കീറി മുറിച്ചെത്തുന്ന മൂർച്ചയേറിയ ഫാക്ടറി സയറണിന്റെയും, നിശ്ചിത ഇടവേളകളിൽ മുഴങ്ങുന്ന സ്കൂൾ ബെല്ലുകളുടേയും ശബ്ദങ്ങൾ. ഇവിടെയെല്ലാം മടുപ്പിക്കുന്ന, സമയനിഷ്ഠയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ. ചിലപ്പോൾ തോന്നാറുണ്ട് ഈ മടുപ്പിക്കുന്ന ശബ്ങ്ങളും നിലച്ചു പോയാലെന്തു പറ്റുമെന്ന്. ദാസ് വരുവാൻ ഇനിയും മണിക്കൂറുകൾ ബാക്കി. ഇവിടെ സമയം അടിവെച്ചടിവെച്ച് നടക്കുന്നില്ല. ഇഴയുകയാണ്‌. ക്ലോക്കിലെ സൂചികളിൽ പോലും തളർച്ച കാണാം. അവൾ തിരികെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ദാസിന്റെ പുസ്തശേഖരമുണ്ടവിടെ. പുസ്തകങ്ങളും തന്നെ പോലെയാണ്‌. സ്പർശനം കാത്തിരിക്കുന്നു. ഒരു തരം മടുപ്പിക്കുന്ന തപസ്സ്. ദമയന്തി തന്റെ സ്വപ്നപുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചോർത്തു. താനിത് എന്നു മുതലാണ്‌ എഴുതി തുടങ്ങിയത്?. എഴുതി വെയ്ക്കുന്നതല്ലാതെ പിന്നൊരിക്കൽ പോലും അതെല്ലാമെടുത്ത് വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സമയക്കുറവായിരുന്നില്ല കാരണം. ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നെന്ന മട്ടിൽ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കുത്തൊഴുക്കായിരുന്നു. താൻ സ്വപ്നങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുകയാണോ അതൊ..സ്വപ്നങ്ങൾ തന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണോ? താനുറങ്ങുന്നതും കാത്ത്?. ഒരുപക്ഷെ ആരും തന്നെ ഇത്രയും സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല. കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ കൂട്ടുകാരികൾ കണ്ണ്‌ മിഴിച്ചു നില്ക്കുന്നവതവളോർത്തു. അവർക്കാർക്കും പറയാൻ ഇത്രയും സ്വപ്നങ്ങളില്ലാത്തതെന്താണ്‌?. ഇതിനു മുൻപൊരിക്കലും അവൾ സ്വപ്നങ്ങളെ കുറിച്ച് ഇത്രയും ശ്രദ്ധയോടെ, ഗൗരവത്തോടെ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. പലപ്പോഴും മുറിഞ്ഞു പോയ സ്വപ്നത്തിന്റെ ശേഷഭാഗം കാണാൻ കണ്ണുകളിറുക്കിയടച്ച്, തല വഴി പുതപ്പ് മൂടി കിടന്നിട്ടുണ്ട്. അത്ഭുതമെന്ന പോലെ മുറിഞ്ഞു പോയ സ്വപ്നം കൂടിച്ചേരാനെന്ന വണ്ണം കയറി വരികയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. തനിക്ക് മാത്രമെന്താണിത്രയും സ്വപ്നങ്ങൾ?. ദാസ്.. ദാസിനു എപ്പോഴും തിരക്കു തന്നെ. ദാസുമായുള്ള വിവാഹം..അതു പ്രേമവിവാഹമാണൊ അല്ലയോ എന്നത് ഇപ്പോഴും തിരിച്ചറിയാനാവുന്നില്ല. ഇവിടെ വന്നിട്ട് എത്ര തവണയാണ്‌ നഗരക്കാഴ്ച്ചകൾ കാണാൻ പോയത്?. ബാൽക്കണി കാഴ്ച്ചകൾ കാണാൻ മാത്രമാണൊ താനിവിടെ?. രാവിലെ ദാസിനു വേണ്ടി ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കണം, ദാസിനു വേണ്ടി വസ്ത്രങ്ങൾ ഇസ്തിരി ഇട്ടു വെയ്ക്കണം. ദാസിനു വേണ്ടി പ്രാതലൊരുക്കണം. വൈകുന്നേരം വന്നാൽ കഴിക്കാൻ പലഹാരങ്ങൾ. താൻ ഇവിടെ ആരാണ്‌?. താൻ ദമയന്തി അല്ല, ദാസിയാണ്‌. ദാസിന്റെ ദാസി.

കിടപ്പുമുറിയിലെ ജീവിതം..അതു മറ്റൊരു വിധത്തിലാണിപ്പോൾ. കൗമാരകാലത്ത് കണ്ട പകൽക്കിനാവുകളെല്ലാം പകൽക്കിനാവുകളായി തന്നെ നില്ക്കുന്നു. ബോൺസായ് വൃക്ഷങ്ങളെ പോലെ വളരാനാകാതെ. വളർച്ച നിലച്ച സ്വപ്നങ്ങൾ.
“വല്ലാത്ത ക്ഷീണം” ദാസ് വന്നു കയറുമ്പോൾ പറയുന്ന സ്ഥിരം വാചകങ്ങളിൽ ഒന്ന്. ഇപ്പോഴെല്ലാം പ്രവചിക്കാമെന്നായിരിക്കുന്നു. കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ നീണ്ട കോൺഫറൻസുകളേയും, സൈറ്റുകളിലേക്കുള്ള യാത്രകളേയും ശാപവാക്കുകൾ കൊണ്ട് മൂടും . ദാസ് തന്നെയല്ലെ താത്പര്യമെടുത്ത് ഇവിടെക്ക് വന്നത്?. എന്നിട്ട്..
ഈയിടെയായി ദാസിന്റെ പ്രവൃത്തികളിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ട്. അതോ അതു വെറും തോന്നലാണോ?. ഉറക്കവും, മടുപ്പും, സ്വപ്നങ്ങളും, ചടഞ്ഞുള്ള ഇരുപ്പുമെല്ലാം തന്നെ മറ്റാരോ ആയി മാറ്റുകയാണ്‌.

വരിവരിയായി പുസ്തകങ്ങൾ ചാഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഷെല്ഫിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കേട്ടു,
“തനിക്കാ ഷെല്ഫിലുള്ള ബുക്ക്സൊക്കെ ഒന്നെടുത്ത് വായിച്ചൂടെ?”. ആ വാക്കുകൾ ഷെല്ഫിനുള്ളിൽ നിന്നും വരുന്നതാണ്‌. ദാസ് പറഞ്ഞത് ഷെല്ഫിനുള്ളിൽ എന്നോ കുടുങ്ങി പോയിട്ടുണ്ടാവും. താൻ അങ്ങോട്ട് നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം അത് കേൾക്കാം. അവൾ ചെന്ന് പുസ്തകങ്ങളുടെ നിരയിലേക്ക് നോക്കി. അധികവും ഇംഗ്ലീഷ് പുസ്തകങ്ങൾ. അതും ചാരക്കഥകളും, ഡിക്ടക്റ്റീവ് നോവലുകളും. അവൾ വന്നയിടയ്ക്ക് ഉത്സാഹപൂർവ്വം വായിച്ചു നോക്കിയതാണ്‌. കഥകളെല്ലാം ഒരേ പോലെ ഇരിക്കുന്നു എന്നു താമസിയാതെ തോന്നി തുടങ്ങി. ആർക്കാണ്‌ ചാരന്മാരുടെ കഥകൾ വായിക്കാനിത്രയും താത്പര്യം?. ആ കഥകൾ വായിച്ചു തുടങ്ങിയതു കൊണ്ടാവാം ഒരു ചാരന്റെ മനസ്സായിരിക്കുന്നു തനിക്ക്. കുറച്ചു നാളുകളായി ചില ഒളിച്ചുകളികൾ എവിടെയോ നടക്കുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു. ചിലപ്പോൾ സംശയങ്ങളാവും. സംശയം ഒരു രോഗമാണ്‌. അതോ രോഗമുണ്ടെന്നത് ഒരു സംശയമോ?..

പുസ്തകത്താളുകൾ മറിക്കും പോലെ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട ചിത്രങ്ങളിലൂടെ അവൾ മനസ്സോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പല നിറങ്ങളിലാണ്‌ സ്വപ്നങ്ങൾ. ചിലപ്പോൾ ഇളം പച്ച നിറം, ചിലപ്പോൾ മണ്ണിന്റെ നിറം. ആ യുവതിയെ കണ്ടത് പുകമഞ്ഞിനുള്ളിലാണ്‌. അവളെ ഇതിനു മുൻപ് ഒരു സ്വപ്നത്തിനും കണ്ടിട്ടില്ല. കടൽത്തീരത്തു കൂടി നടക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. തിരകളോട് ചേർന്ന്. താൻ പിന്നാലെയും. അവളുടെ നീണ്ട വസ്ത്രത്തിന്റെ അഗ്രം നനഞ്ഞ മണലിൽ തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു. തീരത്ത് പതിയുന്ന കാൽപ്പാടുകൾ. അവ മായ്ക്കുന്ന തിരകൾ.

അവൾ എന്തോ പറയാൻ വേണ്ടിയെന്നോണം മുഖം തിരിച്ചതാണ്‌. അപ്പോഴേക്കും തുറമുഖത്തെത്തിയ വിവരമറിയിച്ച്, ഒരു കപ്പൽ, മൂർച്ചയേറിയ ഹോൺ ശബ്ദം കേൾപ്പിച്ചു.
അവൾ എന്താവാം പറയാൻ തുനിഞ്ഞത്?
ദമയന്തി കട്ടിൽ ചെന്നു മലർന്നു കിടന്നു കണ്ണുകളടച്ചു.
അവൾ വീണ്ടും വരും..അവൾക്ക് വരാതിരിക്കാനാവില്ല..
മുറികൂടാൻ വരുന്ന സ്വപ്നത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗവും കാത്ത് ദമയന്തി കിടന്നു.
ജനാല വഴി വന്ന കാറ്റ്, ഇളം നിറമുള്ള വിരികൾ വകഞ്ഞു മാറ്റി അകത്തേക്ക് കടന്നു ചെന്നു. തണുത്ത കാറ്റേല്ക്കുമ്പോൾ ദമയന്തി വീണ്ടും നടന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഏതാനും ചുവടുകൾ മുന്നിലായി വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച യുവതിയും. ഒറ്റയടി പാതയിലൂടേയാണ്‌ നടക്കുന്നത്. ഇരുവശത്തുമുള്ള കുറ്റിച്ചെടികളിൽ പൊടിമണ്ണു പുരണ്ടിരിക്കുന്നു. കുറെ ദൂരം നടന്നിട്ടും രണ്ടു പേരും ഒന്നും പറയുകയുണ്ടായില്ല. പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ പോയവൾ നിന്നു. ദമയന്തിയും. അവൾ തിരിഞ്ഞു ദമയന്തിയുടെ നേർക്ക് നോക്കി. ദമയന്തി മുന്നിലേക്ക് തല നീട്ടി നോക്കി. വഴി അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി ഇവൾ തിരിച്ചു നടക്കാൻ പോവുകയാവും. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് അപ്പോഴാണ്‌ നോക്കിയത്. മുഖം ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായില്ല.

യുവതി ചോദിച്ചു,
“നീ എന്തിനാണ്‌ എപ്പോഴും എന്റെ പിന്നാലെ വരുന്നത്?”
“ഞാൻ നിന്റെ പിറകെ വന്നതൊന്നുമല്ല. വന്നപ്പോൾ നീ മുന്നിലായി പോയതാണ്‌”
“എങ്കിൽ പിന്നെ നിനക്ക് ഈ വഴി ഇവിടെ തീരുകയാണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നില്ലെ?”
“ആദ്യമായിട്ടാണ്‌.. ഞാനിവിടെ..പ്രത്യേകിച്ച് എവിടെയെങ്കിലും പോകാനായിട്ട് നടന്നതല്ല..അതു കൊണ്ട് എനിക്ക് എല്ലാ വഴിയും പുതിയതാണ്‌”
യുവതി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. നിർത്താതെ ചിരിച്ചു.
എന്തിനാണിവൾ ചിരിക്കുന്നത്?.
ചിരിയാണെങ്കിലും അത് കാണുമ്പോൾ താനെന്തോ തെറ്റോ വിഡ്ഢിത്തമോ ചെയ്തു എന്ന തോന്നലുണ്ടാവുന്നു. അതു മാത്രമല്ല ചെറുതായി പേടിയും തോന്നുന്നുണ്ട്.

“നീയെന്തിനാ ചിരിക്കുന്നത്?” ദേഷ്യത്തോടെയാണ്‌ ചോദിച്ചത്.
“നീ ഇങ്ങനെ ആയി പോയല്ലോ ദമയന്തീ..“ അതു പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഇവൾക്കെങ്ങനെ എന്റെ പേരറിയാം?

”സത്യത്തിൽ നിനക്ക് അറിയില്ലെ എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്ന്?. അതോ നിന്റെ കല്യാണം പോലെ ആയോ ഇതും?“
”നീ എന്താ പറയുന്നതെന്ന് ? എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല“
”ശരിക്കും ദാസിനോട് ഇഷ്ടം തോന്നിയിട്ട് കല്ല്യാണം കഴിച്ചതാണോ?“ അതു ചോദിക്കുമ്പോഴും യുവതിയുടെ മുഖത്ത് നിന്നും ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്ന് ദമയന്തി ശ്രദ്ധിച്ചു.

എന്തു ചോദ്യമാണിത്?. ഇതൊക്കെ എങ്ങനെയാണ്‌ ഇവൾ അറിയുന്നത്?. ഇവൾ ആരാണ്‌?. എന്തിനാണ്‌ ഇവൾ ഇതൊക്കെ അറിയുന്നത്?

”ങാ..ഇഷ്ടം തോന്നിയിട്ടു തന്നെ“ ഇതിലിത്ര അതിശയിക്കാനെന്തിരിക്കുന്നു എന്ന മട്ടിലാണവൾ പറഞ്ഞത്.

”ഏയ് അല്ല!!..നിന്നോട് അയാൾ വന്നു ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞു. നീ ഇഷ്ടമാണെന്നു തിരിച്ചും പറഞ്ഞു. അതല്ലെ നടന്നത്?.“
”അതെ..എനിക്കിഷ്ടമായിട്ടാണല്ലോ ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്“
”പക്ഷെ അതിനു മുൻപ് പലപ്പോഴും നീ അയാൾ കണ്ടിരുന്നതല്ലെ? അപ്പൊഴൊന്നും നിനക്ക് ഈ പറയുന്ന ഇഷ്ടം ഒന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ലല്ലോ..പിന്നെ അയാൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രം എങ്ങനെയാണ്‌ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പോയത്?“ ഇപ്പോൾ യുവതിയുടെ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയുണ്ട്.

”അത്...അത്..എനിക്കറിയില്ല..“
”എന്നാൽ നിനക്ക് അറിയാമായിരുന്ന വേറൊരു കാര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു..പറയട്ടെ?..നീ അതും മറന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവും!“
”എന്താണ്‌?“
“നിന്റെ ദാസിനു ശ്രുതി എന്നൊരു പെൺകുട്ടിയുമായി ഒരു ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നോ?..എന്താ നിനക്ക് അതൊന്നും അറിഞ്ഞൂടാ എന്നാണൊ പറയാൻ വരുന്നത്?”
“അല്ല..അത്..എനിക്കറിയാമായിരുന്നു..”
“എന്നാൽ ദാസ് അവളെ തള്ളിപറഞ്ഞതും, അവൾ നിങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ വന്നിരുന്ന കരഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടാവും..ഇല്ലെ?”
“..അത്..ശരിയാണ്‌..അവൾ ഒരു പാട് കരഞ്ഞു..എന്തിനാണ്‌ ദാസ് അവളെ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതെന്ന് ഞാനടക്കം പലരും ഒരുപാട് പ്രാവശ്യം ചോദിച്ചതാണ്‌..പക്ഷെ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല..”
“പക്ഷെ അവരു തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അന്നു എല്ലാർക്കും അറിയാമായിരുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ലെ?. അവർ പലപ്പോഴും പലയിടത്തും ഒന്നിച്ച് പോയിട്ടുള്ളത് നിനക്കും അറിയാമായിരുന്നില്ലെ?”
“അതൊക്കെ എല്ലാർക്കും അറിയാവുന്നതാണ്‌..പക്ഷെ ദാസ്..”
“എന്താ ദാസ് അവളെ ചതിച്ചില്ലെന്നാണൊ നീ പറഞ്ഞു വരുന്നത്?”
“അത്..അതെനിക്കറിയില്ല..”
“എന്നിട്ട് ഇതേ ദാസല്ലെ നിന്റെ അടുത്ത് വന്ന് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞത്?”
“ദാസ് എന്നോട് അതൊക്കെ പറയുന്നത് പിന്നീട് ഒരു പാട് നാളുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ്‌..പക്ഷെ എന്തോ എനിക്ക് ദാസ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് ഇഷ്ടമായി..”
“നീ അപ്പോഴേക്കും ശ്രുതിയെ കുറിച്ചുള്ളതെല്ലാം മറന്നോ?”
“എന്തോ..എനിക്ക് ശ്രുതിയേ കുറിച്ച് അപ്പോൾ ഓർക്കാനെ തോന്നിയില്ല..”
“നിന്നോട് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു ജോൺ..ഒരു ജോൺ സാമുവൽ..ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെ?”
“അയാൾക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു..പക്ഷെ എന്നോടത് പറയാനുള്ള ധൈര്യമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..“
”അപ്പോൾ ധൈര്യത്തോടെ വന്നു പറഞ്ഞ ദാസിനെ നിനക്ക് ഇഷ്ടമായി അല്ലെ?“ അതു പറഞ്ഞ് യുവതി ചിരിച്ചു.

”..സത്യത്തിൽ ദാസ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്താ തോന്നിയതെന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ ഓർക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല..“
”നിനക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നുണ്ടോ ദാസ് ശ്രുതിയെ ചതിച്ചതാണെന്ന്..“
”അങ്ങനെ ചോദിച്ചാൽ..ചിലപ്പോൾ ദാസ് അങ്ങനെ ചെയ്തിരിക്കാം..പക്ഷെ ഇപ്പോൾ അതെന്തിനാണ്‌..“
ദമയന്തിയുടെ സമീപത്തേക്ക് വന്ന് ഒരു രഹസ്യം പറയും പോലെ യുവതി പറഞ്ഞു,
”ദമയന്തീ...ഇതു ഓർത്തു വെച്ചോ..ഒരിക്കൽ ചതിച്ചവന്‌ ഒരിക്കൽ കൂടി ചതിക്കാൻ ഒരു പ്രയാസവുമില്ല..“
”ദാസ് അങ്ങനെ..“
അപ്പോഴേക്കും സ്കൂൾ ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദം സ്വപ്നത്തിനിടയിലേക്ക് അനുവാദമമില്ലാതെ വന്നു തുടർച്ചയായി മുഴങ്ങി.

ദമയന്തി കണ്ണു തുറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇത്തവണ ദമയന്തി പേനയോ പുസ്തകമോ തിരഞ്ഞില്ല. അവൾ..അവൾ എന്തൊക്കെയാണ്‌ പറഞ്ഞത്?. എന്തിനാണങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത്?.

ദമയന്തി ആ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങളുമായി കുറച്ച് നേരം കിടന്നു.
ഇതാദ്യമായാണ്‌ തന്നോട് ഒരാൾ സ്വപ്നത്തിൽ വന്ന് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതും അവ തന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ കൊളുത്തിയിട്ടു പോകുന്നതും.
ശരിക്കും ആരാണിവൾ?. എങ്ങനെയാണിവൾ ഇതെല്ലാമറിയുന്നത്?.
ഇനി ഈ ഫ്ലാറ്റ്..വളരെ പഴക്കമുള്ള ഫ്ലാറ്റാണ്‌..വല്ല പ്രേതബാധയും?.
തൊട്ടടുത്ത അപാർട്ട്മെന്റിൽ താമസിക്കുന്നത് ഒരു പഞ്ചാബി കുടുംബമാണ്‌. അവിടെ നിന്നും തന്റെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക്, അതും വാതിൽ വിടവിലൂടെ വരുന്നത് ശുദ്ധമായ നെയ്യിന്റെ മണം മാത്രം. ആരോട് ചോദിക്കാനാണ്‌ ഈ സംശയം?.
അവൾക്ക് ഉടൻ വിനീതയുമായി സംസാരിക്കണമെന്നു തോന്നി. ഇവിടെ വന്നശേഷം പരിചയപ്പെട്ട ഒരേയൊരു മലയാളി കുടുംബം അവളുടേതാണ്‌. ഗണപതി ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ചാണ്‌ പരിചയപ്പെട്ടത്. പക്ഷെ..അവളോട്‌ ഇതെങ്ങനെ ചോദിക്കും?..അതു മാത്രമല്ല, ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളോട് പലതും..അല്ല, എല്ലാം പറയേണ്ടി വരും..തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളോടുള്ള അഭിനിവേശത്തേക്കുറിച്ചും, ദാസിനെ കുറിച്ചും..പതിയെ പതിയെ തന്റെ ജീവചരിത്രപുസ്തകം മുഴുക്കെയും അവൾക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നു വെയ്ക്കേണ്ടി വരും.. അതിനു മാത്രം പരിചയം അവളോട് തനിക്കില്ല..പക്ഷെ..ആരോടെങ്കിലും..
ഈ സംശയം മുറുക്കി പിടിക്കും തോറും അസ്വസ്ഥത വളരുന്നു.

ദാസ് വരാൻ ഇനിയും മൂന്നാലുമണിക്കൂറുകൾ കൂടിയുണ്ട്.
ദാസിനായി നാലു മണി പലഹാരം!..ശരിക്കും നാലുമണി പലഹാരമല്ല..ഏഴുമണി പലഹാരമാണ്‌.
അവൾ സ്വപ്നചിന്തകൾ തൂത്തെറിഞ്ഞു അടുക്കളയിലേക്ക് വേഗം നടന്നു.

ഗ്യാസ് സ്റ്റൗവിലെ നീലനാളത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴും, പാത്രങ്ങളിൽ നിന്നും പാത്രങ്ങളിലേക്ക് കൈകൾ നിരന്തരം ചലിക്കുമ്പോഴും ദമയന്തി, യുവതി ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ പലഹാരത്തിനൊപ്പം തിരിച്ചും മറിച്ചുമിട്ട് ഇളക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരങ്ങളുണ്ടാവില്ല. പക്ഷെ ചോദ്യങ്ങൾ എല്ലാം ശരിയായ ചോദ്യങ്ങളാണ്‌. ഉത്തരങ്ങളെക്കാൾ ഊക്കും ശക്തിയുമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ.

അന്ന് ദാസ് വന്നപ്പോൾ ഏഴുമണി പലഹാരം തണുത്താറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പലഹാരം കഴിച്ച് ദാസ് അകത്തേക്ക് പോയി.
ഇത് എങ്ങനെയുണ്ടെന്നോ, ഉണ്ടാക്കിയത് നന്നായെന്നോ എന്നു കൂടി പറഞ്ഞില്ലല്ലൊ. ദാസ് മുറിയിൽ കയറി ലൈറ്റ് ഇടുന്നതും, പിന്നീട് ടൗവ്വലുമായി കുളിമുറിയിലേക്ക് പോകുന്നതും അവൾ നിർവ്വികാരതയോടെ നോക്കിയിരുന്നു.

ദാസിനോട് ചോദിക്കാം..ഇവിടെ മുൻപ് ആരെങ്കിലും..അവൾ ഫാനിലേക്ക് നോക്കി..
അല്ലെങ്കിൽ ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ ബാല്ക്കണിയിൽ നിന്നാരെങ്കിലും ചിറകില്ലാതെ താഴേക്ക്..
ചിലപ്പോൾ ഇപ്പോൾ ചോദിക്കുന്നത് ദാസിനു ഇഷ്ടമാവില്ല. പകൽ മുഴുവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഒരാൾ വരുമ്പോൾ വീട്ടിൽ പ്രേതബാധ ഉണ്ടോ എന്നു ചോദിക്കുന്നത് ശരിയാവില്ല. പിന്നീടെപ്പോഴാണ്‌ ചോദിക്കുക?. ഇനി ദാസിനെ ശരിക്കു കിട്ടുക ഊണു കഴിക്കുമ്പോഴോ കിടക്കാൻ പോകുമ്പോഴോ ആവും. ആ വേളകളിൽ ചോദിക്കാവുന്ന ചോദ്യമാണൊ ഇത്?!.
ശരിക്കും ഇതു ചോദിക്കാൻ തനിക്ക് സമയത്തിന്റെ ഇടവേള ഇല്ലാതെ ആയിരിക്കുന്നോ?!.
എത്ര ബാലിശമാണ്‌ തന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ?.
വെറും ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു പെണ്ണു വന്ന് എന്തൊക്കെയോ പറയുക..താൻ അതു കേട്ട പാതി കേൾക്കാത്ത പാതി..
എന്തു മണ്ടിയാണ്‌ താൻ?!

അന്നു രാത്രി ദാസിന്റെ നെഞ്ചത്ത് വിരലുകൾ കൊണ്ടുഴിയുമ്പോൾ അവൾ ഒരു ചോദ്യമേ ചോദിച്ചുള്ളൂ,
“എന്നെ ശരിക്കും ഇഷ്ടമല്ലെ?”
അതിനു മറുപടിയായി അയാൾ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ചുംബിച്ചു.
അത് എന്തുത്തരമാണെന്നോ, അതാണുത്തരമെന്നോ അവൾ ആലോചിച്ചതേയില്ല.

രാവിലെ ദാസ് യാത്ര പറഞ്ഞു പോയ്ക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ജന്നലിനരികിലിട്ടിരുന്ന കസേരയിൽ ചെന്നിരുന്നു. കൈയ്യിൽ ഒരു പുസ്തകവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പണ്ടെന്നോ വാങ്ങിയ ഒരു മലയാളം നോവൽ. ഇതു മൂന്നാമത്തെ തവണയാണവൾ വായിക്കുന്നത്. വായിച്ച് പകുതി ആവുമ്പോഴേക്കും ഇഷ്ടം നഷ്ടപ്പെട്ട് പോകുന്നു. പിന്നീട് പുസ്തകം കുറച്ച് നാൾ ഏതെങ്കിലും മേശപ്പുറത്ത് കമഴ്ന്നു കിടക്കും..പിന്നീടെടുത്ത് നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാ കഥാപാത്രങ്ങളും അപരിചിതരായി കഴിഞ്ഞിരിക്കും. വീണ്ടും ആദ്യം മുതല്ക്കേ..
എന്തിനാണിത്രയും കുഴഞ്ഞ കഥകൾ ആളുകൾ എഴുതുന്നത്?
പേരുകൾ മാറി പോകുന്നു.
ആര്‌ ആരോട് എന്തൊക്കെയാണ്‌ പറഞ്ഞതെന്ന് ഓർക്കാനാവുന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ വായിച്ചു പരിചയമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാവാം. കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും വലിയ വായനക്കാരി ശ്രുതി ആയിരുന്നു..അവളാണ്‌ പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചും എഴുത്തുകാരെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നത്..ശ്രുതിയെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ ദാസിനെ കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ ഓർത്തു പോകുന്നു..മുൻപ് അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ലല്ലോ..എല്ലാത്തിനും കാരണം അവളാണ്‌..അവൾ..
അവൾ ചോദിച്ചതിനു എനിക്ക് ഒരു മറുപടിയും പറയാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ..
അപ്പോൾ ഒരു കാര്യം അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇതാദ്യമായാണ്‌ താൻ ഒരു സ്വപ്നം ഇത്രയും വ്യക്തമായി ഓർക്കുന്നത്!.
അതും ഇത്രയും നേരം കഴിഞ്ഞും!.
ഈ ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമാണ്‌ എഴുതി വെയ്ക്കാതിരുന്നത്. എന്നിട്ടും..

വീട് മുഴുവൻ വാക്വം ക്ലീൻ ചെയ്യുമ്പോഴും, ക്ഷീണിച്ച് സോഫയിലിരിക്കുമ്പോഴും ചിന്തകൾ സ്വപ്നത്തിലെ യുവതിയെ മുറുക്കെ പിടിച്ചിരുന്നു. അവൾ സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്നുറങ്ങി പോയി.

ഇത്തവണ അവർ ഒരു മേശയ്ക്ക് ഇരുപുറത്തുമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്തവണയും യുവതിയുടെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ദമയന്തിയാണാദ്യം സംസാരിച്ചത്.

“നീയെന്തിനാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
“എന്താ ഞാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമല്ലെ?”
“അതെനിക്കറിയില്ല”
“എന്നാൽ ഞാൻ വേറൊരു സത്യം പറയാം”
“എന്തു സത്യം?”
“നീയറിയാത്ത ഒരു സത്യം!” അതു പറഞ്ഞ് യുവതി ചിരിച്ചു.

ദമയന്തി അവളുടെ ചിരി ശ്രദ്ധിക്കുമ്പോൾ യുവതി തുടർന്നു.
“ഇന്നലെ നിനക്കറിയാത്ത ഒരാൾ നിന്റെ ഭർത്താവിനോടൊപ്പം കാറിലുണ്ടായിരുന്നു”
“അതു നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം?”
“അതെന്തോ ആയിക്കോട്ടേ, നിനക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വാസമായിട്ടില്ല അല്ലെ?”
“ദാസിന്റെ കാറിൽ ഓഫീസിലെ ഏതെങ്കിലും സ്ത്രീകൾ പോയിട്ടുണ്ടാവും. അതിനിപ്പോഴെന്താണ്‌?”
“ആ പറഞ്ഞതിൽ പകുതി സത്യമാണ്‌..പക്ഷെ അവർ പോയത് ബീച്ചിലേക്കാണെങ്കിലോ?”
“നീ വെറുതെ കള്ളം പറയുവാണ്‌”
“നീ കാറിൽ പോയി നോക്കൂ..ബീച്ചിലെ മണൽ കണ്ടാൽ അറിയാൻ പറ്റുമല്ലോ”

തുറമുഖത്ത് നിന്നും വീശിയ കാറ്റിന്റെ കൈകൾ ജനാലവിരി ഉയർത്തി മാറ്റി ദമയന്തിയുടെ മുഖത്ത് വന്നു തലോടിയതും അവൾ കണ്ണു തുറന്നു. അവൾക്കാദ്യം തോന്നിയത് ഓടി പോയി താഴെ കാർപോർച്ചിൽ കിടക്കുന്ന കാറിന്റെ കാർപറ്റ് പരിശോധിക്കാനായിരുന്നു.
പക്ഷെ ഇപ്പോൾ കാർ ദാസ് കൊണ്ടു പോയിരിക്കുകയാണ്‌. ദാസ് വന്നാൽ ഉടൻ പോയി നോക്കാം. ഇനി ദാസ് കടപ്പുറത്തേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, കടപ്പുറത്തെ മണൽ കാറിനുള്ളിൽ ഉണ്ടാകും.  അല്പമെങ്കിലും..ഇനി അതു കണ്ടാൽ തന്നെ..ശരിക്കും അതൊരു വലിയ കാര്യമാണൊ? ഇതെത്ര ബാലിശമാണ്‌?. കടപ്പുറത്തെ കറുത്ത മണൽത്തരികൾ..തികച്ചും ബാലിശം.

അവൾ വൈകുന്നേരം വരെ കാത്തിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
അന്നവൾ നാലുമണി പലഹാരമോ, ഏഴുമണി പലഹാരമോ ഉണ്ടാക്കിയില്ല.

ഏഴര കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ ദാസ് എത്തിയത്.
“ഹോ, ഇന്നൊന്നും വേണ്ട ദയെ..ഒരു പാർട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു..താൻ കഴിച്ചോ..”
പതിവു പോലെ അയാൾ മുറിയിലേക്ക് പോകുന്നതും ടൗവ്വലുമായി കുളിമുറിയിലേക്ക് നടക്കുന്നതും ദമയന്തി നോക്കി നിന്നു.

കുളിക്കാൻ പത്തുമിനിട്ട്..ഏറിയാൽ പതിനഞ്ച് മിനിട്ട്. അതിനുള്ളിൽ കാറിൽ പോയി നോക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.
ശരിക്കും താൻ ഇതു ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടോ?. ഇനി അഥവാ മണൽത്തരികൾ കാണുകയാണെങ്കിൽ ദാസിനോട് എന്താണ്‌ ചോദിക്കുക?. ഒരിക്കൽ സംശയം തോന്നി തുടങ്ങിയാൽ ഇനി ഇപ്പോഴും, എന്തു ചെയ്യുമ്പോഴും സംശയമായിരിക്കും. കാണുന്നതെല്ലാം സംശയങ്ങളായിരിക്കും..എല്ലാത്തിനും കാരണം ആ നശിച്ച പെണ്ണാണ്‌..അല്ല, ആ നശിച്ച സ്വപ്നങ്ങളാണ്‌..ഉറങ്ങാതിരിക്കണം.. കണ്ണുകൾ തുറന്ന് വെച്ചിരിക്കണം..രാവും പകലും..

പെട്ടെന്നുള്ള ഒരു പ്രചോദനത്തിന്റെ തള്ളലിൽ ദമയന്തി താക്കോൽകൂട്ടവുമായി പോർച്ചിലേക്ക് പോയി. ലിഫ്റ്റ് വഴി താഴെ പോർച്ചിലേക്ക്.
കാറിന്റെ മുൻവശത്തേയും പിറകു വശത്തേയും ഡോർ തുറന്നു നോക്കി.  അകത്ത് ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്ത് കാർപറ്റിലും നോക്കി.
താൻ കണ്ടത്..അവൾ പറഞ്ഞത്..എല്ലാം ശരിയാണ്‌.

തിരികെ വരുമ്പോഴും കേട്ടു, ടൈൽസിൽ വീണു ചിതറുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദം.
എവിടെയൊ ചില സത്യങ്ങളുണ്ട്. സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട യുവതി പറഞ്ഞതായാലും അല്ലെങ്കിലും. സത്യങ്ങൾ സത്യങ്ങളാകാതിരിക്കുന്നില്ല.
താൻ കുറച്ചു കൂടി ജാഗരൂകയായിരിക്കണം. ദാസ് എന്തൊക്കെയോ ചിലത് ഒളിക്കുന്നുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞത് മുഴുവനും സത്യമാണെങ്കിൽ..
കാറിൽ മാത്രമാവില്ലല്ലോ മണൽത്തരികൾ.
ദമയന്തി ചെന്ന് ഷൂ റാക്കിൽ നോക്കി..ഷൂസിലും സോക്സിലും..
അവൾ പറഞ്ഞതു പോലെ തന്നെ..സത്യത്തിന്റെ തരികൾ..

ദാസ് സ്വീകരണ മുറിയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ദമയന്തി സോക്സും കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു.
“ചേട്ടനെന്താ കടപ്പുറത്ത് കുളിക്കാൻ പോയൊ?!” നിർദ്ദോഷമായ ഒരു ഫലിതം പറയുന്ന ലാഘവത്തോടെയാണവൾ അതു ചോദിച്ചത്..

ദാസ് കുറച്ച് നേരം സോക്സിലേക്ക് നോക്കി നിന്നിട്ട് പറഞ്ഞു,
“ഓ!..ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ? ഒരു പാർട്ടിയുണ്ടായിരുന്ന കാര്യം..കുറെ ഫോറിൻ ഗസ്റ്റ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു..അവരുമായി ആ ബീച്ച് റിസോർട്ടിൽ പോയിരുന്നു..” അശ്രദ്ധമായി പറഞ്ഞിട്ട് ദാസ് ടി വി ഓൺ ചെയ്യാൻ പോയി.
ദാസ് തന്നെ മുഖം കാണിക്കാതെ പോയതാണൊ?
അതോ ആ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ?
അവൾ..അവൾ കള്ളിയാണ്‌..വെറുതെ ദാസിനെ സംശയിച്ചു..
അല്ല..അവളെ അധികമായി വിശ്വസിച്ചു..
പക്ഷെ അവൾ പറഞ്ഞത് മുഴുവനും തള്ളിക്കളയാനും തോന്നുന്നില്ല.

ദാസിനു ഈയിടെയായി ചില ഒളിച്ചുകളികൾ ഇല്ലെ?..ചിലപ്പോൾ ഫോൺ കോളുകൾ വരുമ്പോൾ..ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ ബാല്ക്കണിയിലോ മറ്റു മുറിയിലോ പോയി സംസാരിക്കുന്നത്?..എന്താവണം ? അല്ല..ആരാവണം?. ഇനി ശബ്ദങ്ങളും ചലനങ്ങളും ശ്രദ്ധിക്കണം. നിസ്സാരമെന്ന് തള്ളിക്കളയാവുന്ന ശബ്ദങ്ങളൊന്നുമില്ല. എല്ലാ ചലനങ്ങളിലും ഒരു കണ്ണ്‌ വേണം, എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളിലും ഒരു കാത് വേണം.

രാത്രി ഉറക്കത്തിന്റെ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് സ്വപ്നങ്ങളുടെ വാതിൽപ്പടിയിലെക്ക് കാലെടുത്ത് വെയ്ക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഒരു വിറയൽ ശബ്ദം കേട്ടത്. അവൾ കണ്ണു തുറക്കുകയും തിരികെ മെത്തയിൽ വന്നു വീഴുകയും ചെയ്തു.

ഒരു നിഴൽ ചലനം അവ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ദാസ് പതിയെ മെത്തയിൽ നിന്നുമൂർന്നിറങ്ങുന്നു..ഇടതു കൈയ്യിൽ തിളങ്ങുന്ന ചതുരം..
ഇതവളാണ്‌..സ്വപ്നത്തിലെ യുവതി പറഞ്ഞതു മുഴുവൻ സത്യം. അവളുടെ വാക്കുകളെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം നിർത്തിയത് തെറ്റ്. അവളെ അവിശ്വസിച്ചത് തെറ്റ്. രക്ഷകയെ താൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലല്ലൊ എന്നവൾ പരിതപിച്ചു. ദാസിനു പിന്നാലെ പോകണമോ?. അതോ അതിരാവിലെ വരെ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കണോ?. ഫോൺ പരിശോധിച്ചാൽ അറിയാം.. ദാസ് ബുദ്ധിമാനാണ്‌. പേരുകൾ ഒരിക്കലും ശരിയായ പേരുകളാവില്ല.

കുറേ സമയം കഴിഞ്ഞു കാൽപെരുമാറ്റം കതകു കടന്നു വരുന്നതറിഞ്ഞപ്പോൾ ദമയന്തി കണ്ണുകളടച്ചു കിടന്നു.
“ദയെ..ദയെ..”
ദാസ് ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിളിക്കുന്നു. ഇല്ല. കണ്ണു തുറക്കില്ല.
താനുറങ്ങുകയാണ്‌. താനുറങ്ങുകയാണെന്നറിയുകയല്ലെ ദാസിനു വേണ്ടത്?
ദയ..എന്തിനാണു ദയെ എന്നു വിളിക്കുന്നത്?
താനിനി ദയ കാട്ടുകയില്ല. തന്റെ പേരു ദയ എന്നുമല്ല.
വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ തുറന്നു കിട്ടാൻ ഒരു പാട് നേരം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു അവൾക്ക്. സ്വപ്നങ്ങളുടെ വാതിൽ അവൾക്കായി തുറന്നതുമില്ല.

പിറ്റേന്ന് വൈകിട്ട് ഓഫീസിൽ നിന്നും വരുമ്പോൾ ദാസിന്റെ മുഖം വാടിയിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ അന്നു പകൽസമയം കണ്ട ഒരു ജനാലക്കാഴ്ച്ചയെ കുറിച്ച് പറയാനൊരുങ്ങി. എന്നാലയാൾ പതിവു പോലെ ബാത്ത് റൂമിലേക്ക് ടവ്വലുമായി പോയി.

തിരികെ വന്നപ്പോൾ ദമയന്തി ചോദിച്ചു:
“എന്തു പറ്റി? വല്ലാത്ത പോലെ?”
“ഒന്നുമില്ല”

ദമയന്തി ഓർത്തു, “ഒന്നുമില്ല” എന്നതാണ്‌ ദാമ്പത്യത്തിലെ ഏറ്റവും അപകടം പിടിച്ച വാക്ക്. എവിടെ വായിച്ചതാണത്?. പക്ഷെ എവിടെയോ ഒരു അപകടമുണ്ട്.

രാത്രി ദമയന്തി സ്വപ്നങ്ങൾക്കായി കാത്തു കിടന്നില്ല. കണ്ണടയ്ക്കാതെയാണവൾ കിടന്നത്. കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കേട്ടു,
“ദയെ..ദയെ”
താനുറങ്ങിയോ എന്നുറപ്പാക്കുകയാണ്‌. അവൾ കണ്ണു തുറന്നതേയില്ല. ദാസ് കട്ടിലിൽ നിന്നൂർന്ന് പോകുന്നതറിഞ്ഞു. കണ്ണു ചെറുതായി തുറക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, ഒരു നേരിയ നീല വെളിച്ചം അകന്നു പോകുന്നത്..സെൽ ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം..
ദമയന്തി കുറച്ച് നേരം കാത്തിരുന്നു. പിന്നീടാലോചിച്ചു തുടങ്ങി.
താനെന്തിനാണ്‌ കാത്തിരിക്കുന്നത്?. ഇപ്പോൾ ചെന്നാൽ കൈയ്യോടെ പിടിക്കാം. കാര്യമെന്തെന്ന് തിരക്കാം.

അവൾ കിടക്കയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് നടന്നു. പൂച്ചകളുടെ നടപ്പനുകരിച്ചു. ശബ്ദമില്ലാതെ, ശ്വാസമെടുക്കാതെ നടന്നു.
ഇരുട്ടിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ കണ്ണുകൾ വെളിച്ചം സ്വീകരിക്കാൻ അല്പസമയമെടുത്തു. പിന്നീടെല്ലാം കാണാമെന്നായി. സ്വീകരണമുറിയിലെ ജനാലയ്ക്കരികിൽ സെൽ ഫോൺ ചെവിയോട് ചേത്ത് വെച്ച് നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു ദാസ്.

അവൾ അയാളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അടക്കം പിടിച്ചാണ്‌ സംസാരിക്കുന്നത്. വലതു കൈ കൊണ്ട് ഫോണിലേക്ക് ശബ്ദം ഒഴുക്കി വിടുകയാണ്‌. ആ നിമിഷം അവൾക്ക് ശരിക്കും ദയ തോന്നി. അയാളോട്, പിന്നീട് അവളോട് തന്നെയും. രാത്രി ഭാര്യയെ ഉറക്കിയിട്ട് ടിവിയിൽ നഗ്നശരീരങ്ങൾ കാണാൻ ഉറക്കമിളച്ചിരിക്കുന്ന ഭർത്താക്കന്മാരുടെ കഥകൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ കഥകൾ കേട്ടപ്പോൾ തോന്നിയതിലും എത്രയോ മടങ്ങ് ജുഗുപ്സയാണിപ്പോൾ ഈ ഒരു ഫോൺ വിളി നേരിട്ട് കാണുമ്പോൾ.
“ദയെ..” എന്ന വിളി അപ്പോളോർത്തു. അതു വിളിയല്ല..പാമ്പിന്റെ സീല്ക്കാരം പോലുള്ള ശബ്ദമാണ്‌. ചതിയുടെ, വഞ്ചനയുടെ ശബ്ദം.

അയാളിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ അവൾ മുറിയിലെ ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു.
അയാൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴും അയാളിൽ തന്നെ അവൾ നോട്ടം തറച്ചു വെച്ചിരുന്നു. അവൾക്ക് തോന്നി തനിക്ക് നോട്ടം കൊണ്ടയാളെ കോർത്തെടുക്കാമെന്ന്.
“ഞാൻ..ഫോൺ..”
അയാളെ നിസ്സംഗതയോടെ നോക്കി നിന്ന അവൾ പതിയെ ഒന്നു ചിരിച്ചു. പിന്നീടൊന്നും മിണ്ടാതെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് പോയി.

“ഷിറ്റ്..” എന്നോ “സ്റ്റുപ്പിഡ്” എന്നോ?. പിന്നിൽ ഒരു വാക്ക് മുറിഞ്ഞ് വീഴുന്നത് കേട്ടു.

പിറ്റേന്ന് എല്ലാം യാന്ത്രികമായിരുന്നു. രാവിലെ ഭക്ഷണം അവൾ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് പാത്രത്തിൽ വിരലുകളോടി നടക്കുമ്പോൾ അയാൾ ചിലത് പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അത്..ഓഫീസിലെ..”
അവൾ തുടർന്നു വരുന്ന വാക്കുകൾ ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് തടുത്തിട്ടു. പിന്നീട് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിൽ മാത്രമായി അവളുടെ ശ്രദ്ധ.

“വൈകിട്ട് ബീച്ച് വരെ ഒന്നു പോകാം” അയാൾ കഴിച്ചെഴുന്നേല്ക്കും മുൻപവൾ പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകളിൽ തണുപ്പുറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി അയാൾക്ക് തോന്നി.
“ഉം”
മൂളുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്കയാൾ നോക്കിയതേയില്ല.

അന്നു വൈകുന്നേരം അവൾ നാലുമണി പലഹാരമായി ഉണ്ടാക്കിയത് ക്യാരറ്റ് ഹൽവ ആയിരുന്നു. അതു മുഴുവനും സ്വയം കഴിച്ച ശേഷം അവൾ പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ചു ദാസിനെ കാത്തിരുന്നു.
ജനാല വഴി പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അകലെ നിന്നും തുറമുഖത്തേക്കടുക്കുന്ന വലിയൊരു കപ്പൽ കണ്ടു. വലിയ ചുവപ്പ് നിറമുള്ള പുകക്കുഴലുകളിൽ നിന്നു കറുത്ത പുക പുറത്തേക്ക് തള്ളി കൊണ്ടാണത് വരുന്നത്. നേരെ താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ സ്കൂൾ കുട്ടികൾ കൂട്ടം കൂട്ടമായി പോകുന്നത് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഇന്നു കാഴ്ച്ചകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകത തോന്നുന്നു. ആകാശത്താരോ ഓറഞ്ചു നിറം പൂശി വെച്ചതു പോലുണ്ട്. അതും പതിവിലും കടുത്ത നിറത്തിൽ. അതോ താനിതുവരേയ്ക്കും ഈ നിറം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടേയില്ലായിരുന്നോ?.
അവൾക്ക് സ്വപ്നത്തിലെ യുവതിയെ കുറിച്ചോർമ്മ വന്നു. ഇതു വരേയ്ക്കും അവളുടെ മുഖം കാണാൻ കഴിയാതെ പോയതെന്താണ്‌?. തനിക്ക് പരിചയമുള്ള ആരോ ആണവൾ. പക്ഷെ എന്തു കൊണ്ടവൾ മറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു?. ഇനി തന്നെ ഭയന്നിട്ടാണോ?.

കോളിംഗ് ബെൽ കേട്ടു ചെന്നപ്പോൾ ദാസ് പുറത്ത് കാത്ത് നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു.
“ദയെ..ബീച്ചിൽ പോയി വന്നിട്ട്  കയറാം..താനൊരു കാര്യം ആദ്യമായി പറഞ്ഞതല്ലെ?”
ആ വിളറിയ ചിരി കാണാതിരിക്കാൻ അവൾ താഴേക്ക് മുഖം തിരിച്ചു.
ആദ്യമായി പറഞ്ഞത്..എന്തിനാണാദ്യത്തിനു മാത്രം ഒരു പ്രത്യേകത?. എന്തു കൊണ്ടാണ്‌ ആദ്യത്തേതിനു ശേഷം എല്ലാം സാധാരണവും വിരസവും ആയി പോകുന്നത്?.
അവൾക്ക് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, താൻ ആഗ്രഹങ്ങൾ ആദ്യമായിട്ടല്ല പറയുന്നതെന്ന്.
ഒരു പക്ഷെ ദാസ് ആദ്യമായിട്ടാവും താൻ പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നത്.

കടപ്പുറത്ത് പ്രവൃത്തി ദിവസമായതു കൊണ്ടാവാം, ആളുകൾ കുറവായിരുന്നു. ഇതു വെറും കടലല്ലെ?. വെറും ജലം. പിന്നെ മണൽത്തരികളും. ഇവിടെ എന്താണിത്രയും കാണാനുള്ളത്?.
അകലെ കൂടി പോകുന്ന കപ്പലുകൾ, കടല്ക്കാക്കകളുടെ കരച്ചിലുകൾ, അണയുന്ന സന്ധ്യ. എല്ലാം പരിചിതം.
പഴക്കമേറിയ കാഴ്ച്ചകൾ. എന്നിട്ടും മനുഷ്യരിവിടെ എന്നുമെത്തുന്നു. കാഴ്ച്ച കാണാൻ. കടൽ കാണാൻ വരുന്നവരെ കാണാൻ കയറിയിറങ്ങുന്ന തിരകൾ മാത്രം.

അവർ തിരകൾക്ക് തൊടാനാകാത്തത്ര അകലത്തിലാണിരുന്നത്. രണ്ടുപേരും ഒന്നും തന്നെ കുറെ സമയം സംസാരിക്കുകയുണ്ടായില്ല്ല. ദാസ് നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവൾ തിരകളിലേക്ക് തന്നെ കണ്ണും വിടർത്തി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഒരു തരം ധ്യാനം പോലുള്ള ഇരുപ്പ്.

ശബ്ദം താഴ്ത്തിയാണവൾ പറഞ്ഞത്,
“നമുക്ക് ഇവിടെ വെച്ച് പിരിയാം”
ഏതോ ഒരു വിശുദ്ധമുഹൂർത്തത്തിൽ പറയാൻ കരുതി വെച്ചത് പോലെയാണവൾ പറഞ്ഞത്. അതും തികച്ചും ശാന്തമായ, നിസ്സംഗത നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ.

ദാസ് അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. എന്നിട്ട് വിളറിയ മുഖം മറച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു,
“താനെന്താടൊ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നത്?..നമ്മുടെ കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടിപ്പോ..”

“നമുക്ക് പിരിയാം” അവൾ ആവർത്തിച്ചു. ഇത്തവണ അതു പറയുമ്പോൾ കാഴ്ച്ചശക്തി തിരിച്ചു കിട്ടിയ അന്ധന്റെ മുഖഭാവമായിരുന്നു അവൾക്ക്.

“എന്താണ്‌ കാരണം?” അയാളുടെ സ്വരം മാറി വന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം അപ്പോഴും മാറിയിരുന്നില്ല.

സാവധാനം തല ചെരിച്ച് അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി അവൾ ചോദിച്ചു,
“കാരണം ഞാൻ തന്നെ പറയണം അല്ലെ?”
“രാത്രിയിൽ ഒരു ഫോൺ വിളിച്ചതിനാണൊ എന്നോടിങ്ങനെ പറയുന്നത്?!” ഒരു തമാശ പറയുന്ന ലാഘവത്തോടെ അയാൾ ചോദിച്ചു.
“അതു പോലെ ഞാൻ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലോ?” അവൾ മഞ്ഞു പോലെ മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“താൻ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ ഒന്നുമില്ല..ദയ എന്തൊക്കെയോ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുവാണ്‌“
”ഞാൻ എന്താണ്‌ ശരിയായിട്ട് ധരിക്കേണ്ടത്?..അതു പറയൂ“
”ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ലെന്നു വിചാരിച്ചാൽ പോരെ?“
”എത്ര എളുപ്പം അല്ലെ?..ഇനി എനിക്ക് പഴയതു പോലെ ആവാൻ കഴിയില്ല ദാസ്“
”തനിക്കെന്താ പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാകാത്തത്?..വീട്ടുകാർ..മറ്റുള്ളവർ..എല്ലാരും എന്തു വിചാരിക്കും?“ അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ രോഷം നിറഞ്ഞു.
”അതാണോ ഇത്രയും വിഷമം?! മറ്റുള്ളവർക്കു വേണ്ടിയല്ലല്ലോ നമ്മൾ കല്ല്യാണം കഴിച്ചത്..ആണോ?.. എനിക്കിപ്പോൾ ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല ദാസ്. ഇപ്പോഴെന്നല്ല ഇനി ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. നാളെ ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലെക്ക് തിരിക്കും“
”എന്നിട്ട്?“
”കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഇവിടേക്ക് വരുമ്പോൾ “എന്നിട്ട്” എന്നു ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല.. അതു പോലെ ഇപ്പോഴും ഞാൻ ഒന്നും ചോദിക്കുന്നില്ല“

”ദാസിനു തോന്നുന്നുണ്ടോ ഇനി നമ്മൾ തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന്?. നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇത്ര നാൾ എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ചുവെന്ന്?. ശരിക്കും ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് കൂടി എപ്പോഴെങ്കിലും ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ?..എനിക്ക് തന്നെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട് ഞാൻ എക്സിസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നില്ലെന്ന്. ഞാനുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ തോന്നണം..അതാണിപ്പോൾ എന്റെ ഒരേയൊരു ആഗ്രഹം..“ അതു പറഞ്ഞവൾ കടലിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
കുറെ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് പറഞ്ഞു,
”പോകാം“

തിരിച്ചു അപാർട്ട്മെന്റിൽ വന്നു കയറുമ്പോഴോ, രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴോ, കിടക്കയിൽ പുതപ്പെടുത്ത് മൂടുമ്പോഴോ അവർ ഒന്നും പറയുകയുണ്ടായില്ല.

അന്നു രാത്രി കിടക്കുമ്പോൾ ഒരാഗ്രഹവുമായാണവൾ കണ്ണു മൂടിയത്.
സ്വപ്നത്തിലെ സുന്ദരി. അവൾക്കെന്താണിന്ന് പറയാനുള്ളത്?. അതു കേൾക്കണം.

കണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ കടപ്പുറത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. വൈകുന്നേരത്തെ കാഴ്ച്ചകൾ വീണ്ടും കാണുകയാണൊ?. സമീപം ദാസ് ഇരിക്കുന്നു. തിരകളുടെ ശബ്ദം. ദൂരെ കപ്പലുകൾ. ദാസ് എന്തോ പറയുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നില്ല. ചുണ്ടുകൾ അനങ്ങുന്നത് മാത്രം കാണാം. അപ്പോൾ തോളിനു പിന്നിൽ ഒരു കൈ പതിഞ്ഞത് പോലെ തോന്നി. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ യുവതി നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു. അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും മുൻപു കണ്ട വേഷം തന്നെ..നീണ്ട വെളുത്ത വസ്ത്രം. മുഖം വ്യക്തമാകുന്നില്ല.
“ഇതെന്താ..” ചോദ്യം പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനു മുൻപെ ദമയന്തിയുടെ കൈ അവൾ മുറുക്കെ പിടിച്ചിരുന്നു. ദമയന്തി എഴുന്നേറ്റ് അവൾക്കൊപ്പം നടക്കാൻ തുടങ്ങി. നല്ല വേഗത്തിലാണവൾ നടന്നത്. ഓടുന്നതിനു തുല്യം. ഇവൾ എവിടേയ്ക്കാണ്‌ ഇത്രയും വേഗത്തിൽ?. അല്ല; എവിടേയ്ക്കാണ്‌ തന്നെ വലിച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്നത്?.
“നീ ആരാണ്‌? എവിടേക്കാണ്‌ എന്നെ കൊണ്ടു പോകുന്നത്?”
ഓടുന്നതിനിടയിൽ ദമയന്തി ഉറക്കെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
യുവതി ഓട്ടത്തിന്റെ വേഗത കുറച്ചു..അപ്പോഴും കൈയ്യിലെ പിടി വിട്ടിരുന്നില്ല.
പതിയെ തിരിഞ്ഞു നില്ക്കുമ്പോൾ ദമയന്തി അവളുടെ മുഖം കാണുവാൻ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പുകമഞ്ഞു പോലെ എന്തൊ ഒന്ന് ഇടയിലുണ്ട്. കണ്ണുകൾക്ക് തിരിമം ബാധിച്ചത് പോലെ...
“എന്നെ ഇനിയും മനസ്സിലായില്ല?” യുവതി ചോദിച്ചു.
“അടുത്തേക്ക് വന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കൂ...” അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
പുകമഞ്ഞ് അലിഞ്ഞു പോയിരുന്നു അപ്പോൾ. ചുറ്റും മണ്ണിൽ ചില അനക്കങ്ങൾ..കുനിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു,
മണ്ണു വകഞ്ഞു മാറ്റി, പച്ചിലകൾ ഉയർന്നു വരുന്നത്..ചുറ്റുമൊരു പച്ചിലക്കാട് മുളച്ചുയരുന്നത്..
അതിൽ മുന്തിരി മൊട്ടുകൾ തളിർത്തു വിടരുന്നത്..
ദമയന്തി അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.
ആ മുഖം കണ്ട് അവൾ സ്തബ്ദ്ധയായി നിന്നു. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ യുവതി പറഞ്ഞു,
“ഞാൻ നീ തന്നെയാണ്‌.. മനസ്സിലായില്ലെ?”
ഒരു ഞെട്ടലോടെയവൾ ഇരുട്ടിലേക്ക് കണ്ണു തുറന്നു.

Post a Comment