Wednesday, 9 December 2020

ഓർവ്വ്


‘ടേക്കിറ്റ് ഫോർ ഗ്രാന്റഡ്’ 
ഹരി ആ വാചകത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടുമോർത്തു. അയാൾ ‘മിന്നി’ എന്നു വിളിക്കുന്ന, അയാളെ ‘പിൽസ്’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന, അയാളുടെ കൊച്ചുമകൾ മാധവിശങ്കർ പറഞ്ഞതാണാ വാചകം. സിനിമാനടി മാധവിയോടുള്ള ആരാധന മൂത്തിട്ടാവും, മകൻ ശങ്കർ മകൾക്ക് ആ പേരിട്ടതെന്ന് അയാൾക്ക് സംശയം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, പലവട്ടം. കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ശങ്കറിന്‌ മാധവിയോട് ആരാധന ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്‌. എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ വെട്ടിയെടുത്ത, മാധവിയുടെ ചിത്രങ്ങൾ ചുവരിലും പുസ്തകത്തിലും ഒട്ടിച്ചു വെച്ചതിന്‌ എത്ര വട്ടം വഴക്ക് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു! വിവാഹശേഷം ‘അസുഖം’ മാറുമെന്നു വിചാരിച്ചു. എന്നാൽ മകൾക്ക് ആ പേര്‌ തന്നെ ഇട്ട്, ഹരിയുടെ വിചാരം തെറ്റാണെന്ന് മകൻ തെളിയിച്ചു. മിന്നിയാണെങ്കിൽ മാധവിയെന്ന പേര്‌ മാറ്റണമെന്ന തീരുമാനത്തിലാണിപ്പോൾ. തന്റെ അപ്പിയറൻസിന്‌ ആ പേര്‌ ചേരില്ല, ഓരോ മുഖത്തിനും ഓരോ പേരുണ്ട് എന്നൊക്കെയാണവളുടെ വാദങ്ങൾ. രണ്ടു ദിവസം മുൻപാണവൾ തിരികെ പോയത്. ഇടയ്ക്കൊക്കെ അപ്പൂപ്പന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു സർപ്രൈസ് വിസിറ്റ് നടത്താറുണ്ടവൾ.
‘പിൽസിനെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു’ എന്നും പറഞ്ഞാണവൾ വരിക.
‘അപ്പൂപ്പാ’ എന്നു ലേശം കൊഞ്ചലോടെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അവൾ, കൈക്കും കാലിനും നീളം വെച്ചപ്പോൾ ഒരുനാൾ അയാളെ ‘പിൽസ്’ എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങി. ‘മൂപ്പിൽസ്’ എന്ന വാക്കിനെ മുറിച്ച് ചെറുതാക്കിയതാണ്‌! കേട്ടപ്പോൾ ആദ്യം അല്പം വല്ലായ്മ തോന്നിയെങ്കിലും, ആ വിളിയിൽ ഒരു ശരിയുണ്ടെന്ന് പിന്നീട് തോന്നി തുടങ്ങി. ഗുളികകളിലാണ്‌ ദിവസം ആരംഭിക്കുന്നതും അവസാനിക്കുന്നതും! ഗുളികകൾ കൊണ്ട് ഭാഗിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു അയാളുടെ പകലും രാത്രിയും. പിൽസ് എന്ന വിളിയിൽ ഒരല്പം പരിഷ്ക്കാരമൊക്കെ ഉണ്ടെന്നും വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടിപ്പോൾ. മിന്നിക്ക് നോയ്ഡയിൽ ഒരു ഐടി കമ്പനിയിലാണ്‌ ജോലി. ഹിന്ദിയിലും ഇംഗ്ലീഷിലും മാറി മാറി അവൾ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് എത്ര തവണ അയാൾ കേട്ടിരിക്കുന്നു. ഫോണുമായി കടന്നു പോവുമ്പോൾ അങ്ങനെ കേട്ട കൂട്ടത്തിൽ പെട്ടു പോയതാണാ വാചകം.
‘മിന്നിയെ...നീ കുറച്ച് മുൻപ് പറഞ്ഞില്ലെ? ടേക്കിറ്റ് ഫോർ...എന്തോ ഒന്ന്...എന്താ അതിന്റെ അർത്ഥം?’
‘ഓഹോ, അപ്പോ പിൽസ് എല്ലാം ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് കേൾക്കാണല്ലെ?’
ജിജ്ഞാസയുടെ നാളുകൾ...അയാൾ എന്തോ ഓർത്ത് ചിരിച്ചു.
അവൾ ആ വാചകം മൊഴിമാറ്റം നടത്താനൊരു ശ്രമം നടത്തി.
‘അതു പിന്നെ, വെറുതെ കിട്ടുമ്പോ വിലയറിയില്ലെന്നൊ മറ്റോ പറയൂല്ലെ?...അതു തന്നെ’
അയാൾ മൂളി. ആ പറഞ്ഞത് സത്യം. ഇപ്പോഴയാൾക്ക് പലരോടും അസൂയയാണ്‌. പ്രത്യേകിച്ചും മൂത്രം പിടിച്ച് നിർത്താൻ കഴിയുന്നവരോട്. അതിന്റെ വില അറിയാത്തവരോട്. പാർക്കിൻസൺസ് ന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് കുമാരൻ ഡോക്ടർ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുള്ളതാണ്‌. നടക്കുമ്പോൾ വലതു കൈ വീശാൻ മറന്നു പോകുന്നതായിരുന്നു തുടക്കം. കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, സുമിത്ര പലവട്ടം കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചും ശകാരിച്ചും ഓർമ്മപ്പെടുത്തും. പതിയെ പതിയെ ഡോക്ടർ പ്രവചിച്ച പലതും സത്യമായി. ജാതകത്തിൽ പ്രവചിച്ചിരുന്ന പലതും സംഭവിച്ചതുമില്ല. വൈദ്യം ജയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, ജോത്സ്യം തോറ്റു കൊണ്ടും. ഇറ്റിറ്റ് വീഴുന്ന മൂത്രത്തുള്ളികൾ അയാളുടെ സ്വൈര്യക്കേടായി മാറി. സ്ത്രീകളുടേതു പോലെ പറ്റുതുണിയോ പാഡോ വെച്ചാലോ എന്നൊരാലോചന വന്നു പോയി. ഇപ്പോൾ മൂന്നു മണിക്കൂറാണ്‌ റെക്കോർഡ്. അതിനും മുൻപെ ഒഴിച്ച് കളഞ്ഞില്ലേൽ പരവശപ്പെടും, കുളിര്‌ തോന്നും. പിന്നെ ചെറിയ വിറയലും. അതു കൊണ്ട് ദീർഘദൂരയാത്രകൾ അയാൾ സ്വയം നിഷേധിച്ചു. ഇപ്പോൾ നടക്കുമ്പോൾ വേച്ചു പോകുന്നോന്ന് സംശയം. കൈവിരലുകളും അനുസരണക്കേട് കാട്ടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എഴുതുന്നത് സ്വന്തം കൈ കൊണ്ടാണെങ്കിലും, കൈയ്യക്ഷരം മറ്റാരുടേതോ ആണ്‌. പഴയ എഴുത്തുകൾ കാണുമ്പോൾ ഇപ്പോഴയാൾക്ക് തന്നെ അത്ഭുതമാണ്‌.

മകന്റെ ഭാര്യാവീട്ടിലേക്ക് വർഷത്തിൽ ഒന്നു രണ്ടു തവണയെങ്കിലും ഹരിയും സുമിത്രയും സന്ദർശനം നടത്താറുണ്ട്. രണ്ടാഴ്ച്ച മുമ്പാണ്‌ അവിടേക്ക് അവസാനമായി പോയത്. അവിടെയുമുണ്ട് രണ്ട് വൃദ്ധാത്മാക്കൾ. അവിടേക്കുള്ള സന്ദർശനം ബാറ്ററി റീച്ചാർജ്ജ് ചെയ്യുന്നതു പോലെയാണ്‌. അവരെ കണ്ട്, അവിടെ ചുറ്റുവട്ടത്ത് നടന്നും സംസാരിച്ചും കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങി വരുമ്പോഴേക്കും രണ്ടുപേരും ഒന്നു ഉഷാറാവും. 
‘മനുഷ്യര്‌ മനുഷ്യരെ കാണാതിരുന്നിട്ട് എന്തു കിട്ടാനാ? എത്ര നാളാ ഇനി നമുക്കൊക്കെ?’
അതു പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും സുമിത്ര യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങും.
അവിടെ ചെന്നാൽ, സ്ത്രീകൾ പരദൂഷണവും കുടുംബനാഥനെ കുറിച്ചുള്ള പരാതികളും പറഞ്ഞ് ആശ്വസിക്കുമ്പോൾ, പുരുഷരത്നങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവും മാത്രമല്ല ആഗോളപ്രശ്നങ്ങളിലുമുള്ള തങ്ങളുടെ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കി സായൂജ്യമടയും. 

വയസ്സന്മാർ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് ഒരു പ്രഭാതസവാരി പതിവുണ്ട്. പോയി തിരിച്ചു വരും വഴി കവർപ്പാലും ചിലപ്പോൾ പച്ചക്കറിയും വാങ്ങും. അങ്ങനെ പച്ചക്കറി വാങ്ങാൻ ചെന്ന് തക്കാളിയുടെ മിനുപ്പും വഴുതനയുടെ തിളക്കവും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഒരു പഴയ പരിചിത മുഖം ഇടയിലേക്ക് കയറി വന്നത്. തന്നെ പോലെ തല നരച്ച്, ശരീരം ചുരുങ്ങി പോയെങ്കിലും, പഴയ സുഹൃത്ത് രവിയെ തിരിച്ചറിയാൻ ഹരിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. രവി ഒരു പുതിയ വീട് വാങ്ങി അങ്ങോട്ട് താമസമായതേയുള്ളൂ. ഹരി പഴയ വോളിബോൾ ജോയിയെ കുറിച്ചും, കവി സക്കറിയയെ കുറിച്ചും ചോദിച്ചു. ജോയി പോയി. സക്കറിയ എവിടെയെന്നറിയില്ല. 
‘നമ്മുടെ പഴേ സേതു...സേതുമാധവൻ...അവനിപ്പൊ എവിടെ?’
‘അവനെ...കുറച്ച് നാള്‌ മുൻപ് കണ്ടിരുന്നു...എന്തൊക്കെയോ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. പഴേ പോലെ അധികം സംസാരമൊന്നുമില്ല’
‘രാധയോ?’
‘അവനൊന്നും തന്നെ പറഞ്ഞില്ല...സംസാരിക്കാൻ വലിയ താത്പര്യമില്ലാത്തത് പോലെ...പിന്നെ ഞാൻ ചോദിക്കാനും പോയില്ല’
രവി പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഹരിക്ക് വിഷമം മാത്രമല്ല, ഒരല്പം അപമാനവും തോന്നി. എന്നാലും സേതു തന്നെ കുറിച്ച് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ലല്ലോ...

ഹരി, സേതുവിന്റെ വീട് ചോദിച്ചറിഞ്ഞ്, വിലാസം മനസ്സിൽ കുറിച്ചു വെച്ചു. പറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ തന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഏതാണ്ട് ഒന്നര മണിക്കൂർ ദൂരം മാത്രം. സേതുമാധവനും രാധാലക്ഷ്മിയും...അവരുടെ പ്രണയം...അത്യാവശ്യം വിപ്ലവവും വഴക്കും കഴിഞ്ഞ് പൊട്ടിത്തെറിച്ചത് പോലെ ഇരുവരും സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നും അകന്നത്...ചുട്ടു പഴുത്ത ആദർശങ്ങളുടെ കാലം...തോളത്ത് കൈയ്യിട്ട് നടക്കാൻ ഒരുപാട് സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടായിരുന്ന സുന്ദരകാലം. ഒരു നിമിഷം ഓർമ്മകളിലേക്ക് മനസ്സ് വലിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. ഉറ്റ സുഹൃത്ത്...ഇപ്പോഴവൻ ഏതോ സ്വൈര്യക്കേടിൽ പെട്ടു കിടക്കുകയാണ്‌. തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ, വഴി മുഴുക്കെയും ഹരി അതേക്കുറിച്ച് തന്നെ തിരിച്ചും മറിച്ചുമിട്ട് ചിന്തിച്ചു, കവർപ്പാലിന്റെ തണുപ്പ് പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിലൂടെ, കൈയ്യിലൂടെ അയാളിലേക്ക് പടർന്നു കയറി ചിന്തകളെ വേർപെടുത്തും വരെ. 

മൂന്നാം ദിവസം വീട്ടിൽ മടങ്ങിയെത്തുമ്പോഴേക്കും സേതു എന്ന പേര്‌ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് തിളയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
‘ഈ പ്രാവശ്യമെന്താ പോയി വന്നിട്ടൊരു ഉഷാറില്ലല്ലോ...’ സുമിത്ര ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.
‘ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലെ കൂടെ പഠിച്ച സേതുമാധവനെ പറ്റി?’
‘ങാ...സേതുവും...രാധയും...അല്ലെ?’
‘ങാ...അവനെന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്...അവന്റെ വീട് ഇവിടന്ന് വലിയ ദൂരമൊന്നുമില്ല...എനിക്കൊന്നു പോയി കാണാൻ തോന്നുന്നു...‘

സേതുവിനെ കാണാൻ യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു, വിറ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു! നശിച്ച വിറയും മൂത്രപ്രശ്നവും കാരണമാണ്‌ ആയിടയ്ക്ക് എക്സ് എമ്പ്ളോയീസ് തീരുമാനിച്ച ജപ്പാൻ യാത്രയിൽ നിന്നും അവസാനനിമിഷം അയാൾ പിൻമാറിയത്. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ മുൻപു വരെ ജപ്പാനായിരുന്നു അയാളുടെ ദിവാസ്വപ്നങ്ങളിൽ.
ആ ദിവസങ്ങളിൽ അച്ഛന്റെ പഴയ യാഷിക്കാ ക്യാമറ അയാളുടെ ഓർമ്മകളിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.
കോണിക്കയെ കുറിച്ചോർത്തു...
ചെറി മരങ്ങൾ...
ലൗ ഇൻ ടോക്ക്യോ എന്ന പഴയ ഹിന്ദി സിനിമ...
സുമോ ഗുസ്തിക്കാർ...
കിമോണ ധരിച്ച ചെറിയ കണ്ണുകളുള്ള സുന്ദരികൾ...
എല്ലാം ഒരു രാത്രിയിൽ അയാളിൽ നിന്നും ചോർന്ന മൂത്രത്തുള്ളികളിൽ അവസാനിച്ചു. ആത്മവിശ്വാസത്തെ മുക്കിക്കൊന്നു കൊണ്ട്, ബെർമുഡയിൽ തെളിഞ്ഞു വന്ന നനഞ്ഞ വൃത്തങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി അയാൾ മുഖം കുനിച്ചിരുന്നു.

സേതുവിന്റെ വീടിന്റെ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നപ്പോൾ താനൊരു വലിയ മണ്ടനായോ എന്നൊരു നിമിഷം ഹരിക്കു തോന്നി. ഗേറ്റിന്റെ ഇരുകൈകളേയും ചേർത്ത് പിടിച്ച് കിടക്കുന്നു ഒരു വലിയ താഴ്! രണ്ടുനില വീടാണ്‌. കാർപോർച്ച് ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ഗേറ്റിൽ നിന്നും വീട്‌ അല്പം അകത്തേക്കാണ്‌. അവിടേക്ക് സിമന്റ് കൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ പാത. ഇരുവശത്തും ചില ചെടികൾ വരിക്ക് നട്ടു പിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. സിമന്റ് പാതയിൽ കാറ്റു കൊണ്ടിട്ട കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾ. ആകെ മൊത്തം ആൾപ്പാർപ്പിന്റെ ലക്ഷണമൊന്നുമില്ല. ഇനി സേതു ഇവിടെ നിന്നും താമസം മാറിയിട്ടുണ്ടാവുമോ? വന്നത് വെറുതെ ആയോ? ഇനിയും നിൽക്കണോ അതോ തിരികെ പോകണോ എന്ന ചിന്ത ടോസ്സിട്ട് നോക്കുമ്പോൾ അയാൾ കണ്ടു, സേതു വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ തുറന്ന് വരുന്നത്. ആരേ കബളിപ്പിക്കാനാണ്‌ ഗേറ്റ് പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത്? സാമ്പത്തികമായി വല്ല വലക്കുരുക്കുകളിലും പെട്ട് കടക്കാരെ ഭയന്ന്...അല്ലെങ്കിൽ പിരിവുകാരെ ഭയന്ന്...

സംശയത്തോടെ സേതു ഗേറ്റിനരികിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു. ഹരി അയാളെ സംശയത്തോടെയാണ്‌ നോക്കി നിന്നതും. അത്രയ്ക്കും മാറി പോയിരിക്കുന്നു! സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി നിന്നപ്പോൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തണമോ വേണ്ടയോ എന്ന സന്ദേഹമായി. ‘ഹരിയല്ലെ...’ എന്നു പറഞ്ഞ് അയാൾ ഗേറ്റ് തുറന്ന് സന്ദർശകനെ അകത്തേക്ക് വരാനനുവദിച്ചു. ഉടനെ തന്നെ ഗേറ്റ് പൂട്ടുകയും ചെയ്തു. ഇതായിരുന്നില്ല പ്രതീക്ഷിച്ച സ്വീകരണം. തന്നെ കണ്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ സ്വീകരിക്കുമെന്ന് കരുതിയതൊക്കെയും...വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് പലർക്കും പല മാറ്റങ്ങളും സംഭവിച്ചിരിക്കാം. വിചിത്രമായ പെരുമാറ്റം മാനസികസന്തുലിതാവസ്ഥ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ലക്ഷണമല്ലെ? ഒന്നും ചോദിക്കുന്നുമില്ല പറയുന്നുമില്ല. ഹരിക്ക് ചെറുതായി ഭയം തോന്നി. താൻ പഴയതു പോലെ പച്ചക്കുതിരയോ, പടക്കുതിരയോ അല്ല. ഒന്നോടാൻ പോലുമാവാത്ത ബലഹീനനായ...വാർദ്ധക്യം എന്ന ഫിനിഷിംഗ് പോയിന്റിലേക്ക് പതിയെ നടന്നടുക്കുന്ന...യാചന മാത്രമാണ്‌ തന്റെ തേഞ്ഞ ആയുധം...താൻ ഇവിടേക്ക് വന്നു കയറിയത് ആരെങ്കിലുമൊക്കെ കണ്ടു കാണില്ലെ? ശരിക്കുമൊരു കെണിയിൽ അകപ്പെട്ടുവോ? പ്രതിരോധങ്ങളും മുൻകരുതലുകളുമെല്ലാം മറികടന്ന്...താൻ ചോർന്നൊലിക്കുമോ?

വരാന്തയിൽ ഇട്ടിരുന്ന കസേരകളിൽ ഇരിക്കാനാണ്‌ ഹരി താത്പര്യപ്പെട്ടത്. സേതു വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് തന്റെ പഴയ സുഹൃത്തിനെ നയിച്ചു. കയറിയതും പൂക്കളുടെ...വാസന സോപ്പിന്റെ...പെർഫ്യ്ഊമിന്റെ ഗന്ധം...അനുഭവപ്പെട്ടു.
‘രാധ...രാധാലക്ഷ്മി ഇല്ലെ?’
‘ഉം...ഉറക്കമാ...’
‘ഈ നേരത്തോ?!’
എന്താ ഇവിടെ എല്ലാം ഇത്ര വിചിത്രം? കുറഞ്ഞപക്ഷം അകത്തേക്ക് പോയി രാധയെ വിളിച്ചുണർത്തേണ്ടതല്ലെ? അതല്ലെ മര്യാദ? താൻ അത്രയ്ക്കും അപരിചിതനായി പോയോ? ഇവരുടെ പ്രണയത്തിനും വിവാഹത്തിനും സാക്ഷിയായ തന്നെ, ഇവരുടെ ഭയമെല്ലാം മായ്ച്ച് കളഞ്ഞ് ഇവരോടൊപ്പം കരിങ്കല്ല് പോലെ നിന്ന തന്നെ... ഇത്രയും അപമാനം താനർഹിക്കുന്നില്ല. ഏതായാലും വന്നു പോയി. ഇനി രണ്ടു വാക്ക് പറഞ്ഞ് നല്ല മുഖത്തോടെ പിരിയണം. മര്യാദ എന്ന വാക്കിനോട് തനിക്കല്പം ബഹുമാനമുണ്ട്.

ഒരു ചായ? കുറഞ്ഞപക്ഷം വെയിലത്തു കൂടി വന്ന തനിക്കല്പ്പം തണുത്തവെള്ളം?
‘നിനക്ക് ഞാൻ ചായയെടുക്കട്ടെ?’
‘ഉം...’
ഇവിടെ ഇവനാണോ എല്ലാം? ചായ ഒരു ഫ്ളാസ്ക്കിൽ നിന്നും ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകരുന്നത് ഹരി കണ്ടു.
എന്തിനാണ്‌ ഫ്ളാസ്കിൽ എല്ലാം തയ്യാറാക്കി വെയ്ക്കുന്നത്?
ഹരി രവിയെ കണ്ടുമുട്ടിയത് പറഞ്ഞു. അയാൾ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറിയ കാര്യം. ജോയിയെ കുറിച്ചും സക്കറിയയെ കുറിച്ചുമൊക്കെ.
‘നീ പഴയ ആൾക്കാരെ വല്ലോം കണ്ടോ?’
സേതു ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി. 
‘നിനക്ക് കുട്ടികൾ?’ ഹരി ചോദിച്ചു.
‘മോളാ...അവളിപ്പോ ബാംഗ്ലൂരിലാ...ഇടയ്ക്ക് വരും’
മുറിയിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഷോകേസ്സിനുള്ളിൽ ചാരി വെച്ച, ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയുടെ ഫോട്ടോ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ ആ പഴയ വിവാഹഫോട്ടോയും. പരിഭ്രാന്തിയോടെ നിന്ന സേതുവിന്റേയും രാധയുടെയും ഫോട്ടോ.
‘രാധ...അവൾ എപ്പോ എണീക്കും?’ ഹരി അക്ഷമനായി തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അവളെയും കണ്ടു കഴിഞ്ഞാൽ സ്ഥലം വിടാം. പൂട്ടിയ ഗേറ്റിനപ്പുറം എത്തുന്നതു വരെ സ്വസ്ഥതയില്ല.
‘രാധയ്ക്ക്...’
സേതു അസുഖകരമായ എന്തോ പറയാൻ, അനുയോജ്യമായ ഒരു ആമുഖം തിരഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഉള്ളിലെ മുറിയിലെന്തോ ശബ്ദം കേട്ടു. എന്തോ തട്ടി വീഴുന്നതോ മറ്റോ..
‘നീ ഇരിക്ക്...ഞാനിപ്പൊ വരാം’ അതും പറഞ്ഞ് അയാൾ പെട്ടെന്നെഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്ക് പോയി.
ഉച്ചത്തിലുള്ള ചില വർത്തമാനങ്ങൾ കേട്ടോ? കേട്ട സ്ത്രീ ശബ്ദം - അതു രാധയുടേതു തന്നെയോ? ശകാരമോ? നിലവിളിയോ? അതോ രണ്ടും കൂടിയോ? ഇവിടെ ഇവരെ കൂടാതെ വേറെ ആരെങ്കിലും?
ഹരി മുറിയിൽ ഒരു നയനപ്രദക്ഷിണം നടത്തി. ഒരു മൂലയിൽ പൊടിയുടെ ആവരണമണിഞ്ഞ പ്ലാസ്റ്റിക് പൂക്കൾ നിറച്ച ഒരു കൂജ. വിളറിത്തുടങ്ങിയ ചുവരുകൾ. ചുവരിന്റെ മൂലകളിൽ നരച്ച ഓർമ്മകൾ പോലെ തൂങ്ങി നിൽക്കുന്ന ചുക്കിലി വലകൾ. മുറിക്ക് പോലും വാർദ്ധക്യം ബാധിച്ചതായി തോന്നുന്നു. ഇടയ്ക്കൊരു കാറ്റ് വന്ന് മുഷിഞ്ഞ ജനാലവിരി ഉയർത്തി അകത്തു കയറിയത് അല്പം ആശ്വാസമായി. ജനാല തുറന്നു കിടപ്പുണ്ടല്ലോ!

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞു സേതു വന്നു. കയറി പോയ മുറിയുടെ വാതിൽ അടച്ചിട്ടാണ്‌ അയാൾ വന്നത്.
‘എന്താടാ...രാധയ്ക്കെന്താ?’
ചോദിക്കണ്ടാന്ന് വിചാരിച്ച് വെച്ച ചോദ്യം ഒടുവിൽ സകല മര്യാദയുടേയും വേലി തകർത്ത് അല്പം ഈർഷ്യയോടെ പുറത്തെത്തി.
സേതു സോഫയിൽ ഹരിക്ക് സമീപം വന്നിരുന്നു. ഹരി ചായക്കപ്പ് ടീപ്പോയിൽ വെച്ചു സേതുവിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.
‘അത്...കുറച്ച് നാൾ മുൻപ് തുടങ്ങിയതാണ്‌...ഞാൻ അത്രയും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല...അവളെല്ലാം മറന്നു പോണെടാ..മരുന്ന് കഴിക്കുന്നുണ്ട്...പക്ഷെ അതു കൊണ്ടൊന്നും..ചിലപ്പോ എന്നെ പോലും മറന്നു പോവും...പിന്നെ ഭയങ്കര ദേഷ്യവും...കരച്ചിലുമൊക്കെയാ...’
ഹരി തരിച്ച് നിശ്ശബ്ദനായി ഇരുന്നു. നിശ്ശബ്ദത അസഹ്യമാവുന്നത് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ചോദിച്ചു,
‘നിനക്ക് രാധേ ഏതെങ്കിലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തൂടെ?...അല്ലേൽ വല്ല ഹോം നഴ്സിനെ...’
‘എവിടെ ആയാലും ഞാൻ നോക്കുന്നത് പോലെ ആവുമോ?...അവളെ അവിടെ കൊണ്ടു വിട്ടാൽ എനിക്ക് സമാധാനമായി ഇരിക്കാൻ പറ്റുവോ?’
‘രാധയ്ക്ക്...നിന്നെ ഇപ്പോ തിരിച്ചറിയാൻ...’ 
‘ചിലപ്പോഴൊക്കെ...’
‘ഞാനൊന്ന് കണ്ടോട്ടെ...ചിലപ്പോ എന്നെ...’
പെട്ടെന്നു വളർന്ന ഒരു ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു ആ ഒരു വെല്ലുവിളിക്ക് കാരണം.
അതു വേണോ എന്ന മട്ടിൽ സേതു ഹരിയെ കുറച്ച് നേരം നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ നിലത്തു നോക്കി പറഞ്ഞു,
‘നീ വാ...ചിലപ്പോ...’
ഹരി പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. ഏതോ പരീക്ഷയ്ക്ക് പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി അയാൾക്ക്. അവളെ കളിയാക്കി ‘താരകരൂപിണി’ എന്ന പാട്ട് അക്ഷരം തെറ്റിച്ച് പാടിയിട്ടുണ്ട്. വിവാഹ രജിസ്റ്ററിൽ സാക്ഷികളുടെ കോളത്തിൽ ഒരൊപ്പ് തന്റേതാണ്‌. അങ്ങനെയുള്ള തന്നെ അത്രയെളുപ്പമൊന്നും മറക്കില്ലെന്നുറപ്പാണ്‌.

മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ സർക്കാർ ആശുപത്രിയിലെ ഏതോ വാർഡിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വെച്ചത് പോലെ തോന്നി. ലോഷൻ? ഡെറ്റോൾ? റൂം ഫ്രഷ്ണർ? അതോ, അതൊക്കെയും?
അവൾ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
സേതു അടുത്ത് ചെന്ന് പതിയെ എന്തോ പറഞ്ഞു. അവളുടെ കൈയ്യിൽ മൃദുവായി പിടിച്ചു.
ഹരി പതിയെ കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. രാധ വിളറി പോയിരിക്കുന്നു. അവളുടേയും മുടി നരച്ചിട്ടുണ്ട്. ദൃഷ്ടി എവിടെയൊക്കെയോ തെന്നി തെറിച്ച് പോവുന്നു. ഹോ! അവൾ വൃദ്ധയായിരിക്കുന്നു. തന്നേക്കാളും...സേതുവിനേക്കാളും...സുമിത്രയേക്കാളും...
‘രാധാ...ഇതു ഞാനാ’ ഹരി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
‘ഇത് നമ്മുടെ പഴേ ഹരിയാ...’ സേതുവും ഒരു ശ്രമം നടത്തി. 
‘രാധാ നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലെ?...ഇവന്റെ മുടിയൊക്കെ പോയെന്നേയുള്ളൂ...’ അയാളൊരു തമാശ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവൾ ഹരിയുടെ നേർക്ക് കുറച്ച് നേരം നോക്കി ഇരുന്നു. പുരികം വിടർന്നു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം വാതിലടയുന്നത് പോലെ ഇടുങ്ങുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് മുഖം തിരിച്ച് സേതുവിനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയം പതിയെ പിടിച്ചു കയറുന്നു എന്നു തോന്നി. 
‘ഹരി...നമുക്ക്...പുറത്തിരിക്കാം...നീ...’
ഹരി രാധയെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു പിന്നീട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

സോഫയിൽ ഹരി മുഖം കുനിച്ച് മൊസേക്ക് തറയിലെ നിറപ്പൊട്ടുകളും നോക്കി ഇരുന്നു.
അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് മുറിയുടെ വാതിലടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ്‌ തലയുയർത്തിയത്.
‘ഇപ്പോ...നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലെ?’
ഇല്ല, ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല...എങ്ങനെയാണ്‌ ഇത്രയും പരിചയമുള്ള ഒരാൾ ഇത്രയ്ക്കും അപരിചിതയായ ഒരാളാവുന്നത്?
‘രാധയെ...കുളിപ്പിക്കുന്നതും, ഡ്രെസ്സ് ചെയ്യിക്കുന്നതും, ഫുഡ് കൊടുക്കുന്നതുമൊക്കെ ഇപ്പൊ...ഞാനാ...ചില സമയം അവളെല്ലാം മറന്നു പോവും...ഡ്രസ്സ് ചെയ്യണമെന്നോ, ബാത്ത് റൂമല്ല ബെഡ് റൂമാണെന്ന് അറിയാതെ...അതൊക്കെ...’
ഹരി സേതുവിനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
‘ഗേറ്റ് പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടോ?...കുറച്ച് നാള്‌ മുൻപ് അതും തുറന്ന് പുറത്ത് പോയി...ഭാഗ്യത്തിന്‌...അതിനു ശേഷമാ എല്ലാം പൂട്ടിയിട്ട്...ഒരു കാവൽക്കാരനെ പോലെ...എങ്ങും പോവാതെ...’ അയാളുടെ കണ്ണ്‌ നിറയുന്നത് കണ്ടു. ഹരി സേതുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു. മുൻപ് സുഹൃത്തുക്കളുമൊത്ത് കൂട്ടമായി ഇരിക്കുമ്പോൾ തോളോട് തോൾ ചേർന്നിരുന്നത് പോലെ. സേതു ഹരിയുടെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. അയാളുടെ മുതുകിൽ പതിയെ തടവാനെ ഹരിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു. ചുമലു കുലുങ്ങും വിധം കരയുന്ന അയാളെ എങ്ങനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്ന് ഹരിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
‘ഒക്കെ...ശരിയാവുമെടാ...’
അയാളത് കേട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല.
‘ഇപ്പോഴവള്‌ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോലെയാ...ചിലപ്പോ വാശി പിടിച്ച് കരയും...എനിക്കെന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയില്ല...ചിലപ്പോ വല്ലാതെ വയലന്റാവും. നമുക്ക് പരിചയമുള്ള രാധയേ അല്ലാതാവും. ആ രാധയെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞൂടാ‘ 
സേതു ഓരോരോ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അയാൾക്ക് ഒരു കേൾവിക്കാരനെ വേണമായിരുന്നു. ഹരി അയാളേയും ചേർത്തു പിടിച്ച് ഇരുന്നു.

തിരികെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഹരി നന്നായി ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു, ശാരീരികമായും മാനസികമായും. സുമിത്രയോട് സേതുവിന്റേയും രാധയുടെയും കാര്യം പറഞ്ഞു. അവൾ അയാളേയും നോക്കിയിരുന്നു. ഒരു വാക്ക് പോലും പറഞ്ഞില്ല. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം മാത്രം. ഇപ്പോൾ അസുഖകരമായ വാർത്തകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ദീർഘനിശ്വാസമാണ്‌ സുമിത്രയുടെ പ്രതികരണം. ഹരിയും അതു അനുകരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

മുൻവശത്തെ മുറിയിൽ തളർച്ച മാറ്റാനിരിക്കുമ്പോൾ ഷോക്കേസിൽ നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്ന വസ്തുക്കളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു. യാത്രകളിൽ പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നുമായി വാങ്ങിയ കൗതുക വസ്തുക്കൾ. ഹണിമൂണിനു പോയപ്പോൾ വാങ്ങിയതു പോലുമുണ്ട് ആ കൂട്ടത്തിൽ. എന്നാണവസാനമായി അതിലൊന്നെടുത്ത് നോക്കിയത്?

അയാൾ സേതു കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളോർത്തു. ഒരു ദിവസം നോക്കുമ്പോൾ മുറിയിൽ രാധ അമേധ്യത്തിൽ കുളിച്ച്...തനിക്കെന്ത് പറ്റിയെന്നറിയാതെ, ചുവര്‌ മുഴുക്കെയും തേച്ച് വെച്ച്...എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട്...
ചില ദിവസങ്ങളിൽ രാധ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെയാവും...പലതും പറഞ്ഞും, പാടിയും, ശകാരിച്ചും...ചില നേരങ്ങളിൽ അകാരണമായി അയാളെ, അതു വരെ പെരുമാറിയിട്ടില്ലാത്ത വിധം അസഭ്യം പറഞ്ഞും, ഉപദ്രവിച്ചും...

കവിതകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും, എഴുതുകയും, പാടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്ന ചുറുചുറുക്കുള്ള, ബുദ്ധിശക്തിയുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി എങ്ങനെ ഈ വിധം മാറിയെന്നു വിശ്വസിക്കാൻ ഹരി പ്രയാസപ്പെട്ടു. കാലം തന്റെ മനസ്സിൽ പാകിയ ഓർമ്മകളുടെ വിത്തുകളെ കുറിച്ച് ഓർത്തു. ചില വിത്തുകൾ മുള പൊട്ടി, ചെടിയായി, മരമായി, നിലനിൽക്കുന്നു. ചിലത് കൊഴിഞ്ഞും വാടിയും കരിഞ്ഞും അപ്രത്യക്ഷമായി. ഉറച്ച് നിൽക്കുന്ന വൻമരങ്ങളിലെ ഇലകൾ ഇടയ്ക്കിടെ കൊഴിയുന്നുണ്ട്. കൊഴിഞ്ഞു പോവുന്നത് അറിയുന്നുണ്ട്...അപ്രത്യക്ഷമാവുന്ന ഓർമ്മമരത്തിലെ ഇലകൾ...

രാവിലെ ബാത്ത്റൂമിൽ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അയാൾ സ്വന്തം രൂപം കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിന്നു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം പേരു മറന്നു പോയാൽ? കൂടെ താമസിക്കുന്ന സ്ത്രീ അപരിചിതയായ ആരോ ആണെന്നു തോന്നിയാൽ? ഇതു തന്റെ വീടല്ലെന്നും ആരോ തന്നെ തടവിലാക്കിയിരിക്കുകയാണെന്നും തോന്നിയാൽ? എന്നാൽ എവിടേക്ക് പോകണമെന്ന് അറിയാതേയും പോയാൽ...

ഓർമ്മകൾ മരിച്ചു പോകുന്നത് ജീവിച്ചിരുന്നതിന്റെ തെളിവ് നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുന്നത് പോലെയല്ലെ? കാലത്തിന്റെ ഒരുതരം സ്ലോ പോയ്സണിംഗ്... മറന്നു പോകുന്നു എന്നു പറയുന്നതും മരിച്ചു പോകുന്നു എന്ന് പറയുന്നതും ഒന്നു തന്നെ... ആ ചിന്ത അയാളിലൊരു ഞെട്ടലുണ്ടാക്കി. എല്ലാം മറന്ന് മറന്ന് ഒടുവിൽ...ജീവനുമായി കൊരുത്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന ഓർമ്മകളുടെ കെട്ടുകൾ ഓരോന്നോരോന്നായി അഴിഞ്ഞ്...ഒരുപക്ഷെ മരണത്തിന്റെ മാന്ത്രികവിദ്യകളിലൊന്ന് ഓർമ്മകളെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതാവാം...പുതിയൊരു ജന്മത്തിലേക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പെന്നോണം ഓർമ്മകളെ മുഴുക്കെയും തുടച്ചു നീക്കിയ ശേഷം, ഒരു നവജാത ശിശുവിന്റേതു പോലെ, ഒന്നുമെഴുതാത്ത സ്ലേറ്റ് പോലെ ആയതിനു ശേഷമാവും മരണം ജീവനെ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുക...

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്...രാധയുമായുള്ള വിവാഹം നടക്കില്ലെന്ന് ഒരു നേരിയ സംശയം പൊതിഞ്ഞപ്പോൾ, തന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ച് സേതു കരഞ്ഞത്...ഇന്നലെ തന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു കരഞ്ഞതു പോലെ...ചിലപ്പോൾ ലജ്ജയില്ലാതെ കരയാൻ തന്റെ മുന്നിൽ മാത്രമെ സേതുവിനു ആവുന്നുണ്ടാവുള്ളൂ എന്നു ഹരിക്ക് തോന്നി.

രാധ...രാധയ്ക്കെങ്ങനെ മാധവനെ മറക്കാനാവും? ഹരി നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുൻപ് വന്നു പോയ മാധവനേയും രാധയേയും കുറിച്ചോർത്തു. അന്നും ഒടുവിൽ രാധ മാധവനെ മറന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവുമോ? ഒരുപക്ഷെ രാധ മാധവനെ മാത്രം മറന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവില്ല. അതു പോലെ മാധവൻ രാധയേയും ഒരിക്കലും മറന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവില്ല. മറന്നു പോകാതിരിക്കാൻ അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും പുനർജ്ജനിക്കുന്നുണ്ടാവും. വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുകയും, പ്രണയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടാവും. ആരുമവരെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടാവില്ല. പ്രണയിക്കാനായി പുനർജ്ജനിക്കുന്നവർ...

സേതു, ഹരിയെ തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഇടയ്ക്കിടെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, വിചിത്രമായ കഥകൾ പങ്കുവെയ്ക്കാൻ.
‘കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കെ ഒരാളെ കാണാതായാൽ...വേറൊരാളായാൽ...ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്തത് പോലെ പെരുമാറാൻ തുടങ്ങിയാൽ...എന്തു ചെയ്യും?...ഞാനാണവളുടെ സേതു എന്ന് എങ്ങനെയൊക്കെയാണ്‌ അവളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതെന്ന് എനിക്കു പോലുമറിയില്ല...’
സേതു പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ കേട്ട്, സേതുവിന്റെ സ്ഥാനത്ത് താനും രാധയുടെ സഥാനത്ത് സുമിത്രയും ആയിരുന്നെങ്കിൽ... അത് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും ഹരി ഭയപ്പെട്ടു. വെറും ഒറ്റത്തവണ സങ്കൽപ്പിച്ചു പോയാൽ പോലും ചിലപ്പോൾ അതു പോലെ സംഭവിച്ചു പോയാലോ? 

ചില കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ്‌ ഭാഗ്യം. ഹരി ഭാഗ്യങ്ങളെ കുറിച്ചാലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഓർക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുക എന്നതാണ്‌ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം. ആ ഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാതെ പോകുന്നതാണ്‌ ഏറ്റവും വലിയ നിർഭാഗ്യം. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അധ്യായങ്ങളിലെത്തുമ്പോൾ ചില സുന്ദരഓർമ്മകൾ മാത്രമാവും സമ്പാദ്യം. ഓർമ്മകൾ പങ്കുവെയ്ക്കാനാരുമില്ലാതെ, വെറും ശൂന്യതയുമൊത്ത് ശൂന്യമായ മനസ്സുമായി ജീവിക്കുന്നത്...വാർദ്ധക്യം ഭീകരമാവുന്നത് ആ വെറും ഓർമ്മകൾ കൂടി നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴാണ്‌. അത് നഷ്ടപ്പെട്ടവരുമൊത്ത് ജീവിക്കുമ്പോഴാണ്‌... ‘ശേഷം ചിന്ത്യം‘ എന്ന് ജാതകത്തിലെഴുതിയ ആളെ ഹരി ആ നിമിഷം വെറുത്തു.

ഒരു ദിവസം സേതുവിനെ വിളിച്ചപ്പോൾ ഹരി ചോദിച്ചു,
‘നീ ബ്രഹ്മാനന്ദന്റെ...ആ പഴയ പാട്ട്...അതിപ്പോൾ പാടാറില്ലെ?’
‘ഉം...ഇടയ്ക്കൊക്കെ...അതു കേൾക്കുമ്പോൾ അവൾ ശാന്തയാവും...കുറച്ച് നേരം എന്തോ ഓർക്കുന്നത് പോലെ എന്നേം നോക്കി ഇരിക്കും...അവൾ വയലന്റാവുമ്പോ...തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരാൻ എനിക്കിപ്പോ ആ ഒരു പാട്ട് മാത്രമേ ഉള്ളൂ...’

ചില ദിവസങ്ങളിൽ രാത്രിയാവും ഫോൺ വരിക. മൊബൈൽ ഫോൺ വിറ കൊള്ളുമ്പോൾ, സുമിത്ര ഉണരാതിരിക്കാൻ ആവതും ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് ഹരി കിടക്കയുടെ ഒരു വശത്തു കൂടി പതിയെ വഴുതിയിറങ്ങും. ലൈറ്റിടാതെ മുൻവശത്തെ മുറിയിലേക്ക് നിശ്ശബ്ദം നടന്നു പോകും. ഇരുട്ടിൽ, തണുത്ത സോഫയിലിരുന്ന് സേതുവിനെ കേൾക്കും, അറിയും, ആശ്വസിപ്പിക്കും, അയാൾ അടുത്തുണ്ടെന്ന മട്ടിൽ വാക്കുകളാൽ മുതുകിൽ പതിയെ തടവിക്കൊടുക്കും. തനിക്ക് ഓർത്തെടുക്കാനാവുന്ന നല്ല കാലങ്ങളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും. വരണ്ട ഭൂവിടങ്ങളൊഴിവാക്കി പച്ചപ്പുകളിലൂടെ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കും. ഓർമ്മകളുടെ ചരടുകൾ മുറുക്കി കെട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കണം...അയഞ്ഞു പോയാൽ...

മിന്നി ഒരു ദിവസം വിളിച്ചു, അവൾ അവൾക്കായി കണ്ടെത്തിയ പുതിയ പേര്‌ പറയാൻ. പേരിലൊന്നും കാര്യമില്ല, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും മറന്നു പോയേക്കാവുന്ന വെറുമൊരു വാക്ക് മാത്രമാണ്‌ പേരെന്ന് പറയണമെന്നു തോന്നി ഹരിക്ക്. ആര്‌ ആരെ ഏതു പേരിൽ എത്ര കാലം ഓർത്തു വെയ്ക്കുമെന്നു ആർക്കും പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.

ഒരാഴ്ച്ച സേതുവിന്റെ ഫോൺ വിളികൾ ഉണ്ടായില്ല. ഹരിക്ക് പരിഭ്രമമായി. രാധയ്ക്ക്? എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എന്തും സംഭവിക്കാവുന്നതാണ്‌. അവളുടെ ഓർമ്മയുടെ സ്ലേറ്റിലെ അവസാനത്തെ അക്ഷരവും മാഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ടാവുമോ?...സ്വൈര്യക്കേട് പെരുകി വന്നപ്പോൾ നേരിട്ട് ചെന്നു കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു. തനിക്ക് മാത്രമെ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനാവൂ. നേരിൽ കണ്ടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമാധാനമാവും...അവനും തനിക്കും.

ചെല്ലുമ്പോൾ കണ്ടു, ഗേറ്റും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ചങ്ങല കിടക്കുന്നത്. ആശ്വാസമായി, ആളുണ്ട്. ഫോൺ കേടായതാവും. ആവലാതിപ്പെട്ടതു വെറുതെ! ഗേറ്റിൽ പതിയെ തട്ടി നോക്കി. അല്പനേരം കാത്തു നിന്നു. എവിടെ അവൻ? ജനാലവിരി ഉയരുന്നത് കാണുന്നില്ല, മുൻവശത്തുള്ള വാതിൽ തുറക്കുന്നതുമില്ല. ഹരി സേതുവിനെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ഗേറ്റിൽ അല്പം കൂടി ശക്തിയായി തട്ടി. അപ്പോഴാണ്‌ കതക് തുറന്നത്. അടുത്ത വീട്ടിലേതാണെന്നു മാത്രം. അയാൾ ഗേറ്റ് തുറന്ന് വന്ന് ഹരിയോട് പറഞ്ഞു,
‘അവിടെ ഇപ്പോ ആരുമില്ല...’
‘എവിടെ പോയി?...ഞാൻ സേതുവിന്റെ ഫ്രണ്ടാണ്‌...രാധയ്ക്ക് വല്ലതും?’
‘അവിടുത്തെ ആള്‌ മരിച്ചു പോയി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ്‌ എല്ലാരും അറിഞ്ഞത്...’
‘എന്നിട്ട് രാധ?’ ഹരി പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.
‘അവരെ മോള്‌ വന്നു കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി. ഇപ്പൊഴേതോ ഹോസ്പിറ്റലിലാണെന്നു കേട്ടു’
പിന്നീടൊന്നും ചോദിക്കാനും കേൾക്കാനുമില്ലായിരുന്നു. ഹരി തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അടുത്ത നിമിഷം ഭയത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, താൻ വിറയ്ക്കുന്നു...വേച്ചു പോകുന്നു!
‘എവിടെ ആയാലും ഞാൻ നോക്കുന്നത് പോലെ ആവുമോ?’ സേതു പറഞ്ഞതോർത്തു. സേതുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.

രണ്ടു ദിവസം...അപ്പോഴേക്കും സേതുവിന്റെ ശരീരം ജീർണ്ണിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവില്ലെ?...രാധ ഒന്നും കഴിക്കാതെ, അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ...കരഞ്ഞും...നിലവിളിച്ചും...താൻ ആരെന്നറിയാതെ...ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ...സേതുവിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാതെ...
ഹരി അപ്പോൾ ഒരിക്കൽ കൂടി കാരണമില്ലാതെ ആ വാചകം ഓർത്തു, 
‘ടേക്കിറ്റ് ഫോർ ഗ്രാന്റഡ്...’

Post a Comment

Monday, 19 October 2020

മനുഷ്യനാണത്രേ...


ചപ്രു - അങ്ങനെയായിരുന്നു ഞങ്ങളെല്ലാം അവനെ വിളിച്ചിരുന്നത്. സത്യത്തിൽ അതല്ല അവന്റെ ശരിക്കുള്ള പേര്‌. എന്നാൽ അതല്ലെന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല. ചപ്രത്തലയനായ അവനെ ഞങ്ങൾ, സുഹൃത്തുക്കളെല്ലാമിട്ട ഓമനപ്പേരാണ്‌ ചപ്രു. ലോകത്തിൽ എല്ലാത്തിനോടും പ്രതിഷേധം പ്രകടിപ്പിക്കാനെന്നമട്ടിൽ അവന്റെ മുടി മുള്ളൻപന്നിയുടേത് പോലെ സദാ കൂർത്തു നിന്നിരുന്നു. പ്രതിഷേധത്തിന്‌ ഒരു ചിഹ്നമുണ്ടാവുകയാണെങ്കിൽ അതിനേറ്റവും യോഗ്യത മുള്ളൻപന്നിക്ക് തന്നെയാണ്‌. ഒരു സംശയവുമില്ല. ചപ്രു രൂപം കൊണ്ടു തന്നെ വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു. അല്പം പതിഞ്ഞ മൂക്കും, മുള്ളൻപന്നിമുടിയും, ചുളിഞ്ഞ പുരികവുമൊക്കെയായി അവന്‌ ഒരു പ്രതിനായകന്റെ രൂപമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. ജന്മനാ കിട്ടിയത് അവൻ വെറുതെ പാഴാക്കി കളഞ്ഞതുമില്ല. നല്ലോണം മുതലാക്കിയിരുന്നു. ഒന്നിനേം പേടിയില്ലാത്ത, ആരേം വകവെയ്ക്കാത്ത പ്രകൃതം. അതായിരുന്നു അവൻ. സ്കൂളിൽ അവൻ കുരുത്തക്കേടുകൾ കാട്ടുമ്പോൾ, അടിക്കുന്ന മാഷിനെ കൂർത്തനോട്ടം കൊണ്ടവൻ കുത്തിക്കീറുന്നത് പലവട്ടം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അരിശം തീർക്കാൻ മൂന്ന് അടി എന്ന പരിധി വിട്ട് മാഷ്‌ അവനെ ഏഴും എട്ടും തവണ ചൂരൽ കൊണ്ട് പ്രഹരിക്കുന്നതും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. വേറെ ഏതു കുട്ടിയാണെങ്കിലും മൂന്നാമത്തെ അടിയിൽ കരഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കും. എന്നാൽ ചപ്രു അതിനെയൊക്കെ അതിജീവിച്ച് ഏട്ടാമത്തെ അടിയിലും ഒരു പുളച്ചിലും കാണിക്കാതെ മാഷിനെ കണ്ണു കൊണ്ട് കൊരുത്ത് ഉത്തരത്തിൽ പൊക്കിപ്പിടിച്ച് നില്ക്കും. 

അവൻ ഒരു സാധാരണക്കാരനായിരുന്നില്ല എന്നു സ്ഥാപിക്കാൻ ഇനിയുമുണ്ട് എന്റെ പക്കൽ കഥകൾ. സ്കൂളിനടുത്തുള്ള കുളത്തിലെ മീനുകൾ, അവനൊരു പ്രത്യേക ഈണത്തിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുമ്പോൾ അവന്റെയടുത്തേക്ക് നീന്തി വരുമായിരുന്നു! ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ നാവ് വളച്ചു വെച്ചാണ്‌ അവനാ ശബ്ദം സൃഷ്ടിക്കുക. അവനോടതൊന്ന് പഠിപ്പിച്ചുതരാൻ ഞാനടക്കം പലരും കെഞ്ചി പിന്നാലെ നടന്നിട്ടുണ്ട്, നാരങ്ങാമിഠായി കൊടുത്ത് പ്രലോഭിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്, ഉച്ചക്ക് കഴിക്കാൻ തന്നു വിടുന്ന പുഴുങ്ങിയ മുട്ട സമ്മാനിച്ചിട്ടു പോലുമുണ്ട്. എന്നാൽ അവനെ പോലെ ആ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ ആർക്കുമായില്ല. ഞങ്ങൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, ‘ഇതൊന്നും നിനക്കൊന്നും പറ്റില്ലെടാ’ എന്ന പുച്ഛഭാവത്തിൽ അവൻ ഞങ്ങളെ നോക്കി ഇരിക്കും. മീനുകൾ ഞങ്ങളുടെ കാലടിശബ്ദം കേട്ടാൽ തന്നെ ഓടിയൊളിക്കും എന്ന സ്ഥിതിയായി. ശബ്ദം കേട്ട് ചെവി പൊത്തിക്കൊണ്ട് നീന്തിമറയുന്ന മീനുകളെ ഞങ്ങൾ സങ്കൽപ്പിച്ചു.
‘മീനുകൾക്കൊന്നും ചെവിയില്ലെടാ’
ചപ്രു ഞങ്ങളെ പുച്ഛഭാവത്തിൽ തിരുത്തി. ഇതൊക്കെ അവന്‌ എങ്ങനെ അറിയാമെന്ന് ഞങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. പുസ്തകത്തിലെ ഒരു വരി പോലും അവൻ ഓർത്തുവെയ്ക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല. ക്ലാസ്സിൽ കവിത ചൊല്ലാൻ പറഞ്ഞാൽ അവൻ ആദ്യത്തെ വരി പറഞ്ഞിട്ട് മുകളിലേക്ക് കണ്ണും തുറന്ന് പിടിച്ച്, വായും പൊളിച്ച് നില്ക്കും. എന്നാൽ സിനിമാപ്പാട്ടുകളുടെ വരികൾ അവന്‌ ഹൃദയസ്ഥമായിരുന്നു!
‘പഠിക്കാനുള്ള പദ്യം സിനിമേല്‌ ചേർത്താലെന്താ?’
‘സിനിമാ പാട്ട് പഠിച്ചാലെന്താ കൊഴപ്പം?’
ഈ മാതിരി ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ ചപ്രൂനു മാത്രേ പറ്റൂ!

ഒരിക്കൽ അവനൊരു പാമ്പിനേം പിടിച്ചോണ്ട് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു! അമ്മ അവനെ ഓടിച്ചു വിട്ടു. ഞങ്ങളൊക്കെ ബഹളം വെച്ചോണ്ട് അവന്റെ പിന്നാലെ ഓടി. 
‘നീ തൊട്ട് നോക്ക്. ഇത് കടിക്കൂല്ല’
അന്നാണാദ്യമായും അവസാനമായും ഞാനൊരു പാമ്പിനെ തൊടുന്നത്. മെഴുമെഴാന്ന്...അതിന്റെ വാല്‌ എന്റെ ഉള്ളംകൈയ്യിൽ കിടന്നിഴഞ്ഞു. ജീവന്റെ തുണ്ട് കൈയ്യിലിരുന്ന് ഇഴഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ആറാമിന്ദ്രിയം തുറന്നു പോവുമോ എന്ന് സംശയിച്ചു. പക്ഷെ അങ്ങനെ ഒരപകടവും സംഭവിച്ചില്ല. അവൻ ഒറ്റൊരുത്തൻ കാരണമാണ്‌ നാനാവിധ ജീവികളെ തൊടാനുള്ള ഭാഗ്യം ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള പിള്ളേർക്കൊക്കെ കിട്ടിയത്. പട്ടി, പൂച്ച, എലി, തവള, അട്ട, പല്ലി, പാറ്റ, ഓന്ത്, പുഴു, ആട്, പ്രാവ്, മൈന, കുയില്‌, കാക്കക്കുഞ്ഞ്, അണ്ണാൻ, ആമ, കുളക്കോഴി അങ്ങനെ ചുറ്റുവട്ടത്ത് കാണുന്നതിനെയൊക്കെ തൊട്ടു. മീനുകളുടെ എണ്ണം അതിലും കൂടുതൽ വരും. തൊട്ടതിന്റെയൊക്കെ ഒരു പട്ടിക തയ്യാറാക്കിയാൽ ഏതാണ്ട് എല്ലാത്തിനും നേർക്ക് അവന്റെ പേര്‌ കടപ്പാടായി എഴുതി വെയ്ക്കേണ്ടി വരും. പഴുതാര, തേള്‌ തുടങ്ങിയ ‘ഭീകര’ ജീവികളെ വരെ തൊട്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് അഭിമാനപൂർവ്വം അവകാശപ്പെടാനാവും.

ചപ്രൂനെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ പിന്നെ കാണുന്നത് സമരം എന്നും പറഞ്ഞ് സ്കൂളിൽ ഒരു കൊടിയും പിടിച്ച് ഒരു ചെറിയ സംഘത്തിനു മുന്നിൽ അവൻ നടക്കുന്നതാണ്‌. അവന്റെ മുള്ളൻപന്നിമുടിയുടെ കൂർപ്പ് കുറച്ച് കൂടി കൂർത്തിരുന്നു അക്കാലത്ത്. അവന്റെ ശബ്ദം കനത്തിരുന്നു. അവന്റെ ധീരശബ്ദം സ്കൂൾ കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുവരുകളിൽ ഇപ്പോഴും പ്രതിധ്വനിക്കുന്നുണ്ടാവണം. ഊർജ്ജം നശിപ്പിക്കാനാവില്ല എന്നല്ലെ പഠിച്ചത്? അവന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന കൊടിയുടെ നിറം ഇപ്പോഴുമോർമ്മയുണ്ട്. 
‘നീ ഏതു പാർട്ടിയാടാ?’
പ്രധാനധ്യാപകൻ ചൂരൽത്തുമ്പ് വിറപ്പിച്ച് കൊണ്ട് അലറിയ ശബ്ദം ഇപ്പോഴുമവിടെ മോക്ഷം കിട്ടാതെ അലയുന്നുണ്ടാവും.
‘എനിക്കൊരു പാർട്ടിയുമില്ല’ അവനും അന്ന് തിരിച്ചതുപോലെ തന്നെ അലറി.
അതു സത്യമായിരുന്നു. ഏതോ സിനിമാപോസ്റ്ററിൽ കണ്ടതു പോലെ ഒരു കൊടി ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തതായിരുന്നു അവൻ. സമരം ചെയ്യണമെങ്കിൽ കൊടി വേണമെന്ന് എങ്ങനെയോ അവൻ ധരിച്ചു പോയി. അന്ന് കല്ലേറുണ്ടായി, സ്കൂളിലെ മണി കെട്ടിയ ചരട്‌ ആരോ പൊട്ടിച്ചു, പെമ്പിള്ളേര്‌ കരഞ്ഞും നിലവിളിച്ചും ചിതറിയോടി. അതിന്റെയൊക്കെ ഇടയിൽ അക്ഷോഭ്യനായി, ഏതോ ടാബ്ലോ കഥാപാത്രം പോലെ ചപ്രു സ്കൂൾഗ്രൗണ്ടിന്റെ ഒത്തനടുവിൽ കൊടിയും കുത്തി തലയുയർത്തി നിന്നു.
എന്തായിരുന്നു സമരത്തിനു കാരണം? 
മർദ്ദനം!
മൂന്നടി അടിക്കുന്ന അധ്യാപകനു പറ്റിയ ഒരു കൈപ്പിഴ. ദുഷ്ടന്റെ മൂന്നാമത്തെ അടിയിൽ ഒരു പെങ്കൊച്ചിന്റെ കാല്‌ പൊട്ടി ചോര വന്നു. ദുഷ്ടനെ പുറത്താക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ സമരം ശക്തമാക്കും എന്നായി ചപ്രു. പിന്നെ ദിവസങ്ങൾക്കകം എന്താ സംഭവിക്കുന്നതെന്നറിയുന്നതിനു മുൻപ് ഏതോ ചില കൂട്ടർ വന്നു. അവരും കൊടിയും കൊണ്ടാ വന്നത്. സമരം വിജയമായി. ചപ്രു നേതാവും. എല്ലാം കണ്ണടച്ചു തുറക്കുന്ന നേരത്ത്. 
‘നീ ഒരു ഭയങ്കര സംഭവാടാ’ എന്ന മട്ടിൽ ഞങ്ങളെല്ലാം അവനെ നോക്കി.
‘അതൊക്കെ നീയൊക്കെ പറയാതെ തന്നെ എനിക്കറിയാം’ എന്ന മട്ടിൽ ചപ്രു ഞങ്ങളെ തിരിച്ചും.

പ്രകടനവും പ്രതിഷേധവും പരാതിയുമൊക്കെയായി അവൻ നെഞ്ചു വിരിച്ചു നടന്നു. നല്ല മസിലുണ്ടായിരുന്നു അവന്‌. ‘കപ്പ കഴിച്ചാൽ മതിയെടാ’ - മസിലു വരാൻ അവൻ പറഞ്ഞു തന്നതാണ്‌. ശരിയായിരിക്കണം. കപ്പേം ചതച്ച ഉള്ളീം മുളകും ഉപ്പും കൂട്ടി അവൻ കഴിക്കണ കണ്ടാൽ കൊതിയാവും. ‘എടുത്തു കഴിയെടാ’ അവൻ പാത്രം ഞങ്ങളുടെ നേർക്ക് നീട്ടിപ്പിടിക്കും. മസിലു വരാൻ ഞങ്ങളും ഒന്ന് രണ്ടു കഷ്ണങ്ങൾ കഴിക്കും. പക്ഷെ അവന്റേതു പോലെ മസിലു വന്നില്ല. അന്നത്തെ സമരത്തിൽ അവൻ ജയിച്ചെങ്കിലും പരീക്ഷകൾ അവനോട് പ്രതികാരം ചെയ്തു. ചുവന്ന മഷി കൊണ്ട് അവന്റെ പേര്‌ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഞങ്ങൾ കോളേജുകളിൽ ചേർന്നപ്പോൾ അവൻ വെള്ളത്തിൽ വീണ എണ്ണ പോലെ ഒരിടത്തും തൊടാതെ പൊങ്ങിക്കിടന്നു.

സകലതിനോടും പ്രതിഷേധിച്ച്, പ്രതിരോധം തീർത്ത് അവൻ ജീവിതം തുടർന്നു. ഞങ്ങൾ വലിയ കോളേജ് പുസ്തകങ്ങൾ ചുമന്നപ്പോൾ അവൻ കോടാലിയും, പിക്കാസും, മൺവെട്ടിയും, മണ്ണു നിറച്ച കുട്ടയുമൊക്കെ ചുമന്നു. 
‘നിനക്ക് പഠിക്കണ്ടേടാ?’
‘നീയൊക്കെ പഠിക്കയല്ലെ?... എല്ലാരും കൂടെ പഠിച്ചിട്ട് എന്തു ചെയ്യാനാ?’
അതു പറയുമ്പോൾ അവൻ മീശ കൂർപ്പിച്ചു. ഞങ്ങളുടേത് അണ്ണാൻ വാലിൻതുമ്പത്തെ രോമം പോലെ നേർത്തിരുന്നപ്പോൾ അവന്റേത് നല്ല പിരിച്ചകയറിന്റെ ബലമുള്ളതായിരുന്നു. അവന്റെ മീശരോമങ്ങൾ അവന്റെ തലമുടിയുമായി ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ച പോലെ തെറിച്ചു നിന്നിരുന്നു. അവൻ മീശ കൊണ്ടും ലോകത്തെ പ്രതിരോധിക്കുകയാണെന്നു തോന്നി.

പ്രതിരോധത്തിന്റെ ശക്തി കൊണ്ടോ, ആരേയും കൂസാത്തത് കൊണ്ടോ, ആർക്കും ഒന്നും അടിയറ വെയ്ക്കാൻ തയ്യാറാകാത്തത് കൊണ്ടോ, അവൻ പെണ്ണു കെട്ടിയില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ അവൻ ചില ജാഥകൾക്ക് പോവും. അടിപിടി ഉണ്ടാക്കും. അടിപിടി അവനു വേണ്ടി ഉണ്ടാവുന്നതാണോ, അവൻ അടിപിടിക്ക് വേണ്ടി ഉണ്ടായതാണോ എന്ന സംശയം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു കാര്യങ്ങൾ. മെരുങ്ങാൻ തയ്യാറാകാത്തത് കൊണ്ടാവും അവൻ ഒരു പാർട്ടിയിലും ചേർന്നില്ല. കുറേ നാൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ കൊടിപിടിക്കുന്നതും, ജാഥകൾക്ക് പോവുന്നതുമൊക്കെ നിർത്തി സ്വതന്ത്രനായി നടന്നു. എന്റെ കഴുത്തിൽ അപ്പോഴേക്കും നെഞ്ചിടിപ്പ് എണ്ണുന്ന കുഴൽ കയറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഔദ്യോഗിക ആഭരണം. അഭിമാനത്തോടെ ഞാൻ അതണിഞ്ഞു നടന്നു.
‘കൊള്ളാം. സൂക്കേടുമായി വരുന്ന ഒരുത്തരുടേം കൈയ്യീന്ന് ഒന്നും വാങ്ങരുത്’ ചപ്രു എന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു.
‘നീ ഈ ബീഡിവലി ഒന്ന് കുറയ്ക്ക്’ പറയാൻ അർഹത പുതുതായി ലഭിച്ചവന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു.
‘ഉം...’ അമർത്തി മൂളി അവൻ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. സ്കൂളിൽ വെച്ച് അപൂർവ്വമായി അവൻ ചിരിക്കുമായിരുന്നു. അതേ ചിരി ആയിരുന്നു അത്. ഒരളവുകോലും കൊണ്ടും അളന്നെടുക്കാനാവാത്ത ചിരി. അന്നൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു, അവൻ വലിച്ചിരുന്ന ബീഡിപ്പുകയുടെ മണത്തേക്കാൾ എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് കയറി വന്നത് അവന്റെ മേത്തേന്ന് ഉയർന്ന മണ്ണ്‌ മണമായിരുന്നു.

ചപ്രു പിന്നേം വളർന്നു. ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം. കാലത്തിനൊപ്പം. മനുഷ്യന്റെ വളർച്ച മരണം വരെ എന്നാണെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. ചിലർ മനസ്സ് കൊണ്ട്, ചിലർ ശരീരം കൊണ്ട്. പക്ഷെ എന്തായാലും വളർച്ച നിരന്തരമായി സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്. സത്യം.

ഞാൻ പെണ്ണു കെട്ടി. പതിവുപോലെ പെണ്ണു കെട്ടിച്ചു എന്നു പറയാം. ‘എനിക്ക് ഭോഗിക്കാൻ ഒരു പെണ്ണു വേണം’ എന്നു പച്ചക്ക് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ! പക്ഷെ എന്റെ നിവൃത്തികേട് മനസ്സിലാക്കി വീട്ടുകാരെനിക്ക് ഒരു പെണ്ണിനെ പിടിച്ചു തന്നു. ഞാൻ ഭോഗിച്ചു, പിന്നെ പ്രേമിച്ചു, പിന്നെ സ്നേഹിച്ചു. കുട്ടികളുണ്ടായി. അവരെ കൊഞ്ചിച്ചു, ലാളിച്ചു, സ്നേഹിച്ചു. ഒരോ ഘട്ടത്തിലും തോന്നി ‘ഇതാണ്‌ ജീവിതം’ എന്ന്. പിന്നീട് തോന്നി, ‘ഇത്രയുമേ ഉള്ളൂ ജീവിതം’ എന്ന്. ഇടയ്ക്കിടെ ഞാൻ ചപ്രുവിനെ കുറിച്ചും ഓർത്തു. അവൻ പെണ്ണു കെട്ടിയില്ലല്ലോ. അവനു ഈ സുഖമൊന്നും അറിയണ്ടേ? അവനു പെണ്ണിന്റെ ശരീരം പകരുന്ന ചൂടറിയണ്ടേ? കുഞ്ഞുങ്ങൾ പരുക്കൻ കവിളിൽ ഉമ്മ വെയ്ക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന അനുഭൂതി അനുഭവിക്കണ്ടേ? ‘ഇതാണ്‌ ജീവിതം’ എന്ന് അവൻ എപ്പോഴെങ്കിലും പറഞ്ഞിരിക്കുമോ?

ചപ്രു എല്ലാം ചെയ്യുമായിരുന്നു. എല്ലാ പണിയും. എന്തും. കുളത്തില്‌ വീണു മരിച്ച പെൺകുട്ടിയുടെ ജഡം മുങ്ങിയെടുത്തത് ചപ്രു ആയിരുന്നു. കുഞ്ഞിയമ്മയുടെ പശു ചത്തപ്പോൾ അതിനെ കുഴിച്ചിട്ടത് ചപ്രു ആയിരുന്നു. പ്രഭാകരേട്ടന്റെ മകൻ സുജിത്തിനെ പാമ്പു കടിച്ചപ്പോൾ തോളത്തിട്ട് ഓടിയതും ചപ്രു. എവിടേയും ചപ്രു. എല്ലായിടത്തും ചപ്രു. ദൈവത്തിനെ പോലെ! പക്ഷെ നേരിൽ കാണാമെന്നു മാത്രം. അവന്റെ വിയർപ്പ്പാട പിടിച്ച മേത്ത് തൊട്ടു നോക്കാം. അവന്റെ അടുത്ത് നില്ക്കുമ്പോൾ മണ്ണ്‌ മണക്കും. ചിലപ്പോൾ അതാവണം ദൈവത്തിന്റെ മണം.

വർഷങ്ങൾ പിന്നെയും മുൻപോട്ട് പോയി. ചപ്രു വലിച്ചിരുന്ന കൈവണ്ടി പോലെ തന്നെ. ഇടയ്ക്ക് കയറ്റം കയറിയും, ഇടയ്ക്ക് ഇറക്കമിറങ്ങിയും എന്റെ ജീവിതവും മുന്നോട്ട് പോയി. ആയിടയ്ക്കാണ്‌ പള്ളിക്കര ഔസേപ്പിന്റെ വീട്ടിൽ മരണം നടന്നത്. അവിടെ പണിക്ക് നില്ക്കണ ഒരു വേലക്കാരി കൊച്ച്, ഒരു തമിഴത്തി പെണ്ണ്‌, കണ്ണും തുറിച്ച്, നാവും കടിച്ചു പിടിച്ച്, മേല്‌ മുഴുവൻ മാന്തിപ്പൊളിച്ച് പേരമരത്തിൽ തൂങ്ങിയാടുന്നത് എല്ലാരും കണ്ടത്. ആ കാഴ്ച്ച ഭീകരമായിരുന്നു. പോലീസും വന്നു, പോലീസ് പട്ടിയും വന്നു. പെങ്കൊച്ചിന്റെ അമ്മ വന്ന് മൂടിയിട്ട മൃതശരീരം നോക്കി വലിയ വായിൽ കരഞ്ഞു നിലവിളിച്ചു. ആ നിലവിളി ഇപ്പോഴും ആ പേരമരത്തിൽ തൂങ്ങി നിൽപ്പുണ്ടാവും. ചപ്രു ഔസേപ്പിന്റെ വീട്ടിൽ തെങ്ങിനു തടമെടുക്കാനും, ഇളിച്ച മോന്തയുള്ള കറുത്ത കാറ്‌ കഴുകാനും പോകാറുണ്ടായിരുന്നു. പെങ്കൊച്ച് പേരമരത്തിൽ കേറി പോവുന്നതിനു തലേന്നും ചപ്രു അവളെ കണ്ടതാ. ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പോലീസിന്റെ വരവ് നിന്നു. തമിഴ് പെണ്ണിന്റെ അമ്മയെ പിന്നീട് അവിടെങ്ങും കാണുകയുണ്ടായില്ല. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ഒരു വെളുപ്പാൻകാലത്ത്, ഇളിച്ച മോന്തയുള്ള കാറിന്റെ അകത്ത് ഔസേപ്പ് മുറിഞ്ഞ കഴുത്തുമായി കിടന്നു. ചപ്രു നേരിട്ടാണ്‌ സ്റ്റേഷനിൽ പോയത്. എന്താ, എങ്ങനെയാ എന്നൊക്കെ അവനെ അറിയാവൂ. ഞാൻ കോയമ്പത്തൂര്‌ പോയി വന്നപ്പൊഴേക്കും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു. എന്റെ ഭാര്യ, ‘ചപ്രു ഇങ്ങനെ ചെയ്യൂന്ന് വിചാരിച്ചതേയില്ല’ എന്നു പറഞ്ഞു. ‘പിന്നെ എങ്ങനെ ചെയ്യൂന്നാ വിചാരിച്ചത്?’ എനിക്ക് അങ്ങനെ തിരിച്ചു ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

കാലം പിന്നേം ഉരുണ്ടു, എന്റെ മാരുതി കാറ്‌ പോകുന്നത് പോലെ. നാട്‌ നിറയെ കടകളായി. വഴികളായ വഴികളൊക്കെ ടാറിട്ടു പുതപ്പിച്ചു. ഔസേപ്പിന്റെ മകന്റെ രണ്ട് ബസ്സുകൾ ടാറിട്ട റോഡുകളിൽ കൂടി തേരാപാരാ ഓടി. ഗ്രാമം മേക്കപ്പിട്ട് നഗരമാവാൻ കിണഞ്ഞ് ശ്രമിച്ചു. പരിഷ്ക്കാരിപെണ്ണുങ്ങൾ പുരികത്തിലെ രോമം പറിച്ചു കളയുന്ന നിസ്സാരതയോടെ, വഴിവക്കിൽ നിന്ന മരങ്ങളൊക്കെ തണലു വേണ്ടാത്ത മനുഷ്യർ വെട്ടി മാറ്റി. ചായക്കടകൾ മോർഫ് ചെയ്ത പോലെ വലിയ ബേക്കറികളും, ഷോപ്പുകളുമൊക്കെയായി. സോഡാ വെള്ളത്തിനും നാരങ്ങാ വെള്ളത്തിനും പകരം കറുപ്പും, ചുവപ്പും, മഞ്ഞയും നിറത്തിലുള്ള വെള്ളം കുപ്പികളിൽ നിറച്ചത് മനുഷ്യര്‌ വാങ്ങി കുടിച്ചു. പഴയ നാരങ്ങാ മിഠായി ഒളിവിൽ പോയി. പകരം തിളങ്ങുന്ന ഉടുപ്പിട്ട മിഠായികൾ പെട്ടികളിൽ ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു. തലമുടി മുകളിലേക്ക് ചീകി വെച്ച പിള്ളേർ ആ മിഠായികൾ വാങ്ങി അതിന്റെ ഉടുപ്പൂരിയെറിഞ്ഞ് നുണഞ്ഞാസ്വദിച്ചു. വഴി മുഴുക്കേയും വിവിധ നിറത്തിലുള്ള മിഠായിത്തോലുകൾ പറന്നു നടന്നു. കിണറായ കിണറൊക്കെ ഭൂമിക്കടിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി പോയി. മനുഷ്യര്‌ തന്നെ മണ്ണിട്ട്‌ മൂടി അതൊക്കെ ഒളിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു എന്നു വേണം പറയാൻ. പകരം നീണ്ടകുഴലുകൾ ഭൂമിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് കുത്തിയിറക്കി ഒരു സ്ട്രായിലൂടെന്ന പോലെ വെള്ളം വലിച്ചെടുത്തു. വാഹനങ്ങൾ പുക ചുമച്ചു തുപ്പി. താമസിയാതെ ഞങ്ങളും ചുമച്ചു തുടങ്ങി. എനിക്ക് അതു കൊണ്ടും ഗുണമേ ഉണ്ടായുള്ളൂ. ഒരുപാട് രോഗികൾ! മരുന്നിനു കുറിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചപ്രു പറഞ്ഞതോർത്തു ‘സൂക്കേടുമായി വരുന്ന ഒരുത്തരുടേം കൈയ്യീന്ന് ഒന്നും വാങ്ങരുത്’. ഒരോ തവണയും, ചോദിച്ചും ചോദിക്കാതെയും കാശ്‌ വാങ്ങുമ്പോൾ ചപ്രുവിന്റെ ശബ്ദം എന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് നിലവിളിച്ചു. കുറെനാൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ നിലവിളി ശബ്ദം നിലച്ചു. ഞാൻ ഒരു കാറ്‌ കൂടി വാങ്ങി. ഒരു കാറ്‌ കൊണ്ട് മാത്രം എനിക്ക് സമയത്തിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാനാവില്ല എന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടാണ്‌.

എന്റെ ക്ലിനിക്കിൽ വരുന്ന പുതിയ പിള്ളേരുടെ മുടി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്. മുകളിലേക്ക് ചകിരിനാര്‌ പോലെ ഇരിക്കുന്ന മുടി. പക്ഷെ ചപ്രുവിന്റെ മുടിയുടെ കൂർപ്പൊന്നും ആ പിള്ളേരുടെ മുടിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിള്ളേരുടെ വിരൽനഖങ്ങൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. മണ്ണു തൊടാത്ത, മൃദുവായ വിരലുകൾ. എന്റെ വിരലുകളും മൃദുവായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വിടർത്തി വെച്ച കൈക്കുള്ളിൽ കിടന്നു പുളയുന്ന പാമ്പിന്റെ വാല്‌ ഇടയ്ക്കിടെ ഞാനോർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. അത്രയും ജീവനുള്ളത് ഞാൻ സ്പർശിച്ചിട്ടെത്ര നാളായിട്ടുണ്ടാവും? ചപ്രുവിനെ അപ്പോഴോക്കെ ഓർത്തു. അവനെവിടെയായിരിക്കും? എന്തു ചെയ്യുവായിരിക്കും? ജയിലിൽ അവനു കപ്പ കഴിക്കാൻ കിട്ടുന്നുണ്ടാവില്ല. അവിടെ ഇപ്പോൾ ചിക്കനും ചപ്പാത്തിയൊക്കെയാണെന്നു കേട്ടു. അവന്റെ മസിലുകൾ ചുരുങ്ങി പോയിട്ടുണ്ടാവും. എനിക്കതോർത്തപ്പോൾ നല്ല വിഷമം തോന്നി.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ പത്രം വായിക്കുന്ന സമയത്ത് മുറ്റത്ത് ഒരു മൈന വന്നിരിക്കും. ഒരൊറ്റ മൈന. ആരുമായും കൂട്ട് കൂടാത്ത ഒരു മൈന. മിക്ക നേരങ്ങളിലും മുറ്റത്ത് വന്നിരിക്കുന്നത് കാക്കകളാണ്‌. ഇവിടം മുഴുവൻ കാക്കകൾ മാത്രമാണല്ലോ എന്നപ്പോഴോക്കെ ഓർക്കും. പ്രാവും, മൈനയും, മാടത്തയും, കുയിലുമൊക്കെ എവിടെ പോയി? കാക്കകൾ കൊത്തിയോടിച്ചതാവുമോ? പണ്ട് ചപ്രുവിന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന പ്രാവിന്റെ മുതുകിൽ തടവിയത് ഓർത്തു. എന്തൊരു മിനുസമായിരുന്നതിന്‌! ഒരു ദിവസം ചപ്രു ഈ ഗേറ്റും തുറന്നു വരും. അവനു ഞാൻ ആ ദിവസം കപ്പ പുഴുങ്ങി കൊടുക്കും. അവനതാണല്ലോ ഇഷ്ടം. ചതച്ച ഉള്ളീം മുളകും ഉപ്പും കൂട്ടി അവനോടൊപ്പമിരുന്നു കഴിക്കും. അങ്ങനെ ചില ചെറിയ ചെറിയ സ്വപ്നങ്ങൾ. വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കാലം കഴിഞ്ഞു. വീണ്ടും പഴയതു പോലെ ചെറിയ സ്വപ്നങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടു തുടങ്ങി.

വെളുത്ത സൂര്യനു താഴെ നിന്ന് പുറംപണി ചെയ്യുന്നവർ കറുത്തു. ആ കുറുത്ത മനുഷ്യർക്കെല്ലാർക്കും ചപ്രൂന്റെ ഛായയും ഭാവവും ആണെന്ന് തോന്നി. ഏ സി മുറിക്കുള്ളിലിരുന്ന് ഞാൻ വെളുത്തു. കറുത്തു പോകാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ക്രീമുകൾ തേച്ചു. എന്നാണ്‌ എപ്പോഴാണ്‌ കറുപ്പിനോടെനിക്ക് വിരോധം തോന്നി തുടങ്ങിയത്? അറിയില്ല. വെയിലേറ്റ് കറുത്തവരും തണലേറ്റ് വെളുത്തവരും - അങ്ങനെ രണ്ടു കൂട്ടർ മാത്രമേ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടാവൂ.

ചപ്രുവിനെ ആരും അന്വേഷിക്കാത്തതിൽ എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. നാട്ടിൽ അന്യസംസ്ഥാനത്ത് നിന്നും വന്നവർ നിറഞ്ഞത് കൊണ്ടാവും. അവരും നല്ലതു പോലെ അധ്വാനിക്കുന്ന കൂട്ടർ തന്നെ. അപ്പോൾ നമ്മൾ എന്തു ചെയ്യുവാണ്‌? അധ്വാനിക്കാത്തവരായി മാറിപ്പോയോ? എന്നൊക്കെ സംശയം തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഒരു കൂട്ടർ അധ്വാനിക്കാനും മറ്റൊരു കൂട്ടർ അധ്വാനിക്കാതിരിക്കാനും. എന്നിട്ട് അധ്വാനിക്കുന്നവരെ ആക്ഷേപിക്കാൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് അധ്വാനിക്കാത്തവരും. എവിടെയോ എന്തോ തകരാറ്‌ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഒരു ദിവസം രാത്രി ഞാനെഴുന്നേറ്റിരുന്നു. സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടല്ല, മണ്ണിന്റെ മണം തോന്നിയിട്ട്. ദൈവത്തിന്റെ മണം! എനിക്കന്നേരം തോന്നി, ചപ്രുവിനെ അപ്പോൾ തന്നെ കാണണമെന്ന്. പിറ്റേന്ന് പകൽ തന്നെ ചപ്രുവിനെ കാണാൻ പുറപ്പെട്ടു. ഡ്രൈവർ വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോൾ പിൻസീറ്റിൽ ചാരിയിരുന്ന് ഞാൻ ചപ്രുവിനെ കുറിച്ച് മാത്രം ഓർത്തു. എന്റെ ഭാര്യ, കുഞ്ഞുങ്ങൾ, വീട്, ക്ലിനിക്ക്, രോഗികൾ എല്ലാം ഞാൻ മറന്നു. അവന്റെ കൂർത്തമുടിമുനയിൽ തൊട്ടതോർത്തു. സ്കൂളിൽ മൈതാനമധ്യത്തിൽ സ്വയമുണ്ടാക്കിയ കൊടിയും പിടിച്ചവൻ നിവർന്ന് നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു. പുറത്തേക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ച കൈയ്യിൽ മഴത്തുള്ളി വീണപ്പോൾ, വഴുവഴുപ്പുള്ള പാമ്പിന്റെ ഉടലിൽ തൊട്ടത്ത് പോലെ ഞാൻ കൈ പിൻവലിച്ചു. ഒരു മഴത്തുള്ളിയുടെ നനവ് പോലും സഹിക്കാനാവുന്നില്ല എനിക്കിപ്പോൾ. 

ജയിൽ കെട്ടിടത്തിന്റെ കനത്ത മതിൽക്കെട്ടിനു മുന്നിൽ കാർ വന്നു നിന്നു. അകത്ത് തടവുകാർ. ഒരുതരത്തിൽ...ഞാനുമൊരു തടവുകാരനല്ലെ? ആഗ്രഹങ്ങളുടെ...ചില നേരങ്ങളിൽ അത്യാഗ്രഹങ്ങളുടെ...ചപ്രു...അവൻ ആദർശങ്ങളുടെ തടവുകാരനായിരുന്നു... ഞാൻ സന്ദർശകനായി അകത്തേക്ക് നടന്നു. അപ്പോൾ തോന്നി, ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരുപക്ഷെ ഞാൻ മാത്രമായിരിക്കും ചപ്രുവിനെ കാണാൻ വന്നിട്ടുണ്ടാവുകയെന്ന്. കല്ല്യാണം കഴിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷെ അവനെ കാണാൻ അവന്റെ ഭാര്യയോ മക്കളോ ചെല്ലുമായിരുന്നു. ചപ്രു ഇപ്പോ എങ്ങനെയിരിക്കും കാണാൻ? അവന്റെ മേലോട്ട് കൂർപ്പിച്ച മീശ ഇപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ ഉണ്ടാവുമോ? അതോ കാലപ്പഴക്കത്തിൽ പ്രതിരോധശക്തിയൊക്കേയും ചോർന്ന് താഴേക്ക് വളഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ടാവുമോ? കപ്പ കഴിച്ച് അവൻ വളർത്തിയെടുത്ത മസിലുകൾ..മണ്ണ്‌ മണമുള്ള ശരീരം...

ഓ! ചപ്രുവിന്റെ ശരിയായ പേരെന്താണ്‌? - ‘ആരേയാണ്‌ കാണേണ്ടത്?’ എന്ന് ചോദ്യം വന്നപ്പോഴാണ്‌ അതോർത്തത് തന്നെ. സ്കൂൾ ഹാജർവിളികളാണ്‌ രക്ഷിച്ചത്. ഒരു നിമിഷം പരീക്ഷിച്ചെങ്കിലും, ഓർമ്മകൾ ഒടുവിൽ അവന്റെ ശരിക്കുള്ള പേര്‌ എന്റെ നേർക്ക് നീക്കിവെച്ചു മാനം രക്ഷിച്ചു.
പോലീസുദ്യോഗസ്ഥൻ എന്നെ സംശയത്തോടെ നോക്കി ചോദിച്ചു,
‘നിങ്ങൾ അയാളുടെ ആരാണ്‌?’
ഞാൻ...അവന്റെ സുഹൃത്ത്...ബാല്യകാലസുഹൃത്ത്. ഒന്നിച്ചു ഒരേ സ്കൂളിൽ ഒരേ ബഞ്ചിൽ മുട്ടുകാലുകളുരുമിയിരുന്ന് പഠിച്ച സുഹൃത്ത്. കുറേ നല്ല വർഷങ്ങളുടെ പരിചയം മാത്രമുള്ള ഒരു സുഹൃത്ത്.
ഞാൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. 
‘നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴെന്താ വന്നത്?’
സന്ദർശനോദ്യേശ്യം...എന്തിനാണ്‌? വെറുതെ കാണാൻ. ഒരാളെ ഒരുപാട് നാൾ കാണാതിരുന്നാൽ കാണാൻ തോന്നില്ലെ? അങ്ങനെ കാണാൻ വന്നതാണ്‌. എവിടെ അവൻ? എന്താ കാണാൻ അനുവാദമില്ലെ?
ഒന്നും പറയാതെ ഞാൻ ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. എന്റെ മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ അയാൾ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു,
‘നിങ്ങൾ പറയുന്ന ആൾ മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മരിച്ചു പോയി...ഹാർട്ട് അറ്റാക്ക് എന്നാണ്‌ റെക്കോർഡിൽ കാണുന്നത്’

ദൈവം മരിച്ചു. 
ഞാൻ തളർച്ചയോടെ കസേരയിൽ കുറച്ച് നേരമിരുന്നിട്ട് പതിയെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അന്നാദ്യമായി ഒരു ലജ്ജയുമില്ലാതെ ഞാൻ കരഞ്ഞു, നിസ്സാരനായ, വെറുമൊരു സാധാരണ മനുഷ്യനെ പോലെ. എന്റെയുള്ളിലൊരു ചെറിയ ചെടിയുണ്ടായിരുന്നു...അതിന്റെ അവസാനത്തെ ഇലയും കൊഴിഞ്ഞു പോയതു പോലെ തോന്നി. മുള്ളു പോലെ മുടിയുള്ള എന്റെ സുഹൃത്ത്... ചപ്രു... വേവിച്ച കപ്പ നിറച്ച പാത്രം നീട്ടി ‘എടുത്ത് കഴിയെടാ’ എന്നു പറഞ്ഞ ചപ്രു...എനിക്കൊരുവട്ടമെങ്കിലും അവനെ കാണാൻ വരാമായിരുന്നു...ഞാൻ...ഞാൻ മനുഷ്യനാണത്രെ...

(‘ചപ്രു’ എന്ന പേരിൽ) അകം മാസിക ജൂൺ 2018

Post a Comment

അവറാച്ചന്‌ പറയാനുള്ളത്

 
‘അന്നാമ്മോ...’
‘എന്തോ...’
അന്നാമ്മ പതിവു പോലെ നീട്ടി വിളി കേൾക്കുന്നത് അവറാച്ചൻ കേട്ടു.
‘അന്നക്കുട്ടിയേ...’
ആ വിളി കേട്ട് അന്നാമ്മ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കുന്നത് അവറാച്ചൻ കണ്ടു.
‘നീ വിചാരിക്കണൊണ്ടാവും എന്നാത്തിനാ ഞാൻ അന്നക്കുട്ടീന്ന് വിളിക്കണേന്ന്...
എനിക്കിപ്പോ നിന്നെ അന്നക്കുട്ടീന്നെ വിളിക്കാൻ തോന്നണുള്ളൂ...പണ്ട് ഞാനങ്ങനെ അല്ലാരുന്നോ വിളിച്ചിരുന്നെ?...പിന്നെ അന്നാമ്മേന്നായി...വേണ്ട...അന്നക്കുട്ടിയാ നല്ലത്...ഞാനിനി അങ്ങനേ വിളിക്കൂ...’
‘എടിയേ...ഇന്നെനിക്ക് നിന്നോട് ഒത്തിരി പറയാനുണ്ട്’
അന്നാമ്മ പതിവു പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു.
‘ഒത്തിരി...എന്നു വെച്ചാ ഒത്തിരിയൊത്തിരി...നമ്മടെ കെട്ട്‌ കഴിഞ്ഞു വന്ന രാത്രി നമ്മള്‌ വെളുക്കെ വെളുക്കെ സംസാരിച്ചോണ്ടിരുന്നില്ലെ?...അതു പോലെ...’
അവറാച്ചൻ തയ്യാറെടുത്തു. ശ്വാസമെടുത്തു. ഉമിനീരിറക്കി.
‘നീ വിചാരിക്കും ഇപ്പോ ഇതിയാന്‌ വട്ടായോന്ന്! ഇല്ല അന്നക്കുട്ടി...എനിക്ക് ഇപ്പോഴും നല്ല ബോധോണ്ട്...നിനക്കറിയാലോ...കശുമാങ്ങയിട്ട് വാറ്റിയത് കുടിച്ചാലും ഈ അവറാച്ചൻ ഇങ്ങനെ പോസ്റ്റും തൂണ്‌ പോലെ നിവർന്നു തന്നെ നില്ക്കും!’
‘നീ എന്നാത്തിനാ ചിരിക്കുന്നെ?...ഇന്ന് ഞാൻ കുടിച്ചിട്ടൊന്നുമില്ല..അല്ല...ഇപ്പോ കുടിക്കാനൊന്നും വയ്യെടി...പഴേ പോലെ...നീ വാറ്റിയതിന്റെ സ്വാദൊന്നും നമ്മടെ ജോയിയോ ജോണിയോ കൊണ്ടു വരുന്ന വരത്തൻ സാധനത്തിനില്ല!‘
അവറാച്ചൻ കണ്ണിറുക്കി.

അവറാച്ചൻ അന്നാമ്മയുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി നിന്നു.
’നീ ഇങ്ങനെ നോക്കണ്ട, ഞാൻ മുട്ടുകുത്തി തന്നാ നിക്കുന്നെ...കുമ്പസാരിക്കാനൊന്നുമല്ല കേട്ടോ...പള്ളീലച്ഛന്റെ മുന്നി പോലും ഞാൻ മുട്ടുകുത്തി നിന്നിട്ടില്ല. കുമ്പസാരിക്കാനൊട്ട് തോന്നീട്ടുമില്ല...അതിന്‌ ഈ അവറാച്ചനെ കിട്ടൂല്ല! ഹല്ല പിന്നെ...‘
’പക്ഷെ എനിക്ക് നിന്നോട് ഒത്തിരി പറയാനുണ്ട്...ഒത്തിരീന്നു വെച്ചാ പണ്ടു ചന്തേല്‌ നമ്മടെ ജീപ്പിൽ കൊണ്ടോയി കപ്പ വിറ്റേച്ച് വന്ന് നിന്നെ ഞാൻ കാട്ടി തരാറില്ലെ പെട്ടി നിറയെ കാശ്! ഏതാണ്ട് അത്രേം പറയാനുണ്ട്!‘
’നീ ഇപ്പൊ വിചാരിക്കും പെട്ടെന്ന് എന്നതാ ഇച്ചായനു ഇങ്ങനൊക്കെ പറയാൻ തോന്നണേന്ന്...അല്ലെ?...ഞാൻ കണ്ടെടീ നമ്മടെ പഴേ ഏലിയേ...നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ലെ മെലിഞ്ഞ ഏലിയാമ്മ...എലീടെ വാല്‌ പോലെ മുടിയൊള്ള...എന്ന് നീ സ്വകാര്യമായി പറയാറില്ലെ?...അവളെ...പെരുന്നാളിന്‌ പോയപ്പൊ കണ്ടതാ...അവള്‌ പിന്നേം ക്ഷീണിച്ചു. മുടിയൊക്കെ നരച്ചു...തൊലിയൊക്കെ ചുളിഞ്ഞു...ഇപ്പൊ കണ്ടാ ആരും അറിയുകേല...അമ്മാതിരി ആയി പോയി...പക്ഷെ എനിക്ക് കണ്ടയൊടൻ മനസ്സിലായി...അതങ്ങനാ...ഈ അവറാച്ചൻ ഒറ്റ തവണ കണ്ടാ...പിന്നെ മറക്കത്തില്ല...നിനക്കറിയാല്ലോ അത്?... അവളിപ്പോ വല്ല്യ പത്രാസ്സൊക്കെ ആയി പോയി. അവടെ കെട്ടിയോൻ ഒന്നു രണ്ടു വർഷം മുന്നെ പോയെന്ന്...അറ്റാക്കാരുന്നെന്ന്...പോട്ടെ...അവൾടെ ഇളയമോനിപ്പോ അമേരിക്കാലോ യൂറോപ്പിലോ എങ്ങാണ്ടാ...ആ...പേരും മറന്നു പോയി...ആ ചെക്കൻ ഇപ്പോ അവളെ അങ്ങോട്ടു കൊണ്ടു പോവാൻ എപ്പോഴും വിളിക്കുവാന്ന്...നിന്നെ കുറിച്ച് ചോദിച്ച്...ഞാനൊക്കെ പറഞ്ഞും കൊടുത്ത്...അവളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല...ഇനി ഞാൻ ഒരു കാര്യം അങ്ങോട്ട് പറയട്ടാ?...നീ ഒന്നും വിചാരിക്കുകേലാന്ന് വിചാരിക്കുവാ... പണ്ട്‌ നീ ജോയിക്കുട്ടിയെ വയറ്റിലിട്ടോണ്ട് നടന്നില്ലെ?...അന്നേരമാണല്ലോ അവള്‌ വീട്ടില്‌ കൈസഹായത്തിന്‌ വന്നത്...എനിക്ക്...അന്ന്...അവളുമായി ചില എടപാടുകള്‌ ഒണ്ടാരുന്ന്...നീ ഇങ്ങനെ എന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുവൊന്നും വേണ്ട...ഞാൻ നൊണ അല്ല പറയണത്...‘
അതും പറഞ്ഞേച്ച് അവറാച്ചൻ മുഖം കുനിച്ചു.

‘നീ കേക്കണൊണ്ടാ ഞാൻ പറയണത്?’
അന്നാമ്മ മൂളുന്നത് കേട്ട് അവറാച്ചൻ പിന്നേയും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
‘നീ വീട്ടിലേക്ക് പോണതിന്‌ തലേന്ന് ഞാൻ കിണറ്റുംകരേല്‌ കാല്‌ വഴുക്കി വീണില്ലെ?...അതിനു നീ കൊറെ കോഴിനെയ്യ് പൊരട്ടി തന്നില്ലെ?...നേര്‌ പറഞ്ഞാ...ഞാൻ വീണതൊന്നുമല്ലാരുന്നു...ചുമ്മാതാ...എന്നിട്ട് എന്റെ കാറല്‌ കണ്ട് പാവം നീ ഒറക്കമെളച്ച്...വയ്യാത്ത വയറും വെച്ച് കാല്‌ തിരുമ്മി തന്നു...ഒക്കെ ചുമ്മാതായിരുന്നു...എനിക്കന്ന് പാവം തോന്നീന്നത് സത്യം...പക്ഷെ ഏലിയെ ഓർത്തപ്പോ...’
‘പാവം...നീ കണ്ണും നെറച്ച് എന്നെ വിട്ടേച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോയില്ലെ?...ഏലിയെ എന്നെ നോക്കാൻ വിട്ട്...
നീ പോവുമ്പം ഞാനന്ന് കെടക്കേന്ന് എണ്ണീറ്റില്ല...കാല്‌ വയ്യാന്നും പറഞ്ഞ് കെടന്ന്...ഇച്ചായൻ കെടന്നോ...എണ്ണീക്കണ്ടാന്നും പറഞ്ഞ് നീ അങ്ങ് പോയി...’
‘ഇന്നെനിക്ക് കരച്ചില്‌ വരണെടീ...പാവം നീയ്...എനിക്ക് കരഞ്ഞിട്ട് കണ്ണ്‌ നീറുന്നെടീ..ഇങ്ങനെ നോക്കി നിക്കാണ്ട് ഒന്നു തൊടച്ചെങ്കിലും താടീ...’
അവറാച്ചൻ മുഖം കുനിച്ചിരുന്നു.

‘നീ അറിയാത്ത ഒന്നൂടി ഒണ്ട്...നീ വരും മുൻപേ ഏലിയേ പറഞ്ഞു വിട്ടില്ലെ?...നിന്റെ ആ പഴേ കല്ലു വെച്ച മോതിരമില്ലെ?...അത് ഞാൻ തന്നെ അവക്ക് കൊടുത്തതാ...അവൾടെ വയറ്റില്‌ കൊച്ചൊണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ഞാൻ തന്നെ എടുത്തു കൊടുത്തതാ...എന്നിട്ട് നീ വന്നപ്പോ ആ മോതിരം അവള്‌ കട്ടോണ്ട് പോയതാവും എന്നു പറഞ്ഞില്ലെ?...നിനക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടായിരുന്നില്ലെ അത്?...അതു പോലൊന്ന് നിനക്ക് വാങ്ങിത്തരാന്ന് വിചാരിച്ചതാ...പിന്നെ വിട്ടു...നീ അതൊട്ട് ചോദിച്ചതുമില്ല..അല്ലെ തന്നെ നിനക്ക് എന്നാത്തിനാ ഈ പൊന്നൊക്കെ?...നിനക്ക് അതൊന്നും ഒരുകാലത്തും പിടിക്കത്തില്ലായിരുന്നല്ലോ...‘
’ഏലി ആ കൊച്ചിനെ എന്നാ ചെയ്തെന്ന് എനിക്കറിയാമേല...സത്യായിട്ടും അറിയാമേല..ചെലപ്പോ പെറ്റു കാണും...ചെലപ്പോ കൊന്നു കളഞ്ഞു കാണും...അവളെ കണ്ടപ്പോ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ തോന്നീല്ല...അവളൊന്നും പറഞ്ഞുമില്ല...‘
’നീ വിചാരിക്കും ഇതിനാണൊ ഈ മുട്ടുകാലേ നിന്ന് ഒക്കെ പറഞ്ഞതെന്ന്...‘
’അല്ല അന്നക്കുട്ടി...ഇനീം ഒണ്ട്...‘
അവറാച്ചൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു.
’എനിക്കിനി പറയാനുള്ളത് നിന്റെ കൂടപ്പിറപ്പില്ലെ?...മത്തായി...അവനെ കുറിച്ചാ...അവന്റെ പെമ്പ്രോന്നൊര്‌...മോളിയില്ലെ?...അവളെ കുറിച്ചാ...‘
’നീ ഇങ്ങനെ കണ്ണും മിഴിച്ച് നോക്കണ്ട...ഒക്കേം അവന്റെ പിടിപ്പുകേടാ‘
’ഞാനും അവനും കൂടാ കുന്നേലുള്ള നൂറ്റമ്പതേക്കറിനു പണം കൂട്ടിയത്. അവനെവിടുന്നൊക്കെയോ, ആരോടൊക്കെയോ ചോദിച്ച്, എങ്ങാണ്ടുന്നോ പണം കൊണ്ടു വന്നു. മോളിയറിയാതെ അവൾടെ പേരില്‌ വാങ്ങിക്കാനാ...പക്ഷെ അതിനു മുന്നെ അവൻ ചൊരത്തില്‌ ജീപ്പ് മറിഞ്ഞ് മരിച്ചില്ലെ?...നീ വിചാരിക്കണ പോലെ അല്ല...കർത്താവാണെ എനിക്കതേല്‌ ഒരു പങ്കുമില്ല...പക്ഷെ മോളിയോട് പറയാതെ ഞാനാ തോട്ടമങ്ങ് വാങ്ങി...ഇപ്പൊ നമ്മടെ ജോയിക്കുട്ടി നോക്കണ തോട്ടം...കടക്കാര്‌ വന്ന് മോളിയെ ചീത്ത പറഞ്ഞപ്പോഴും നീ കൈയ്യയച്ചേച്ച് സഹായിക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോളും ഞാൻ ചെവി കൊടുത്തില്ല...നീ അന്നു മുഴുക്കേം കരച്ചിലും പിഴിച്ചിലും ആരുന്നല്ലോ...എന്നിട്ടും ഞാൻ കൊടുത്തില്ല...ഒരു നയാ പൈസ പോലും...‘

‘കൊടുക്കാരുന്നു...ഒക്കെ കൊടുക്കാരുന്നു...ഞാനത്ര ദുഷ്ടനാരുന്നൂന്ന് എനിക്കറിയാൻ മേലായിരുന്നു അന്നക്കുട്ടി...നീ അന്നു തലേ കൈയ്യും വെച്ചു കരഞ്ഞു വിളിച്ചതാ...ഞാൻ കേട്ടില്ല...കേക്കാരുന്നു...പാവം മോളി...അവള്‌ പിന്നെ കെട്ടുതാലീം വിറ്റ്, വീടും വിറ്റ് പിള്ളേരെം കൊണ്ട് പോയി...പാവങ്ങള്‌...വേണ്ടാരുന്നു...’
‘ഇക്കണ്ട സ്വത്തും പറമ്പുമൊക്കെ കൂട്ടി വെച്ചിട്ട് എന്നാത്തിനാടീ..തമ്പുരാൻ വിളിക്കുമ്പോ കൂടെ കൊണ്ടു പോവാൻ പറ്റുവോ?...നീ എന്നാ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ?...ഇന്നലേം ഞാൻ മത്തായീയെ കണ്ടു...കിനാവില്‌ വന്ന് കൈ കൂപ്പി പിടിച്ച് കരയുവാ...ഞാൻ എന്നാ പറയാനാ?’
അവറാച്ചൻ വീണ്ടും മുഖം കുനിച്ചിരുന്നു.

‘ഇനീം ഒണ്ടെടീ പറയാൻ...
നമ്മടെ എളെ മോള്‌...ഗ്രേസി മോള്‌...അവൾടെ പൊറകെ ഒരുത്തൻ നടന്നില്ലെ?...അവനെ ഞാനാ നമ്മടെ പിള്ളേരെ വിട്ട് തല്ലിച്ചെ...അവന്റെ വീട് കത്തിക്കും എന്നു പറഞ്ഞ് ഒടുക്കം അവനെ കൊണ്ട് അവളെ തള്ളി പറയിച്ചതും ഞാനാ അന്നക്കുട്ടീ...അന്നാ ചെറുക്കൻ കാലു പിടിച്ച് പറഞ്ഞതാ...പൊന്നു പോലെ നോക്കികൊള്ളാന്ന്‌...പാവം...നമ്മടെ മോള്‌ വെളുക്കെ വെളുക്കെ ഇരുന്ന് നെഞ്ചത്തടിച്ച് കരഞ്ഞ്...അവൾക്ക് കാര്യമൊന്നും അറിയികേലല്ലോ...അവളെ ദുബായിക്കാരനെ കൊണ്ട് കെട്ടിച്ചതും പറഞ്ഞ് ഞാൻ കൈയ്യും വീശി കവലെ കൂടെ കൊറെ നടന്നതാ...എന്നിട്ടിപ്പോ ദാ..ബെന്തോം വിടുവിച്ചേച്ച്...രണ്ട് പിള്ളേരേം കൊണ്ട് വീട്ടി വന്നു നില്ക്കണ്‌...അന്ന്‌ ഞാൻ അവൾടെ ഇഷ്ടത്തിനു വിട്ടിരുന്നേല്‌ ഇപ്പോഴും സന്തോഷായിട്ട് നമ്മടെ കൊച്ച് കഴിഞ്ഞേനെ...എന്നാത്തിനാ അന്നക്കുട്ടീ...ഞാനീ പാപോക്കെ ചെയ്തത്?...എന്നാത്തിനാ?...എനിക്കറിയാമേല...എനിക്കൊന്നും അറിയാമേല...നിനക്കറിയോ?...അറിയോ അന്നക്കുട്ടി?...നീ അന്നും പറഞ്ഞതാ...അവൾടെ ഇഷ്ടത്തിനു കെട്ടു നടത്തി കൊടുക്കാൻ...ഞാൻ കേട്ടില്ല...പാവം നമ്മടെ ഗ്രേസി മോള്‌...അവളെത്ര തീ തിന്നു കാണും...‘
’നീ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ?...വല്ലതും പറയെടീ...എന്തേലും ഒന്നു പറ...ഇച്ചായനെ എന്തേലും ഒന്നു പറ...ഒന്ന്‌ വഴക്കു പറയേടീ...‘
കുറെ കഴിഞ്ഞ് കണ്ണും മുഖവും, വെളുത്ത ഖദറ്‌ ജൂബ്ബയുടെ തുമ്പ് കൊണ്ട് തുടച്ച ശേഷം അവറാച്ചൻ പറഞ്ഞു,
’നീ വിചാരിക്കണൊണ്ടാവും എന്നാത്തിനാ ഇച്ചായൻ ഒക്കെയും ഇപ്പൊ പറയണതെന്ന്...‘
’വയ്യേടീ വയ്യ...ഇന്നലെ ചെറുതായി നെഞ്ചൊന്നു നൊന്തു...ആരോട് പറയാനാ...പറഞ്ഞിട്ട് എന്നാത്തിനാ...വെറുതെ കെടന്നപ്പോ...ഒക്കേം വെറുതെ ഓർത്തു...‘
’നമ്മടെ ജോയീന്റെ മോള്‌...അവളിപ്പോ ഡോക്ടറിനു പഠിക്കുവല്ലെ?...അവളിന്നാള്‌ വന്നപ്പോ പറയുവാ...വല്ല്യപ്പച്ചാ...ഇപ്പൊ മനുഷ്യരുടെ ശരീരം കീറി പഠിക്കുവാന്ന്...പഠിക്കാനും പഠിപ്പിക്കാനും പിന്നെ കൊഴല്‌ വെച്ച് നോക്കാനും ഒക്കെ ശരീരം വേണോന്ന്...അപ്പോ തോന്നിയതാ...ഞാൻ ചത്തു കഴിഞ്ഞേച്ച് ഈ തടി അങ്ങ് കൊടുത്തേക്കാന്ന്...ഇത്രേം കാലം ജീവിച്ചേച്ച് ഗുണോന്നും ഒണ്ടായില്ല...ചത്തു കഴിഞ്ഞാലേലും ആർക്കേലും എന്തേലും...എന്നാ ആയാലും ഒടുക്കം ഈ തടി മണ്ണി പോവാനൊള്ളതല്ലെ...‘
’ഒരു കടലാസേല്‌ അതെഴുതി അപ്പൊ തന്നെ എന്റെ കുപ്പായത്തിന്റെ കീശേലിട്ടു‘
അവറാച്ചൻ ബദ്ധപ്പെട്ട് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും നാലായി മടക്കിയ കടലാസ്സെടുത്ത് നിവർത്തി കാണിച്ചു.
’കണ്ടാ..നീ കണ്ടാ...ഇതേല്‌ എല്ലാം എഴുതീട്ടുണ്ട്...ഇനി അങ്ങ് കണ്ണടച്ചു കിട്ടിയാ മതി...‘
’അന്നക്കുട്ടീ...ഇതേലും ചെയ്തില്ലെ പിന്നെ ഈ കണ്ട നാളൊക്കെ ജീവിച്ചേച്ച്...വെറുതെ അങ്ങ് പോണ പോലെ ആയി പോവും...അല്ലിയോ?‘
’നീ എന്താ ഒന്നും പറയാത്തെ?...ഒന്നും പറയാനില്ലെ?‘
അന്നാമ്മ പതിയെ ചിരിക്കുന്നത് അവറാച്ചൻ കണ്ടു.
മിന്നുകെട്ടി കൊണ്ടു വന്നപ്പോൾ കണ്ട പോലെ, കവിളിൽ നുണക്കുഴി തെളിയും വിധം ചിരിക്കുന്നത് അവറാച്ചൻ കണ്ടു.

അന്നേരമത്രയും ജീപ്പിലിരുന്ന ജോയി, അക്ഷമനായി വാച്ചിൽ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
’എടാ, റോണി... നീ പോയൊന്നു അപ്പച്ചനെ വിളിച്ചോണ്ട് വന്നേടാ...കൊറെ നേരമായില്ലെ?...ഈ വയസ്സ്‌ കാലത്ത് ഇതിനും മാത്രം എന്നാ പറയാനാ?‘
’വേണോ ഡാഡി...വല്ല്യപ്പൂപ്പ ഡിസ്റ്റർബ് ചെയ്യരുതെന്നല്ലെ പറഞ്ഞത്?‘
’എന്നും പറഞ്ഞ്...ഇത്ര നേരോ...എനിക്ക് ചെന്നേച്ച് മാനേജറിനെ കാണാനുള്ളതാ...പിന്നെ നമ്മടെ സണ്ണിക്കുട്ടി യു എസ്സേന്ന് വരുന്നതാ...അവനെ ഒന്ന്‌ ചെന്ന്‌ കാണണ്ടായോ?‘
വഴക്ക് പേടിച്ച് റോണി ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി നടന്നു.

ചെല്ലുമ്പോൾ കണ്ടു, വല്ല്യപ്പൂപ്പ പതിവില്ലാതെ മുട്ടുകുത്തി നില്ക്കുന്നത്. അടുത്ത് ചെന്നപ്പോൾ കണ്ടു, ’അന്നാമ്മ‘ എന്നെഴുതി വെച്ച കല്ലറയുടെ മുകളിൽ പാകിയ, തണുത്ത മാർബിളിൽ നെറ്റിയമർത്തി ഇരിക്കുന്നത്. വലതു കൈയ്യിൽ നിവർത്തിയ ഒരു കടലാസ്സ്. റോണി ചെന്നു വിളിച്ചു. വിളി കേൾക്കാത്തത് കൊണ്ട് അവൻ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ചുമലിൽ കൈ വെച്ച് കുലുക്കി വിളിച്ചു.

കേരള കൗമുദി ഓണപ്പതിപ്പ് 2020

Post a Comment

Sunday, 11 October 2020

മനഃപൂർവ്വം മറക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച്...


ചില മനുഷ്യരെ എനിക്കിഷ്ടമല്ല. സത്യത്തിൽ ഭയമാണെനിക്കവരെ. ഭയത്തിൽ നിന്നും ഉരുവം കൊണ്ട ഇഷ്ടക്കേട്. അവരുടെ കാറ്റടിച്ചാൽ എനിക്ക് നീർക്കോള്‌ വരും. അവരുടെ സംസാരം കേട്ടാൽ എന്റെ കാതുകൾക്ക് നോവുണ്ടാവും. അവരുടെ സ്പർശനമേറ്റാൽ ഞാൻ തന്നെ ഇല്ലാതായിപ്പോവും. അലോഷിയുമായുള്ള അവസാനത്തെ രണ്ട് കണ്ടുമുട്ടലുകളുമെനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത് സമാനമായ അനുഭവങ്ങളാണ്‌.

‘കടന്നൽ’ എന്ന പേരുകേട്ട റോക്ക് ബാന്റിന്റെ സംഗീതപരിപാടി കണ്ടിറങ്ങുമ്പോഴാണ്‌ അലോഷിയെ ഞാൻ കാണുന്നത്. അതും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം. എനിക്കവനെയോ അവനെന്നെയോ തിരിച്ചറിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല എന്നത് ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ ഹൃദയബന്ധത്തിന്റെ ശക്തിവിശേഷം കൊണ്ടു തന്നെയാണ്‌. രാത്രി തന്നെ തിരിച്ച് വീടണയാനായിരുന്നു അവന്റെ പദ്ധതി. ഭാര്യ അലീന വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാണ്‌ എന്ന സത്യസന്ധമായ കാരണവുമവൻ പറഞ്ഞു. എങ്കിൽ കൂടിയും അവനെ അങ്ങനെ വിടാൻ, വിട്ടുകളയാനെനിക്ക് മനസ്സു വന്നില്ല. എത്ര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണവനെ കൈയ്യിൽ കിട്ടിയത്! അത്താഴവും ഉറക്കവും എന്റെ വീട്ടിലാവാം. പിറ്റേന്ന് സൂര്യനുദിക്കും മുൻപ് തന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കെട്ടു കെട്ടിക്കാം. പോരേ? വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞോളൂ. ഒരു ദിവസം ഭാര്യയ്ക്ക് ധൈര്യസമേതം ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയാവുന്നതല്ലെയുള്ളൂ? ‘ഒരു രാത്രിയെങ്കിലും അലീന നിന്നെ കൂടാതെ സമാധാനമായി ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ’ എന്നൊരു വിലകുറഞ്ഞ തമാശ പറയുകയും ചെയ്തു. ന്യായങ്ങൾ നിരത്തിയും, സ്നേഹവും പരിഭവവും വാശിയുമൊക്കെ പാകത്തിന്‌ പ്രയോഗിച്ചും ഞാനവന്റെ എതിർവാദങ്ങളെ തോൽപ്പിച്ചു. പിറ്റേന്നേ വരികയുള്ളൂ എന്ന കാര്യം അവൻ അലീനയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോഴാണെനിക്ക് സമാധാനമായത്.

വീട്ടിലേക്കവനെ ക്ഷണിച്ചതിലൊരു ഗൂഢോദ്ദേശ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ നല്ല ഒന്നാന്തരം മദ്യപാനി ആയിരുന്നു. എന്നെ പോലെ, പണ്ടുമുതൽക്കെ. ഇപ്പോഴും ആ കഴിവിന്റെ ഒരംശം അവനിൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലായിരുന്നു ഞാൻ. എനിക്കാണെങ്കിൽ കമ്പനിയില്ലാതെ കുടിക്കാൻ തീരെ താത്പര്യമില്ല. ഇതുവരെ പല കമ്പനികളിലും പെട്ട് സുരപാനാഘോഷം നടത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവന്റെയൊപ്പം കൂടിയതെല്ലാം ഒന്നു വേറെ തന്നെ ആയിരുന്നു. ഒക്കെയുമൊരു കാലം!

അങ്ങനെ അവനേയും കൈപിടിച്ച് വീട്ടിലെത്തുന്നു, ഭാര്യയേയും മകളേയും പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുന്നു, സമയം കളയാതെ കുപ്പീം ഗ്ലാസ്സുമായി മുറിയിലേക്ക് ഞാനവനുമായി ചേക്കേറുന്നു, പരിപാടി ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വരും വഴി തന്നെ നല്ല ബീഫ് ഫ്രൈ വാങ്ങാൻ ഞാൻ മറന്നിരുന്നില്ല. കൊറിക്കാൻ നല്ല എരിവുള്ള മിക്സ്ച്ചറും കൂടി ആയപ്പോൾ സംഗതി ഉഷാറായി. വർഷങ്ങളുടെ ജീവിതവിശേഷങ്ങളുടെ കെട്ടഴിച്ചിട്ടു ഞങ്ങൾ. പഴയ, സുന്ദര, സുരപാനരാവുകൾ ഒന്നൊഴിയാതെ ഓർത്തെടുത്തു.

എപ്പൊഴോ എങ്ങനെയോ ഞങ്ങളുടെ സംസാരം തെന്നി തെറിച്ച് കുടുംബകാര്യങ്ങളിൽ ചെന്നു കയറി. കാറിൽ വെച്ചു തന്നെ തനിക്ക് കുട്ടികളില്ല എന്ന കാര്യമവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ ഭാഗത്തേക്ക് പോകുന്നത് തടയാൻ മനസ്സിലൊരു വേലി കെട്ടി വെച്ചതുമാണ്‌. പക്ഷെ ഒക്കെയും കൈവിട്ടു പോയി. അതിനു കാരണമായത് ഒരു ചെറിയ ചിത്രമായിരുന്നു. എന്റെ മകൾ ചെറുപ്പത്തിൽ വരച്ച ഒരു ചിത്രം. ഞാനത് ഫ്രേയിം ചെയ്ത് ചുവരിൽ തൂക്കിയിരുന്നു. രണ്ടു ഉദ്ദേശ്യങ്ങളാണതിനു പിന്നിൽ. ഒന്ന്‌ - അവൾ വളർന്നു വന്ന വഴികൾ ആ ചിത്രം കാണുമ്പോഴൊക്കെ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചിരമ്പി കയറി വരും. മറ്റൊന്ന്, എന്തെങ്കിലും കുറുമ്പ് കാണിക്കുമ്പോൾ, ‘ദേ ഇതൊക്കെ വരച്ചു നടന്ന പെണ്ണാ’ എന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ അവളെ വെറുതെ ചൊടിപ്പിക്കാൻ! രണ്ടും മനസ്സുഖമുള്ള കാര്യങ്ങൾ. ക്രയോൺസ് ഉപയോഗിച്ച് അവൾ വരച്ച ചിത്രം കണ്ട് അവൻ ഉറയ്ക്കാത്ത കാലുകളുമായി അതിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അതിലേക്ക് തുറിച്ച് നോക്കി അവൻ നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാനതിന്റെ ചരിത്രം പരിചയപ്പെടുത്തി. അപ്പോഴേക്കും വിഷം കയറി എന്റേയും അവന്റേയും കണ്ണുകൾ ചുവക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞരമ്പുകൾ അയഞ്ഞ്, ഉറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. ശിരോസന്ദേശങ്ങളുടെ വേഗത കുറഞ്ഞു വരികയായിരുന്നു. അന്നേരമാണ്‌ അബദ്ധം സംഭവിച്ചത്. അവന്റെ ജീവിതവിടവിനെ കുറിച്ച് ഞാൻ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. പൊള്ളിക്കുന്ന ആ ചോദ്യം അറിയാതെയെന്റെ നാവിൽ നിന്നും വഴുതി വീണു.
‘നീ...ആരേയും പോയി കണ്ടില്ലെ?’
അതിനു മറുപടി പറയുന്നതിനു മുൻപ് അവൻ കുപ്പിയിൽ നിന്ന് വീണ്ടുമൊഴിച്ചു. ഞാൻ തടഞ്ഞില്ല. കുടിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എനിക്ക് കൂടുതൽ താത്പര്യം കുടിപ്പിക്കുന്നതും പിന്നീടവരുടെ കൂത്തുകൾ കാണുന്നതുമായിരുന്നു. അവന്റെ മറുപടികൾ ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു വരികയായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ അവനൊരു രഹസ്യം പറഞ്ഞു. സ്വബോധത്തിലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരിക്കലുമവനത് വെളിപ്പെടുത്തില്ലായിരുന്നു. ഉറപ്പ്. വംശം നിലനിർത്തുവാനുള്ള അവരുടെ ശ്രമങ്ങളിൽ പരാജയത്തിന്റെ കാരണക്കാരൻ അവനാണെന്ന സത്യം! ഞാൻ തല കുടഞ്ഞ് അവനെ തറപ്പിച്ചു നോക്കാൻ ആവും വിധം ശ്രമിച്ചു. അന്നേരം എന്നെ വീണ്ടും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ മറ്റൊരു രഹസ്യം കൂടി പങ്കുവെച്ചു! എന്റെ കൈയ്യിൽ പാതി നിറഞ്ഞിരുന്ന ഗ്ലാസ്സ് ഊര്ർന്നു വീണുടഞ്ഞില്ലന്നേയുള്ളൂ.
‘എനിക്കറിയാം...അവള്‌ വീണ്ടും...അവൾടെ പഴേ കാമുകനെ കാണാൻ തൊടങ്ങീട്ടുണ്ടെന്ന്...’
അവൻ തുടർന്നു,
‘അവൾക്കും ഒണ്ടാവില്ലേടാ എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളേം പോലെ ഒരു കൊച്ചൊണ്ടാവാൻ? ഒണ്ടാവട്ടെ...അവൾടെ ആഗ്രഹം നടക്കട്ടെ...’
വെളിവ് നഷ്ടപ്പെട്ട് ഞാൻ, ഒരു ഐസ്ക്യൂബെടുത്തെന്റെ ഉള്ളംകൈയ്യിൽ വെച്ചു. അതിന്റെ തണുപ്പ് ഉള്ളംകൈയ്യിലൂടെ തലയിലേക്ക് പടർന്നു കയറട്ടെ. അവനെ പ്രകോപിപ്പിക്കണോ, അധിഷേപിക്കണോ, അതോ അവന്റെ ഭാര്യക്കെതിരെ അവനെ തിരിച്ചു വിടാൻ വിഷം പുരട്ടിയ വാക്കസ്ത്രങ്ങൾ തൊടുക്കണോ...ഞാൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. ആലോചനകൾ കൂട്ടിയോജിപ്പിക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തി. ചിന്തകൾ വഴുതി പോയെങ്കിലും ചിലതൊക്കെ തടഞ്ഞു. പകൽ ഇത്രയും ദൂരം സഞ്ചരിച്ച് ഈ സംഗീതമേള കാണാൻ അവൻ വന്നത് വെറുതെയല്ല. അവന്റെ ഭാര്യക്ക് ജാരസന്ദർശനസൗകര്യം ഒരുക്കാനാണ്‌! അതിലവന്‌ പിണക്കമോ പരാതിയോ എന്തിന്‌ നാണക്കേട് പോലുമില്ല! 
‘നീ പറ!...നമുക്ക് ചെന്നവനെ രണ്ട് പൂശാം...ഞാൻ വരാടാ നിന്റെ കൂടെ’
‘അതൊന്നും വേണ്ടടാ...നമ്മളൊക്കെ പണ്ട് കൊറെ പോയതല്ലെ?...അതിന്റെയൊക്കെ കൊഴപ്പമായിരിക്കും...’
എന്തു കൊഴപ്പം? എനിക്കൊരു കൊഴപ്പവും വന്നില്ലല്ലോ? പറയണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ നാവനുസരിക്കുന്നില്ല. നാവ് എന്റെ വായ്ക്കകത്ത് പൂച്ചവാല്‌ പോലെ ഉഴിയുന്നതറിയാം. ശബ്ദങ്ങളുടെ അരികുകൾ തേഞ്ഞ്‌ മിനുസപ്പെട്ട്പോയിരിക്കുന്നു.
‘എന്നാലും അത്‌ വേണ്ടാരുന്നു...അവനെ...അവനെ ഞാൻ...നെനക്ക് വേണ്ടി...’ അങ്ങനെ എന്തോ ഒന്നാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഞാനവസാനമായി പറയാൻ ശ്രമിച്ചത്. ശേഷം അവനും, ഞാനും ആ മുറി മുഴുക്കെയും ഉറക്കത്തിലാണ്ടു പോയി.

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോഴും തലയ്ക്കകത്തെ ബോധപമ്പരം നിശ്ചലാവസ്ഥ പ്രാപിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. കാത്തിരിക്കുകയേ നിവൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഫ്രിഡ്ജിൽ മകൾക്കായി കരുതിയിരുന്ന ഐസ്ക്രീം മുഴുക്കെയും ഞാനവനുമായി പങ്കിട്ടു. തണുപ്പലിയിച്ചിറക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് പാളി നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് വല്ലതും അവന്‌ ഓർമ്മയുണ്ടാവുമോ? അവനെന്നോട് അതെങ്ങനെ പറയാനായി? വെളിവെത്ര നഷ്ടപ്പെട്ടാലും അങ്ങനെ ഒരു കാര്യം പറയാൻ പാടുള്ളതാണോ? അവന്റെ ദാമ്പത്യരഹസ്യപെട്ടകം ഇത്രയെളുപ്പം തുറന്നു പോകുന്നതായിരുന്നോ? അവനോടുള്ള മതിപ്പിന്റെ അളവ് അല്പം കുറഞ്ഞു പോയെന്നത് സത്യം. 

എന്റെ അത്ഭുതമൊക്കെയും അലോഷിയുടെ പെരുമാറ്റവും സംസാരവും കണ്ടിട്ടായിരുന്നു. തലേന്ന് അങ്ങനെ ഒരു സംസാരമേ ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അവൻ. ഇനി...ഒരുപക്ഷെ അങ്ങനെയൊന്നുമവൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലോ? എനിക്ക് തോന്നിയതാവുമോ? തലേന്ന് കേട്ടത് സത്യമാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കാതെ വയ്യെന്നായി. വല്ലാത്ത സ്വൈര്യക്കേട്. അവന്‌ എന്തെങ്കിലും ഓർമ്മ തോന്നിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി ഞാൻ ഒരു വാക്കാൽ തുടങ്ങി വെയ്ക്കാമെന്നു നിശ്ചയിച്ചു. ഒരു മദ്യത്തിനും, അതെത്ര വീര്യമേറിയതായാലും എന്റെ ദുഷ്ടബുദ്ധിക്ക് ഒരു പോറലു പോലും വരുത്താനായിട്ടില്ല.
‘ഇന്നലെ...നിന്റെ...ഭാര്യ...’
‘ഓ!’ അതും പറഞ്ഞ് അവൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
ഇപ്പോഴവൻ തലയിൽ കൈവെയ്ക്കും. തലേന്ന് പറഞ്ഞതൊന്നും ആരോടും പറയല്ലെ എന്നും പറഞ്ഞ് എന്നെക്കൊണ്ട് കൈവെള്ളയിലടിച്ച് സത്യം ചെയ്യിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ അതൊക്കെ വെള്ളത്തിന്റെ പുറത്ത് വെറുതെ പറഞ്ഞതാണെന്ന ദുർബ്ബലമായ നുണ പറയാൻ ശ്രമിക്കും. എന്തു തന്നെയായാലും എനിക്കത് ആസ്വദിക്കാനുള്ള വക തരും. ഉറപ്പ്.
‘അയ്യോ അവളവിടെ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെ? രാവിലത്തെ ട്രെയിനിൽ തന്നെ പോവാന്ന് വിചാരിച്ചതല്ലെ? എന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കിലവള്‌ പേടിക്കും...’
ആധിപിടിച്ച ഒരു കാമുകനെ പോലെയതു പറഞ്ഞ് അവൻ സെൽ ഫോൺ എടുക്കാനായി പോക്കറ്റിൽ കൈ താഴ്ത്തി. അതവിടെ കാണാത്തത് കൊണ്ട് പാനാഘോഷം നടന്ന മുറിയിലേക്കവൻ ധൃതിപിടിച്ച് നടന്നു. ഞാൻ നിലംപരിചായി പോയി. തകർന്നു തരിപ്പണമായി. തല തിരിച്ച് ഞാനവന്റെ പോക്കും നോക്കിയിരുന്നു. എല്ലാമൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ?! ഞാനൂറ്റം കൊണ്ടിരുന്ന മദ്യപാനശേഷിക്ക് ശോഷണം സംഭവിച്ചുവോ? യുക്തിരഹിതമായ ചോദ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ പെട്ടു ഞെരുങ്ങി പോയി ഞാൻ. സ്വയം വിഡ്ഢി ചമഞ്ഞ് ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൻ തിരികെ വന്നു. അവൻ പ്രസന്നനായിരുന്നു.
‘അവളവിടെ ഓക്കെയാ’ അവന്റെ മുഖം നിറയെ സന്തോഷം കണ്ട് ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു. അല്ല, സന്തോഷം അഭിനയിച്ചു.

അലോഷിയെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ട് വിട്ട് തിരികെ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോഴും വീട്ടിൽ വന്നു വിശ്രമിക്കുമ്പോഴുമൊക്കെ ഞാനവനെ മനസ്സാ ആക്ഷേപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇത്രയും നാണംകെട്ടവനായി പോയല്ലോ എന്റെ സുഹൃത്ത്. ഭാര്യക്കും ജാരനും സൗകര്യമൊരുക്കി കൊടുത്തിട്ട് ഒരു ലജ്ജയുമില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു! അതു മാത്രമോ? അതേക്കുറിച്ചെന്നോട് പറയുന്നതിൽ ഒരല്പം നാണക്കേട്‌ പോലുമില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിൽ കയറിയിരുന്നു അവന്റെ ചിന്തകളെ വിടർത്തിയിട്ട്, ഇഴകീറി പരിശോധിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ക്രൂരവിനോദം. അത്രയേ ഉള്ളൂ. അവന്റെയൊരു പാപബോധം!...ഞാനേതൊക്കെ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചിരിക്കുന്നു. കണ്ടില്ലെ എനിക്കിതുവരെ ഒരു തരിമ്പും തകർച്ച സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. ഇനി സംഭവിക്കാനും പോകുന്നില്ല. അത്തരം അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിൽ പെട്ട് ഒടുങ്ങാനുള്ളതല്ലയെന്റെയീ ജീവിതം.

ഇതൊക്കെയും കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്നതാണ്‌. ഞാനതൊക്കെയും മറന്നു തുടങ്ങിയതായിരുന്നു. എന്നാലാ ഓർമ്മകളെ വീണ്ടും തട്ടിയുണർത്തിയ ഒരു സംഭവമുണ്ടായി. ഇന്ന് വൈകിട്ട് അവനെ ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ടു! തമ്മിൽ ഒട്ടും പൊരുത്തപ്പെട്ടു പോകാത്ത രണ്ടാഗ്രഹങ്ങളാണ്‌ അതിന്‌ നിമിത്തമായത്. എന്റെ നല്ലപാതിക്ക് പെട്ടെന്നൊരു ഉൾവിളിയുണ്ടായി - പത്മനാഭനെ കാണണം. നിധി കണ്ടെടുത്ത ശേഷം കാണണമെന്ന ആശ കലശലായി കയറു പൊട്ടിച്ചതാണ്‌. എന്റെ ആഗ്രഹം ഹവ്വ ബീച്ചിൽ പോകണമെന്നതായിരുന്നു. മദ്യം കഴിഞ്ഞാൽ കടലും കടപ്പുറവുമാണെന്റെ ബലഹീനതകൾ.

അങ്ങനെ, ഒരു വാരാന്ത്യം നേരെ വെച്ചു പിടിച്ചു, തലസ്ഥാനത്തേക്ക്. അവിടെ കടലിനോട് ചേർന്നുള്ള ഹോട്ടലിൽ, ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്ന മുറിയിൽ സൗകര്യപൂർവ്വം വിശ്രമിച്ചു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ചെന്നു പത്മനാഭനെ കണ്ടു വണങ്ങി. നിധിശേഖരത്തേക്കുറിച്ച് മാലോകർ അറിഞ്ഞാലും ഇല്ലെങ്കിലും തനിക്കൊന്നുമില്ലെന്ന മട്ടിൽ പത്മനാഭൻ സുഖമായി കിടക്കുന്നു. സായംകാലം കടൽ കാണാനിറങ്ങി. കടൽക്കാറ്റടിച്ചാൽ അവൾക്ക് സൂക്കേട് വരും. അതു കൊണ്ട് പോയത് ഞാനൊറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. താമസിച്ചിരുന്ന ഹോട്ടലിൽ നിന്നും അധികദൂരമൊന്നുമില്ല. ലോകത്തിലെ സകല അലസതയും എന്നിലേക്കാവാഹിച്ച് ഞാൻ സാവധാനം നടന്നു. എന്നാൽ തിരകൾ കണ്ടതും സർവ്വനിയന്ത്രണവുമെനിക്ക് നഷ്ടമായി. ഹാഫ് പാന്റ് ഒന്നു കൂടി ചുരുട്ടിക്കയറ്റി കടൽത്തിരകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു ഞാൻ. അപ്പോളെന്റെ അരികിലൂടെ രണ്ടു പേർ വേഗത്തിലോടി പോയി. ഒരച്ഛനും മകളും. സത്യത്തിൽ ആ കുട്ടി അയാളേയും വലിച്ചു കൊണ്ടു പോവുകയായിരുന്നു. ഞാൻ പതിയെ അവരുടെ അടുക്കലേക്ക് ചെന്നു. അതവൻ തന്നെയായിരുന്നു. കാലം, വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കം അവനിൽ വരച്ചു വെച്ചിരുന്നു. നിറം വെച്ചുമാറുന്ന കളി. സാമാന്യം വെളുത്തിരുന്ന അവൻ കറുത്തു പോയിരിക്കുന്നു! കറുത്ത് നല്ല ഞെരുക്കമുണ്ടായിരുന്ന മുടി നേർത്ത് വെളുത്ത് പോയിരിക്കുന്നു! ഏതാനും വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടു തന്നെ അവനിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങളെന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. നരയിഴകൾ കറുപ്പ് പൂശി കാലത്തിന്റെ കരവിരുത് മറയ്ക്കാൻ എന്നെ പോലെ അവനും ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത് തിരിച്ചറിയാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. അവന്റെയൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന കുട്ടിക്ക് ഏകദേശം രണ്ടു വയസ്സ് ഉണ്ടാവും. അവൾ തിരകളുടെ നേർക്ക്, അവിടെ നിന്ന ആരേക്കാളും ധൈര്യത്തിൽ ചുവട് വെച്ചിറങ്ങുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു. അലോഷി ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഇളം കൈയ്യിൽ കരുതലോടെ മുറുക്കെ പിടിച്ചിരുന്നു.

എന്നെ തിരിച്ചറിയുമോ എന്ന് പരീക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ കുറച്ചു കൂടി അരികിലേക്ക് നടന്നു. തിരിച്ചറിഞ്ഞെന്നു മാത്രമല്ല, തെറ്റാതെ എന്റെ പേര്‌ വിളിച്ച് അടുത്തേക്ക് വരികയും ചെയ്തു അവൻ. ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന കുട്ടിയെ കുറിച്ച് തിരക്കാനായിരുന്നു എനിക്ക് ആകാംക്ഷ മുഴുക്കെയും. അടക്കാനാവാതെ, ആ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ണു കൊണ്ട് ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു, 
‘ഇത്...?’
‘എന്റെ മോളാ...ലീന...നീനൂന്ന് വിളിക്കും!’ അവന്റെ കണ്ണിൽ അഭിമാനത്തിളക്കം കണ്ടു. അവൻ പറഞ്ഞത് ശരി വെയ്ക്കും മട്ടിൽ ഒരു തിര വന്ന് ഞങ്ങളുടെ കാലുകളിൽ തൊട്ടു. തിര തിരിച്ചിറങ്ങി പോയപ്പോൾ നീനു തുള്ളിച്ചാടി. ഞങ്ങളുടെ മേൽ ഉപ്പുവെള്ളം തെറിച്ചു. ഞാനും അവനും അവളും അതു കാര്യമാക്കിയില്ല.
‘സെലീന...എവിടെ?’ ഞാൻ മണൽപ്പുറമാകെ കണ്ണു കൊണ്ട് തിരഞ്ഞു. ദൂരെ ഒരു സ്ത്രീ ഇരുപ്പുണ്ട്. അരികിൽ ബാഗ്, ടൗവ്വൽ, മുന്നിൽ അഴിച്ചിട്ട ചെരുപ്പുകൾ.
കുട്ടി അലോഷിയുടെ കൈ വിടുവിച്ച് ആ സ്ത്രീയുടെ അടുത്തേക്കോടി.
ആ കാഴ്ച്ചയിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് തിരികെ അലോഷിയുടെ മുഖത്ത് നട്ട് ഞാൻ മറുപടിക്ക് കാത്തു.
‘സെലീന...പോയി...ഡെലിവറി ടൈമില്‌ ഒരു കോമ്പ്ളിക്കേഷനുണ്ടായി...ഭാഗ്യത്തിന്‌ മോളെ കിട്ടി...’ അവൻ നീനു പോയ വഴിയേ മുഖം തിരിച്ചു. ഞാനും. നീനു ആ സ്ത്രീയുടെ കൈപിടിച്ചു വലിക്കുന്നു.
‘അത് മരിയ...ഞാൻ...വീണ്ടും മാരി ചെയ്തു...നീനൂനെ നോക്കാൻ ആരെങ്കിലും വേണ്ടെ?...പിന്നെ...പെങ്കൊച്ചല്ലെ..’
‘ഉം’ ഇത്തവണ ഞാൻ ശരി വെച്ചു. അവന്റെ ദീർഘദൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ചോർത്ത് അതിശയിച്ചു. 
‘നീയൊറ്റയ്ക്കാ?’ അവൻ കുശലം ചോദിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. ഞാനും അവനോടൊപ്പം തിരകളിലേക്കിറങ്ങി. തിരകളുടെ ശബ്ദം കൊണ്ടോ, ചിന്തകളുടെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ പെട്ടത് കൊണ്ടോ എനിക്ക് ശ്രദ്ധ നഷ്ടമായി. ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ കുഞ്ഞു നീനു ഓടി അടുത്തേക്ക് വന്നു. ‘അങ്കിൾ ഇതാ’ എന്നു പറഞ്ഞു എന്റെ നേർക്ക് കൈ നീട്ടി. ഒരു ചെറിയ ചിപ്പി. ഒരു വലിയ സമ്മാനം കിട്ടിയത് പോലെ ‘താങ്ക്സ് മോളെ’ എന്നു പറഞ്ഞു ഞാനതു വാങ്ങി. അപ്പോഴാണ്‌ ഞാനവളുടെ മുഖം ശരിക്കും കണ്ടത്. അലോഷിയുടെ അതേ ഛായ! പരസ്പരസ്നേഹമെന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താൽ ഒരേ ഛായയും ഭാവവും വന്നുചേർന്നു പോകുന്നവരെ കുറിച്ച് ഒരുനിമിഷമോർത്തു. ഞാനും അലോഷിയും മണലിലൂടെ നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ എന്നോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ എന്നോടു തന്നെയും.

ശീതീകരിച്ച ഹോട്ടൽ മുറിയിലാണ്‌ ഞാനിപ്പോൾ. കട്ടിലിൽ നല്ലപാതി പുതച്ചുമൂടി സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നു. ആ നേരമത്രയും നീനൂനെ കുറിച്ചാണ്‌ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. മൂവരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഒരു വലിയ പ്രഹേളികയായി എനിക്ക്. അജ്ഞതയാണ്‌ ഏറ്റവും വലിയ അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അലോഷിയുടെ വാക്കുകളുടെ ആഘാതമില്ലാതാക്കുവാൻ ഞാനെന്റെ സകല പരിധിയും പരിമിതിയും അളവതിരുകളുമൊക്കെ മറികടന്നു മദ്യപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അലിഞ്ഞില്ലാതാകാനുള്ള അദമ്യമായ ആഗ്രഹം. അപ്പോൾ ഒരു വിചിത്രാനുഭവമുണ്ടായി.
ഒരു ചിരിശബ്ദം കേട്ട്‌ ഞാൻ ആടിത്തൂങ്ങിയ കഴുത്ത്‌ തിരിച്ചു നോക്കി. മുറിയുടെ മൂലയിൽ അതാ ഞാനിരുന്നു ചിരിക്കുന്നു! വക്രിച്ച ചുണ്ടുകളിൽ പരിഹാസം. ആ അപരാനുഭവം എന്റെ അസ്തിത്വം തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതായിരുന്നു. 
എല്ലാമൊരു സ്വപ്നം പോലെ... 
ഞരമ്പുകളിൽ വിഷം പടർന്നു കയറുന്നു... 
വെളിപാട് പുസ്തകങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി മലർക്കെ തുറന്നു പോകുന്നു...
ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നുമെന്റെ വിരലുകൾ, ആ ചെറിയ ചിപ്പി കണ്ടെടുത്തു.
ഉള്ളംകൈയ്യിൽ വെച്ചപ്പോളറിഞ്ഞു, പൊള്ളിത്തുടങ്ങുന്നത്...ഉള്ളിലേക്കതിന്റെ ചൂട് പടരുന്നത്...
ഞെട്ടലോടെ ഞാൻ കൈ കുടഞ്ഞു.

Post a Comment

Saturday, 10 October 2020

കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ്


കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ്, ജീൻസ്, ബൈക്ക് - ഇത്‌ മൂന്നുമാണെന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ. ഭക്ഷണവിഭവങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രിയം ബിരിയാണി. അതും മട്ടൺ ബിരിയാണി. എഴുതി കാണിച്ചാൽ മതി വായിൽ കൊതിനീര്‌ നിറയും. പലവിധ ബിരിയാണികൾ ഞാൻ തേടിപ്പിടിച്ച് ചെന്ന് ആസ്വദിച്ച് കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബിരിയാണി പ്രിയം കാരണം എനിക്ക് സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിൽ ഒരു ഇരട്ടപ്പേര്‌ പോലുമുണ്ട്! എന്റെ ഇന്നത്തെ യാത്ര ബിരിയാണി തേടിയുള്ളതല്ല. ജോലി സംബന്ധമായിട്ടാണ്‌. കുറെ ദൂരം കൂടി പോകാനുണ്ട്. പോണ വഴിയിൽ ‘ബിരിയാണി റെഡി’ എന്നെഴുതി വെച്ചൊരു ബോർഡ് എന്നെ മാടി വിളിച്ചു. സ്വാഭാവികമായും ഞാനാ പ്രലോഭനത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി അവിടേക്ക് ചെന്നു കയറി പോയെന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.

ഒരു ഇടത്തരം ഹോട്ടലായിരുന്നു അത്. കയറിയയുടൻ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സെടുത്ത് മടക്കി പോക്കറ്റിൽ താഴ്ത്തി. വൃത്തിയുണ്ട് ഹോട്ടലിനും വിളമ്പുകാർക്കും. അധികം ആൾക്കാരില്ല. കുമുകുമാന്ന് നിറയുന്ന ബിരിയാണി മണം. ആഹാ! ഞാൻ കൈ കഴുകി ചെന്ന് കസേരയിലിരുന്നു. മൈക്ക ഒട്ടിച്ച, തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കിയ മേശ. ഒരു മട്ടൺ ബിരിയാണിക്ക് പറഞ്ഞിട്ട്, കൊതിയോടെ കാത്തിരുന്നു. ഞാൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും എന്റെ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സെടുത്ത് അതിന്റെ ഭംഗിയും വടിവും ആസ്വദിച്ചു. ഇപ്പോഴത് ഒരു ശീലമായിരിക്കുന്നു. എപ്പോഴുമെടുത്ത് നോക്കാൻ തോന്നും. അത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടതാണതെനിക്ക്. പലപ്പോഴുമത് മുഖത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് വരെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അതു മാത്രമല്ല, എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചത് കൂടി ഈ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സാണ്‌. അതൊരു കഥയാണ്‌...ബിരിയാണി വരും വരെ ആ കഥ പറയാനുള്ള സമയമുണ്ട്.  

ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് ധരിക്കുന്നവരെ? ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ മൂക്കിന്റെ മുകളിലേക്കത് കയറ്റി വെയ്ക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവരുടെ മുഖത്ത് വരുന്ന വ്യത്യാസം? മറ്റൊരു വ്യക്തിയായി തൊട്ടടുത്ത നിമിഷമവർ മാറി പോകും! അടക്കാനാവാത്ത ആഗ്രഹം കൊണ്ടാണ്‌ ആദ്യശമ്പളം കൊണ്ട് തന്നെ, നോക്കി വെച്ചിരുന്ന, വില പറഞ്ഞു വെച്ചിരുന്ന കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് ഞാൻ വാങ്ങിയത്. അതും വെച്ചായിരുന്നു ഞാനെന്റെ രതീഷണ്ണനെ കാണാൻ പോയത്. ജോലി കിട്ടുന്നതിനും മുൻപ് ഞാൻ പലവട്ടം അണ്ണനോട്‌ എന്റെ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് പ്രേമത്തേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

‘എന്റെ ആദ്യശമ്പളം കൊണ്ട് ഞാനാദ്യം വാങ്ങാൻ പോകുന്നത് ഒരു കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് ആണ്‌. അതും വെച്ച് ആദ്യം വന്ന് കാണുന്നത് അണ്ണനെ തന്നെ ആയിരിക്കും. നോക്കിക്കോ!’
എന്റെ ഈ ജാഡപറച്ചിലൊക്കെ അണ്ണന്റെ അടുത്തേ ഉള്ളൂ. അണ്ണന്‌ മാത്രമേ എന്റെ ഈ പറച്ചിലുകൾ സഹിക്കാൻ പറ്റൂ!

വാക്ക് പറഞ്ഞ പോലെ ആദ്യ ശമ്പളവും വാങ്ങി ഞാൻ നേരെ പോയത് കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് വാങ്ങാൻ തന്നെ ആയിരുന്നു. സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള ഫ്രെയിം. നല്ല ഇരുണ്ട ഗ്ലാസ്സ്. അതു വെച്ചാലാർക്കുമെന്റെ കണ്ണുകൾ കാണാനാവില്ല. എടുത്ത് ധരിച്ചതും ഞാൻ മറ്റൊരാളായി. എന്റെ തന്നെ പണക്കാരനായ അപരൻ! റിച്ച് അല്ലെങ്കിലും ഒരു റിച്ച് ലുക്ക് ഉള്ളത് നല്ലതല്ലെ? എന്റെ പുതിയ രൂപം നോക്കി നിന്നപ്പോൾ, ഒരല്പം അഹങ്കാരം തോന്നിയെന്നത് വാസ്തവം. അത് കണ്ണാടീടെ കൂടപ്പിറപ്പാണ്‌.

അതും വെച്ച് അണ്ണന്റെ മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്ന് ഒരു സർപ്രൈസ് കൊടുക്കാനായിരുന്നു പ്ലാൻ. എന്താവും അണ്ണന്റെ റിയാക്ഷൻ? പൊട്ടിച്ചിരിക്കുമെന്നുറപ്പ്! നേരെ അണ്ണന്റെ വർക്ക്ഷോപ്പിലേക്ക് പോയി. ജോലി കിട്ടും മുൻപ് ഞാനെന്റെ വൈകുന്നേരങ്ങൾ അവിടെയായിരുന്നു ചിലവഴിച്ചിരുന്നത്. ബൈക്കിനോടുള്ള ഇഷ്ടം ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ? അവിടെ അണ്ണന്റെ വർക്ക് ഷോപ്പിൽ ഒരുപാട് ബൈക്കുകൾ വരും. അതൊക്കെ നോക്കിയും കണ്ടും തൊട്ടും തലോടിയും ഇരിക്കാം. അതിന്റെയൊക്കെ ആകൃതിയും മിനുക്കവും നോക്കിയിരിക്കുക, ഒരോ ബൈക്കിന്റേയും പ്രത്യേകതകൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുക ഇതൊക്കെയായിരുന്നു അക്കാലത്തെന്റെ ഇഷ്ടവിനോദങ്ങൾ. 

ഏതാണ്ട് സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ വർക്ക്ഷോപ്പിലെത്തിയത്. അപ്പൊഴേക്കും തിരക്കൊഴിഞ്ഞിരുന്നു. മിക്കവാറും ആ സമയം അണ്ണൻ കടപൂട്ടാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ പിറ്റേ ദിവസം കൊടുക്കാനുള്ള ഏതെങ്കിലും വണ്ടി തൊടച്ചും മിനുക്കിയും ഇരിപ്പുണ്ടാവും. ഒരു കൊച്ചു പയ്യനാണ്‌ അണ്ണന്റെ വലം കൈ. ഒരു ചൊണക്കുട്ടൻ. അണ്ണന്റെ വർക്ക്ഷോപ്പിൽ ഇടയ്ക്കൊക്കെ ചെല്ലുമ്പോഴാണ്‌ അണ്ണന്റെ കൈയ്യിൽ എന്തൊക്കെ സൂത്രപ്പണികളാ ഉള്ളതെന്ന് അറിയുക. ചില വണ്ടികളിൽ ചില പ്രത്യേക അറകൾ അണ്ണൻ നല്ല വിരുതോടു കൂടി നിർമ്മിച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ചില വണ്ടികളുടെ വേഗത അണ്ണൻ കൂട്ടി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ചിലതിന്റെ ശബ്ദം കൂട്ടി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ പല പല സൂത്രപ്പണികളും. ഈ സൂത്രപ്പണി എന്നു പറയുന്നത്‌ ഒരു രഹസ്യമാണ്‌. അത് കൊണ്ട് അതേക്കുറിച്ചൊന്നും കൂടുതൽ പറയുന്നില്ല.

വർക്ക്ഷോപ്പിന്റെ മുന്നിൽ ചെന്ന് ഒരു നിമിഷം നിന്നു. പോക്കറ്റിൽ നിന്നും പുതിയ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് എടുത്തു. അതിന്റെ തിളങ്ങുന്ന കാലുകൾ വിടർത്തി. വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ മൂക്കിലെടുത്തു വെച്ചു. പാന്റിന്റെ ബാക്ക്പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ചീപ്പെടുത്ത് തലമുടി കോതിയൊതുക്കി, പതിയെ വർക്ക്ഷോപ്പിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. ഒരു പഴയ ജാവ, രണ്ട് ബൈക്ക്, വർഷങ്ങളായി ചെരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നൊരു വെസ്പ. ആ വെസ്പ ഞാനവിടെ ചെന്നു തുടങ്ങിയ കാലം തൊട്ടേ അവിടെ ഉണ്ട്. ചത്തു കിടപ്പാണ്‌. അണ്ണൻ എന്നെങ്കിലും അതിനെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുമായിരിക്കും. അവിടെ ഒരു പുതിയ ബൈക്ക് ഇരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു വെടിച്ചില്ല് ബൈക്ക്. അതിന്റെ പുറത്ത് കയറി ഒരു റൗണ്ട് അടിക്കണമെന്ന് പെട്ടെന്നൊരു പൂതി തോന്നി. ഞാൻ അണ്ണന്റെ വലം കൈ പയ്യനെ അവിടെയൊക്കെയും നോക്കി. നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയത് കൊണ്ടായിരിക്കും അവനെ അവിടെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സ്ഥലം വിട്ടിട്ടുണ്ടാവും. വർക്ക്ഷോപ്പിനകത്ത് ഒരു ചെറിയ മുറിയുണ്ട്. സത്യത്തിൽ അടച്ചുറപ്പുള്ള ഒരിടം എന്നു പറയാൻ അത് മാത്രമേ ഉള്ളൂ. അവിടെയാണ്‌ അണ്ണൻ കടലാസ്സുകളും ചില സാധനസാമഗ്രഹികളും സൂക്ഷിക്കുന്നത്. പകൽ മുഴുക്കെയും, അവിടെ നിന്ന് റേഡിയോവിലൂടെ ഒഴുകുന്ന പാട്ടുകളാണ്‌ വർക്ക്ഷോപ്പിനെ സംഗീതസാന്ദ്രമാക്കുന്നത്. വർക്ക്ഷോപ്പിന്റെ പരിസരത്തിരുന്ന് എത്ര വട്ടം, പാട്ടും കേട്ട്, സിഗറട്ടും പുകച്ച്, അണ്ണനോട് വെടി പറഞ്ഞും സമയം ചിലവഴിച്ചിരിക്കുന്നു! നാടകീയമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടാനായിരുന്നു എന്റെ പ്ലാൻ. ഞാൻ മുറിയിലേക്ക് ‘ടൺ ടണേ’ എന്നൊരു ശബ്ദവുമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് കാലെടുത്തു വെച്ചു. അണ്ണൻ കസേരയിൽ ഇരുപ്പുണ്ട്. തല പിന്നോക്കം ചാഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ഉറങ്ങുകയായിരിക്കും എന്ന് തോന്നി. അണ്ണൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലായിരുന്നു. അണ്ണന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ഒരാൾ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അജാനബാഹു എന്ന്‌ പറഞ്ഞാൽ ആ വാക്ക് തന്നെ ചമ്മി പോവും. അമ്മാതിരി സൈസ്. ഒരു ഭീകരൻ. എന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് ഭീകരൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പതറി പോയി. അപ്പോൾ മേശയ്ക്കരികെ നിന്ന് ഒരു മല പൊങ്ങി വന്നു. അത് മറ്റൊരു ഭീകരൻ. അവരെങ്ങനെ ആ കുടുസ്സ് മുറിയിൽ കയറി പറ്റിയെന്ന് തന്നെ അറിയില്ല. രണ്ടാമൻ എന്തോ തിരയുകയായിരുന്നിരിക്കണം. ‘ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല’ എന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടു. ഞാൻ അണ്ണനെ നോക്കി. ഒരനക്കവുമില്ല. ഒരു കാര്യമപ്പോൾ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. അണ്ണന്റെ നെഞ്ച് ഉയർന്നു താഴുന്നില്ല. ഒരു കാര്യം കൂടി കണ്ടു, അണ്ണന്റെ കഴുത്തിലൊരു ചുവന്ന പാട്. ആകെ മൊത്തം ഒരു പന്തികേട്. രണ്ടാമനും അപ്പൊഴേക്കും എന്നെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

എന്ത് ചെയ്യണമെന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ എന്ത് തോന്നിയോ അത് ഞാൻ ചെയ്തു. ഒരുപക്ഷെ എന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിങ്ങളായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളും അതേ ചെയ്യുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഞാൻ കൈകൾ മുന്നിലേക്ക് കൈകൾ വിടർത്തി പിടിച്ച് ഉറക്കെ ചോദിച്ചു,
‘അണ്ണാ... രതീഷണ്ണാ... അണ്ണനെവിടെയാ?’
ഞാൻ കൈകൾ ചുവരുകളിൽ അമർത്തി പിടിച്ച് പതിയെ ഭീകരന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ഒരു പല്ലി പോലും അത്രയ്ക്കും സൂക്ഷ്മതയോടെ നീങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു,
‘അണ്ണോ...ശ്ശെ ഈ അണ്ണനെവിടെ പോയി കിടക്കാണ്‌?... അണ്ണനെന്നെ എവിടെയോ കൊണ്ടു പോവാന്ന് പറഞ്ഞതല്ലെ?’
ഭീകരന്മാർ അന്യോന്യം നോക്കുന്നത്, കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സിന്റെ ഇരുണ്ട ചില്ലുകളിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ പിന്നെയും കൈകൾ നീട്ടി തപ്പിത്തടഞ്ഞു...
‘അണ്ണാ ഈ പാവത്തിനെ പറ്റിക്കാതെ ഒന്നു വേഗം വന്നെ അണ്ണാ...അണ്ണാ’ ഞാൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഭീകരൻ നമ്പർ വൺ എന്റെ മുന്നിലേക്ക് പതിയെ ചുവട് വെയ്ക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാൻ തല അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും വെട്ടിച്ചു. എന്തോ മണക്കുന്നത് പോലെ മൂക്ക് കൊണ്ട് ഭാവിച്ചു.
‘എന്താ ചേട്ടാ ഇവിടെ ഒരു നാറ്റം?’ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
എന്റെ നേർക്ക് വന്നവൻ ഇടംകൈ ഉയർത്തി സ്വന്തം കക്ഷം മണക്കുന്നത് കണ്ടു. എനിക്കത് കണ്ട് ചിരി വന്നെങ്കിലും ഞാൻ കടിച്ചു പിടിച്ചു നിയന്ത്രിച്ചു. 
‘അണ്ണാ, ഇവിടെ എന്തോ ചത്ത്‌ ചീഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്‘ ഞാൻ മണപ്പിക്കുന്ന ഭാവം തീവ്രമാക്കി.
ഭീകരൻ നമ്പർ ടു അപ്പോഴും നിലത്തുറച്ചു പോയത് പോലെ അവിടെ തന്നെ നിന്ന് എന്നെ സസൂക്ഷ്മം നോക്കുന്നത് കണ്ടു. ആക്ടിംഗ് ഓവറാക്കി കൊളമാക്കണ്ട എന്നു കരുതി ഞാൻ പതിയെ മുറിയുടെ വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു.
അപ്പോഴാണ്‌ രണ്ടാമൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്. ഒന്നാമൻ ശ്രദ്ധയോടെ പിന്നിലേക്ക് മാറി കൊടുത്തു. എന്റെ മുന്നിൽ വന്നവൻ കൈ വിടർത്തി എന്റെ മുഖത്തിനു മുന്നിൽ വീശി. ഞാൻ അങ്ങനെ ഒരു സംഭവമേ നടക്കാത്തത് പോലെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തല തിരിച്ചു നോക്കി.
’രതീഷണ്ണാ...‘ ഞാൻ അല്പം കൂടി ശബ്ദം ഉയർത്തി വിളിച്ചു.
ആരോടെന്നില്ലാതെ പറയും പോലെ ’ഈ അണ്ണനെവിടെ പോയി കിടക്കാണ്‌?‘ എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് പതിയെ തിരിഞ്ഞ് ചുവരിൽ അമർത്തി പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് തപ്പിത്തടഞ്ഞ് നടന്നു. ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഇവിടം വിട്ട് പോയാൽ ഇവന്മാർക്ക് സംശയം തോന്നുമെന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല. ധൃതിപിടിക്കാൻ പാടില്ല. സമയമെടുത്ത് നല്ല വൃത്തിയായി അഭിനയിക്കണം. ജീവനും പിടിച്ചുള്ള അഭിനയമാണ്‌. തരിമ്പും സംശയം തോന്നരുത്. ഇവിടം വിട്ട് പോയാൽ എന്നെ ഇവന്മാർ പിന്തുടരുമെന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു സംശയവുമില്ല. ഞാൻ പുറത്ത് സ്റ്റാന്റ് ഇട്ട് വെച്ചിരുന്ന ഒരു ബൈക്കിന്റെ അടുത്തിട്ടിരുന്ന സ്റ്റൂൾ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് കണ്ടെത്തിയത് പോലെ അഭിനയിച്ചു. അതിന്റെ പുറത്തിരുന്നു. എന്തു വന്നാലും ഇവന്മാർ സ്ഥലം കാലിയാക്കിയിട്ടേ ഞാൻ ഒരടി മുന്നോട്ട് വെയ്ക്കുകയുള്ളൂ. തീരുമാനിച്ചു. കൈകൾ കോർത്ത് പിടിച്ച് മുഖം കുനിച്ച് ഇരുന്നു. 
ഞാൻ കാട്ടിയത് ബുദ്ധിയാണോ, അതിബുദ്ധിയാണോ, ആനമണ്ടത്തരമാണോ എന്നൊന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല. എന്നാൽ അവിടെ ഇരുന്ന ഒരോ നിമിഷവും ഞാനുള്ളിൽ വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു അന്ധനെ കുറിച്ച് അന്നാണാദ്യമായി ഞാനാലോചിച്ചത്. കാഴ്ച്ചയുടെ വിലയും, കാഴ്ച്ച ഇല്ലാത്തതിന്റെ നഷ്ടവും ഒരു പോലെ എനിക്കാദിവസം മനസ്സിലായി. എന്റെ രതീഷണ്ണൻ...അണ്ണനെ ആ ദുഷ്ടന്മാര്‌ എന്തിനാ...എന്റെ കണ്ൺ നിറയാതിരിക്കാൻ ഞാൻ കടിച്ചു പിടിച്ച് ഇരുന്നു.
 
എന്തെങ്കിലും കാരണത്താൽ ഞാനൊരന്ധനല്ലെന്ന് ആ ഭീകര മണ്ടന്മാര്‌ മനസ്സിലാക്കുമോ എന്നായി പേടി. ഒരു അന്ധനേയും ഞാൻ ഇതു വരെ നിരീക്ഷിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. അവരുടെ ഭാവങ്ങളും രീതികളും നീക്കങ്ങളും എങ്ങനെയെന്നെനിക്ക് ഒരുപിടിയുമില്ല. പെട്ടെന്നോർത്തു, കണ്ൺ കാണാത്തവർ സാധാരണ ഒരു വടി കൊണ്ട് നടക്കാറുണ്ടല്ലോ. എന്റെ കൈയ്യിൽ വടി പോയിട്ട് ഒരു ഈർക്കിലി പോലുമില്ല. ഒരു വടി എങ്ങനെ ഒപ്പിക്കും? ഇവന്മാർ അത് ശ്രദ്ധിച്ചാൽ എന്റെ കാര്യം കട്ടപ്പൊക...
ഇവന്മാര്‌ കൈയെടുത്ത് എന്റെ കഴുത്തിൽ വെച്ചാൽ മതി. അല്ലെങ്കിൽ ചുമ്മാതെ എന്റെ നെഞ്ചത്ത് കയറി ഒന്നിരുന്നാൽ മതി അശുവായ എന്റെ കാര്യത്തിലൊരു തീരുമാനമാകാൻ.
എന്റെ അഭിനയത്തിന്റെ സ്റ്റോക്ക് തീർന്നു വരികയാണ്‌. 
ഇവിടെ തന്നെ ഇരുന്നാൽ ഇവന്മാര്‌ വന്നു പിന്നേം എന്റെ കാഴ്ച്ചശക്തി പരിക്ഷിക്കും. കീരിക്കാടൻ ജോസിന്റേയും മുണ്ടക്കൽ ശേഖരന്റേയും നടുവിൽ പെട്ട അവസ്ഥ. തപ്പിത്തടഞ്ഞ് പുറത്തു പോവാനാണെങ്കിൽ എന്റെ കൈയ്യിൽ വടിയുമില്ല. ഒരു കമ്പിക്കഷ്ണമെങ്കിലും അവിടെ കിടപ്പുണ്ടോയെന്ന്‌ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് പരതി. തല തിരിക്കുന്നതും കണ്ണ്‌ തിരിക്കുന്നതും വിപരീത ദിശകളിലായിരിക്കണം. ഞാൻ തല കുനിച്ചു പിടിച്ചോണ്ട് തന്നെ കണ്ണ്‌ കറക്കി ചുറ്റിലും നോക്കി. സ്പാനറുകൾ, ഒരു പാത്രത്തിൽ കുറച്ച് കരി ഓയിൽ, നട്ടുകൾ, മുഷിഞ്ഞ കുറച്ച് തുണിക്കഷ്ണങ്ങൾ, ഗ്രീസ്സിന്റേയും ഓയിലിന്റേയും കൈപ്പാടുകൾ നിറഞ്ഞ ചില പലകകൾ, തുരുമ്പിച്ച ചില പൈപ്പുകൾ. എവിടെ കമ്പി ക്ഷ്ണം?
 
ആ സമയം എന്റെ ചിന്തകൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരുന്നു.
അധികനേരം ഇവിടെ തന്നെ ഇരുന്നാൽ ഇവന്മാര്‌ എന്നെയും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനിടയുണ്ട്. പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ പറ്റിയാൽ, അല്ലെങ്കിൽ ആരെങ്കിലും ഇവിടേക്ക് വന്നാൽ ചിലപ്പോൾ രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും. നേരം ഇരുട്ടുന്നത് വരെ കാത്തിരുന്നാൽ ഇവന്മാർ എന്റെ കാര്യം കൂടി തീർത്തിട്ടേ പോവൂ.
ഞാൻ തനിയെ എങ്ങനെ ഇതു വരെ എത്തി എന്നവർ ആലോചിച്ചാൽ...തീർന്നു.
 
ഞാൻ ഒരു നമ്പറ്‌ കൂടി ഇറക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ലാസ്റ്റ് നമ്പർ.
‘അണ്ണാ...ഇനി ഞാൻ ഇങ്ങോട്ടില്ല...എന്നാലും ഈ പാവത്തിനോട് ഈ ചതി വേണ്ടായിരുന്നു...ഞാൻ പോണ്‌...ഇനി അണ്ണൻ വന്നെന്നെ വിളിച്ചാലേ ഞാൻ വരൂ...’
അതും പറഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റ് നടന്നു. മനപ്പൂർവ്വം ബൈക്കിന്റെ സൈലൻസറിൽ തട്ടി കമഴ്ന്നു വീണു. ഒരു സ്വാഭാവികതയ്ക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തതാണ്‌. എന്നാലെന്റെ പ്ലാനിൽ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാര്യമപ്പോൾ സംഭവിച്ചു. വീഴ്ച്ചയിൽ എന്റെ തല എവിടെയോ ചെന്ന് ശക്തിയായി ഇടിച്ചു. തല തട്ടിയതും എന്റെ ബോധം പോയി. അതിനു ശേഷം അവിടെ എന്താണ്‌ നടന്നതെന്ന് സത്യമായിട്ടും എനിക്കറിയില്ല. ചിലപ്പോൾ ആ ഭീകരന്മാര്‌ എന്നെ മലർത്തിയിട്ട് പരിശോധിച്ചു കാണും. ചിലപ്പോൾ ഇരുട്ടിലൂടെ ഓടി പിൻവശത്തെ മതില്‌ ചാടി പോയിട്ടുണ്ടാവും.

ബോധം തെളിയുമ്പോൾ ഞാൻ രണ്ട് ബൈക്കുകളുടെ ഇടയിലായിരുന്നു. എന്റെ നെറ്റിയിൽ നല്ലൊരു മുറിവുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപാട് ചോര നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ വീഴ്ച്ചയും ബോധം കെട്ടുള്ള കിടപ്പും കണ്ട് ഭീകരന്മാര്‌ തലയറഞ്ഞ് ചിരിച്ചിട്ടുണ്ടാവും എന്നുറപ്പാണ്‌. എന്തോ എനിക്ക് അണ്ണന്റെ അടുത്ത് പോവാൻ തോന്നിയില്ല. ഞാൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അവന്മാര്‌ ഇപ്പോഴും അവിടെ എവിടേലും പമ്മിപതുങ്ങി നില്പ്പുണ്ടാവുമോ? അതായിരുന്നു പേടി. ഏറ്റവും അത്ഭുതം തോന്നിയ ഒരു കാര്യം അവന്മാര്‌ എന്റെ കണ്ണാടി എടുത്തു കൊണ്ട് പോയില്ല എന്നതാണ്‌. ഭീകരന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഇത്രയും നന്മയുള്ള കൂട്ടരോ?! ഞാൻ ചുറ്റിലും നോക്കി. ആരുമില്ല... ഇരുളിന്റെ മറവിലൂടെ നടന്ന് എങ്ങനെയോ റോഡിലെത്തിയപ്പോഴാണ്‌ സമാധാനമായത്.

ഒരാഴ്ച്ച പനിച്ചു കിടന്നു. എന്റെ ചില സുഹൃത്തുക്കൾ വന്ന് അണ്ണന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞത് ഞാൻ പനിക്കിടക്കയിൽ കിടന്ന് കേട്ടു. രാത്രികളിൽ അണ്ണന്റെ കഴുത്തിലെ പാട് സ്വപ്നം കണ്ട് ഞാൻ പലവട്ടം ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റു. ഒന്നു രണ്ട് മാസമെടുത്തു എനിക്ക് എന്നെ തന്നെ തിരികെ കിട്ടാനും, കലങ്ങിപ്പോയ മണ്ട തെളിയാനും.

അങ്ങനെ എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സാണെന്റെ കൈയ്യിലിപ്പോൾ. ആ ഭീകരന്മാരെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ ചിരിയാണ്‌ വരുന്നത്. ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ബിരിയാണി വന്നു, അച്ചാറും, സാലാഡും വന്നു. ഒരു പപ്പടം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ആർഭാടമാവുമായിരുന്നു. കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് ഞാൻ തിരികെ പോക്കറ്റിൽ നിക്ഷേപിച്ചു. ബിരിയാണി ചോറ്‌, പാത്രത്തിലേക്ക് കൈ കൊണ്ട് വലിച്ചിട്ടു. മട്ടൻ പീസ് ഒരെണ്ണമെടുത്ത് ചൂട് ബിരിയാണിച്ചോറിൽ പൂഴ്ത്തി, അത് കൂട്ടിപ്പിടിച്ചെടുത്ത് വായിലേക്ക് കൊണ്ടു പോവുകയായിരുന്നു. അന്നേരമായിരുന്നു രണ്ടു പേർ എന്റെ എതിർവശത്തുള്ള കസേരയിൽ വന്നിരുന്നത്. എനിക്ക് കൈ വായിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവാനായില്ല. കൈക്കും വായിനും ഇടയിൽ ഇത്രയും ദൂരമുണ്ടായിരുന്നെന്ന് ഞാൻ അതുവരേക്കും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.  അതവന്മാർ തന്നെ ആയിരുന്നു. ആ രണ്ടു പേർ. ഏതു പാതിരാത്രിയിൽ കണ്ടാലും എനിക്ക് തെറ്റിപോകാത്ത മുഖങ്ങൾ. ഇപ്പോഴവർ അതിഭീകരരായിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു കൂടി വീർത്തിട്ടുണ്ട് ഇരുവരും. എന്നാലും തിരിച്ചറിയാനൊരു പ്രയാസവുമില്ല. അവർ ഷർട്ടിന്റെ കൈ ഒന്നു കൂടി കയറ്റി വെച്ചു. കൈയ്യിലെടുത്ത ബിരിയാണി കഴിക്കണോ അതോ കളഞ്ഞിട്ട് ഓടണോ എന്ന ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലായി ഞാൻ. ഇരുന്നു കഴിച്ചാൽ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഇവന്മാര്‌ പിടിക്കും. ഇനി എഴുന്നേറ്റോടിയാൽ, ഈ കശ്മലന്മാര്‌ പിന്നാലെ വന്നു കത്തിയെറിഞ്ഞോ, കുത്തിയോ, വെടിവെച്ചോ കൊല്ലും. മരണം ഉറപ്പാണ്‌. കൈയ്യിലെടുത്തത് ഞാൻ പതിയെ തിരികെ പാത്രത്തിലിട്ടു. മുഖം കുനിച്ച് പിടിച്ച് ചെന്ന് കൈ കഴുകി. തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് എടുത്ത് മുഖത്ത് വെച്ചു. ഭീകരന്മാരെ നോക്കി. അവന്മാർ അന്യോന്യം നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു...ഭീകരമായ ചിരി...അവന്മാര്‌ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേൽക്കുന്നത് കണ്ടു...എന്റെ നേർക്ക് നടന്നു വരുന്നതും...



Post a Comment

Sunday, 9 August 2020

അവൻ വന്നോ?

‘ടീ...അവൻ വന്നോ?’
‘അവൻ വന്നോളും...നിങ്ങളൊറങ്ങിക്കോ’
‘അവനെ...അവന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നില്‌ വെച്ച്...ശ്ശെ..അവനത് വലിയ കൊറച്ചിലായി കാണും...’
‘ങാ...പിന്നല്ലാതെ...ആയിക്കാണും’
‘പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യണം? ഇക്കണ്ട നാട് മുഴുവൻ ഞാൻ ഉളീം കൊട്ടൂടീം കൊണ്ട് നടന്ന് പണിയെടുക്കുന്നത്...എല്ലാം അവന്‌ വേണ്ടിയല്ലെ?’
‘അതൊക്കെ അവനറിയാം...കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ കൂടിയപ്പോ...പ്രായം അതല്ലെ?...’
‘നീയെന്താ അവന്‌ വേണ്ടി വക്കാലത്ത് പറയണത്?...നീയാ അവനെ വഷളാക്കുന്നത്’
‘ഓ പിന്നെ!...ഞാനൊന്നുമല്ല...പിന്നെ അവന്റെ കൂടെ നിക്കാൻ ആരെങ്കിലും വേണ്ടെ?’
‘ഞാനെന്താ അത്രയ്ക്കും ദുഷ്ടനാ? നിന്നേം അവനേം ഞാൻ പൊന്നു പോലെയല്ലെ നോക്കണത്?...വല്ല കഷ്ടപ്പാടും ഇതുവരെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ടോ?’
‘നിങ്ങളിങ്ങനെ കെടന്ന് വെഷമിക്കാതെ...അതൊക്കെ ശരി തന്നെ...അല്ല, അവൻ നിങ്ങളെ വല്ലോം തിരിച്ച് പറഞ്ഞോ?’
‘ഇല്ല...നല്ല തല്ല്‌ കിട്ടീട്ടും അവൻ എന്റെ നേരെ നോക്കിയത് പോലുമില്ല...ശ്ശെ...വേണ്ടാരുന്നു...’
‘അവന്‌ നല്ലോണം നൊന്തിട്ടുണ്ടാവും...നിങ്ങടെ മരക്കഷ്ണം പോലത്തെ കൈയ്യല്ലെ?’
‘ഉം...പണിയെടുത്ത് പണിയെടുത്ത്...എന്റെ കൈ മരക്കഷ്ണം പോലെ ആയി...’
‘നിങ്ങടെ മനസ്സ് എനിക്കറിയാം...വിഷമിക്കണ്ട...അതിപ്പഴും നല്ല പഞ്ഞി പോലെയാ...’
‘അവൻ വരില്ലേടീ?...രാത്രി ഒന്നും കഴിക്കാതെ അവൻ എവിടെ ചുറ്റി കറങ്ങുവാണ്‌?‘
’നിങ്ങള്‌ അതൊന്നും ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട! ഇതാദ്യായിട്ടൊന്നുമല്ലല്ലോ? അവൻ ഏതേലും കൂട്ടുകാരുടെ വീട്ടിലായിരിക്കും...‘
’രാത്രി അവനാ കൈതേടെ അടുത്തൂടെ വല്ലോം വന്നാ...അവിടെ ചെലപ്പോ പാമ്പോ മറ്റോ കാണും...‘
’ഓ! ഇങ്ങനൊരു പേടി! അവൻ കൊച്ചൊന്നുമല്ലല്ലോ...ആദ്യായിട്ടൊന്നുമല്ലല്ലോ അവനാ വഴിയൊക്കെ വരുന്നത്?‘
’എനിക്കിപ്പഴും അവൻ കൊച്ചു തന്നാ... അതാ ഞാനറിയാതെ അവനെ തല്ലിപ്പോയത്...‘
’അവൻ വലിയ കുട്ടിയായി...വേണേ നിങ്ങടെ കൂടെ പണിക്ക് കൂട്ടാം..‘
’പിന്നെ! അതിനു വേണ്ടിയല്ലെ ഞാനവനെ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിപ്പിക്കുന്നത്? ദൈവം സഹായിച്ച് അവന്‌ നല്ല ബുദ്ധിയൊണ്ട്...പഠിച്ച് വല്യ ആളാകാനൊള്ള ചെറുക്കനാ...‘
’എന്നാ പിന്നെ നിങ്ങൾക്ക് അവനോടല്പ്പം സ്നേഹത്തില്‌ വല്ലോം പറഞ്ഞൂടാരുന്നോ?‘
’എനിക്ക് അവനോട് സ്നേഹമില്ലാന്ന് മാത്രം നീ പറയരുത്...എനിക്കതൊന്നും ആരേം കാണിക്കാനറിഞ്ഞൂടാ...പണി കഴിഞ്ഞ്, തളർന്ന് വരുമ്പോ എന്റെ സ്നേഹം മുഴുക്കേം ആവിയായി പോവായിരിക്കും!‘
’നാളെ വെളുപ്പിനെ പോവാനുള്ളതല്ലെ?...ഇപ്പൊ കെടന്നോ‘
’അല്ല...അവൻ ഇതുവരെ വന്നില്ലല്ലോ...ഇന്നവനെ കാണാതെ ഞാനെങ്ങനെ ഒറങ്ങുവെടീ?‘
’എന്നാ പിന്നെ നിങ്ങള്‌ കണ്ണും മിഴിച്ച് ഇരുന്നോ! ഞാനൊറങ്ങാൻ പോവാ...എന്റെ നടു പൊട്ടി...കാലത്ത് മൊതല്‌ തൊടങ്ങിയ പണിയാ...ഒരച്ഛനും മോനും!‘
’ടീ...നീ കേട്ടാ?...ആരോ വാതില്‌ തൊറക്കണ ശബ്ദം...‘
’അതവനാ...ഞാൻ കുറ്റിയിട്ടില്ലാരുന്നു...അവൻ വരൂന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞൂടെ?...ഞാനവന്റെ അമ്മയല്ലെ?‘
’എടീ...ഞാൻ ചെന്ന് അവനെ ഒന്നു കാണട്ടെ...നീ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് അവന്‌ വല്ലോം കഴിക്കാനെടുത്ത് കൊടുക്ക്...‘
’ഞാനെല്ലാം അവിടെ പാത്രത്തിലാക്കി അടച്ച് വെച്ചിട്ടുണ്ട്...നിങ്ങളൊന്ന് സമാധാനമായി ഇരിക്ക്...‘
’ദാ...അവനിങ്ങോട്ട് വരുന്നു...‘
’നിങ്ങള്‌...മിണ്ടാതെ അവടെ കണ്ണും അടച്ച് കിടന്നോ!‘

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളറിഞ്ഞു,
കാലടി ശബ്ദം സമീപം വന്നു നില്ക്കുന്നത്...
തന്റെ വിണ്ട് കീറിയ കാലുകളിൽ പരിചയമുള്ള കൈകൾ സ്പർശിക്കുന്നത്...
ചുടുതുള്ളികൾ വീണ്‌ തന്റെ കാലുകൾ പൊള്ളുന്നത്...

ഇരുട്ടിലയാൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ചിരിച്ചു...
ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കരഞ്ഞു...


Post a Comment

Saturday, 25 July 2020

തിരുവെഴുത്തുകൾ


ഏതാണ്ട് മൂന്നാഴ്ച്ചത്തെ അലച്ചിലുകൾക്കും അന്വേഷണങ്ങൾക്കും മഹേന്ദ്രൻ വിരാമമിട്ടത്, ചെറുതെങ്കിലും സുന്ദരമെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ച ആ വീട് കണ്ടെത്തിയതോടെയാണ്‌. നഗരമധ്യത്തിൽ നിന്നും അധികം അകലെയല്ലാതെ ഓടിട്ടൊരു വീട്. ആകാരം കൊണ്ടും അലങ്കാരം കൊണ്ടും പഴക്കം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒന്ന്. ചെറിയൊരു വരാന്ത, രണ്ട് കിടപ്പുമുറികൾ, ബാത്ത്റൂം, നിന്നു തിരിയാനിടമുള്ള അടുക്കള. ഇത്രയുമേയുള്ളൂ. വീടിന്‌ മുന്നിലും പിന്നിലുമായി പേരിന്‌ ഒരല്പം മുറ്റമുണ്ട്. മണ്ണിൽ ചവിട്ടണമെന്നാഗ്രഹം തോന്നുമ്പോൾ അവിടേക്ക് കാലെടുത്ത് വെയ്ക്കാം. ഒരു വശത്തേക്ക് തുറക്കാവുന്ന ഒറ്റ പാളിയുള്ള ചെറിയ ഗേറ്റ് തുറന്നാൽ റോഡായി. വേണമെന്ന് വെച്ചാൽ, എന്തിലും ഏതിലും ആർക്കും കുറ്റവും കുറവും കണ്ടെത്താവുന്നതേയുള്ളൂ. ഒരു ബൈക്ക് സൂക്ഷിക്കാനുള്ള ഇടമേ മുറ്റത്തുള്ളൂ. പോർച്ച് എന്നൊന്നില്ല. കമ്പു കുത്തിനിർത്തി ടാർപോളിൻ വലിച്ചു കെട്ടിയാൽ മഴയും വെയിലും തടയാം. അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമുള്ള പുതിയ വലിയ വീടുകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഞെരുങ്ങി പിടിച്ചിരിക്കുന്നൊരു ചെറിയ വീട് പോലെ തോന്നും. വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അതും അവഗണിക്കാം. കുറവുകൾ കണ്ടെത്തുകയും അതിനൊക്കെ മറുവാദങ്ങളും പോംവഴികളും സ്വയം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുക ഒരു ശീലമായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അയാൾക്കിപ്പോൾ.

‘മഹീ, നിന്റെ ഓഫീസും, മോൾടെ സ്കൂളും ഇവിടന്ന് വളരെ അടുത്തല്ലേ? അവൾക്ക് നടന്ന്‌ പോകാവുന്ന ദൂരം. പിന്നെ അവള്‌ കോളേജിലാവുമ്പോ ഇവിടെ അടുത്തുള്ള സ്റ്റോപ്പീന്ന് തന്നെ ബസ്സ്‌ കയറാം. അത്യാവശ്യം വേണ്ട സാധങ്ങൾ വാങ്ങാൻ അടുത്ത് തന്നെ കടകളില്ലേ? ഈ വീട്‌ വേണ്ടെന്ന് വെക്കുന്നത്...ബുദ്ധിമോശമാവും...’
സുനിൽ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ഉപദേശിച്ചു.
‘ഏയ്...ഞാനൊറപ്പിച്ചു. ഇത്‌ മതി’
ആദ്യകാഴ്ച്ചയിൽ, വീട് തന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയതും, മുറ്റത്തെ അരളിമരത്തിൽ നിന്നൊരു പൂവടർന്ന് തന്റെ തോളിൽ വീണത് നല്ലൊരു നിമിത്തമായി തോന്നിയതും മഹേന്ദ്രൻ പറഞ്ഞില്ലന്നേയുള്ളൂ. അയാൾ വീടും പരിസരവും നല്ലോണം ആസ്വദിച്ച് ചുറ്റി നടന്ന് കണ്ടു. കാണും തോറും തോന്നി, തന്റെ സ്വപ്നഗൃഹസങ്കല്പ്പത്തിനോട് ചേർന്നു നില്ക്കുന്ന വീട് തന്നെ. വീടിനു പിന്നിൽ മതിലിനോട് കിന്നാരം പറഞ്ഞ് ഒരു ജാമ്പ നില്ക്കുന്നു. ഒരു ബാല്യകാല ശീലം പോലെ അയാൾ ഇല പൊട്ടിച്ചു മണത്തു. പൂവായിട്ടുണ്ട്. ആഴ്ച്ചകൾക്കകം കായ് നിറയും. മാളൂന്‌ ഇഷ്ടമാവും. ഒരു തെങ്ങുമുണ്ട് പിന്നിൽ. അല്പം മാറി, അടിച്ച് നനയ്ക്കാൻ ഒരു വലിയ കരിങ്കല്ല്. മുൻപ് താമസിച്ചവർ ഒട്ടിച്ചു വെച്ചതിന്റെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം തേമ്പിയ, ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചൊരു മഞ്ഞപ്പാട അതിൽ കണ്ടു. വീട്ടിനുള്ളിൽ ആർഭാടമെന്ന് പറയാൻ രണ്ടേ രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ - ഇളം മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള, പഴയ രീതിയിലുള്ള മൊസേക്ക് തറയും, ചെറുപൂക്കളുടെ പടമുള്ള ടൈൽസ് പതിപ്പിച്ച അടുക്കളയുടേയും കുളിമുറിയുടേയും ചുവരുകളും. രണ്ടും ഇഷ്ടമായി. എല്ലാ ചുവരുകൾക്കും ആകാശനിറമാണ്‌. അവിടെയുമിവിടെയും ഇരുണ്ട് കൂടിയ മഴമേഘങ്ങളെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. ജനൽപാളികൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി തുറന്നപ്പോൾ, തണുത്ത കാറ്റ് പരിചയഭാവത്തിൽ അകത്തേക്ക് കയറി പോയി. ആരേയോ ക്ഷണിച്ചിരുത്താനെന്ന മട്ടിൽ വെയിൽ നിലത്ത് നീളത്തിൽ പായ വിരിച്ചിട്ടു.

കഴിഞ്ഞ ഏതാനുമാഴ്ച്ചകളായി സുനിലിന്റെ കൂടെ താമസിക്കുകയായിരുന്നു മഹേന്ദ്രൻ. വന്നതിന്റെ പിറ്റേന്ന് മുതൽ തുടങ്ങിയ വീടന്വേഷണമാണ്‌. ചില കാര്യങ്ങൾ ഒത്തു വരുമ്പോൾ, ചിലത് വഴുതി പോവും. ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഒന്നിലധികം വീടുകൾ ചെന്ന് കാണുകയുണ്ടായി. ഒന്നിലും തൃപ്തി തോന്നിയില്ല. എല്ലാം വെറും കെട്ടിടങ്ങൾ. വീട് എന്നു തോന്നിയില്ല. മടുപ്പ് മൂടി തുടങ്ങുന്ന നേരത്താണാ വീട് കാണുന്നതും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതും. കുറച്ച് ആഴ്ച്ചകളായി പൂട്ടി ഇട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. കയറി താമസിക്കും മുൻപ് വീട് പെയ്ന്റടിച്ചു തരാനായി വീട്ടുടമസ്ഥനോട് പറയാമെന്ന് സുനിൽ പറഞ്ഞത് മഹേന്ദ്രൻ സ്നേഹപൂർവ്വം തടഞ്ഞു. പെയ്ന്റടിയും ശേഷമുള്ള വൃത്തിയാക്കലും കഴിയും വരെ കാത്തിരിക്കാൻ വയ്യ. സുനിലിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ‘എത്ര നാള്‌ വേണമെങ്കിലും കൂടെ താമസിച്ചോ’ എന്ന വാഗ്ദാനമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, കുടുംബസമേതം താമസിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വീട്ടിൽ കഴിയുന്നതിലുള്ള അനൗചിത്യവും അതുണ്ടാക്കുന്ന ജാള്യതയും ഒഴിവാക്കാൻ എത്രയും വേഗം തന്നെ താമസം മാറണം എന്ന തീരുമാനത്തിൽ ചെന്നുറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

മകൾ മാളവികയുടെ പരീക്ഷ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. അവളുടെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് വേണം വിടുതൽ സെർട്ടിഫിക്കേറ്റ് വാങ്ങാൻ. പുതിയ വീടിനടുത്തുള്ള സ്കൂളിനെ പറ്റി നല്ല അഭിപ്രായമാണ്‌ കേട്ടത്. അവിടെ അഡ്മിഷൻ കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാവില്ല. പഠിത്തതിലും സ്പോർട്സിലും അവൾ മുന്നിലാണ്‌. വീടിനെ കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായം ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് മാലിനിയോട്‌ മാത്രം. അവൾക്കിഷ്ടമാവുമെന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല. അയാളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ എപ്പോഴും അവൾക്കും ഇഷ്ടമായിട്ടേയുള്ളൂ. വീടിന്റെ പല കോണിൽ നിന്നുമുള്ള ഫോട്ടോകൾ മഹി മാലിനിക്ക് വാട്സപ്പിൽ അയച്ചു കൊടുത്തു. തിരികെ ഒരു ‘തംസപ്പ്’ ചിത്രം ഉടൻ കിട്ടുകയും ചെയ്തു.

ഇനി വേണ്ടത് വീട്ടിലേക്കുള്ള സാധനങ്ങളാണ്‌. വരും ദിവസങ്ങളിൽ അതൊക്കെ ഒരോന്നോരോന്നായി വാങ്ങാം. കുടുംബവീട്ടിൽ നിന്നും എല്ലാമെടുത്ത് കൊണ്ട് പോരാനാവില്ല. അതൊക്കെയും ഇവിടെ കൊണ്ടിടാനിടവുമില്ല. തുടക്കത്തിലുള്ള ചിലവ് പ്രതീക്ഷിച്ച്, ചേർത്ത് കൂട്ടി വെച്ച പണം കൊണ്ട് വേണം പുതിയ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ. പല കടകളിലും കയറിയിറങ്ങേണ്ടി വരും. ബൈക്ക് ഉള്ളത് നന്നായി. ഇവിടെ നിന്ന് ഒന്നു പച്ച പിടിച്ചിട്ട് വേണം ഒരു കാറ്‌ വാങ്ങാൻ. ഇവിടെ കാറിടാൻ പറ്റില്ല. അപ്പോൾ വേറെ വീട്ടിലേക്ക് മാറേണ്ടി വരും. ആഗ്രഹങ്ങൾ ആവശ്യങ്ങളുടെ കൈപിടിച്ചാണ്‌ നടക്കുന്നത്. ഒന്നിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചാൽ എല്ലാം ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നെന്ന മട്ടിൽ വരും! വലിയ കാർ വാങ്ങാൻ വലിയ വീട്. വലിയ വീട് വാങ്ങാൻ വലിയ ശമ്പളം. വലിയ ശമ്പളം വാങ്ങാൻ വലിയ ജോലി. വലിയ ജോലി ലഭിക്കാൻ ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം. ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം നേടാൻ... എല്ലാമൊരു വലിയ ചങ്ങലയാണ്‌. ചങ്ങല പൊട്ടാതെ സൂക്ഷിക്കുന്നവർക്കത്രേ ജീവിതവിജയം!

ശനിയാഴ്ച്ച ദിവസം വന്ന് വീട് തൂത്ത് വൃത്തിയാക്കി. വായും മൂക്കും മൂടിക്കെട്ടി ചുവരുകൾ തൂത്ത് വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, ചുവരിലൊരിടത്ത് വെളിച്ചം കൊണ്ട് വരച്ചത്‌ പോലെ ഒരു കുരിശ് രൂപം. അവിടെ ആണിയിൽ ഒരു കുരിശ് ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം, ക്രൂശിതരൂപം മുഖം കുനിച്ച് കിടന്നിരിക്കണം. കുരിശെടുത്ത് കൊണ്ട് പോയിട്ടും അതിന്റെ പ്രഭ അവിടെ തന്നെ ബാക്കി നില്ക്കുന്നു. മഹി കുറച്ചു നേരം അതിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

ഒരു പായ, പഞ്ഞി മെത്ത, മടക്കാവുന്ന ഒരു കസേര, ഒരു മണ്ണെണ്ണ സ്റ്റൗ അത്രയും വാങ്ങി. സുനിൽ ഒപ്പം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു, എല്ലാ കാര്യത്തിനും. വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ, സുനിലിനോടും കുടുംബത്തിനോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് കയറി. പാല്‌കാച്ചൽ മാലിനിയും മാളുവും വന്നിട്ട്. കുറച്ച് നേരം കസേരയിലിരുന്നപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ഒറ്റയ്ക്കായത് പോലെ തോന്നി. ഒരു ചെറിയ റേഡിയോ വാങ്ങാമായിരുന്നു. അയല്ക്കാരെ നോക്കി ചിരിച്ചതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വിശദമായി പരിചയപ്പെട്ടില്ല. ഇവിടുള്ളവരെങ്ങനെ? പരിചയപ്പെടുന്നത് പോലും ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത മനുഷ്യരുണ്ട്. ആ കൂട്ടത്തിൽ പെട്ടവരാകുമോ? മുറ്റത്തിറങ്ങി നടന്നു. കാറ്റ് പൊഴിച്ചിട്ട അരളിപ്പൂക്കൾ. മണ്ണിൽ മരം വരച്ചിട്ട അമൂർത്തച്ചിത്രങ്ങൾ. താഴ്ന്ന്, കൈ വിടർത്തിയത് പോലെ നിന്ന ഒരു കൊമ്പിൽ നിന്നും മഹി ഒരു പൂ പൊട്ടിച്ചു മണത്തു. ഗേറ്റിനോട് ചേർന്നാണ്‌ ലെറ്റർ ബോക്സ്. തുറന്ന് നോക്കി. കുറച്ച് കടലാസുകൾ. പരസ്യങ്ങളാണ്‌. അനാവശ്യമായത് അവശ്യമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന പ്രലോഭനങ്ങൾ. പിറക് വശത്ത് കൊണ്ടു പോയി കൂട്ടിയിട്ട് കത്തിക്കാനായി കടലാസ്സുകളെല്ലാം വാരിപ്പിടിച്ചെടുത്ത് നടക്കുമ്പോൾ ഒരെണ്ണം ഊർന്ന് താഴേക്ക് വീണു. അയാൾ കുനിഞ്ഞ് അതെടുത്തു നോക്കി. ഒരു ഇൻലന്റ്. ഏതോ ഒരു ജേക്കബിന്റെ പേരിലാണ്‌ കത്ത്. വിലാസം ശരിയാണ്‌. പേര്‌ മാത്രം പരിചയമില്ല. ചിലപ്പോൾ മുൻപിവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന ആളാവും. ശ്രദ്ധിച്ചു, നല്ല ഉരുണ്ട കൈയക്ഷരം. സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്, ‘നല്ലോണം ഉരുട്ടിയെഴുതു മോനെ’ എന്നുപദേശിച്ച അമ്മയേ ഓർത്തു. അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. ഓർമ്മകളെ തൊട്ടുണർത്താൻ അക്ഷരങ്ങൾ ധാരാളം. അത് അപരിചിതരുടേത് ആയാൽ പോലും.

പിൻവശത്തേക്ക് പോവും വഴി, കത്തെടുത്ത് വരാന്തയുടെ അരമതിലിൽ വെച്ചു. ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം  കൊണ്ടു പോയി കൂട്ടിയിട്ട് കത്തിച്ചു. ശേഷം പോയി തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ കുളിച്ച് പുകമണം കഴുകി കളഞ്ഞു. ഒരു ചായയിട്ട് അതും ഊതികുടിച്ച് മുൻവശത്തേക്ക് വരുമ്പോഴാണ്‌ വരാന്തയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുന്ന ഇൻലന്റ് മഹി വീണ്ടും കാണുന്നത്. ഗ്ലാസ് അരമതിലിൽ വെച്ച് അയാൾ കത്തെടുത്ത് നോക്കി. സീല്‌ നോക്കിയപ്പോൾ മനസ്സിലായി, ഒരാഴ്ച്ച മുൻപ് വന്നതാണ്‌. ഇക്കാലത്ത് ആരാണ്‌ കത്തയക്കുന്നത്?! ഒന്ന് ഫോൺ വിളിച്ചാൽ പോരെ? തലേ ദിവസം പെയ്ത മഴയുടെ ഈർപ്പം കുടിച്ച് കത്ത് ചെറുതായി വാടി പോയിരുന്നു. ഉണങ്ങി കഴിഞ്ഞിട്ടും വാടിയതിന്റെ തെളിവെന്നോണം കടലാസ്സിൽ വളവുകൾ. 
ഹൗസ് ഓണറിനെ വിളിച്ച്, ജേക്കബിന്‌ കത്ത് വന്ന കാര്യം പറഞ്ഞാലോ? അതോ ഇത്രയും ദിവസം കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ട് ഈ കത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ ഇനി തേടി വരില്ലെന്നുണ്ടാവുമോ? അത്യാവശ്യമൊന്നുമില്ലാത്ത കാര്യമായത് കൊണ്ടാവണമല്ലോ കത്തയച്ചത് അല്ലെങ്കിൽ ഫോണിൽ തന്നെ വിവരം പറയാവുന്നതല്ലെ? കുറച്ച് നേരം അതും നോക്കി ഇരുന്ന ശേഷം മഹി അകത്ത് പോയി മൊബൈലിൽ വീട്ടുടമസ്ഥനെ വിളിച്ചു.
‘ജേക്കബ്...ങാ...അത് മുൻപ് അവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന ആളാ...’
‘അയാളുടെ പുതിയ അഡ്രസ്സ്...അല്ലെങ്കിൽ നമ്പറോ ഉണ്ടോ?’
‘മ്മ്...’ ഓർത്തെടുക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിനു ശേഷം കേട്ടു,
‘നമ്പറൊണ്ട്...പക്ഷെ...അയാള്‌ പോയ ശേഷം ഞാനാ നമ്പറിൽ ഒരു പ്രാവശ്യം വിളിച്ചിരുന്നു...അതിപ്പോ ഇല്ലെന്നാണ്‌ അറിഞ്ഞത്...അയാൾടെ പുതിയ അഡ്രസ്സ് അറിഞ്ഞൂടാ...തിരികെ നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നൂന്നാണ്‌ പറഞ്ഞത്...സാധാരണ വീടൊഴിഞ്ഞ് പോകുന്നവരുടെ പുതിയ അഡ്രസ്സ് ഞാൻ ചോദിക്കാറില്ല...അവർക്ക് എന്തേലും ആവശ്യം ഒണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ കോണ്ടാക്ട് ചെയ്യാലോ?’
അന്വേഷണവഴി അവിടെ വെച്ച് മുറിഞ്ഞു.
കുറച്ച് നേരം കത്തെടുത്ത് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിയിരുന്നു. വായിക്കാൻ പുസ്തകങ്ങളില്ല, കേൾക്കാൻ റേഡിയോ ഇല്ല. ഒരു കത്ത് കൈയ്യിൽ തടഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. സൗകര്യപൂർവ്വം മര്യാദ മറന്ന് മഹി കത്ത്‌ പൊട്ടിച്ചു. ധൃതി പിടിച്ചെഴുതിയ പോലുള്ള കൈയ്യക്ഷരം. മേൽവിലാസത്തിൽ കണ്ട അതേ കൈപ്പട. തിരക്കിട്ടെന്ന പോലെ ഉരുണ്ടുരുണ്ട് ഓടി പോകുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ.

പപ്പാ,

പപ്പയെവിടെയാണ്‌? ഞങ്ങളോടൊന്നും പറയാതെ എങ്ങോട്ടാണ്‌ പോയത്? പപ്പേടെ ഫോണിൽ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ല. ഞങ്ങളെല്ലാരും പേടിച്ച് ഇരിക്കുകയാണ്‌. മമ്മ പറഞ്ഞിട്ടാണ്‌ എഴുതുന്നത്. കാശിന്റെ ആവശ്യമുണ്ട്. പപ്പ വന്നാൽ എല്ലാം ശരിയാവും. അല്ലെങ്കിൽ പപ്പ കുറച്ച് കാശ് അയച്ചു തരാമോ? കുറേ കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്. എല്ലാം പപ്പ വന്നിട്ട് പറയാം. എനിക്ക് പപ്പ വന്നിട്ട് വേണം സ്കൂളിൽ ചേരാൻ.
പപ്പാ വേഗം വാ.

പപ്പേടെ,
ആൻസിമോൾ

മഹി അശ്രദ്ധമായാണ്‌ കത്ത് വായിച്ചത്. വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മനസ്സിരുത്തി ഒരിക്കൽ കൂടി വായിക്കണമെന്ന് തോന്നി. ഇത്തവണ വായിച്ചപ്പോൾ, അക്ഷരങ്ങളിൽ നിന്നുമുയർന്ന ശബ്ദം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. ഒരു നിലവിളി പോലെ തോന്നി ഓരോ വാക്കും. സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന ആൻസിമോൾ. ഒരു പക്ഷെ പ്രായം കൊണ്ട് അവളും മാളുവിനെ പോലെ ആയിരിക്കും. പക്ഷെ വീട്‌ മാറി പോയിട്ടും സ്കൂളിൽ ഇതുവരെ ചേർന്നിട്ടില്ല. അതിനർത്ഥം... അവൾക്ക് പരീക്ഷ എഴുതാനായില്ല എന്നല്ലേ? വീണ്ടും വായിച്ചു. ആ കുട്ടി ആദ്യമായിട്ടാവും കത്തെഴുതുന്നത്. അതും അവളുടെ പപ്പായ്ക്ക്. ജേക്കബ് അവരെ വിട്ട് എങ്ങോട്ടാണ്‌ പോയത്? ഇപ്പോൾ വീട്ടുചിലവുകൾ എങ്ങനെയാണവർ നടത്തുന്നത്? ആലോചിക്കും തോറും ഒരു പാട് കാര്യങ്ങളിലേക്ക് മനസ്സ് വലിച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഇതൊന്നും, തന്നെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളല്ല. പലവിധ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അനുഭവിക്കുന്നവർ ചുറ്റിലും ധാരാളമുണ്ട്. അവരെയൊന്നും തനിക്ക് സഹായിക്കാനാവില്ല. ഈ കത്ത് അയച്ചിട്ട് ദിവസങ്ങളായില്ലേ? ചിലപ്പോൾ ജേക്കബ് ഇപ്പോഴേക്കും തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയിട്ടുണ്ടാവും. കത്തയച്ചതിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് ആ അച്ഛനും മകളും ചിരിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. മഹി കത്തുമായി അകത്തേക്ക് നടന്നു. ഒഴിഞ്ഞ മുറികൾ. അതു കൊണ്ട് തന്നെ മുറികൾക്ക് നല്ല വലിപ്പവും വിസ്താരവും തോന്നുന്നുണ്ട്. ജനലിനു സമീപം കത്ത് കൊണ്ട് വെച്ചിട്ട് അയാൾ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. ചായ ഉണ്ടാക്കാനുപയോഗിച്ച പാത്രങ്ങൾ കഴുകി വെച്ചു. കിടപ്പുമുറിയിൽ വന്ന് ചുരുട്ടി വെച്ച മെത്ത തറയിൽ നിവർത്തിയിട്ടു. കിടന്നു കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് ഫോൺ വിളിച്ചു.

മാളു പരീക്ഷ നന്നായി എഴുതി. മാലിനി വീട്ടുസാധനങ്ങൾ പുതിയ വീട്ടിലേക്കായി അടുക്കാനും ഒതുക്കാനും തുടങ്ങി. സന്തോഷം തരുന്ന വാർത്തകൾ. സന്തോഷത്തിന്റെ കളങ്ങൾക്കിടയിലും കത്തിലെ വരികൾ കറ പിടിച്ചു കിടക്കുന്നത് പോലെ. മഹി സുനിലിനെ വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞു.
‘നീ ഇത്ര വറീഡ് ആവുന്നതെന്തിനാ? നിനക്ക് അവരെ ചെന്ന് സഹായിക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ടാവും അല്ലെ?’
‘ഉം...’ അധികം ശക്തിയില്ലാത്തൊരു മൂളലായിരുന്നു അത്.
‘ങാ! നിനക്കിപ്പോ അങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നും...അയാള്‌ എന്തെങ്കിലും കന്നംതിരിവ്‌ ഒപ്പിച്ച് വെച്ചിട്ട് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മുങ്ങീട്ടുണ്ടാവും...അതു കൊണ്ടല്ലെ വീട്ടിൽ പോലും കേറാതെ നടക്കുന്നത്? വീട്ടുകാർക്ക് പോലും അയാള്‌ ഫോൺ നമ്പറ്‌ കൊടുത്തിട്ടില്ല... അങ്ങനെയൊള്ള ഒരുത്തനെ തന്നെ നിനക്ക് ഹെല്പ് ചെയ്യണം അല്ലെ?’
സുനിലിന്റെ ചിരി കേട്ടു.
അവൻ പറയുന്നത് ശരിയാവണം...എന്തോ തരികിട ഒപ്പിച്ചിട്ടാവും മുങ്ങിയത്. കാശ് തട്ടിപ്പ്? അടിപിടി കേസ്? ഇനി ചിലപ്പോൾ...കൊലപാതകം? ആർക്കറിയാം?
സുനിലിന്‌ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയുണ്ട്. തനിക്ക് വെറും വികാരംകൊള്ളൽ മാത്രം. ഒന്ന്‌ തലച്ചോറും മറ്റൊന്ന് ഹൃദയവും.
സുനിലിനോട് ബൈ പറഞ്ഞ് ഫോൺ വെച്ചു. രാത്രി ഭക്ഷണം പുറത്ത് നിന്നാവാം. കുറച്ചു കൂടി കഴിയട്ടെ. വിശപ്പ് കത്തിപ്പിടിക്കട്ടെ. മഹി മയങ്ങാൻ കണ്ണുകളടച്ചു.

പിറ്റേന്ന് പകൽ സമയം മുറ്റം നോക്കി വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, മണ്ണിൽ കിടക്കുന്ന ചുള്ളിക്കമ്പുകൾ ഒരു പക്ഷി വന്നു കൊത്തിക്കൊണ്ട് പോവുന്നത്. ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു മരത്തിൽ കൂടൊരുക്കുന്ന ആ പക്ഷി തന്നെ അനുകരിക്കുകയാണോ? അതോ താൻ ആ പക്ഷിയെ അനുകരിക്കുകയാണോ?! ആര്‌ ആരെ അനുകരിക്കുകയാണെന്നറിയാതെ പോകുന്നതിലും ഒരു സൗന്ദര്യമുണ്ടെന്നും അതേക്കുറിച്ച്, അടുത്തവട്ടം ഫോണിൽ മാലിനിയെ വിളിക്കുമ്പോൾ പറയണമെന്നും ഉറപ്പിച്ചു.
‘ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോ വല്യ കവിയായി പോയോ? വല്ലതും എഴുതാൻ തോന്നുവാണേൽ എഴുതി വെച്ചോ! വരുമ്പോ എന്നെ വായിച്ചു കേൾപ്പിക്കാലോ!’

ഇടയ്ക്കൊരു വട്ടം മഹി വീട്ടിൽ പോയി വന്നു. പുതിയ വീടും പരിസരവും വിവരിച്ച് ഭാര്യയേയും മകളേയും കൊതിപ്പിച്ച് അയാൾ നിർവൃതിയടഞ്ഞു.

തിരികെ വന്നപ്പോൾ അയാളേയും കാത്ത് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു, മറ്റൊരു കത്ത്. അതേ കൈപ്പട.
ജേക്കബ് ഇതുവരെയും വീട്ടിൽ മടങ്ങിയെത്തിയില്ലേ?
എന്തിനാണ്‌ മറുപടി കിട്ടാതിരിക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും കത്തയക്കുന്നത്? 
‘എന്റെ ജേക്കബേ, താനെവിടെ പോയി കിടക്കുവാണ്‌?...തനിക്ക് വീട്ടിലൊന്ന് പോയി തല കാണിച്ചൂടെ?’
ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കായപ്പോൾ, പല കാര്യങ്ങളും ഉറക്കെ പറഞ്ഞാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്. ചിന്തകളെ ശബ്ദങ്ങളായി സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നതിലുള്ള സുഖം! ആരും കേൾക്കാനില്ല. അത് കൊണ്ട് എന്തും ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയാം. ഉറക്കെ ചിന്തിക്കാം, ചോദിക്കാം, ഉത്തരം പറയാം, വഴക്കിടാം, ആശ്വസിപ്പിക്കാം... എല്ലാം അവനവനോട്‌. ഗൂഢമായൊരു ആനന്ദം!

മഹി കസേരയിലിരുന്നു കത്ത് പൊട്ടിച്ചു.

എന്റെ പപ്പാ,

പപ്പ എന്താ ഇതുവരെ വരാത്തത്? പപ്പക്ക്‌ ഞാനയച്ച കത്ത് കിട്ടീല്ലെ? അന്ന് പപ്പ എന്തിനാ അവരോട് വഴക്കിടാൻ പോയത്? പപ്പ അയാളെ തല്ലീട്ടല്ലെ എല്ലാം കുഴപ്പമായത്? ഞാൻ പപ്പയെ പിടിച്ച് വലിച്ചതല്ലെ? മമ്മ പറയുന്നത് പപ്പേടെ ദേഷ്യമാണ്‌ എല്ലാത്തിനും കാരണമെന്നാ. മിനിയാന്ന് വീട്ടിലേക്ക് ആരൊക്കെയോ ഫോൺ വിളിച്ച് എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. എനിക്കും മമ്മക്കും നല്ല പേടിയുണ്ട്. പപ്പ എത്രയും വേഗം കുറച്ച് കാശ് അയച്ചു തരാനാ മമ്മ പറയുന്നത്.

പപ്പ വേഗം വാ. ഇത് കിട്ടിയാൽ ഉടനെ പപ്പ വിളിക്കണം. അല്ലേൽ പപ്പേടെ ആൻസിമോള്‌ പിണങ്ങും. കേട്ടോ?

പപ്പേടെ,
ആൻസിമോൾ

മഹി കത്തും പിടിച്ച് കുറച്ച് നേരമിരുന്നു.
‘എന്റെ പൊന്നു ജേക്കബേ, താനെന്തൊക്കെയാ ഒപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്?’ മഹി പതിയെ ചോദിച്ചു.
കാശിന്റെ കാര്യമാണെങ്കിൽ ചെറിയ വല്ല സഹായവും ഇരുചെവിയറിയാതെ ചെയ്യാം. പക്ഷെ കുറഞ്ഞപക്ഷം ഈ ജേക്കബിന്റെ വിലാസമെങ്കിലും അറിയണം.
എവിടെയാണവർ?
എവിടെയാണയാൾ?
ശരിക്കും അയാൾക്ക് എന്താവും സംഭവിച്ചിരിക്കുക?

ഒരാഴ്ച്ച അവധിയെടുത്ത് മഹി കുടുംബവീട്ടിലേക്ക് പോയി. മാളുവിന്റെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അങ്കമൊഴിഞ്ഞു. അങ്കത്തട്ട് ശൂന്യമായി. ഇനി ആഴ്ച്ചകൾ കഴിഞ്ഞേ സ്കൂൾ തുറക്കുകയുള്ളൂ. സ്കൂളിൽ ചെന്ന് വിടുതൽ സെർട്ടിഫിക്കേറ്റ് കിട്ടാനുള്ള അപേക്ഷ കൊടുത്തു. സാധനങ്ങൾ ചിലതൊക്കെ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടു വരാൻ തീരുമാനമായി. മാലിനിയുടെ ബുദ്ധിപരമായ ചില ഇടപെടലുകൾ ഉണ്ടായി. ഫർണീച്ചറുകൾ എല്ലാം കൂടി പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറ്റണ്ട. ചിലത് ഇവിടെ തന്നെ കിടക്കട്ടെ. വീട് വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുമ്പോൾ ഫർണീച്ചറടക്കം കൊടുത്താൽ വാടക കൂടുതൽ ചോദിക്കാമല്ലോ? ബുദ്ധിമതി!
മാളു ആകെ ത്രില്ലിലാണ്‌. അവൾ കൂട്ടുകാരെയൊക്കെ പുതിയ ഇടത്തേക്ക് പോകുന്നതിന്റെ വിശേഷം അറിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അവർ അവളോട് ഒരു പാർട്ടി ആവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു! ഈ തലമുറയിലെ കുട്ടികൾ! പിരിഞ്ഞു പോകുന്നതിൽ ഒരു വിഷമവുമില്ലെ?

മാലിനിക്കും മാളുവിനും പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് വരാനുള്ള വാഹനം വരെ പറഞ്ഞു വെച്ച ശേഷമാണ്‌ മഹി വന്നത്. ഒരു പൂർണ്ണത അനുഭവപ്പെട്ടു. എല്ലാ കള്ളികളിലും ടിക്ക് ചിഹ്നം വീണിരിക്കുന്നു! എല്ലാം പദ്ധതി പ്രകാരം തന്നെ നടക്കുന്നു. പലതും താനല്ല ചെയ്യുന്നത് എന്നു പോലും തോന്നുന്നു. ചിലതൊക്കെ താൻ ചെയ്തു പോവുന്നതാണ്‌. ചിലതൊക്കെ തന്നെ കൊണ്ട് ആരോ ചെയ്യിക്കുന്നതാണ്‌.

മടങ്ങി വന്ന് മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ആശ്വാസം. മകളുടെ മുറി, തന്റേയും മാലിനിയുടേയും മുറി. ഏതു ദിശയിലേക്ക് വേണം മേശ തിരിച്ചിടേണ്ടത്? കട്ടിൽ, ടിവി, അലമാര...എല്ലാത്തിനും സ്ഥാനം കണ്ടുപിടിക്കണം. ആദ്യമായിട്ട് ചെയ്യുകയാണ്‌. കുടുംബവീട്ടിൽ എല്ലാത്തിനും ഒരു സ്ഥാനം ആരോ എന്നോ കണ്ടുവെച്ചിരുന്നു. എല്ലാം ലോകാരംഭം മുതല്ക്കെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നവണ്ണം സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു. അതിനൊന്നും ഒരിക്കലും സ്ഥാനചലനം സംഭവിച്ചിരുന്നില്ല. ഇരിക്കുമിടത്ത് ഉറച്ച് പോയത് പോലെ ആയിരുന്നു എല്ലാം. ഇവിടെ എല്ലാ വർഷവും എല്ലാമൊന്ന് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മാറ്റിയിടണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ പുതുമ അനുഭവപ്പെടൂ. എല്ലാമൊരു തോന്നലാണ്‌. കാഴ്ച്ചകൾ മാറുന്നു എന്നേ ഉള്ളൂ. സ്വന്തം മനസ്സിനെ പറ്റിക്കാൻ ചിലവേതുമില്ലാത്ത വിദ്യ. ഈ ആശയം മാലിനിയോട് പങ്കുവെയ്ക്കണം. തന്നെ അഭിനന്ദിക്കാനും അവൾക്ക് അവസരങ്ങൾ കൊടുക്കണമല്ലോ! മനസ്സിലേക്ക് ആ പക്ഷി പെട്ടെന്ന് ചിറകടിച്ച് കയറി വന്നു. അതിപ്പോൾ ഏതോ ഒരു മരക്കൊമ്പിൽ കൂടൊരുക്കുകയാവും. ചിലപ്പോൾ പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ടാവും. താൻ ആ പക്ഷിയുമായി മത്സരത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പോലെ...എത്ര വിചിത്രമായ ചിന്ത! ചിലപ്പോൾ ആ പക്ഷി മറ്റൊരു പക്ഷിയുമായി മത്സരിക്കുകയാവും. ചുറ്റിലും മത്സരങ്ങളാണ്‌! അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും!

മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി നടന്നു. വീട്ടിനുള്ളിൽ മാത്രമല്ല തന്റെ കണ്ണു പതിയേണ്ടത്. പിൻവശത്തായി ഒരു ചെറിയ പച്ചക്കറിത്തോട്ടം ഒരുക്കണം. മാളുവിനാണ്‌ താത്പര്യം. അവൾ അക്വാപോണിക്സിലും താത്പര്യം കാട്ടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ ചില വീഡിയോകൾ യൂട്യൂബിലും മറ്റും കണ്ട് എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിലാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അവൾ വന്ന ശേഷം വേണം അതെല്ലാമൊരുക്കി കൊടുക്കാൻ.

നടന്ന് നടന്ന് ലെറ്റർ ബോക്സിനു മുന്നിലെത്തി. 
‘ജേക്കബേ, പരീക്ഷിക്കരുത്! ഇന്നും വല്ല കത്തും കണ്ടാൽ ഞാൻ ശരിക്കും ശപിച്ചു കളയും!’
ബോക്സ് തുറന്നപ്പോൾ അതാ കിടക്കുന്നു നീല നിറമുള്ളൊരു ഇൻലന്റ്. ശരിക്കും വിഷം തീണ്ടിയ കത്ത്. തൊടാൻ വയ്യ!
കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച്ച എത്ര സുഖമുള്ളതായിരുന്നു, സമാധാനപൂർണ്ണമായിരുന്നു, സന്തോഷകരമായിരൂന്നു!
എല്ലാത്തിനും തടയിടാൻ ഇതാ ഒരു കത്ത്. 
നിലവിളികളടങ്ങിയ നീലിച്ച ഒരു കത്ത്.
അതെടുക്കാതെ അയാൾ പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

ചെന്ന് വരാന്തയിൽ അരമതിലിൽ ഇരുന്നു. പോസ്റ്റ് ബോക്സിനുള്ളിൽ കിടക്കുന്ന കത്ത് തന്നെ വിളിക്കുന്നു. ആകാംക്ഷ അടക്കാനാവുന്നില്ല. ഇനി ആ കത്തിൽ എന്ത് എഴുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും സാക്ഷാത്ക്കരിച്ചു കൊടുക്കാനോ, അവരെ സമാധാനിപ്പിക്കാനോ തനിക്കാവില്ല. ദുഃഖം പങ്കിടുക എന്ന പരിപാടി തനിക്ക് വശമില്ലാത്തതാണ്‌. എന്നാൽ ഇത്... തന്നെ വെറുതെ വേദനിപ്പിക്കാൻ മാത്രമായി ഇടവേളകളിൽ വരുന്ന വലിയൊരു സ്വൈര്യക്കേട്. ശത്രു തന്നെ. മനസ്സമാധനമുടച്ച് കളയാൻ വേണ്ടി മാത്രം, വിളിക്കാതെ വരുന്ന അതിഥി.

അല്പനേരം ബോക്സിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ഇരുന്ന ശേഷം മഹി ചെന്ന് ആ കത്തെടുത്തു തിരിഞ്ഞു നടന്നു. കത്തും പിടിച്ച് കുറച്ച് നേരം അരമതിലിൽ ഇരുന്നു. പരിചിതമായ കൈപ്പട. പരിചിതമായ പേര്‌. അയാൾ ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു. സമീപം ഇരുന്ന് ആരോ, തന്റെയൊപ്പം നിശ്വസിച്ചതായി ഒരു നിമിഷമയാൾക്ക് തോന്നി. കത്ത് പൊട്ടിച്ചു.

പപ്പാ,

കത്ത് വായിക്കുകയല്ല. കേൾക്കുകയാണ്‌. ആൻസിമോൾക്ക്‌ ഒരു മുഖം പോലും ഉള്ളിൽ തെളിയുന്നുണ്ടിപ്പോൾ. ആ കുട്ടിയുടെ ദുർബ്ബലശബ്ദം കേൾക്കാമെന്നായിരിക്കുന്നു. പപ്പാ എന്ന സംബോധന ഇതുവരെ വായിച്ചപ്പോൾ കേട്ടത് പോലെയല്ല ഇത്തവണ. നൈരാശ്യവും ഈർഷ്യവും ആ വിളിയിൽ കലർന്നിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.

അയാൾ വായന തുടർന്നു.

ഞാനിത് മമ്മ അറിയാതെ അയക്കുന്നതാണ്‌.
പപ്പ എത്രയും പെട്ടെന്ന് വന്നേ പറ്റൂ. കുറച്ച് ദിവസം മുൻപ് ആരൊക്കെയോ വീട്ടിൽ വന്നു. കാശ്‌ തരണം എന്നും പറഞ്ഞ് മമ്മേ ഒരുപാട് വഴക്ക് പറഞ്ഞു. ഞാനും മമ്മേം കുറേ കരഞ്ഞു. ഇന്നലെ ബാങ്കിൽ നിന്നും ഒരാള്‌ വന്ന് എന്തോക്കെയോ മമ്മയോട് പറഞ്ഞു. നമ്മള്‌ വീട് വിട്ട് പോവേണ്ടി വരും എന്ന് മമ്മ പറഞ്ഞു. പപ്പ വന്നാൽ എല്ലാം ശരിയാകും. പപ്പേ മമ്മ ഒന്നും പറയൂല്ല. പപ്പ എത്രയും പെട്ടെന്ന് വരണം. മമ്മക്ക് നല്ല സുഖമില്ല. ഞാനും മമ്മയും കൂടി ആശുപത്രിയിൽ പോയി. എന്തൊക്കെയോ ടെസ്റ്റും സ്കാനും ചെയ്യണം എന്ന് ഡോക്ടറ്‌ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ മമ്മ ഒന്നിനും പോണില്ല. അതിനൊന്നും പൈസ ഇല്ലെന്നാണ്‌ മമ്മ പറയുന്നത്. പപ്പ വന്ന് മമ്മേ കൊണ്ടു പോണം. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു പപ്പാ.

പപ്പേടെ,
ആൻസിമോൾ

ചില അക്ഷരങ്ങൾ നനഞ്ഞത് പോലെ പടർന്നു പോയിട്ടുണ്ട്. ആദ്യം കണ്ട കത്തിലേത് പോലെയല്ല, അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ഭംഗി നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അക്ഷരങ്ങൾ ഉരുണ്ട് വീണ്‌ ചളുങ്ങിയത് പോലെ. മഹി കസേരയിൽ തളർന്ന് ഇരുന്നു. വേണ്ടായിരുന്നു. കത്ത് പൊട്ടിക്കണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ സന്തോഷവും ഉന്മേഷവുമെല്ലാം എവിടേക്കോ ഒഴുകിയൊലിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. ശക്തിയൊക്കെയും ചോർന്ന്, തീർത്തും ദുർബ്ബലനായി പോയിരിക്കുന്നു താൻ. ഇപ്പോൾ വേദന ആയിരിക്കുന്നത് ജേക്കബ് മാത്രമല്ല, ആൻസിമോളും, ആൻസിമോൾടെ മമ്മയുമാണ്‌. ആൻസിമോളെ മാത്രമല്ല, ആ സ്ത്രീയേയും ഇപ്പോൾ തനിക്ക് കാണാമെന്നായിരിക്കുന്നു.

ആ കത്ത് എടുക്കണ്ടായെന്നും വായിക്കണ്ടായെന്നു വിചാരിച്ചുവെങ്കിലും, മഹി പലതവണ അതെടുത്ത് വായിച്ചു. ആ കത്ത് മാത്രമല്ല. അതിനു മുൻപ് വന്ന രണ്ട് കത്തുകളും. ഒരോ തവണ വായിക്കുമ്പോഴും ഒരോ പുതിയ കഥ അയാളുടെ മുന്നിൽ വഴി തുറന്നു വന്നു. ആ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ഒരോ തവണയും ഒരോ പുതിയ കാഴ്ച്ചകൾ അയാൾക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. മനസ്സ് കുഴഞ്ഞ് തളർന്ന് ഒടുവിൽ മഹി ക്ഷീണിതനായി. എല്ലാ വഴിയും ചെന്നു നില്ക്കുന്നത് ഒരു ചെറിയ വീട്ടിലാണ്‌. അവിടെ ആൻസിമോളും അവളുടെ മമ്മയുമുണ്ട്. അവർ ക്രൂശിതരൂപത്തിനു മുന്നിൽ മുട്ടു കുത്തി നിന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ അവർ ഈ വീട്ടിലായിരുന്നില്ലേ? അവരുടെ സന്തോഷവും ദുഃഖവും വിഹ്വലതയുമൊക്കെ ഈ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു ഒരിക്കൽ. ഒരു പക്ഷെ താൻ മാളുമോൾക്കായി കണ്ടു വെച്ചിരിക്കുന്ന മുറിയിൽ ഇരുന്നാവും ആൻസിമോളും സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവുക, അവിടെ ഇരുന്നാവും അവൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക. അവളുടെ കളിക്കും ചിരിക്കും ആ ചുവരുകൾ സാക്ഷിയായിട്ടുണ്ടാവും.

കത്തിൽ പറഞ്ഞ ആ വഴക്ക്...അത് സംഭവിച്ച ദിവസം ജേക്കബും ഭാര്യയും സംഘർഷത്തോടെ താനിപ്പോൾ ഇരിക്കുന്ന മുറിയിൽ ഇരുന്ന് ‘ഇനിയെന്ത്?’ എന്ന് ഉറക്കമൊഴിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഒരു പക്ഷെ ഭാര്യയെ പോലും അറിയിക്കാതെ അയാൾ ആ രാത്രി ഇറങ്ങി പോയിട്ടുണ്ടാവാം.
‘ജേക്കബേ, ഇത്രയും ക്രൂരത പാടില്ല...ആ കുഞ്ഞ് കെഞ്ചുന്നത് കേൾക്കുന്നില്ലെ? എത്രയും വേഗം വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലൂ’

ഞായറാഴ്ച്ച രാവിലെ ഷേവ് ചെയ്യാൻ മഗ്ഗിൽ വെള്ളം നിറച്ച് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, കണ്ണാടിയിൽ കാണുന്നത് മറ്റാരെയോ ആണെന്ന് മഹിക്ക് തോന്നി. കുറ്റിത്താടിയും, ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകളുമായി ആരോ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നു. തനിക്ക് വിദൂരപരിചയം മാത്രമുള്ള ആരോ ഒരാൾ. 

രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് സുനിലിനെ സന്ദർശിച്ച് പിരിയുന്ന നേരം മഹി പറഞ്ഞു, 
‘മാളൂന്‌ കുറച്ച് പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങണം. ഇവിടെ എവിടെയാ നല്ലൊരു ബുക്ക് സ്റ്റാൾ?’
ബുക്ക് സ്റ്റാളിന്റെ പേരും അവിടേക്കുള്ള വഴിയും പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നതിനൊപ്പം സുനിൽ പറഞ്ഞു.
‘കോമിക്സ് മാത്രമല്ല, നല്ല ഇൻസ്പിറേഷൻ ബുക്ക്സും അവിടെ കിട്ടും’
അതേക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് മഹി പറഞ്ഞു,
‘ജീവിതവിജയം നേടിയവരെ കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകങ്ങളല്ല ശരിക്കും വേണ്ടത്...പരാജയപ്പെട്ടു പോകുന്നവരുടെ ജീവിതകഥകളാണ്‌ വേണ്ടത്...അതിൽ നിന്നേ എന്തെങ്കിലും പഠിക്കാനുണ്ടാവൂ...പക്ഷെ പരാജിതരുടെ കഥ പോലും ആർക്കും വേണ്ട’
അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയതാണ്‌. അതിനു മുൻപൊരിക്കലും അത്രയും വിചിത്രമായി അയാൾ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. മഹി ആ വിധം സംസാരിക്കുന്നത് സുനിൽ കേട്ടിരുന്നുമില്ല. ‘ഇതെന്ത് പറ്റി?’ എന്ന മുഖഭാവത്തോടെ സുനിൽ നോക്കി നില്ക്കുമ്പോൾ, മഹി ജാള്യതയോടെ പെട്ടെന്ന് യാത്ര പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞു.
നടക്കുമ്പോൾ മഹി തന്നെ കുറിച്ച് തന്നെ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു. തനിക്കെന്താണ്‌ സംഭവിച്ചത്? സംഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്? ഈ ജേക്കബ്...എവിടെയാണയാളെ ഒന്നിറക്കി വിടുക? ജീവിതദംശമേറ്റ മനുഷ്യരെ കുറിച്ചോർക്കാതിരിക്കാനെന്താണ്‌ വഴി?

ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മാലിനിയും മാളുവും മഹിയുടെയൊപ്പം വന്നു ചേർന്നു. പിന്നാലെ തന്നെ വീട്ടുസാധനങ്ങളും. എല്ലാം നിശ്ചയിച്ച സ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ സമയമെടുക്കും. ആഹ്ലാദം നിറഞ്ഞ ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്‌. മഹി അവരേയും കൂട്ടി സിറ്റിയിൽ പോയി. നിറങ്ങളുടേയും ശബ്ദങ്ങളുടേയും ഇടയിലൂടെ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി അവർ നടന്നു. ഹോട്ടലിൽ നിന്ന്‌ ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് രാത്രിയോടെയാണ്‌ തിരികെയെത്തിയത്. 

ഉറങ്ങാനായി മുറിയിലേക്ക് കയറുമ്പോഴാണ്‌, ജനലിനരികിലായി വെച്ചിരുന്ന കത്തുകൾ മാലിനിയുടെ കണ്ണിൽ കുടുങ്ങിയത്. 
‘ഇതാരാ ഈ കത്തൊക്കെ അയക്കുന്നത്? എന്റെ കണ്ണ്‌ തെറ്റിയതും കത്തൊക്കെ വരാൻ തുടങ്ങിയോ?’
മഹിയെ നോക്കി അവൾ കണ്ണിറുക്കി.
‘ഏയ്...അതിവിടെ മുൻപ് താമസിച്ചിരുന്ന ആൾക്ക് വന്നതാ...ഞാൻ ചുമ്മാതെ എടുത്തു വെച്ചതാ...വന്നാൽ കൊടുക്കാലോ’
‘എന്നിട്ടെന്തിനാ മഹിയേട്ടൻ ഇത് പൊട്ടിച്ചത്? മറ്റുള്ളവർക്ക് വരുന്ന കത്ത് പൊട്ടിച്ച് വായിക്കുന്നത് മോശമാ കേട്ടോ‘ അതു പറഞ്ഞ് അവൾ കത്ത് തുറന്ന് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വായിക്കട്ടെ...തനിക്കൊറ്റയ്ക്ക് താങ്ങാനാവില്ല...
മഹി മാലിനിയെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്ന്. മൂന്ന് കത്തുകളും വായിച്ച ശേഷം മാലിനി മഹിയെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു.
’മഹിയേട്ടൻ...ഈ പറയുന്ന ആളെ കുറിച്ച് തെരക്കിയോ?...എന്തേലും വിവരം കിട്ടിയോ?‘
അയൽവാസിയോട് മുൻപൊരു ദിവസം സംസാരിച്ചത് മഹി ഓർത്തു.
’ഓ, അയാളോ? അയാൾക്ക് മംഗലാപുരത്തും ഗോവേലുമൊക്കെ പോയി തുണി വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വന്ന് സിറ്റീല്‌ ചെല കടകളില്‌ കൊടുക്കുന്നതാ പണി...അങ്ങനാ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്...അത്ര ഫ്രണ്ട്ലി ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല. കണ്ടാൽ ചിരിക്കും...അത്ര തന്നെ...ഒരു ദിവസം അങ്ങ് വീടൊഴിഞ്ഞ് പോയി. കാര്യമെന്താന്നൊന്നും തെരക്കാൻ പറ്റീല്ല‘
ആ കേട്ടത് മഹി പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്തോ ആലോചിച്ച് മാലിനി മുഖം കുനിച്ച് ഇരുന്നു. അവളുടെ കൈയ്യിൽ നിന്നും ഊർന്ന് പോകാൻ തുടങ്ങിയ കത്തുകൾ വാങ്ങി മഹി ജനലിനരികിൽ തന്നെ വെച്ചു.
’താനെന്തിനാ അതുമിതും ആലോചിച്ച് വിഷമിക്കുന്നത്...അതൊക്കെ അവര്‌ എങ്ങനേങ്കിലും സോൾവ് ചെയ്തോളും...നമുക്ക് ഈ സാധനങ്ങളൊക്കെ എവിടെ വെയ്ക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കണ്ടേ?...എല്ലാരും വരാൻ ഞാൻ വെയ്റ്റ് ചെയ്യുവായിരുന്നു...നാളെ ഞാൻ ലീവാ..എല്ലാം നമുക്കൊന്നിച്ച് സെറ്റ് ചെയ്യാം‘

തുറന്നു കിടക്കുന്ന ജനാലയിലൂടെ ഇടയ്ക്കിടെ കയറി വരുന്ന ഇളം കാറ്റ് പോലെ കത്തിനെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ഇടയ്ക്കിടെ മാലിനിയുടെ ഉള്ളിൽ കയറി വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. കട്ടിലിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ അവൾ ആരോടെന്നില്ലാതെ ‘പാവം ആൻസിമോള്‌’ എന്നു പതിയെ പറയുന്നത് മഹി കേട്ടു. മാളു അപ്പോഴേക്കും ഉറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മാലിനി മാളുവിന്റെ നെറ്റിയിൽ പതിയെ തടവി കൊണ്ടാണ്‌ ഉറക്കത്തിലേക്ക് പോയത്. മാലിനി എന്തു കൊണ്ട് ജേക്കബിനെ കുറിച്ചോർത്ത് ആവലാതിപ്പെടുന്നില്ല? അതേക്കുറിച്ചാലോചിച്ചാണ്‌ മഹി ഉറക്കത്തിലേക്ക് പോയത്.

ഗേറ്റിനരികെ ആരോ നില്ക്കുന്നുണ്ട്. ചെന്നു വാതിൽ തുറന്നു നോക്കി. മഴ നനഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒരാൾ. മഴത്തുള്ളികൾ മുഖം മറയ്ക്കുന്നു. കുടയുമെടുത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയതാണ്‌. വലിയൊരു കാറ്റ് വന്ന് കുടയെടുത്തെറിഞ്ഞു. ദേഹം മുഴുവൻ നനഞ്ഞു. കുടയെടുക്കാൻ മെനക്കെടാതെ ഗേറ്റിനു സമീപം ചെന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ മുഖം കണ്ടത്. താൻ നനഞ്ഞു കൊണ്ടു നില്ക്കുന്നത്. താടിയും മുടിയും വളർന്നിറങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം മഹി കണ്ണ്‌ തുറന്നു.

പിറ്റെ ദിവസം എഴുന്നേറ്റപ്പോഴേക്കും മാലിനി കത്തിനെ കുറിച്ച് മറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കത്ത് മാത്രമല്ല, ആൻസിമോളേയും ജേക്കബിനേയും. മഹി പ്രതീക്ഷിച്ചു, ഏതു സമയം വേണമെങ്കിലും മാലിനി ജേക്കബിനെ കുറിച്ച് ചോദിക്കുമെന്ന്. എന്നാലതുണ്ടായില്ല. 

വീടിനു പിന്നിലെ ജാമ്പ മരത്തിൽ കായ്കൾ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. ജാമ്പപ്പൂക്കളുടെ നേർത്ത നാരുകൾ വീണ്‌ മണ്ണ്‌ ഇളം ചുവപ്പ് നിറമായിരിക്കുന്നു. ജാമ്പയ്ക്ക പൊട്ടിച്ചെടുത്ത് പിളർത്തിയപ്പോൾ പുറത്തേക്ക് ചാടി നാലുപാടുമോടിയ ചെറിയ കറുത്ത ഉറുമ്പുകൾ മാളുവിന്‌ കൗതുകമായി. പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ അവൾക്ക് അരളിപ്പൂക്കൾ വളരെ ഇഷ്ടമായി. കുലയിലുള്ളതും താഴെ വീണതും മണത്തു നോക്കി ഇഷ്ടം പ്രകടിപ്പിച്ചു. എവിടെന്നോ ഒരു കിളിയൊച്ച കേട്ടപ്പോൾ മഹി വീണ്ടും ആ പക്ഷിയെ കുറിച്ചോർത്തു. എവിടെ അത്? ആ പക്ഷി കൂടൊരുക്കി കഴിഞ്ഞിട്ടൂണ്ടാവും. മഹിക്ക് മാളുവിനോട് ആ പക്ഷിയുടെ കാര്യം പറയണമെന്നു തോന്നി. പ്രകൃതിയിലേക്ക് കണ്ണും തുറന്നിരിക്കണം. ആ പക്ഷി വീണ്ടും ഇവിടെ വരുമായിരിക്കും. താഴെ വീണു കിടക്കുന്ന ചെറിയ കമ്പുകളെല്ലാം കൂട്ടിയിട്ട് കത്തിച്ചു കളയരുത്. എല്ലാം എല്ലാർക്കും വേണ്ടിയിട്ടുള്ളതാണ്‌.

വീടിനടുത്തായി ഒരു ചെറിയ പാർക്കുണ്ട്. വൈകിട്ട് അവിടെ നടക്കാൻ പോകാം. ചൂട് കപ്പലണ്ടി കൊറിക്കാം. തിരിച്ചു വരും വഴി ചൂട് സൂപ്പ് വാങ്ങി കഴിക്കാം. മാലിനിക്കും മാളുവിനും എല്ലാം സമ്മതമായിരുന്നു. അവർക്ക് മറ്റൊരു ലോകത്ത് ചെന്നു കയറിയത് പോലെ ആയിരുന്നു. അവിസ്മരണീയമായിരുന്നു ആ സായാഹ്നം. അയാൾ ജീവിതത്തിലെ ആ നല്ല നിമിഷങ്ങൾ ഫോണിൽ ഫോട്ടോയെടുത്തു. ഭാവിയിൽ നോക്കിയിരുന്ന്‌ അയവിറക്കാനുള്ള, സുന്ദര നിമിഷങ്ങളുടെ തെളിവുകൾ.

രണ്ടാഴ്ച്ച കൂടി കഴിഞ്ഞു. മഹി ഓഫീസിൽ ബൈക്കിൽ പോയി വരാൻ തുടങ്ങി. വഴികളും കുറുക്കുവഴികളും മനഃപ്പാഠമായി. വീട്ടുസാധനങ്ങൾ എല്ലാം നിശ്ചയിച്ച സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിരന്നു കഴിഞ്ഞു. തിരക്കുകളിലേക്ക് ജീവിതം ചുവടു വെച്ചു. ജേക്കബും ആൻസിമോളും പതിയെ മനസ്സിൽ നിന്നും മാഞ്ഞു. എല്ലാം സ്വസ്ഥം. ഇപ്പോൾ നല്ല ഉറക്കം കിട്ടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രി ക്യാരംസ് കളി കഴിഞ്ഞ് വൈകിയാണ്‌ മഹിയും കുടുംബവും കിടന്നത്.

പിറ്റേന്ന് എഴുന്നേല്ക്കുമ്പോൾ മഴക്കുളിര്‌ മാറിയതെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മാളുവും മാലിനിയും പുതച്ചു മൂടി കിടക്കുന്നു. ഇളം ചൂടും അലസപ്രഭാതവും നല്ലൊരു കൂട്ടാണ്‌. മഹി പുറത്തേക്ക് കൈ വിരിച്ചു നടന്നു. ഉറക്കം പൊഴിച്ചു കളയാനെന്ന വണ്ണം ഒന്നു ഞെളിഞ്ഞു. തലേന്ന് പെയ്ത മഴയിൽ മുറ്റം നിറയെ ഇലകൾ, കൊഴിഞ്ഞു വീണ പിങ്ക്‌ നിറമുള്ള അരളിപ്പൂക്കൾ. ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അരളിയിലകൾ, കൂട്ടിവെച്ചൊരു മഞ്ഞുത്തുള്ളി അയാളുടെ നെറുകിലേക്ക് പൊഴിച്ചു. ഒരു തുള്ളി തണുപ്പ് ഉള്ളിലേക്ക് കിനിഞ്ഞിറങ്ങി. ആത്മാവിൽ തണുപ്പ് ചെന്ന് തൊട്ടത് പോലെ.

ലെറ്റർ ബോക്സ് കണ്ണിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ തോന്നി, ചിലപ്പോൾ വീശിയടിച്ച കാറ്റ് മഴത്തുള്ളികളെ അതിനുള്ളിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു കാണുമെന്ന്. ഉള്ളിൽ കടലാസ്സുകളുണ്ടെങ്കിൽ എല്ലാം നനഞ്ഞ് നാശമായിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന്. മഹി ചെന്നു ബോക്സ് തുറന്നു.
വീണ്ടും... 
നീല നിറമുള്ള കടലാസ്...
വിഷം തീണ്ടിയ വിലാപം...
അയാൾ ആ ഇൻലന്റ് കൈ നീട്ടിയെടുത്തു. അതും നോക്കി കുറച്ചു നേരം നിന്നു. മറന്നു തുടങ്ങിയതായിരുന്നു. ഇതിലെന്താവും? എന്തുമാവാം. ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു, ഒരു മഴത്തുള്ളി പോലും കത്തിൽ വീണിട്ടില്ല! മഴ തൊടാൻ മടിച്ചതു പോലെ...

ജേക്കബ് ഇപ്പോഴും തിരികെ എത്തിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. എവിടെയാണയാൾ?
കത്ത് പൊട്ടിക്കണമോ?
ഇത് കത്തല്ല...നീലിച്ചു പോയ നിലവിളിയാണ്‌...
മുറിവാണ്‌...ഇതിൽ നിന്ന് ഇപ്പോഴും പൊടിയുന്നു...നീറുന്നു...
അയാൾ കത്തും പിടിച്ച് തിരികെ നടന്നു. 
മഴയിൽ നനഞ്ഞ് തണുത്ത് വിറച്ചിരിക്കുന്ന വീട്ടിലേക്ക്. 
ആദ്യമായി വീട് കണ്ടപ്പോൾ തനിക്ക് തോന്നിയത്...
ചിരിക്കുന്ന മുഖമുള്ള വീട്...
അയാൾ ഒരു നിമിഷം നിന്ന് വീടിനെ നോക്കി. തനിക്ക് തെറ്റി പോയിരിക്കുന്നു. ചിരിയല്ല...വേറെ എന്തോ ഭാവമാണീ വീടിന്‌. മഴ നനഞ്ഞത് കൊണ്ടാവാം...വിങ്ങിയ, ദൈന്യത നിറഞ്ഞ മുഖമാണ്‌ വീടിന്‌. കരയാൻ മടിക്കുന്ന, കരയാനുള്ള ശക്തി കൂടി നഷ്ടപ്പെട്ട ആരുടെയോ മുഖം...
മൂടിപുതച്ചുറങ്ങുന്ന മാലിനിയേയും മാളുവിനേയുമോർത്തു.
ദൂരെയെവിടെയോ മറ്റൊരു മാലിനിയും മാളുവും...
എവിടെയോ മറ്റൊരു മഹിയും...
അയാൾ കത്തുമായി അകത്തേക്ക് നടന്നു.
ഇത്‌ പൊട്ടിക്കരുത്...
ചുരുട്ടിയ മുഷ്ടിക്കുള്ളിൽ പെട്ട്, ചുളുങ്ങി പോയ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും...

Post a Comment