Wednesday, 17 September 2014

ദയാവധത്തെക്കുറിച്ചൊരു ലേഖനം


പറയാൻ പോകുന്നത് ഭാർഗ്ഗവനെ കുറിച്ചാണ്‌. ഭാർഗ്ഗവൻ എന്ന പേര്‌ കേൾക്കുമ്പോൾ ഏതു രൂപവും മുഖവുമാണോ ആദ്യം മനസ്സിൽ വരിക, അത് മായ്ച്ചു കളഞ്ഞേക്കുക. ഈ സാധുവിന്റെ വെളുത്ത മുഖത്ത് കുറ്റിരോമങ്ങളുടെ അലങ്കാരം മാത്രമേയുള്ളൂ. കൂടാതെ കുറച്ച് ദയനീയതയും. തുടുത്ത കവിളുകളിൽ കൗമാരപ്രായത്തിൽ വന്നു പോയ മുഖക്കുരുക്കളുടെ ബാക്കിപത്രങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ കാണാം. ഉൾബലം കുറഞ്ഞ ചുരുണ്ട മുടി. ഇത്രയും ചേർത്തു വെച്ചാൽ ഒരു പക്ഷെ ഭാർഗ്ഗവന്റെ മുഖം നിങ്ങൾക്കും കാണാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും.

‘ദയാവധത്തിനെ കുറിച്ചൊരു ലേഖനം വേണം. തലങ്ങും വിലങ്ങും നല്ലോണം കാച്ചിക്കൊ’ - ഇതായിരുന്നു രാവും പകലുമെന്നില്ലാതെ പത്രധർമ്മം ചുമലിലേറ്റിയിരുന്ന രമേശണ്ണന്റെ ആവശ്യം. ഇതു പോലുള്ള ആവശ്യങ്ങൾ നിരസിക്കുക എനിക്ക് പതിവില്ല. പണം - അതൊരു ആകർഷണീയ ഘടകം തന്നെ. സംശയമേതുമില്ല. പിന്നെ പേരും. പേരങ്ങനെ മഷിപുരണ്ട് കിടക്കുന്നത് കാണാനൊരു ഗമയൊക്കെയുണ്ട്. പക്ഷെ രമേശണ്ണൻ ദുഷ്ടനാണ്‌. അങ്ങനെ ഞാൻ പറയൂ. എഴുത്തുകാരുടെ പേര്‌ മാത്രമെ വെയ്ക്കൂ. ഫോട്ടൊ വെയ്ക്കുന്ന പതിവില്ല. അതിലല്പം നീരസമുണ്ടെനിക്ക്. പേരെങ്കിൽ പേര്‌. അങ്ങനെ ഒരു ആശ്വാസത്തിലെത്തി നില്ക്കുവാണിപ്പോൾ. ദയാവധം എന്നു പറയുമ്പോൾ കുറച്ച് ചരിത്രം വേണം, പ്രശസ്തരുടെ നിലപാടുകൾ, അഭിപ്രായങ്ങൾ ഇതൊക്കെ ചികെഞ്ഞെടുത്ത് ശേഖരിക്കണം. കൂട്ടത്തിൽ സ്വന്തം അഭിപ്രായവും ആരുമറിയാതെ തിരുകി വെയ്ക്കണം. വായിക്കുന്നവർക്ക് വേണമോ വേണ്ടയോ എന്ന് ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകണം. ഇത്രയൊക്കെയെ ഞാനുദ്ദേശിച്ചുള്ളൂ. ഇതേ വിഷയത്തിൽ രണ്ടു വർഷം കൂടുമ്പോഴൊക്കെ ഒരു ലേഖനമെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും ഒരു മാസികയിൽ വരുന്നതാണ്‌. വിഷയദാരിദ്ര്യമനുഭവിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി ഇപ്പോൾ ഇത് വീണ്ടും കുത്തി പൊക്കി കൊണ്ടു വന്നിരിക്കുന്നു. അതൊരു ലേഖനത്തിന്റെ ആവശ്യമായി അണ്ണൻ എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാനിതാ തയ്യാറായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പബ്ളിക് ലൈബ്രറിയിൽ ഒന്നു കയറി ഇറങ്ങണം. സൈബർ കഫേയിൽ കയറി വലയിൽ പരതണം. ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചു. വസ്ത്രം മാറ്റി പുറത്തിറങ്ങാനൊരുമ്പോൾ..തെളിച്ച് പറഞ്ഞാൽ ബൈക്കിന്റെ താക്കൊൽ എവിടെ വെച്ചു എന്നോർത്തെടുക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഭാർഗ്ഗവൻ വരുന്നത്. ആ മുഖം ഷേവിംഗ് റേസർ കണ്ടിട്ട് രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസങ്ങളായെന്നു ഉറപ്പിച്ച് പറയാം.

ഞാൻ അവനെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. വെയിലത്ത് നടന്ന് വിയർപ്പിന്റെ മണവുമായാണ്‌ അവനകത്തേക്ക് വന്നത്. അവൻ എന്താ പറയാൻ പോകുന്നതെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായറിയാം. അതു കേൾക്കാൻ വേണ്ടി, അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്റെ കൈയ്യിൽ വാക്കുകളില്ല. പല പ്രാവശ്യമുപയോഗിച്ച് തേഞ്ഞ് പോയ ആയുധങ്ങൾ.

‘അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പൊ വേറേയും ചില പ്രശ്നങ്ങൾ..’
തലയിൽ ട്യൂമർ, റേഡിയേഷൻ തെറാപ്പി ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അമ്മയെ കുറിച്ച് പറയാൻ മാത്രമാണിപ്പോൾ അവൻ വരുന്നത്. ആശ്വാസവചനങ്ങൾ - വിലയില്ലാത്ത വാക്കുകൾ - അതു മാത്രമെ എന്റെ കൈയ്യിലുള്ളു. അതിനും ഒരു പരിധിയുണ്ട്. കേൾക്കുന്നതു ആവർത്തനമാകുമ്പോൾ വേദന കേൾക്കാനും മനസ്സൊരുങ്ങാതിരിക്കുന്ന ഒരു ഘട്ടം വരുമെന്നെനിക്കു ഭയമുണ്ട്.
എന്താ പുതിയ പ്രശ്നങ്ങളെന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല. മൂളി കേട്ടതേയുള്ളൂ.
‘അമ്മ ചിലപ്പൊ..ചിലതൊക്കെ മറന്നു പോകുന്നു..ചിലപ്പോ എന്നെയും..’
ഞാനെന്തു പറയാനാണ്‌?
ലക്ഷ്മിയമ്മയെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളിൽ നല്ല വെളുത്ത ഒരു സ്ത്രീ അതിരാവിലെ പൂ പറിച്ച് വട്ടിയിലാക്കി കൃഷ്ണനു മാലയാക്കാൻ കൊണ്ടു പോകുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്. പൂ പോലെയായിരുന്നു ആ മുഖം.
‘ഇതൊക്കെ കണ്ണനാ’
പൂവിനെ കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്നവരോട്, ഇറുത്ത് തലയിൽ ചൂടാൻ കൈ നീട്ടുന്നവരോട് ഇതായിരുന്നു സ്ഥിരമുത്തരം.
കണ്ണനെ കണികാണാനും, കണ്ണന്റെ കഥ കേൾക്കാനുമായി ഒരു ജന്മം എന്നു പറഞ്ഞാൽ അതിനൊരു ആൾരൂപമേ എന്റെ മനസ്സിൽ തെളിയൂ.
അവിശ്വാസിയായ ഞാനും വിശ്വാസിയായ ഭാർഗ്ഗവനും അമ്മയ്ക്ക് രണ്ടു മക്കൾ. ഞാൻ ജനിച്ച വീട് മാറിപ്പോയെന്നു മാത്രം.
ലക്ഷ്മിയമ്മ എന്നേയും മറന്നു കാണുമോ?. മുഖങ്ങൾ ഓർക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ്‌ നമ്മുടെ മുഖം മറ്റുള്ളവരിൽ ഓർമ്മിപ്പിക്കുക എന്നത്.
അമ്മ എന്നെ മറക്കുന്നത് ജന്മങ്ങളുടെ കണ്ണി മുറിഞ്ഞു പോകുന്നത് പോലെയല്ലെ?.
ഞാൻ ഭാർഗ്ഗവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
‘നമുക്കാരേലേം കാണിക്കാം..നീ സമാധാനപ്പെട്..’
‘ആരേ?..അമ്മേ വീടിനു പുറത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്നത് തന്നെ..’
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് അമ്മയെ കൊണ്ടു വന്നത് മറക്കാൻ സമയമായിട്ടില്ല. ഒരു കറുത്ത അംബാസിഡർ ടാക്സിയിലായിരുന്നു വന്നത്. പക്ഷെ വീട്ടിലേക്ക് കസേരയിലിരുത്തി എടുത്തു കൊണ്ട് പോവുകയായിരുന്നു. കാറ്റിൽ ഇടയ്ക്ക് തലമൂടിയ സാരി ഒന്നു മാറിയത് കണ്ടില്ലാന്ന് നടിച്ചു. മഞ്ഞള്‌ തേച്ച മുഖമായിരുന്നു മുൻപ്. ചന്ദന മണമായിരുന്നു അമ്മയ്ക്ക്. പക്ഷെ അന്ന് കസേര ഉയർത്തിയപ്പോൾ മരുന്നിന്റെ മണമായിരുന്നു മുഴുക്കെയും.
അമ്മ കണ്ണു തുറന്നതേയില്ല. അവരുറങ്ങുകയാണെന്ന് ഞാൻ സ്വയം ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വെറുതെ.
ഉറക്കമല്ലായിരുന്നു. ഉറക്കി കെടുത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതാണല്ലോ ഏറ്റവുമെളുപ്പമുള്ള ചികിത്സ. വേദന ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനേക്കാളെളുപ്പമല്ലെ വേദന അറിയാതിരിക്കുന്നത്?. വേദനയുടെ ഞരമുപുകളെ തളർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കാണുന്നത് തന്നെ ഒരു വേദനയാണ്‌.

മുഷിഞ്ഞു പോയൊരു കർച്ചീഫ് പോക്കറ്റിൽ നിന്നെടുത്ത് ഭാർഗ്ഗവൻ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പു തുടച്ചു.
‘നിനക്കൊന്ന് വീടു വരെ വരാമോ?’
‘ഞാങ്ങോട്ട് വരാനിരുന്നതാ..വൈകിട്ട്..നീയുണ്ടാവില്ലെ?’
‘എവിടെ പോകാനാണ്‌?.. ചേച്ചിക്ക് വൈകിട്ട് വീട്ടിൽ പോണം..ഞാൻ വീട്ടിൽ തന്നെയുണ്ടാകും’.

‘ഉം..നിനക്ക് ഞാനൊരു ചായയെടുക്കട്ടെ?’.
‘വേണ്ടടാ..കുറച്ച് മരുന്ന് വാങ്ങിക്കാനുണ്ട്..വൈകിട്ട് കാണാം’

അവനിറങ്ങി പോകുന്നത് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു. മറവി രോഗത്തെ കുറിച്ച് വായിച്ചും കേട്ടിട്ടും ഉണ്ടന്നല്ലാതെ മറവി ബാധിച്ച ആരേയും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ല.
ഞാൻ ഭാർഗ്ഗവനെ മറന്നു പോയാൽ?.
രമേശണ്ണൻ എന്നെ മറന്നു പോയാൽ?.
ഞാൻ എന്നെ തന്നെ മറന്നു പോയാൽ?.
ഞാൻ മറന്നു പൊകുന്നു എന്ന കാര്യം പോലും അറിയാതെ വന്നാൽ?.
മറക്കുന്നവർ മറക്കട്ടെ, ഓർക്കുന്നവർ മറക്കുന്നവരെ മറക്കാതിരിക്കണ്ടെ?.
ബൈക്കിന്റെ ചാവി എവിടെ?. ഞാൻ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു!
ഞാൻ മറവിയെ മറന്ന് തിരച്ചിലാരംഭിച്ചു.
മറവി ജയിച്ചു. ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി നടന്നു.

ലൈബ്രറിയിൽ കയറുമ്പോൾ ദയാവധത്തിന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ തിരയുന്ന കൂട്ടത്തിൽ ഓർമ്മകളെ കുറിച്ച്, ഓർമ്മശക്തിയെ കുറിച്ച് എഴുതിയ പുസ്തകങ്ങളും എന്റെ തിരച്ചിലിൽ പെട്ടു. ഞാനിതൊക്കെ എന്തിനു വായിക്കണം?. അറിയില്ല. വായിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ, കഥകൾ, കവിതകൾ.. പത്തു വരികൾ തികച്ച് ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. വായിച്ച് മറക്കുകയാണ്‌. തിരിച്ചു വരുന്ന വഴിയിൽ ഞാൻ ഒരു പരീക്ഷണം നടത്തി. സ്വന്തം ഓർമ്മകളുടെ ശക്തി പരീക്ഷണം.
എന്റെ ഓർമ്മ എവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങുന്നു?.
ഒരു കിളുന്തിലയും പിടിച്ച് ഓടുന്ന ഞാൻ.
അച്ഛന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന് പാഞ്ഞു പോകുന്ന ഒരു തീവണ്ടി കണ്ടത്.
മണ്ണിരയെ ചൂണ്ടു വിരലിനും തള്ള വിരലിനുമിടയിൽ പിടിച്ചുയർത്തിയത്..
ഏതാണ്‌?.
കുട്ടിക്കാലത്തെ കുസൃതികൾക്ക് ഒരു കുട്ടിയുടെ രൂപമുണ്ടാക്കി പ്രതിഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ടുള്ളിൽ. അതുമായി ഓർമ്മ ചിത്രങ്ങൾ ഇടകലർന്നു പോകുന്നു.
എനിക്ക് വാശിയായി.
പിന്നിലേക്ക് ഞാൻ ഇത്രയും ആവേശത്തോടെ, മത്സരബുദ്ധിയോടെ സഞ്ചരിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.
കണ്ണടിയിൽ മുഖക്കുരു അമർത്തി പൊട്ടിക്കുന്നതും, ബി എസ് എ സൈക്കിളിൽ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് ചവിട്ട് പോകുന്നതും, കരിക്കട്ട കൊണ്ട് മതിലിൽ മുഖങ്ങൾ വരച്ചതും. ഞാൻ വേഗത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് കയറി പോയി.
ഓർക്കും തോറും എനിക്ക് ആവേശമായി. ഞാൻ കരുതിയതിനേക്കാൾ മുത്തുകളുണ്ട്!.
ഞാൻ എന്നെങ്കിലും തിരഞ്ഞ് വരുമെന്ന് കരുതി കാത്ത് കിടന്ന എന്റെ സ്വന്തം ഓർമ്മകൾ!
പരിസരം മറന്ന് ഞാൻ ചിരിച്ചു പോയി. ബസ്സിലെ യാത്രക്കാരുടെ മുഖങ്ങൾ എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ഒരു ആധുനിക മനുഷ്യനായി. മറ്റുള്ളവരെ പോലെ ആയില്ലെങ്കിൽ പോലും മറ്റുള്ളവരെ അനുകരിക്കാൻ അറിഞ്ഞിരിക്കണം. അതാണ്‌ സാമൂഹ്യ മനുഷ്യന്റെ ലക്ഷണം. ഞാൻ അനുകരിക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥനാണ്‌. അഭിനയിക്കാനും.

പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ ഞാൻ വിരലരിച്ച്, കണ്ണരിച്ച്, ഓടി നടന്നു. കുറിപ്പുകൾ തയ്യാറാക്കി. ഇനി വേണ്ടത് ഒരു കൂട്ടിക്കെട്ടലാണ്‌, ചേരും പടി ചേർക്കലാണ്‌, ഇടയ്ക്ക് ചിലത് പശ ചേർത്തവണ്ണം ഒട്ടിക്കുകയും വേണം. നാല്‌ പനാമ സിഗററ്റ്, രണ്ട് കടും കാപ്പി. ഇത്രയേ ഇത്തവണ ചിലവായുള്ളൂ. കോളം തിരിച്ച്, ചിത്രങ്ങളും ചേർത്ത് വെച്ചാൽ മൂന്ന് നാല്‌ പുറം വളരെ എളുപ്പം നിറയും. ഒരു തരത്തിൽ ഈ മാസികകളുടെ നിലനില്പ്പ് തന്നെ വായനക്കാരുടെ മറവിയോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എല്ലാം ഓർക്കുന്നവർക്ക് ആവർത്തനവിരസയുണ്ടാകാനുള്ള സാദ്ധ്യത കൂടുതലാണ്‌. അവരാകില്ലെ ആദ്യം മടുപ്പിലേക്ക് വീണു പോവുക?. ലേഖനെഴുതുമ്പോൾ ‘കടപ്പാട്: വായനക്കാരുടെ മറവിക്ക്’ എന്നെഴുതി വെച്ചാലെങ്ങനെയിരിക്കും?. എനിക്കിപ്പോഴും കുസൃതി നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലല്ലോ എന്നു സ്വയമാലോചിച്ച് അഭിമാനിച്ചു.
എവിടെ മറവിയെക്കുറിച്ച് വായിക്കാനെടുത്ത പുസ്തകങ്ങൾ?.
ഞാൻ അതിനെ കുറിച്ചു തന്നെ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു!.
ഓർമ്മകളെ, ഇത്തവണ ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനിയാവർത്തിക്കരുത്! ഞാൻ താക്കീത് കൊടുത്തു.
പുസ്തകം നടുക്ക് വെച്ച് പകുത്ത്, മൂക്ക് ചേർത്ത് കടലാസിന്റെ മണം നല്ലോണം ആസ്വദിച്ചു. ഇനി വായന തുടങ്ങാം.
പുറത്ത് ഒരു ഇരുട്ടിന്റെ മൂടൽ. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഭാർഗ്ഗവൻ!
ഓർമ്മകൾക്ക് താക്കീത് കൊടുത്തതിന്റെ ഗുണം!.
ഞാൻ ഉടൻ പുറത്തിറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു.

ഭാർഗ്ഗവന്റെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറാൻ മങ്ങിയ പച്ച നിറമടിച്ച ഒരു തടി വാതിൽ തുറക്കേണ്ടതുണ്ട്.
എന്റെ വിളി കേട്ട് അവൻ വന്നു. അവൻ ഷർട്ടിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇപ്പോൾ കുളിച്ചതേ ഉണ്ടാവൂ. തലമുടി നല്ലോണം തോർത്തിയിട്ടില്ല.
ഞാൻ അവനോട് ആയുർവേദത്തിൽ ചില നല്ല മരുന്നുകളുള്ള കാര്യം പറഞ്ഞു.
ഇപ്പോൾ കഴിക്കുന്ന അലോപ്പതി മരുന്നുകളുടെ പാർശ്വഫലമാണ്‌ ഓർമ്മക്കുറവ്. അതു നിർത്താനാവില്ല. അതു കൊണ്ട് ഇനി ആയുർവേദം പ്രയോഗിച്ചാൽ തന്നെ അലോപ്പതി തോല്പ്പിച്ചു കളയുകയേയുള്ളൂ. മരുന്നുകൾ തന്നിലുള്ള മത്സരത്തിൽ മനുഷ്യൻ തോറ്റു പോകുന്നല്ലോ എന്നോർത്ത് ഞാൻ വ്യസനിച്ചു.
‘അമ്മയ്ക്കിപ്പോൾ ആരൊക്കെയാണ്‌ എന്ന് ചിലപ്പോൾ അറിയാൻ കഴിയാതെ പോണു’.
ഓർമ്മകളുടെ വലക്കെട്ട്. കുരുങ്ങി പോകുന്ന ചില കുടുക്കുകൾ. ഇടകലർന്നു പോകുന്ന നിറങ്ങൾ. പകല്‌ ഇതെക്കുറിച്ച് അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലൊ.
‘ഇന്നിപ്പൊ..ചേച്ചിയെ കണ്ട് ചിറ്റയാണെന്ന് വിചാരിച്ചു..’
ഞാനെന്തു പറയണം?.
പ്രാർത്ഥനകളുടെ വ്യർത്ഥതയെ കുറിച്ച് പറയണോ?.
അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട, വിശ്വാസം അവനു കുട പിടിക്കട്ടെ.
വിശ്വാസം ഒരാശ്വാസമാണെങ്കിൽ..അത്രയെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ..അങ്ങനെ.
മനം മയക്കുന്ന കറുപ്പ്. കറുപ്പാണത്.. അവിശ്വാസമാണെന്റെ വിശ്വാസം.
‘ഞാൻ അമ്മയെ ഒന്നു കാണട്ടെ..ഉറങ്ങിയോ?‘
’ഉണ്ടാവില്ല..ഇപ്പൊ ചേച്ചി ഇറങ്ങിയതേയുള്ളൂ..അപ്പോഴുന്നുണർന്നതാ..ഇനി കുറച്ചു നേരം കഴിയും..‘

ഞാൻ ഉള്ളിലെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
ചുവരിൽ ഓടക്കുഴലൂതുന്ന കൃഷ്ണചിത്രങ്ങൾ.
ഗുരുവായൂരിൽ പോകുമ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ചിത്രമോ, ലോക്കറ്റോ, മോതിരമോ, കളിമൺ പ്രതിമയോ ഇല്ലാതെ അമ്മ വന്നിട്ടില്ല. അതു ഉണ്ണിക്കണ്ണന്റെ രൂപം തന്നെയായിരുന്നെപ്പോഴും.
കണ്ടില്ലെ? കണ്ണനു ദിവസവും പൂ കെട്ടി കൊണ്ടു പോയിട്ട്?
നേരിൽ കണ്ടിരുന്നേൽ ഞാൻ ചോദിച്ചേനെ.
ഇപ്പോൾ സ്വന്തം മകനെ പോലും മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു.
ഇങ്ങനെയാണോ ഭക്തരെ സംരക്ഷിക്കുക?
വേണ്ട, എന്റെ മേഖലയല്ലിത്. നമുക്കിടയിൽ ഒരു രേഖയുണ്ട്.
അതു മറികടക്കാൻ പാടില്ലെന്നു ഒരു അലിഖിത നിയമമുണ്ട്.

ഞാൻ അടുത്തു ചെന്നു പതിയെ കൈയ്യിൽ കൈ വെച്ചു കൊടുത്ത്,
അമ്മാ എന്നു പറഞ്ഞു.
അമ്മ ഉറങ്ങിയോ? എനിക്ക് സംശയമായി.
പതിയെ കണ്ണു തുറന്ന് അമ്മ എന്നെ നോക്കി.
’ങാ..വന്നോ? എനിക്കറിയാമായിരുന്നു..‘
’അമ്മ..ഇതു ഞാനാ..മഹി..‘

അമ്മ കൈ മുറുക്കി. എന്നെ വിടാൻ ഭാവമില്ല.
’എനിക്ക് മനസ്സിലായി..എനിക്കറിയായിരുന്നു!..‘
അതു പറയുമ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണു നിറയുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു.
’എന്റെ കണ്ണാ!!.. നീ വന്നല്ലോ!‘

എനിക്ക് തിരുത്തണോ വേണ്ടയോ എന്നറിയില്ല.
ഇതു കണ്ണനൊന്നുമല്ല, മഹിയാ..അമ്മയുടെ മഹി..ഭാർഗ്ഗവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ..
എനിക്ക് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മയ്ക്ക് ആളു മാറി പോയി. ഇതു ഞാനാണ്‌..
ഇപ്പോൾ തിരുത്തുന്നത് ദോഷം ചെയ്യും. മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കുന്നതെന്തിനാണ്‌.
അമ്മ അങ്ങനെ തന്നെ കരുതിക്കോട്ടെ, സന്തോഷിച്ചോട്ടെ.

‘എത്ര നാളായി ഞാൻ വിളിക്കുന്നു..അവസാനം വന്നല്ലോ..’
അമ്മ സന്തോഷം കൊണ്ട് വീർപ്പുമുട്ടുകയാണ്‌.
ഞാൻ രണ്ടു കൈയ്യും അമ്മയുടെ കൈയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു.
പിന്നിൽ നില്ക്കുന്ന ഭാർഗ്ഗവനെ എനിക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കണമെന്നുണ്ട്.
അവനു എന്റെ നേർക്ക് നോക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടാവില്ല. അതിനുള്ള ശക്തി അവനുണ്ടാവില്ല.

‘അമ്മ കിടന്നോ..ഉറങ്ങിക്കോ..ഞാൻ വരാം..സമാധാനമായി ഇരിക്കൂ’
അമ്മ പിന്നിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. കണ്ണടച്ചപ്പോൾ കടൽ കര കവിഞ്ഞൊഴുകി.
‘വന്നല്ലൊ..വന്നല്ലൊ..’ അമ്മ പതിയെ അങ്ങനെ ആവർത്തിച്ചു പറയുന്നു ഞാൻ കേട്ടു.

കൈ വിടുവിച്ച് ഞാൻ തിരികെ മുൻവശത്തെ മുറിയിൽ വന്നു. അതു വരേയും ഞാൻ ഭാർഗ്ഗവനു മുഖം കൊടുത്തില്ല.
‘പാവം അമ്മ..നിന്നെ കൃഷ്ണനാണെന്നാണ്‌..’
‘ഉം...നീ വിഷമിക്കണ്ട..എന്നെ അമ്മയ്ക്കു മനസ്സിലായില്ല..സാരമില്ല..’
‘വീട്ടിൽ കൊണ്ടു വന്നിട്ട് ഇന്നാണ്‌ അമ്മ ഇത്രയും സന്തോഷായിട്ട്..’ അതു പറഞ്ഞു അവൻ മുഖം മൂടി.

ഞാൻ അവനൊപ്പടൊപ്പം ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
ഒരവിശ്വാസിയായ എന്നെ തന്നെ ഈ കളിയിൽ ഒരു കരുവാക്കിയല്ലോ..
ഞാൻ ചുമരിൽ, തലയിൽ മയിൽപ്പീലി ചൂടിയ രൂപത്തിനു നേർക്ക് നോക്കിയിട്ട് കണ്ണ്‌ പിൻവലിച്ചു.
ഒരു ചെറിയ ജയം. ഒരാൾമാറാട്ട കളി. ജയിച്ചോട്ടെ.
ഞാനിന്ന് തോറ്റു തന്നിരിക്കുന്നു.

ഭാർഗ്ഗവനോട് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.
രാത്രിയിൽ ഞാൻ മിനുക്കുപണികളാരംഭിച്ചു. പുസ്തകങ്ങൾ നിരത്തി വെച്ചു. കുറിപ്പുകൾ ക്രമത്തിലാക്കി. വാക്കുകളുടെ ചെത്തിമിനുക്കൽ. അപ്പോഴെക്കും ഫോൺ കലഹ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.

‘മഹി..അമ്മ..’

ഞാൻ ഉടൻ അങ്ങോട്ട് വരാമെന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു ഫോൺ വെച്ചു.
എനിക്ക് പേടിയും കുറ്റബോധവും തോന്നി തുടങ്ങിയത് അപ്പോൾ, ആ നിമിഷം മുതലായിരുന്നു.
എന്നെ കണ്ട ശേഷമല്ലെ അമ്മ..?. എന്നെ കാണാൻ മാത്രമായിരുന്നൊ കത്തു കിടന്നത്?
ഒടുവിൽ എന്നെ കൊണ്ട് എന്റെ വിശാസങ്ങളെ ഒരു നോക്കുകുത്തിയെ പോലെ..
ശരിക്കും തോല്പ്പിച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അപ്പോഴും ഭാർഗ്ഗവൻ വൈകുന്നേരം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഞാനോർത്തു,
‘വീട്ടിൽ കൊണ്ടു വന്നിട്ട് ഇന്നാണ്‌..’
എങ്കിലും..ഞാൻ കാരണം..ഒരു പക്ഷെ ഞാനിന്നു പോകാതിരുന്നെങ്കിൽ..കുറച്ച് നാൾ കൂടി..
ഇപ്പോൾ വലക്കെട്ടിനുള്ളിൽ ഞാനാണ്‌. ചെറിയ നീക്കങ്ങൾ പോലും..കുരുക്ക് മുറുകുന്നു.

എവിടെ കൂജ?.
വല്ലാതെ ദാഹിക്കുന്നു. തണുത്ത വെള്ളം വേണം.
രമേശേട്ടനെ വിളിച്ചു പറയണം..എഴുതാൻ പറ്റില്ലാന്ന്..
കാരണം..

Post a Comment

Monday, 11 August 2014

അവർ തിരയുകയാണ്‌


എവിടെന്നോ വന്നു, ഒരു ചെറു പ്രാവ്.
മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു,
അതിന്റെ ചെറു കാല്പാടുകൾ.
തിരക്കിട്ട തിരച്ചിലുകളാണ്‌..
കൊക്കിൽ കുടുങ്ങിയത്
ഒരില മാത്രമാണ്‌.

അന്നാകാശവും ഭൂമിയും ശൂന്യം.
മതിവരുവോളം പറക്കാനാകാശം.
മതിവരുവോളം പാർക്കാൻ ഭൂമിയും.
വാനിലേക്കതു പറന്നു കയറി.
പറക്കാൻ ദൂരമിനിയേറെയുണ്ട്..

ചിറകടി ശബ്ദം ചിലർ കേട്ടു.
ശബ്ദങ്ങൾക്ക് ചെവി കൊടുക്കുന്നവർ.
അവർ കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ടു മടുത്തവർ.
അവർ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവർ.
മടുപ്പിന്റെയാഴമറിയുന്നവർ..
അവർ - ലക്ഷ്യം തിരയുന്നവർ..
അവർ - മനുഷ്യർ..

നെടുകെയും കുറുകെയും വരകൾ.
നടുവിൽ തെളിഞ്ഞത്,
പറന്നു പൊങ്ങിയൊരു വെളുപ്പ്.
മിനുപ്പ് നിറഞ്ഞൊരു ചിറക്..
ഒരലസചലനം മാത്രം..
ചൂണ്ടുവിരലിൻ ചെറുചലനം.

വെളുപ്പിനു വെളുപ്പു നഷ്ടമായി.
നിറങ്ങൾക്ക് നിറങ്ങളെ നഷ്ടമായി.
മണ്ണിനു ചുവപ്പ് സ്വന്തമായി.
ചലനമൊടുവിൽ നിശ്ചലമായി.

മടുത്തവർക്കാശ്വാസം.
മടുപ്പിൽ നിന്നാശ്വാസം..
മുഷിപ്പിൽ നിന്നാശ്വാസം..

അവർ ലക്ഷ്യം തിരയുന്നവർ..
കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ടു മടുത്തവർ..
എവിടെ പുതിയ കാഴ്ച്ചകൾ?
എവിടെ മടുപ്പില്ലാ കാഴ്ച്ചകൾ?.
അവർ തിരയുകയാണ്‌..
അവർ ലക്ഷ്യം തിരയുകയാണ്‌..

Post a Comment

Friday, 25 July 2014

ആരാണ്‌ പ്രധാനി?


കുറിപ്പ്:
ഏതാണ്ടെല്ലാ ദിവസവും മോന്‌ ഉറങ്ങാൻ നേരം കഥ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ഒരു പരിപാടിയുണ്ട്. അതൊരു വലിയ സംഭവമാണ്‌. അവനല്ല, എനിക്ക്!. കുട്ടികളുടെ കഥ എന്നു പറയുമ്പോൾ അതിൽ വയലൻസ് പാടില്ല, നല്ല താളത്തിൽ കഥ അങ്ങു പോണം. വളരെ ലളിതമായ വാക്കുകൾ മാത്രമെ ഉപയോഗിക്കാവൂ. ഗുണപാഠം കൂടി ഉണ്ടേൽ നല്ലത്. കഴിവതും ചിത്രങ്ങളില്ലാത്ത പുസ്തകങ്ങൾ/കഥകൾ വായിക്കാനാണ്‌ ഈയുള്ളവൻ ഉപദേശിക്കാറ്‌. മറ്റൊന്നുമല്ല. വായിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു ചിത്രം തെളിയും. തെളിയണം. അല്ലാതെ ചിത്രകാരന്റെ ഭാവനയിലെ ചിത്രമല്ല ഒരാൾ കഥ വായിക്കുമ്പോൾ തെളിയേണ്ടത്. ഇതൊക്കെ എന്റെ ചില ചെറിയ പിടിവാശികളാണ്‌. ഭാവനയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് നമ്മൾ തടയിടാൻ പാടില്ലല്ലോ. കഥകൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നതിനും ഒരു പരിധി ഉണ്ടല്ലോ.. കുട്ടിക്കാലത്ത് വായിച്ച, കേട്ട കഥകൾ ഒക്കേയും ഏതാണ്ടെല്ലാം തന്നെയും പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. കപീഷ്, ബന്ദില, കാലിയ, ദൊപ്പയ്യ, ശിക്കാരി ശംഭു, ഫാന്റം, മാൻഡ്രേക്ക്, ലോതർ, ഉരുക്കു കൈ മായാവി, കലൂലൂ, റഷ്യൻ കഥകൾ, ഇവാന്റെ വാള മീൻ കഥ, ടോം സോയർ, രാമായണ കഥകൾ, മഹാഭാരത കഥകൾ, ബൈബിൾ കഥകൾ, അറബി കഥകൾ, ഈസോപ്പ് കഥകൾ, ഓ ഹെൻറി കഥകൾ, നസ്സിറുദ്ദീൻ ഹോജ കഥകൾ, കേട്ടിട്ടുള്ള ചില യക്ഷി കഥകൾ, ശിബി, പരീക്ഷിത്ത്, കർണ്ണൻ, തെന്നാലി രാമൻ, കാളിദാസൻ, ബീർബൽ, മായാവി (ഇതു വരെ ആരും വായിക്കാത്ത ചില മായാവി കഥകൾ ഉണ്ടാക്കി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..തട്ടിപ്പ്..തട്ടിപ്പ്..രഹസ്യമാ..). മായാവിക്കു വേണ്ടി സ്പോട്ടില്‌ ചില മന്ത്രങ്ങൾ വരെ ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. വലിയവർ വലിയവർക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയ കഥകളും, കഥയില്ലായ്മയുടെ കഥകളും കൊച്ചുപിള്ളേർ കേട്ടു കൊണ്ടിരിക്കില്ലല്ലോ. ഇനി കേട്ടാലും, ‘ഇതിലെന്താ കഥ?!’.. എന്നിട്ട് എന്നിട്ട്.. (കഥ തീർന്നില്ലെന്നാ വിചാരം ഹും!) എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചാൽ കുഴങ്ങിപോവില്ലെ?. കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോഴെ, ഇത് ആ കഥയല്ലെ? എന്നും ചോദിച്ച് ബാക്കി മുഴുവൻ പറയുന്ന സ്ഥിതിയിലായി..എന്നു വെച്ചാൽ എന്റെ സ്ഥിതി ദയനീയമായി എന്നു സാരം. അങ്ങനെ ഞാൻ ചില കഥകൾ സ്പോട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കി പറയാൻ തുടങ്ങി. എന്നു വെച്ചാൽ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോൾ എന്താ കഥ എന്ന് എനിക്ക് പോലും പിടിയുമുണ്ടാവില്ല. പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു പോവുമ്പോൾ ഒടുക്കം ഒരു കഥ ആയി അതു മാറിയിട്ടുണ്ടാവും!. അതൊരു ദൈവാനുഗ്രഹം കൊണ്ട് എങ്ങനെയോ നടന്നു പോവുന്നതാണ്‌. അങ്ങനെ ഇന്നലെ തനിയെ ഉണ്ടായി വന്ന ഒരു കഥയാണ്‌ ദേ താഴെ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്..കണ്ടാലും..

ഒരിടത്തൊരു വീട്ടിൽ ഒരു ക്ലോക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. വലിയൊരു ക്ളോക്ക്. പഴയൊരു ക്ലോക്കാണ്‌. അതില്‌ ആടണ പെൻഡുലം എന്നൊരു സാധനമുണ്ട്. സമയാസമയം ടിംഗ് ടോംഗ് എന്നു മണിയടിക്കും. ക്ലോക്കില്‌ മൂന്ന് സൂചികളുണ്ട്. ഒരു കൊച്ച് മണിക്കൂർ സൂചി, വലിയ മിനിട്ട് സൂചി, പിന്നൊരു മെലിഞ്ഞ സെക്കന്റ് സൂചി. ഈ സൂചികൾ എപ്പോഴും എന്തേലും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും.
അപ്പോ ചെറിയ സൂചി പറഞ്ഞു,
‘ഞാനാണ്‌ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടവൻ. എല്ലാരും മണിക്കൂറാണ്‌ നോക്കുന്നത്’

അപ്പോ മിനിട്ട് സൂചി പറഞ്ഞു,
‘അല്ല, ഞാനാണ്‌ പ്രധാനപ്പെട്ടവൻ. ഞാനും കൂടി കറങ്ങാതെ സമയത്തിനു വിലയുണ്ടാവില്ല.’

അപ്പോൾ സ്പീഡിൽ ഓടുന്ന സെക്കന്റ് സൂചി പറഞ്ഞു,
‘ഞാൻ ഈ കിടന്ന് സ്പീഡിൽ ഓടുന്നത് കൊണ്ടാണ്‌ നിങ്ങളൊക്കെ കൃത്യമായി സമയം കാണിക്കുന്നത്..അല്ലെങ്കിൽ കാണാമായിരുന്നു!’ അതു പറഞ്ഞ്, ‘നിക്കാൻ സമയമില്ല’ എന്നും പറഞ്ഞ് സെക്കന്റ് സൂചി ഓടി പോയി.

ഇതു കേട്ടപ്പോൾ മണിക്കൂർ സൂചിക്കും, മിനിട്ട് സൂചിക്കും മിണ്ടാട്ടം മുട്ടി. സെക്കന്റ് സൂചി പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലെ? അവൻ ഈ കിടന്ന് വെളുക്കെ വെളുക്കെ ഓടുന്നത് കൊണ്ടല്ലെ നമ്മളിങ്ങനെ ഗമയിൽ സമയം കാണിക്കുന്നത്?

സെക്കന്റ് സൂചി ഗമയിൽ ഓടി കൊണ്ടിരുന്നു.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ വീട്ടിലെ കൊച്ചു കുട്ടിയും ആ കൂട്ടിയുടെ അച്ഛനും ക്ലോക്കിന്റെ മുൻപിൽ വന്നു.

അച്ഛൻ കുട്ടിക്ക് സമയം നോക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുവായിരുന്നു. മണിക്കൂറ്‌ സൂചിയെ കുറിച്ചും, മിനിട്ട് സൂചിയെ കുറിച്ചും, സെക്കന്റ് സൂചിയെ കുറിച്ചും ഒക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തത് സൂചികൾ അഭിമാനത്തോടെ കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു.

അവർ കാതോർത്തു, ആരാണ്‌ പ്രധാനപ്പെട്ടവനെന്ന് ഇപ്പോ കേൾക്കാം..

അപ്പോ, കുട്ടി ചോദിച്ചു,
‘എങ്ങനെയാണച്ഛാ ഈ സൂചി ഇങ്ങനെ തിരിഞ്ഞൂണ്ടിരിക്കുന്നെ?’

‘അതു പറഞ്ഞു തരാം’ എന്നും പറഞ്ഞ്, അച്ഛൻ ക്ലോക്കിന്റെ ചില്ലു വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കൈ നീട്ടി.
അവിടെ ചെറിയൊരു ചാവി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നിട്ട് ഒരു ചെറിയ ചാവി എടുത്ത് കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
‘മോനെ ദെ ഈ ചാവി വെച്ച് ദിവസം തിരിച്ചു കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ ക്ലോക്ക് നിന്നു പോവും..’

എന്നിട്ട് അച്ഛൻ ചാവി വെച്ച് എങ്ങനെയാ കീ കൊടുക്കേണ്ടത് എന്ന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അതു കഴിഞ്ഞ് ചാവി എടുത്ത് അകത്തു വെച്ചു.

സൂചികൾക്ക് ആരാണ്‌ പ്രാധാനപ്പെട്ടവൻ എന്ന് മനസ്സിലായി. ചാവി ഒരിടത്ത് മിണ്ടാതെ ഇരുന്നതേയുള്ളൂ. ഒരു ശബ്ദവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല, ആരോടും തർക്കിക്കാനും പോയില്ല.

എന്താണ്‌ ഈ കഥയുടെ ഗുണപാഠം?. എന്തു കൊണ്ടാണ്‌ ചാവി മിണ്ടാതെ ഇരുന്നത്?. ആരാണ്‌ പ്രധാനപ്പെട്ടവൻ?..

കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കൂ. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കൂ. ഉത്തരങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കൂ..

ഇന്നത്തെ കഥ തീർന്നു.. ഗുഡ് നൈറ്റ്..ഉറങ്ങിക്കോ കുഞ്ഞെ..

Post a Comment

Wednesday, 9 July 2014

ജെഫ്രിയും ഞാനും


പുള്ളിന്റേയും പുള്ളോന്റേയും പാട്ടുകളിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു എനിക്ക്. ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്നും ജനിച്ച ഊർജ്ജത്തിന്റെ പിൻബലത്തിൽ ദൂരങ്ങൾ കീഴടക്കാൻ സഞ്ചരിച്ചൊരു കാലം. അന്നു സ്വപ്നങ്ങൾക്കൊപ്പം യാത്രയിൽ രഹസ്യങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു കൂട്ടിന്‌. പക്ഷെ ചില രഹസ്യങ്ങൾ സാവധാനം ഉള്ള് കാർന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കും, നമ്മളറിയാതെ. ആത്മാവ് ദ്രവിച്ച് തുടങ്ങുന്നതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ സ്വയമറിയുന്ന ഒരു നിർഭാഗ്യ നിമിഷത്തിലൂടെ കടന്നു പോകേണ്ടി വരും. ശരിക്കും നമ്മൾ ജീവിക്കുകയല്ല മറിച്ച് സഞ്ചാരം എതിർ ദിശയിലേക്കാണെന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്ന നിമിഷം. നിസ്സംഗതയും നിർവ്വികാരതയും വന്നു മൂടാൻ പിന്നീടധികം സമയമുണ്ടാവില്ല. അവ തക്കം പാർത്തിരിക്കുന്നത് ആ ഒരു ദുർബ്ബല നിമിഷത്തിനാണ്‌. പക്ഷെ അതെല്ലാം കുടഞ്ഞ് കളയാൻ ഒരവസരം മുന്നിലേക്ക് വന്നാൽ ഒരവസാന ശ്രമം നടത്താതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ?. ഒരു പഴയ ടൂറിസ്റ്റ് ഗൈഡായ ഞാൻ പോളച്ചന്റെ വാക്കുകളെ വിശ്വസിച്ച് ആ ഒരു ശ്രമത്തിനു മനസ്സാ തയ്യാറെടുത്തു.

‘നൂറ്‌കണക്കിനു ചിത്രശലഭങ്ങൾ നൃത്തം വെയ്ക്കുന്നൊരിടത്തേക്ക് ഞാൻ കൊണ്ട് പോകാം. എനിക്ക് മാത്രമേ അതറിയാവൂ..’.
‘സർപ്പങ്ങളുടെ ആകൃതിയിൽ വളഞ്ഞുയർന്ന് നില്ക്കുന്ന വേരുകളുള്ള മരം കണ്ടിട്ടുണ്ടൊ?’
‘തകർന്ന ഒരു പഴയ അമ്പലമുണ്ട്. അവിടെ അതിശയിപ്പിക്കുന്ന കൊത്തുപണികളുള്ള തൂണുകളുണ്ട്..‘
ഇതൊക്കെ ഒരു കാലത്ത് എന്നെയന്വേഷിച്ച് വന്നിരുന്ന വിദേശികളോട് പതിവായി പറഞ്ഞിരുന്നവയിൽ ചിലത്. ആർക്ക്, എപ്പോൾ, എന്തിലാണ്‌ താത്പര്യമുണ്ടാവുക എന്നു പറയാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ഞാൻ ചിലതൊന്നും പറയാറില്ല. മറ്റൊന്നുമല്ല, പുളഞ്ഞു വളരുന്നതിനിടയിലെന്നോ നിശ്ചലത പ്രാപിച്ച വള്ളികളിൽ പിടിക്കുമ്പോൾ കൈകൾ തെന്നുവോ എന്നൊരു തോന്നൽ. മഴ തുള്ളിക്കളിച്ച് കുഴച്ചിട്ട് പോയ മണ്ണിൽ കാൽ വഴുതി വീഴുമോ എന്ന ഭയം. ബലഹീനമായ കാൽമുട്ടുകൾ. തൈലം തടവി ബലപ്പെടുത്താനൊരു ശ്രമം നടത്തിയെന്നതു വാസ്തവം. പക്ഷെ തൈലത്തിനു യൗവ്വനം തിരികെ കൊണ്ടു വരാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. കളരി വൈദ്യരതു വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നുമില്ല. ഇപ്പോൾ തൈലം പുരട്ടുന്നത് എന്റെ വിശ്വാസത്തിനു പുറത്താണ്‌. കാൽമുട്ടുകൾക്ക് തൈലത്തിന്റെ ചൂട് ആശ്വാസം പകരുന്നുണ്ടെന്ന വിശ്വാസം.

സന്തോഷമുള്ള ദിവസമാണിന്ന്‌. അപൂർവ്വമായി കടന്നു വരുന്ന ഒരു വിരുന്നുകാരനായി മാറിയിരിക്കുന്നു സന്തോഷം. പോളച്ചനേയും കാത്ത് വരാന്തയിലെ തടികസേരയിൽ വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ് ഞാനിരുന്നു. ഇലകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ അവശേഷിപ്പിച്ച നനവ്‌, എണ്ണ പുരട്ടിയ എന്റെ കാൽമുട്ടുകളെ പോലെയാണല്ലോ എന്നു ചിരിച്ചു കൊണ്ടോർത്തു. ഏത് വിദേശിയെ കാണുമ്പോഴും കൈകൂപ്പി മലയാളത്തിലാണ്‌ ഞാനഭിവാദ്യം പറയുക. നമ്മുടെ അഭിവാദന മന്ത്രം. അവിടം മുതല്ക്കെ നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെക്കുറിച്ചു ഞാൻ വാചാലനാകും. ഇതൊക്കെ പയറ്റി തെളിഞ്ഞ തന്ത്രങ്ങൾ. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ വല്ലപ്പോഴുമെ അതിഥികൾ വരാറുള്ളൂ. അതും വിശ്വസ്തനായ പോളച്ചൻ വഴിതിരിച്ചു വിടുന്നവർ. ഇപ്പോൾ ഉത്സാഹികളായ ധാരാളം ചെറുപ്പക്കാർ ഇതേ മേഖലയിലുണ്ട്. മൂന്നിലധികം വിദേശഭാഷകൾ നാവിലിട്ട് അമ്മാനമാടുന്നവർ. നല്ല നർമ്മബോധമുള്ളവർ. പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകളെക്കുറിച്ചും, ലോകകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും നല്ല അറിവുള്ളവർ.

തലേന്നു രാത്രി പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴ തീർത്ത തെളിമയിലൂടെ പോളച്ചൻ അയാളേം കൂട്ടി വരുന്നത് കണ്ടു. എത്ര തെളിച്ചമുള്ള ചിത്രങ്ങൾ!. എന്റെ കാഴ്ച്ചശക്തി കൂടിയോയെന്നു ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ചു. പോളച്ചന്റെ കൂടെ, ചുറ്റുപാടും നോക്കി നടന്നു വരുന്നയാളെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇളം പച്ച ടീ ഷർട്ടും, ചാര നിറത്തിലുള്ള ഹാഫ് പാന്റ്സും. അതിഥി വിചാരിച്ചതിലും ചെറുപ്പമാണ്‌. എനിക്കുള്ളതു പോലൊരു താടിയുണ്ട്. ആകൃതിയിലും നിറത്തിലും വ്യത്യാസമുണ്ടെന്നു മാത്രം. വരുന്നയാളുടേത് ചെമ്പൻ നിറമുള്ളതാണ്‌. എന്താണാവോ ഇയാളുടെ താത്പര്യങ്ങൾ?. ട്രെക്കിംഗ്? ഫോക്ക് ആർട്ട്സ്? വാട്ടർ ഫാൾ? ഹോംലി ഫുഡ്? ബോട്ടിംഗ്?. തോളിൽ ചെറിയൊരു ബാഗുണ്ട്. അതു ക്യാമറബാഗാണ്‌ എന്നു കുറച്ചു കൂടി അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ മനസ്സിലായി. ട്രെക്കിംഗാവില്ല. മിക്കവാറും കാട്ടിലെ കാഴ്ചകളോ, ബോട്ടിംഗോ ആവും.

അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ അഭിവാദ്യം ചെയ്യും മുന്നെ അയാൾ കൈകൂപ്പി ‘നമസ്തെ’ എന്നു പറഞ്ഞു!. ഓ! അപ്പോൾ ഇയാൾ എല്ലാം പഠിച്ച ശേഷമുള്ള വരവാണ്‌. ആദ്യത്തെ വരവാവില്ല. ഉറപ്പ്. ഒരു പക്ഷെ ഇവിടെ ആദ്യമാവും. ഉപചാരവാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് ഞാനയാളെ വരാന്തയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. പോളച്ചൻ എന്നേയും അയാളെയും പരസ്പരം പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നു. രണ്ടു ചരടുകൾ കൂട്ടിക്കെട്ടുന്നത് പോലെയാണത്.
‘തിരക്കുണ്ട് മാഷെ..വൈകിട്ട് വരാം’ എന്നു പറഞ്ഞ് പോളച്ചൻ ഇറങ്ങി.
വിദേശിയോട് ‘ഒകെ ജെഫ്രി ഹാവ് എ ഗുഡ് ടൈം..സീ യൂ’ എന്നു പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അതിഥിയെ കൈമാറിയിരിക്കുകയാണ്‌. ഇനി, ഇവിടം മുതൽ നിയന്ത്രണം ഞാനേറ്റെടുക്കണം.

ഞാൻ ജെഫ്രിയോട് യാത്രയൊക്കെ എങ്ങനെയിരുന്നെന്നും, എവിടെയാണ്‌ തങ്ങുന്നതെന്നും മറ്റും ചോദിച്ചു. അപ്പോഴൊക്കെ തലയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഞാനയാളുടെ പേരിനെ കുറിച്ചോർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. മറ്റൊന്നുമല്ല, ജെഫ്രി - ആ പേര്‌ മുൻപ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതോ അതുമായി സാമ്യമുള്ള മറ്റൊരു പേരൊ?. അയാളുടെ, നീല കല്ലു പോലെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ പരിചയമുണ്ട്. ഏതോ ഒരു മുൻപരിചയം. പക്ഷെ മുൻപ് എവിടെ, എപ്പോൾ എന്നതു മാത്രം പിടികിട്ടുന്നില്ല. സംസാരിച്ചപ്പോൾ സന്തോഷം തരുന്ന ഒരു കാര്യമറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. ജെഫ്രി എന്നെ അന്വേഷിച്ച് വന്നതാണ്‌!. മുൻപൊരിക്കലെന്റെ സഹായം ലഭിച്ച ഒരാൾ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടാണ്‌ ഇദ്ദേഹം ഇവിടെ എന്നെ തേടിയെത്തിയിരിക്കുന്നത്!. എനിക്കത്ഭുതം തോന്നി. ലോകത്തിന്റെ മറുഭാഗത്ത് നിന്നും ഇതാ ഒരാളെന്നെ തേടി വന്നിരിക്കുന്നു!. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ആരോ ഹൃദയത്തോടു ചേർത്ത് വെച്ച് കൊണ്ടു പോയ സൗഹൃദത്തിന്റെ വിത്ത് വളർന്ന് വന്മരമായി, ഇതാ ഒരു ഫലം സമ്മാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ആരാണെന്നെ പറ്റി പറഞ്ഞത്?. എന്തൊക്കെയാണ്‌ പറഞ്ഞത്?. എനിക്കതൊക്കെയറിയാൻ ആകാംക്ഷയായി. ഞാനുറങ്ങുമ്പോൾ ഭൂമിയുടെ മറുഭാഗത്ത്, ഉറങ്ങാത്ത ചിലരെന്നെക്കുറിച്ചോർക്കുന്നല്ലോ എന്ന ചിന്ത ഒന്നു തന്നെ എന്നെ ഉന്മേഷവാനാക്കി. ജെഫ്രി പേരുകൾ പറഞ്ഞു, അയർലണ്ടിൽ നിന്നും വന്ന ദമ്പതികളുടെ പേർ. എത്ര തിരഞ്ഞിട്ടും ഓർമ്മയിൽ ആ പേരുകൾ എനിക്ക് പിടി തരാതെ നിന്നു. സാരമില്ല. അവരെ ഞാൻ മറന്നെങ്കിലും അവരിപ്പോഴും എന്നെ ഓർക്കുന്നല്ലോ. അതു തന്നെ തൃപ്തി. അവരുടെ വാക്കു കേട്ട് ഈ ദൂരമത്രയും സഞ്ചരിച്ച് മറ്റൊരാൾ വരിക - അതതിലും തൃപ്തിയുള്ള കാര്യം.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം സന്തോഷിക്കാനൊരു ദിനം കൂടി.

‘നമുക്കിറങ്ങിയാലൊ?’ ഞാൻ ഉത്സാഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
ജെഫ്രി ബാഗിന്റെ ഒരു വശത്തെ അറയിൽ നിന്നും ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പിയെടുത്ത് നീട്ടി ‘കുടിക്കാൻ നല്ല വെള്ളമുണ്ടെങ്കിൽ ഇതിൽ നിറയ്ക്കാമോ?’ എന്നു ചോദിച്ചു. ഞാൻ കുപ്പിയുമായി അകത്തേക്ക് പോയി. അല്പനേരത്തെ പരിചയം കൊണ്ടു തന്നെ ജെഫ്രിയൊടെനിക്കൊരു ഇഷ്ടം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ചിലരെ കാണുമ്പോൾ കാരണമില്ലാതെ പെട്ടെന്ന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പോകും. ജെഫ്രിയോട് അതാണെനിക്ക് തോന്നിയത്. ഉള്ളിൽ ചെന്ന് പതിമുഖമിട്ട് തിളപ്പിച്ചാറ്റിയ വെള്ളം കുപ്പിയിൽ നിറച്ചു. ഒരോട്ടു ഗ്ലാസ്സിൽ കുറച്ചു നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. പതിമുഖത്തെ കുറിച്ച്, കരിങ്ങാലിയെ കുറിച്ച്, ഇവിടുത്തെ ഔഷധച്ചെടികളെ കുറിച്ച്, എല്ലാം ജെഫ്രിയോട് സംസാരിക്കണം. ഞാനുറപ്പിച്ചു. ജെഫ്രിയുടെ പേരിനെ കുറിച്ച് വീണ്ടും ആലോചിച്ചു തുടങ്ങി. ജെഫ്രി - ആലോചിക്കും തോറും ആ പേരുമായെനിക്കെന്തോ ഒരു ബന്ധമുണ്ടെന്നു തോന്നി തുടങ്ങി. പക്ഷെ ഒരു കാര്യത്തിലെനിക്ക് സംശയമേയില്ലായിരുന്നു. ജെഫ്രി എന്ന പേർ കേൾക്കുമ്പോൾ ഏതു മുഖമാണോ ആദ്യം മനസ്സിൽ തെളിയുക ആ മുഖം തന്നെയായിരുന്നു ഇയാൾക്കും.

ഞാൻ പുറത്തെത്തുമ്പോൾ വീടിന്റെ തെക്കു ഭാഗത്തെ മരത്തിൽ വിശ്രമിക്കാനിരുന്നൊരു വാലുകുണുക്കി പക്ഷിയുടെ ഫോട്ടോയെടുക്കുന്നതിൽ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയുമൂന്നി നില്ക്കുന്ന ഫെഫ്രിയെ കണ്ടു. ഫോട്ടോയെടുത്ത്, അതു നോക്കി തൃപ്തിപ്പെട്ട് തിരിയുമ്പോൾ ഞാനയാളുടെ മുൻപിലെത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
‘ബ്യൂട്ടിഫുൾ!’ ജെഫ്രി പറഞ്ഞു.

ഞാൻ വെള്ളം നിറച്ച കുപ്പിയും, ഗ്ലാസ്സും ജെഫ്രിയുടെ നേർക്ക് നീട്ടി. വെള്ളം മുഴുവൻ കുടിച്ച ശേഷമയാൾ ഓട്ടു ഗ്ലാസ്സെടുത്ത് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കുന്നത് കണ്ടു. അയാൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നത് കാണാനൊരു കൗതുകമുണ്ടായിരുന്നു. നിത്യവിസ്മയമായി ഒന്നുമില്ല. പരിചിതത്വം അത്ഭുതത്തെ പോലും വെറും സാധാരണ കാഴ്ച്ചയായി മാറ്റിക്കളയും. അത്ഭുതങ്ങളുടെ അവകാശം പുതിയ കണ്ണുകൾക്ക് മാത്രം. ഞാനാ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ നീല കണ്ണുകൾ നോക്കി നിന്നു.

ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. മാനം ചതിക്കുമോ? ഇന്നും മഴ പെയ്യുമോ? അതോ.. ഇന്നലെ മഴ പെയ്തതു കൊണ്ട് തോന്നുന്നതാവുമോ?. ഇപ്പോൾ നല്ല വെളിച്ചമുണ്ട്. വെയിലിനു ഇളം ചൂടും...പക്ഷെ ജീവിതം പോലെ തന്നെ മഴയും -  പെയ്യുന്നതും തോരുന്നതുമെപ്പോഴെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ കഴിയില്ല.

ഗ്ലാസ്സ് വരാന്തയിൽ തന്നെ വെച്ച് ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. കിളികൾ അതു വരെ മറന്നിരുന്ന സ്വാഗതഗാനം ആലപിക്കാനാരംഭിച്ചു. ഞങ്ങൾ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും വലതു വശത്തെ പച്ചപ്പടർപ്പിൽ നിന്നുമൊരു ചെമ്പോത്ത് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ചിറകടിച്ചുയർന്നു. വലതു വശത്ത് നിന്ന് ചെമ്പോത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ എന്താണ്‌ നിമിത്തം?. അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ ജെഫ്രിയോട് പറയാമായിരുന്നു. വിശ്വാസങ്ങളുടെ നാടാണ്‌. അറിഞ്ഞു വെയ്ക്കണം. ആവശ്യത്തിനു ഉപകരിക്കും. താലിച്ചരട് കൂട്ടിക്കെട്ടാനും, അറുത്തെറിയാനും കെല്പ്പുള്ള നക്ഷത്രങ്ങൾ ആകാശത്തുണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നവരുടെ നാട്. ഇതേക്കുറിച്ച് ആധികാരികതയോടെ പറയാൻ പഠിക്കണമായിരുന്നു. ഉപയോഗശൂന്യമായ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് അമ്പരപ്പിക്കാനും, കാണാദൂരത്തെ കാഴ്ച്ചകളെ കണ്ടുവെന്നാത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറയാനും കഴിവുള്ളവരുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കണമായിരുന്നു. തെറ്റ്. മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി കല്ലെറിയാൻ പഠിക്കാതെ പോയി. നഷ്ടമെന്റേത് തന്നെ!.

‘പക്ഷികളുടെ ചിത്രമാണൊ വേണ്ടത് എങ്കിൽ നമുക്ക് കുറച്ച് വേഗത്തിൽ പോകണം. കുറച്ച് ദൂരം നടക്കാനുണ്ട്’.
എന്നാൽ അലസമായി ജെഫ്രി പറഞ്ഞത് മറ്റൊരാവശ്യമായിരുന്നു.
‘എനിക്കതല്ല കാണേണ്ടത്... നൂറുക്കണക്കിനു ചിത്രശലഭങ്ങൾ നൃത്തം വെയ്ക്കുന്നൊരിടമില്ലെ?. നിങ്ങൾക്ക് മാത്രമറിയാവുന്നൊരിടം?..നമുക്കവിടേക്ക് പോകാം’.
എനിക്ക് വീണ്ടും അത്ഭുതമായി. എന്റെ സൗഹൃദം സ്വീകരിച്ചവർ എന്നെക്കുറിച്ച് വിശദമായി തന്നെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരിക്കുന്നു!. ചുറുചുറുക്കുള്ള എത്രയോ ചെറുപ്പക്കാരീനാട്ടിലുണ്ട്. എന്നിട്ടും താടി നരച്ചു തുടങ്ങിയ എന്നെ തേടി ഒരാൾ വരിക. എന്റെ ആഹ്ളാദത്തോടൊപ്പം അഭിമാനവും കൂട്ടുച്ചേർന്നു.

ജെഫ്രി ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിലുള്ള തന്റെ കമ്പമെനിക്ക് വ്യക്തമാക്കി തന്നു. ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ഈ പ്രായത്തിനിടയിൽ സഞ്ചരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അയാൾ. മഴക്കാടുകളുടെയും മരുഭൂമികളുടെയും വിവിധ ഭാവങ്ങൾ പകർത്താൻ കിട്ടിയ ഭാഗ്യത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. ചില അത്ഭുത കാഴ്ച്ചകളെ കുറിച്ച്, പ്രതിഭാസങ്ങളെ കുറിച്ച്, വർണ്ണങ്ങളെ കുറിച്ച്..അയാൾ നിർത്താതെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ നാടിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് പറയാൻ ഞാൻ ശരിക്കും വീർപ്പുമുട്ടി. കണ്ട കാഴ്ച്ചകളും കാണാത്ത കാഴ്ച്ചകളും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം. പക്ഷെ അതെല്ലാം കാണുന്ന കണ്ണുകളെ പോലിരിക്കും. കാഴ്ച്ചയ്ക്കപ്പുറമുള്ള കാഴ്ച്ചകൾ കാണാൻ ഒരകകണ്ണു കൂടി വേണം. ജെഫ്രിയ്ക്ക് അതുണ്ടെന്ന് തോന്നി.

ഞങ്ങൾ നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ കൂടി നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നിൽ കാലടിപ്പാടുകൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങളെ പിന്തുടരുന്ന കാലടികൾ.
‘ഇതാ. ഇവിടം മുതൽ സൂക്ഷിക്കണം. പായലു പിടിച്ച പാറക്കല്ലുകളുണ്ട്. ചെറിയ കയറ്റമാണ്‌. ഇടയ്ക്കിടെ നിന്നു വിശ്രമിച്ചു പോകാം. കുറച്ച് ദൂരം നടന്നാലെ ഞാൻ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്തെത്തുകയുള്ളൂ. ഞാൻ ഒരു വാഗ്ദാനവും തരുന്നില്ല. ഈ സീസണിൽ നിങ്ങൾക്ക് ചിലപ്പോൾ ഒരു ശലഭത്തേ പോലും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നു വരും. അപ്പോൾ എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്!.. എല്ലാം നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം..‘

’നോ പ്രോബ്ളം..നമുക്ക് പോയി നോക്കാം. കാട് കാണുന്നത് തന്നെ ഒരു സുഖമല്ലെ?‘ ജെഫ്രിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറു ചിരി നിറഞ്ഞു.

ഏകദേശം മുക്കാൽ മണിക്കൂർ നടത്തമുണ്ടായിരുന്നു, ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചിടത്തെത്തിച്ചേരാൻ. ജെഫ്രി മുഴുവൻ സമയവും ഉന്മേഷവാനായി കാണപ്പെട്ടു. ഞാൻ ക്ഷീണിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ചില കാഴ്ച്ചകൾ കാട്ടിക്കൊടുക്കാനെന്ന ഭാവെനെ ചിലതൊക്കെ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ക്യാമറയുടെ കണ്ണുചിമ്മുന്ന ശബ്ദം ഇടവേളകളിൽ കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു.

ചുവടുകൾ വെയ്ക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഞാനാലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത് ഒരു കാര്യമായിരുന്നു. ഈ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്തേക്ക് ഞാൻ ആരേയെങ്കിലും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയിട്ടിപ്പോൾ എത്ര നാൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു? വർഷങ്ങൾ.. അവിടേക്കൊരിക്കലും പോകില്ലെന്നു സ്വയം വാക്ക് പറഞ്ഞതാണ്‌. പക്ഷെ ഒരാൾ അവിടം കാണാൻ മാത്രമായി ഇത്ര ദൂരം വരിക. അയാളുടെ പ്രതീക്ഷകളെ ഞാനെന്തിനു മൂടി വെയ്ക്കണം?. ചിലപ്പോൾ ഇപ്പോഴവിടം ശൂന്യമായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുമോ?. മനുഷ്യന്റെ കാര്യമാണ്‌. ഭൂമിയുടെ അവകാശികളല്ലെ?. അവർക്കെന്തുമാകാം. ജെഫ്രി നിരാശനാവാനാണ്‌ സാധ്യത കൂടുതൽ.

സത്യം പറയേണ്ടതുണ്ട്.
’ഞാനീ സ്ഥലത്തേക്ക് ആരേയെങ്കിലും കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയിട്ട് ഒരുപാട് വർഷങ്ങളായി..ചിലപ്പോൾ ഇപ്പൊഴവിടെ ചിത്രശലഭങ്ങളൊന്നും തന്നെ കാണണമെന്നില്ല..‘

ജെഫ്രി നടപ്പു നിർത്തി എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
’കുഴപ്പമില്ല..നമുക്കൊന്നിച്ച് അവിടെ പോയി നോക്കാം..ഒരെണ്ണമെങ്കിലും ഉണ്ടാവാതിരിക്കില്ല..‘

ഒരെണ്ണത്തിനെ കണ്ടിട്ടെന്താണ്‌?. ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല.
ശരി നടക്കുക തന്നെ. ഞാൻ ഊഹിച്ചതു പോലെ തന്നെയായിരുന്നു.
അവിടെ പൂക്കളുമില്ലായിരുന്നു, ശലഭങ്ങളുമില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിടം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പറഞ്ഞു,
’ഇവിടെ ഒരു പാട് വലിയ മരങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു..അതിനു നടുവിലായി ഒരു പാട് ചെടികളും..‘ മുഴുപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ശ്വാസമെടുക്കാൻ വിഷമിച്ചു.
’എന്താ..സുഖമില്ലെ?..നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം‘
ജെഫ്രിയത് പറഞ്ഞു തീരും മുൻപെ ഞാൻ പതിയെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

കുറച്ച് ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജെഫ്രി മുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു,
’ഒരു മഴ കൂടി പെയ്യാനുണ്ട്..അല്ലെ?‘
ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ നടുങ്ങി നിന്നു. എനിക്ക് ജെഫ്രിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ തോന്നിയില്ല.

അയാൾ എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു നിന്നു.
’നിങ്ങൾക്ക്.. ക്രിസ്റ്റി എന്ന പേരുള്ള ആരെയെങ്കിലും അറിയാമൊ?
അയാൾ ചോദിക്കയാണോ സംശയം ചോദിക്കുകയാണോ എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
അയാളുടെ നീലകണ്ണുകളിൽ തന്നെ നോക്കി നില്ക്കുമ്പോൾ ഓർമ്മകളിലൂടെയുള്ള എന്റെ തിരച്ചിലിനു വേഗം കൂട്ടാനെന്ന വണ്ണം അയാൾ വിശദാംശങ്ങൾ നൽകാനരംഭിച്ചു.
‘കുറച്ച് നീണ്ട.. സ്വർണ്ണ തലമുടിയുള്ള, നീല കണ്ണുകളുള്ള..‘

എനിക്കേറ്റവുമിഷ്ടമുള്ള വ്യക്തി ഞാൻ തന്നെയാണ്‌. പക്ഷെ..ക്രിസ്റ്റിയെ മറക്കുക..അതു ഞാനെന്നെ വെറുക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്‌.

മുഖമുയർത്താതെ ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു,
’അറിയാം..അവസാനമായി ഇതിനു മുൻപ് ഇവിടെ വന്നത് ക്രിസ്റ്റിയോടൊപ്പമായിരുന്നു..‘
’..അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാമറിയാമായിരിക്കും..അന്ന് ആരായിരുന്നുവത്..?‘
അതു ചോദിക്കുമ്പോൾ അയാൾ കരയുകയാണോ, അപേക്ഷിക്കുകയാണൊ എന്നെനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

’എനിക്കറിയില്ല ജെഫ്രി..ഇന്നുമെനിക്കറിയില്ല..എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..‘
’ശരിക്കും നിങ്ങൾക്കറിയില്ല?..നിങ്ങളൊന്നും കണ്ടില്ല?‘

’ഇല്ല..ജെഫ്രി..ഞാനൊന്നും കണ്ടില്ല..നിങ്ങളാരാണ്‌? എങ്ങനെ ക്രിസ്റ്റിയെക്കുറിച്ചറിയാം?‘
ഞാനയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

’ഞാൻ ക്രിസ്റ്റിയുടെ മകനാണ്‌..ബട്ട് എ ലക്കി ഫെല്ലൊ..‘ മുഖമൊരു വശത്തേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടയാൾ പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും പിന്നീടൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

ഞങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദരായി നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.
അന്നാദ്യമായി കാടിന്റെ ശബ്ദം എനിക്കസഹ്യമായി.
കിളികളുടെ, കാറ്റിന്റെ, മുളങ്കാടിന്റെ..ശബ്ദങ്ങളെല്ലാം നിലയ്ക്കാത്ത ഗദ്ഗദങ്ങളായി.

വഴി പിരിയാനിടമായി.
’ക്രിസ്റ്റി ഇപ്പോൾ?‘
’സന്തോഷമായിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളെ പ്രത്യേകം അന്വേഷിച്ചതായി പറയാൻ പറഞ്ഞു..ഞാൻ വിഷമിക്കരുതെന്ന് കരുതി ഇത്ര നാളും എന്നോടൊന്നും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല..ഇപ്പോഴെനിക്കതിനുള്ള ശക്തിയുണ്ടെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവും..‘ അയാൾ ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു.

ജെഫ്രി യാത്ര പറയാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ ഞാനതു വരെ ആരോടും ചോദിക്കാത്ത ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചു.
’ഞാനൊന്നു നിങ്ങളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചോട്ടെ?‘
ജെഫ്രി വിടർത്തിയ കൈകൾക്കുള്ളിലേക്ക് ഞാൻ കടന്നു ചെന്നു.

ഞാൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിലധികം നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നുറക്കെ വിളിച്ചു പറയാൻ തോന്നി.
വെളുത്ത ചിറകുകളുള്ളൊരു വലിയ പക്ഷിയായിരുന്നെങ്കിൽ നിന്നെ ഞാനെന്റെ ചിറകുകൾക്കടിയിൽ ചേർത്തു വെയ്ക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഞാൻ ഭീരുവും അശക്തനുമായി പോയി. നീയുണർത്തിയ ഓർമ്മകളെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ച് കളവ് പറയാൻ മാത്രമേ എനിക്കാവൂ. എന്നോട് പൊറുക്കുക..

കണ്ണുകളിറുക്കെയടച്ച് ഞാൻ ജെഫ്രിയോട് ചേർന്നു നിന്നു.

വീട്ടിൽ തിരിച്ചു വന്നു കയറുമ്പോൾ എനിക്ക് കാഴ്ച്ച നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.
ശബ്ദമില്ലാതെ കരഞ്ഞ് ഉള്ളം ഉടഞ്ഞു പോയിരുന്നു.
ഞാൻ ക്രിസ്റ്റിയുടെ മുഖം തിരഞ്ഞു..

ഓർമ്മകളുടെ ഭിത്തിയിൽ പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളിൽ ചിലത് ഒരിക്കലും മാഞ്ഞു പോവുകയില്ല. അവ മായ്ച്ചു കളയാനുള്ള സർവ്വശ്രമവും വൃഥാവിലാവുകയേയുള്ളൂ. മാഞ്ഞു പോകാത്ത ചിത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ക്രിസ്റ്റിയുടെ മുഖം ഞാനൊരിക്കൽ കൂടി കണ്ടു. നീണ്ടലസമായി കിടന്നിരുന്ന സ്വർണ്ണ മുടിയിഴകൾ..കൗതുകം നിറഞ്ഞ നീല കണ്ണുകൾ. അതായിരുന്നു ക്രിസ്റ്റിയെക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോളാദ്യം തെളിഞ്ഞു വരിക.

ഇരുപതിലധികം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ളൊരു ഡിസംബർ മാസം. കാടും നാടും തണുപ്പ് പുതച്ചുറങ്ങിയിരുന്ന സമയം. പോളച്ചൻ തന്നെയായിരുന്നു അന്നും കൂടെ. ഒരു വെളുപ്പാൻ കാലത്താണയാൾ പറഞ്ഞ വിദേശിയുമായി വന്നത്. ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പട്ടണങ്ങൾക്കും പരിഷ്ക്കാരങ്ങൾക്കും അകലെയായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു ഗ്രാമ പ്രദേശത്തെ കർഷക കുടുബത്തിലെ അംഗം. ആ വിദേശ വനിതയ്ക്ക് കാട് കാണണം, കാട്ടാറ്‌ കാണണം എന്നൊക്കെയാണ്‌ ആവശ്യങ്ങൾ.

പോളച്ചൻ പരിചയപ്പെടുത്തൽ കഴിഞ്ഞു, എന്നെ ഉത്തരവാദിത്വമേല്പ്പിച്ച് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ആഗതയോട് എന്തൊക്കെയാണിഷ്ടമെന്നു ഞാൻ തിരക്കി. ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ മുന്നിലുണ്ട്. പക്ഷെ മഴ വന്നും പോയും കബിളിപ്പിക്കുകയാണ്‌. അതു കൊണ്ട് തീരുമാനം എത്രയും നേരത്തെ അറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതിനനുസരിച്ച് വേണം യാത്രയുടെ വഴിയേതെന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ.

പക്ഷെ ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു അവൾ ചോദിച്ചത്.
അതൊരു പ്രത്യേക ആവശ്യമായിരുന്നു. അപൂർവ്വമായി മാത്രം കേൾക്കുന്ന ഒരാവശ്യം.
‘അധികമാരും പോകാത്ത, കാണാത്തൊരിടം. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് പോകാം’. ഉത്സാഹത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.

അവിടെ ഞാനെന്റെ തുറുപ്പ് ചീട്ട് തന്നെ എടുക്കേണ്ടിയിരുന്നു.
‘ചിത്രശലഭങ്ങളെ ഇഷ്ടമാണൊ?’
‘ആർക്കാണിഷ്ടമല്ലാത്തത്?’
‘എന്നാൽ..നൂറ്‌ കണക്കിനു ചിത്രശലഭങ്ങൾ പറന്നു കളിക്കുന്നൊരിടത്തേക്ക് പോകാൻ താത്പര്യമുണ്ടോ?’ ഞാൻ കുസൃതി ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

നീല കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. കൗതുകത്തിന്റെ തിരയിളക്കമവിടെ കണ്ടു.
ഞങ്ങൾ പോളച്ചനു യാത്ര പറഞ്ഞ് നടക്കാനാരംഭിച്ചു.

നടന്നു തുടങ്ങുമ്പോൾ എവിടെ നിന്നോ ഒരു പ്രാവ് വന്ന് നിലത്തിരുന്നു. ക്രിസ്റ്റി പ്രാവിന്റെ നേർക്ക് സാവധാനം നടന്നു ചെന്നു. എന്താണിവൾ ചെയ്യുന്നത് എന്ന് നോക്കി ഞാൻ നിന്നു.

ക്രിസ്റ്റി അടുത്ത് ചെന്ന് കൈ നിവർത്തി പിടിച്ചു. ചിരപരിചയം പോലെ ആ പ്രാവ് ഒരു പേടിയുമില്ലാതെ ക്രിസ്റ്റിയുടെ കൈയ്യിലേക്ക് നടന്നു കയറി!.

എത്രയോ വട്ടം ഞാനീ മുറ്റത്ത് വരുന്ന പ്രാവുകളുടെ അടുത്തേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്. എത്ര വട്ടം അരിമണികളും ഗോതമ്പു മണികളും ഇവറ്റകൾക്ക് മുന്നിൽ വിതറിയിട്ടുണ്ട്. അവയുടെ നനുത്ത തൂവലുകളിൽ തൊടാനൊരു കൗതുകം. അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷെ എന്തു ചെയ്യാനാണ്‌? ഒരടി മുന്നോട്ട് വെയ്ക്കുമ്പോഴേക്കും ഇവറ്റകൾ ആകാശത്തേക്കുയർന്നിട്ടുണ്ടാകും. എന്നാലിതാ മറ്റേതോ രാജ്യത്തിൽ നിന്നും വന്ന, ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്ത ഒരു സ്ത്രീയുടെ കൈയ്യിൽ സമാധാനത്തോടു കൂടി, സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടു കൂടി കയറി ഇരിക്കുന്നു. എനിക്കാശ്ചര്യവും, ചെറിയ നീരസവും തോന്നി.

‘അതിനെന്നെ ഇഷ്ടമാണ്‌!’ ക്രിസ്റ്റി എന്റെ നേരെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
ശരിയാവണമല്ലോ..ഇഷ്ടം മാത്രമല്ല, മുജ്ജന്മ ബന്ധവും ഉണ്ടാവും. എനിക്കങ്ങനെ പറയാൻ തോന്നിയതാണ്‌.

അതിനെ താലോലിച്ച ശേഷം കൈ മണ്ണിൽ വെച്ചപ്പോൾ പ്രാവ് ശാന്തമായി നടന്നു മണ്ണിലേക്കിറങ്ങി.

‘അപ്പോൾ..പോകാം?’
‘ഓ കെ’

നടന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.
‘എന്താ ക്യാമറ എടുക്കാൻ മറന്നോ?’
‘എനിക്ക് ക്യാമറയില്ല’
ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ക്യാമറ കൈവശമില്ലാത്ത ഒരു വിദേശിയെ കാണുന്നത്. അതൊരത്ഭുതമായിരുന്നു.
‘എന്താ ഒരു ക്യാമറ സംഘടിപ്പിക്കണോ?’
‘എന്തിനു?!’
എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. സഞ്ചരിക്കുന്ന ഇടങ്ങൾ, കാഴ്ച്ചകൾ എല്ലാം ഫോട്ടോ എടുക്കണ്ടേ? ഇതെന്തു വിദേശിയാണ്‌? ഇതെന്തു സഞ്ചാരിയാണ്‌?

എന്റെ ശബ്ദമില്ലാത്ത വിചാരങ്ങൾ കേട്ടെന്നവണ്ണം ക്രിസ്റ്റി പറഞ്ഞു,
‘എന്തിനാ ഒരു ക്യാമറ? രണ്ടു ക്യാമറകൾ ഉള്ളപ്പോൾ..’
‘ങെ..എവിടെ?’
‘ഇവിടെ തന്നെ!’ അതു പറഞ്ഞു ക്രിസ്റ്റി എന്റെ കണ്ണുകളെ തൊട്ടു കാണിച്ചു.
‘എന്താ ഇതിലും നല്ല ക്യാമറ ഉണ്ടോ കൈയ്യിൽ?’
ശരിക്കും എനിക്കുത്തരം മുട്ടി പോയി.

ക്രിസ്റ്റി തുടർന്നു,
‘ക്യാമറയുമായി നടന്നാൽ കാഴ്ച്ചകൾ കാണില്ല. ഫോട്ടോകൾ മാത്രമെ കാണൂ. എനിക്കെല്ലാമാസ്വദിക്കണം..അതിനു ക്യാമറ ഒരു തടസ്സമാണ്‌’.

അതു സമ്മതിക്കുന്നു. ആ ഉത്തരത്തിൽ ഞാൻ തൃപ്തനായി.
ശരികളിലെത്താൻ എന്താണ്‌ ഞാനെപ്പോഴും വൈകുന്നത്?.

ഞങ്ങൾ നടന്ന് കുറച്ചുള്ളിലായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തണുപ്പ് വർദ്ധിച്ചു വരുന്നതറിഞ്ഞു. തളർച്ച കാരണം വളരെ ശ്രമപ്പെട്ടാണ്‌ ഞാൻ ശ്വാസം എടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നത്. ക്രിസ്റ്റിയാണെങ്കിൽ കാടിന്റെ ശബ്ദങ്ങളും, നിവർന്നു നില്ക്കുന്ന മുളകളുരസുന്ന ശബ്ദങ്ങളും ശ്രദ്ധിച്ച് നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. അല്പം പോലും ക്ഷീണം ആ മുഖത്തില്ല.
ഞങ്ങൾ ലക്ഷ്യത്തോടടുത്തു. എനിക്കാശ്വാസമായി. ശ്വാസങ്ങൾക്ക് പകരം നീണ്ട നിശ്വാസങ്ങളായി.

ക്രിസ്റ്റി അലസമായി മുടിയിഴകൾ പിന്നിലേക്കൊതുക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു,
‘ഇനിയും ഒരു പാട് നടക്കാനുണ്ടോ?’

‘ഇല്ല. ഇനി ഒരു പത്തു ചുവടു കൂടി വെച്ചാൽ മതി. നമുക്കാ കാഴ്ച്ച കാണാം!’
ഞാൻ ക്രിസ്റ്റിയുടെ ആകാംക്ഷയ്ക്ക് ആക്കം കൂട്ടാനെന്ന വണ്ണം ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. അതു കേട്ടതും ക്രിസ്റ്റിയുടെ നടത്തതിനു വേഗത കൂടി. അവൾക്കൊപ്പമെത്താൻ ഞാൻ ശക്തി മുഴുവനെടുത്ത് നടന്നു.

‘നില്ക്കൂ..ഇനി എന്റെ പിന്നാലെ സാവധാനം വരൂ’. അതു പറഞ്ഞ് ഞാൻ മുന്നിലേക്ക് കയറി നടന്നു.

ഇരുണ്ട പച്ചനിറമുള്ള ഇലകൾ വകഞ്ഞു മാറ്റി ഞാനാ കാഴ്ച്ചയിലേക്ക് ക്രിസ്റ്റിയെ നയിച്ചു. അവിടെ ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിലായി തെളിഞ്ഞു വന്നത് ഒരു സ്വപ്നലോകമായിരുന്നു!. വൻ മരങ്ങളുടെ നടുവിലായി വിരിഞ്ഞുല്ലസിച്ചു നില്ക്കുന്ന പൂക്കളുടെ നടുവിലേക്കാണ്‌ കാഴ്ച്ച കയറി പോയത്!. വൃക്ഷങ്ങൾ കാവൽ നില്ക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗ സമമായ ഉദ്യാനമായിരുന്നു അവിടെ!. ബഹുവർണ്ണത്തിലുള്ള പൂക്കൾക്ക് ചുറ്റും പറന്നു കളിക്കുന്ന നൂറ്‌കണക്കിനു ചിത്രശലഭങ്ങൾ!. ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ, പച്ച, നീല, ഓറഞ്ച്..അവയുടെ തിളക്കമുള്ള ചിറകുകൾ വെയിലേറ്റ് മിന്നി തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ക്രിസ്റ്റി ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ സാവധാനം ചുവട് വെച്ചു. ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണ നിശ്ശബ്ദരായി.

ചില ശലഭങ്ങൾ ക്രിസ്റ്റിയുടെ ചുറ്റും പറന്നു കളിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷമവൾ വിടർന്ന കണ്ണുകളുള്ള അനക്കമറ്റൊരു ശില്പമായി. ശലഭച്ചിറകുകളുടെ ശബ്ദം ഞങ്ങളുടെ ചുറ്റും നിറഞ്ഞു. ചില കുഞ്ഞു ശലഭങ്ങൾ ക്രിസ്റ്റിയുടെ തലയിലും നെറ്റിയിലും വന്നിരുന്നിട്ട് പിന്നേയും പൂക്കളെ തേടി പോയി. ക്രിസ്റ്റി രണ്ടു കൈകളും നീട്ടി പിടിച്ചു. ശലഭങ്ങൾ വീണ്ടും ക്രിസ്റ്റിയുടെ അടുക്കലേക്ക് പറന്നു വന്നു. കൈത്തണ്ടയിൽ അവ നിരന്നിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ക്രിസ്റ്റിയുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത്.. കടൽ കര കവിഞ്ഞൊഴുകും പോലെയായിരുന്നത്..

മൂക്കിലും ചെവിയിലും വന്നിരുന്ന് ചില കുസൃതികൾ എന്നെ ഇക്കിളിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ മുഖം ചുളിച്ചും, പുരികമുയർത്തിയും അവയെ ഇളക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്റെ ചേഷ്ടകൾ കണ്ടു ക്രിസ്റ്റി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. തിരക്ക് പിടിച്ച് പൂക്കളിൽ നിന്നും പൂക്കളിലേക്കുള്ള സഞ്ചാരവും, തമ്മിൽ മുട്ടിയിരുന്ന് രഹസ്യങ്ങൾ കൈമാറുന്നവരേയും ഞങ്ങൾ നോക്കി നിന്നു. ചിലതിന്റെ ചിറകുകളിൽ കണ്ണുകൾക്ക് സാദൃശ്യം തോന്നുന്ന ചിത്രപ്പണികളുണ്ടയിരുന്നു. പറന്നു നടക്കുന്ന ആയിരം കണ്ണുകൾ ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നോ എന്നൊരു തോന്നലുണ്ടായി. ശരിക്കും കാഴ്ച്ചക്കാർ ആരാണ്‌? ആര്‌ ആരെയാണ്‌ നോക്കുന്നത്?.

അടക്കം പറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ക്രിസ്റ്റി എന്നോടിങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
‘മാലാഖ കുഞ്ഞുങ്ങൾ...’

എനിക്കുമപ്പോഴങ്ങനെ തോന്നി.
തിളങ്ങുന്ന ചിറകുകൾ വിടർത്തിയ മാലാഖക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ..വനദേവതയുടെ അരുമക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ..ഭാഗ്യങ്ങളിൽ ഭാഗ്യമാണിത്!
പൂക്കളിലിരുന്ന് ഒരെ പോലെ ചിറകുകൾ വിടർത്തുകയും അടയ്ക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന അവയെ നോക്കിയിരുന്ന് ഞങ്ങൾ മണിക്കൂറുകൾ ചിലവിട്ടു. അവിടം വിട്ടു പോകാൻ ക്രിസ്റ്റിക്ക് മനസ്സില്ലെന്നു തോന്നി. അവൾ ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുകയും, ശലഭച്ചിറകുകളുടെ കാന്തി ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

‘ചിത്രശലഭങ്ങൾക്ക് ക്രിസ്റ്റിയെ ഇഷ്ടമായല്ലൊ!’
ക്രിസ്റ്റി ആ പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല. ശ്രദ്ധ മുഴുവനും മാലാഖ കുഞ്ഞുങ്ങളിലല്ലെ?.

അല്പ നേരത്തിനു ശേഷം ഞാൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു,
‘ഇനിയും കാണാൻ സ്ഥലങ്ങളേറെയുണ്ട്..പോകണ്ടേ?’

എന്റെ നേർക്ക് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ, ‘നില്ക്ക്.. അല്പ്പ നേരം കൂടി’ എന്ന മട്ടിൽ കൈയ്യുയർത്തിയതേയുള്ളൂ അവൾ.

ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിന്നാൽ മറ്റു കാഴ്ച്ചകൾ എപ്പോൾ കാണാനാണ്‌? എപ്പോഴാണ്‌ തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തുക?. ഇരുട്ട് വന്നാൽ അല്ലെങ്കിൽ മഴ വന്നാൽ എല്ലാം കുഴഞ്ഞു മറിയും. എന്നാൽ ക്രിസ്റ്റിക്ക് സമയത്തേക്കുറിച്ച് ഒരു ബോധവുമില്ല. എങ്ങനെയുണ്ടാവാനാണ്‌? അവൾ സ്വപ്നലോകത്താണിപ്പോൾ. അവിടെ സമയമളക്കുന്ന യന്ത്രവുമില്ല, സമയമെന്ന കാലഗണിതവുമില്ല!.

പലവട്ടം ഓർമ്മപ്പെടുത്തിയതിനു ഫലം കണ്ടു. മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ക്രിസ്റ്റി തിരിച്ചിറങ്ങാൻ തയ്യാറായി.

‘കണ്ടോ, ഇവരെന്നെ പോകാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല!’
നടക്കുന്നതിനിടയിൽ വള്ളിയിൽ കാൽ കുരുങ്ങിയപ്പോൾ ക്രിസ്റ്റി പറഞ്ഞു.

‘അവരങ്ങനെ പറയും. പക്ഷെ നമുക്ക് പോയാലല്ലെ പറ്റൂ?!’

മണ്ണിനോട് പറ്റിച്ചേർന്ന് നില്ക്കുന്ന ചെറിയ വയലറ്റ് പൂക്കളുണ്ടായിരുന്നു വഴിയിൽ. ആരും ഒരിക്കലും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത കുഞ്ഞുപൂക്കൾ.
‘ഹാ!’ അതു പറഞ്ഞ് ക്രിസ്റ്റി മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു. അവയെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഇക്കിളിയിടും മട്ടിൽ തൊട്ട് കളിക്കാൻ തുടങ്ങി.
എന്റെ ചിന്ത മുഴുവൻ തിരിച്ചിറങ്ങാൻ വേണ്ടുന്ന സമയത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. ഞാൻ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി.

‘കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലുണ്ട്! അല്ലെ?’
ഞാൻ ആണെന്നോ അല്ലെന്നൊ പറയാനുള്ള മാനസിക അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല. ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ തലയാട്ടി.
ക്രിസ്റ്റി കുട്ടികളെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. സന്ദർശിച്ച രാജ്യങ്ങളിലെ കുഞ്ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം ഒരു മുഖമായിരുന്നെന്നും വലുതാകുമ്പോൾ എങ്ങനെയാ ഇത്ര വ്യസ്തരായി മാറുന്നെന്നും പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അവിശ്വസനീയത നിറഞ്ഞിരുന്നു.

വാച്ചിൽ ഞാൻ ചൂണ്ടു വിരൽ തൊട്ടു കാണിച്ചു.
ഞങ്ങൾ നടപ്പു തുടർന്നു. ഉയരങ്ങളിലേക്ക് തല നീട്ടി മത്സരിക്കുന്ന മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ.
ഇലയനക്കങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി നില്ക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്റ്റി പറഞ്ഞു,
‘വളർന്നു പൊങ്ങുന്ന മരങ്ങൾ മണ്ണിന്റെ രോമാഞ്ചമല്ലെങ്കിൽ എന്താണ്‌ ?’
‘ക്രിസ്റ്റി! ഇതു കവിതയാണല്ലൊ!. എന്താ എഴുതാറുണ്ടോ?’
‘ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രകൃതി എഴുതിയതിനപ്പുറം ഒന്നും എഴുതാനില്ല എന്ന് ബോദ്ധ്യം വന്നപ്പോൾ എഴുത്തു നിർത്തി. ഇപ്പോൾ യാത്ര മാത്രമെയുള്ളൂ...അതും..ഒരു വായന തന്നെ..അല്ലെ?’ പച്ചപ്പിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് ക്രിസ്റ്റി പറഞ്ഞു.

നടക്കുമ്പോൾ മരങ്ങളുടെ പരുക്കൻ പുറങ്ങളിലൂടെ കൈയ്യോടിച്ച് കൊണ്ട് ക്രിസ്റ്റി തുടർന്നു.
‘സ്വയം വെന്ത് കൊണ്ട് തണൽ തരുന്ന മരങ്ങളും ചിലത് പഠിപ്പിച്ചു തരുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ കണ്ണു തുറന്നു വെച്ചാലല്ലെ അതെല്ലാം കാണാൻ കഴിയൂ?. അല്ലെ?. ഇപ്പോഴെല്ലാർക്കും കാണേണ്ടതും കേൾക്കേണ്ടതും മറ്റെന്തൊക്കെയോ ആണ്‌..അല്ലെ?’
‘നിങ്ങൾ നല്ലവണ്ണം ഫിലോസഫി സംസാരിക്കുന്നു!’
‘ഹേയ്! ഇതൊന്നും ഫിലോസഫിയല്ല. എല്ലാം എല്ലാർക്കും അറിയാമായിരുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്‌. എന്തു കൊണ്ടോ ഇപ്പോഴിതൊക്കെ സംസാരിക്കാൻ ആർക്കും സമയമില്ലാതെ പോകുന്നു. അപൂർവ്വമായി കേൾക്കുന്ന സത്യങ്ങളെ ഫിലോസഫി എന്നു പറയാനല്ലെ എല്ലാർക്കും ഇഷ്ടം?’.
ക്രിസ്റ്റി മൃദുവായി ചിരിച്ചു.

‘മനുഷ്യ സ്വഭാവങ്ങളെല്ലാം പ്രകൃതിയുടെ സ്വഭാവങ്ങൾ തന്നെയാണ്‌. കടൽത്തീരത്തിരിക്കുമ്പോൾ, വൻവൃക്ഷങ്ങളുടെ അടുത്ത് നില്ക്കുമ്പോൾ തീരെ ചെറുതായി പോയതായി തോന്നാറില്ലെ?. വിനയത്തിന്റെ പാഠങ്ങൾ പഠിക്കാനെത്ര എളുപ്പമാണ്‌!’

ഞാൻ ക്രിസ്റ്റിയുടെ വാക്കുകൾ സശ്രദ്ധം കേട്ടു നടന്നു. ആദ്യമായാണ്‌ ഒരു സഞ്ചാരി ഇപ്രകാരം സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ കേൾക്കുന്നത്. ഈ വാക്കുകൾ മറ്റൊരു കാഴ്ചയുടെ ഫലമാണ്‌. കാഴ്ച്ചയിൽ നിന്നുമല്ലെ കാഴ്ച്ചപ്പാടുണ്ടായത്?. ഇത് വ്യത്യസ്തമാണ്‌. കേൾക്കാത്ത ശബ്ദമാണ്‌.

ആകാശമിരുളുന്നോ എന്ന് സംശയമായി.
‘ഒരു മഴ കൂടി പെയ്യാനുണ്ട്’.
ക്രിസ്റ്റിയും മുകളിലേക്ക് നോക്കിയിട്ട് എന്റെ അഭിപ്രായം ശരിവെച്ചു.

ലോകത്തിന്റെ പലഭാഗങ്ങളിൽ വൃക്ഷങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാനായി നടക്കുന്ന ശ്രമങ്ങളെ കുറിച്ച് അവൾ വാചാലയായി.
‘ഈ ഒരു പിടി മണ്ണിലെ പച്ചപ്പ് മാത്രം സൂക്ഷിച്ചത് കൊണ്ടൊന്നുമായില്ല..’

ഞാൻ എന്റെ മണ്ണിന്റെ കാവൽക്കാരുടെ നേർക്ക് നോക്കി. അഭിമാനപൂർവ്വം തലയുയർത്തി പിടിച്ച് നില്ക്കുകയാണവർ. ഇവർ അമരത്വം നേടിയ ആത്മ്മാക്കളല്ലെ?. ഇവർ തങ്ങളെ ആക്രമിക്കുന്നവരെ തിരിച്ചാക്രമിക്കുകയില്ല. ഇവരുടെ പോരാട്ടം നിശ്ശബ്ദമാണ്‌. ഇവർ വീഴുമ്പോൾ വീഴ്ത്തുന്നവനും വീഴും. അതാണിവരുടെ തന്ത്രം. ഇവർക്കു വേണ്ടി ഉത്തരം പറയുക ഇവരുടെ ശത്രു കൂടി കാൽ കുത്തി നില്ക്കുന്ന ഭൂമിയാണ്‌. ഭൂമിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഉത്തരമില്ലാതെ ഇവരുടെ ശത്രു വീണു പോകും..

മഴ പെയ്യുകയാണോ?. അല്ല..ഇതാരോ..
കരിയിലകളെ ഞെരിക്കുന്ന കാലടി ശബ്ദം കേട്ട് തിരിയുമ്പോഴേക്കും, ശക്തിയായ ഒരു അടി എന്റെ തലയ്ക്ക് കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വട്ടം കറങ്ങി താഴേക്ക് വീഴുന്നതിനിടയിൽ ആക്രമിച്ചത് ആരാണെന്നറിയാൻ ദുർബ്ബലമായൊരു ശ്രമം നടത്തി. അടുത്ത നിമിഷം കാഴ്ച്ച, നിറങ്ങൾ പടർന്നു പോയൊരു ജലച്ചായാചിത്രം പോലെയായി. ക്രിസ്റ്റിയുടെ നിലവിളി എന്നെ അവ്യക്തമായ ഒരു സ്വപ്നത്തിനു നടുവിലേക്കെടുത്തെറിഞ്ഞു.

തണുപ്പ് പടരുന്നതു പോലെ തോന്നി കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ. ദൂരെയെവിടെയോ നിന്നും പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിലെന്റെ പേർ കേട്ടു. മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം. കാടിന്റെ ഗന്ധം. പൊടുന്നനെ നിന്നിടം വല്ലാതെ കുലുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്റ്റിയുടെ കരിവാളിച്ച മുഖം കണ്ടു. ചുണ്ടുകൾ പൊട്ടി പിളർന്നിരിക്കുന്നു. വലതു കണ്ണിനു താഴെ ചുവന്നു തടിച്ച വിരൽപ്പാടുകൾ. അലങ്കോലമായ സ്വർണ്ണ മുടിയിൽ നെറ്റിയിലെ മുറിവിൽ നിന്നൊലിച്ചിറങ്ങിയ ചോര കട്ട പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഒരു വലിയ ശ്വാസമെടുത്തു. തണുത്ത ശ്വാസമുള്ളിൽ കിടന്നു പുളഞ്ഞു. എന്റെ ഇടതു കണ്ണിനരികിലൂടെ തണുപ്പൊഴുകുന്നതറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. വിരൽ തൊട്ടപ്പോൾ എന്തോ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു. വീണപ്പോൾ കല്ലിൽ തലയിടിച്ച് പൊട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും..

ക്രിസ്റ്റിയാണെന്നെ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ സഹായിച്ചത്. മരങ്ങളും ക്രിസ്റ്റിയും ഇപ്പോഴും ചുറ്റുമായി കറങ്ങുന്നു.

‘ക്രിസ്റ്റി..എന്താണിത്?...’ അവ്യക്തമായ കാഴ്ച്ചയ്ക്കിടയിലും ഞാൻ ചോദിച്ചു.
‘നിങ്ങൾക്ക് വല്ലതും പറ്റിയോ?..ഒരു പാട് രക്തം പോയിട്ടുണ്ടല്ലോ..’

ബോധത്തിന്റെ ബാക്കിയുള്ള ചരടുകളിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു,
‘ക്രിസ്റ്റി..ക്രിസ്റ്റിയെ ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടു പോകാം..പോലീസിനെ വിളിക്കാം..’

‘വേണ്ട..എന്തിനാണ്‌?..പിന്നെ അതിനു പിന്നാലെ..എനിക്കൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല..ആരാണെന്നെനിക്കറിയുകയുമില്ല..ഇനി അറിഞ്ഞാൽ തന്നെ എന്തിനാണ്‌..’

‘ഇല്ല ക്രിസ്റ്റി..അതു ശരിയല്ല..അയാളെ പിടികൂടണം..ശിക്ഷിക്കണം..അല്ലെങ്കിൽ അയാൾ വീണ്ടും ഇതു പോലെ ആരെയെങ്കിലും..’

‘വേണ്ട..നിങ്ങളേയും അതു ബാധിക്കും..നിങ്ങൾ കോടതിയിലും പൊലീസ് സ്റ്റേഷനിലും കയറേണ്ടി വരും..എനിക്ക് വേണ്ടി എന്തിനാണ്‌ നിങ്ങൾ കൂടി..’

പലവട്ടം നിർബന്ധിച്ചിട്ടും ക്രിസ്റ്റി എന്നെ അനുസരിക്കാതെ മടിച്ചു നിന്നു..

‘തത്ക്കാലം നിങ്ങൾ പോയി നല്ല വണ്ണം വിശ്രമിക്കൂ..നിങ്ങൾക്ക് ഒരു പാട് രക്തം നഷ്ടമായിട്ടുണ്ട്..’

അപ്പോൾ ക്രിസ്റ്റിയുടെ സ്ഥിതിയോ?. മരണത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു വന്നത് ഞാനല്ല..ക്രിസ്റ്റിയാണ്‌..എന്നിട്ടും എന്നോട് പോയി വിശ്രമിക്കാൻ പറയുന്നു.

ചുറ്റും ഇരുട്ട് വന്നു മൂടുന്നത് പോലെ തോന്നിയപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു,
‘നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം..നാളെ എന്റെ വീട്ടിൽ വരണം..എല്ലാം സമാധാനമായി ആലോചിക്കൂ..നമുക്ക് തീരുമാനിക്കാം പരാതി കൊടുക്കണമോ എന്ന്..‘

കൂജയിൽ നിറച്ചിരുന്ന വെള്ളം കുടിച്ച്, കട്ടിലിൽ ചെന്നു കിടന്നതും ഞാനുറങ്ങി പോയി.

പിറ്റേന്ന് ഞാൻ കതകിൽ മുട്ടു കേട്ടാണുണർന്നത്. തല തിരിക്കുമ്പോൾ കഴുത്തിനു ചെറിയ വേദന തോന്നി. ക്രിസ്റ്റി പുറത്ത് നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു. മുഖം പകുതിയും മറയ്ക്കും വിധമുള്ള ഒരു തൊപ്പി വെച്ചിരുന്നു. ചുണ്ടിന്റെ തടിപ്പ് കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മുഖത്തെ കരിവാളിപ്പ് പൗഡർ കൊണ്ട് മറച്ചിരിക്കുന്നു.
എന്റെ വേദനയ്ക്ക് കുറവുണ്ടോയെന്നന്വേഷിച്ചു. ഇന്നു തന്നെ ഇവിടം വിടുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞു. യാത്ര ചോദിക്കാൻ വന്നതാണ്‌.

ഞാൻ എന്റെ ക്ഷീണം വകവെയ്ക്കാതെ വീണ്ടും പോലീസിൽ പരാതി പറയുന്നതിനായി വാദിച്ചു. തലേന്ന് പറഞ്ഞ കാരണങ്ങൾ തന്നെ ക്രിസ്റ്റി അപ്പോഴും ആവർത്തിച്ചു.

’എന്റെ അനുഭവം നിങ്ങൾക്കും ഒരു ഷോക്കായിരിക്കും..എനിക്കറിയാമത്..മറക്കാൻ പറ്റാത്തത് മറയ്ക്കാനെങ്കിലും കഴിയണം. കണ്ടതും കേട്ടതുമെല്ലാം ചിന്തകൾ കൊണ്ട് മൂടാൻ ശ്രമിക്കൂ..വായിക്കുകയോ..എഴുതുകയോ. യാത്ര ചെയ്യുകയോ..ചിലപ്പോൾ..നിങ്ങളെയത് സഹായിച്ചേക്കാം..‘.

ഞാൻ വരണ്ട പോയ മുഖവുമായി നിന്നു.
പാതി മുറിഞ്ഞ ഒരു ചിരിയുമായി ക്രിസ്റ്റി തുടർന്നു,
’സ്നേഹത്തിനു പൂർണ്ണത കിട്ടുന്നത് വിശ്വാസം ചേരുമ്പോഴാണ്‌ എന്നായിരുന്നു ഞാനിത്രനാളും വിചാരിച്ചിരുന്നത്..വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. തെറ്റായിരുന്നു.. ക്ഷമ കൂടി ചേരുമ്പോഴാണത് പൂർണ്ണമാവുക. ഇതൊക്കെ എന്റെ മാത്രം വിശ്വാസങ്ങളാണ്‌..അത് തെറ്റാണെന്നു ബോധ്യം വരും വരെ ഞാനതുമായി നടക്കും. ചില തെറ്റുകളെങ്കിലും ഒരു നാൾ ശരിയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നതല്ലെ?. ചില ശരികളെങ്കിലും ഒരു നാൾ തെറ്റാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നതല്ലെ?.. ‘ വീങ്ങിയ ചുണ്ടുകൾ അനങ്ങുമ്പോൾ നോവിന്റെ മിന്നലുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ ആ മുഖത്ത് മിന്നിമറയുന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഇതെന്ത് സ്ത്രീയാണ്‌?! എന്റെ വിശ്വാസങ്ങൾക്കപ്പുറം നിന്നാണിവൾ സംസാരിക്കുന്നത്. കാതങ്ങൾക്കപ്പുറം..കടലുകൾക്കപ്പുറം..എന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ എത്തിപ്പെടാത്ത ദൂരങ്ങൾക്കപ്പുറം.

’ഇനി ഞാനൊരിക്കലും ഇവിടെ വരില്ല..നമ്മൾ തമ്മിലിനി കാണില്ല..നിങ്ങൾ ഒരു നല്ല മനുഷ്യനാണ്‌. എപ്പോഴുമങ്ങനെ ആവട്ടെ..ഒരു സഹായം ചെയ്യണം.. എന്നോടിത് ചെയ്തത് ആരാണെന്ന് എന്നെങ്കിലും അറിയുകയാണെങ്കിൽ..അയാളോട് പറയണം ഞാനയാളോട് ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന്..ഞാൻ പോവുകയാണ്‌..ബൈ..‘

ഒരു വൃക്ഷമായി മാറിയിരുന്നെങ്കിൽ..ഞാനിവിടെ, ഈ മണ്ണിൽ വേരുകളാഴ്ത്തി നിന്നേനെ..കാറ്റാഞ്ഞ് വീശുമ്പോൾ തല കുമ്പിട്ട് നിന്നേനെ..

വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു നിന്ന എന്റെ മുന്നിലൂടെ ക്രിസ്റ്റി നടന്നു പോയി. എന്റെ കാഴ്ച്ചയുടെ പരിധിയും കടന്ന്..ഓർമ്മകളുടെ ഇടനാഴികളിലൂടെ അകലേക്ക്. മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞു കിടന്നു, ക്രിസ്റ്റിയുടെ ചെരുപ്പടയാളങ്ങൾ. അടയാളങ്ങൾ ദൂരേക്ക് പോയി അപ്രത്യക്ഷമായി. ഒരു ചെറിയ കാറ്റ്, അല്ലെങ്കിൽ മഴ, അതുമല്ലേൽ മറ്റു പലരുടേയും കാല്പ്പാടുകൾ - ഈ അടയാളങ്ങൾ മാഞ്ഞു പോകും. എന്നാലെന്റെയുള്ളിൽ മറ്റൊരു മുദ്രണം പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു അപ്പൊഴേക്കും. അപമാനത്തിന്റെ പാദമുദ്രകൾ. ഞാനതിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. കഥ മുഴുവൻ നടന്ന് കാൽകഴച്ച് തളർന്നിരിക്കുന്ന കഥാപാത്രമായി ഞാൻ. കഥാപാത്രം കഥയിൽ നിന്നിറങ്ങി നടന്നു കഴിഞ്ഞാലും ബാക്കിയാവുന്ന ഒരു കഥയുണ്ട്. ആ കഥയ്ക്ക് വാക്കുകളുണ്ടാവില്ല, ശബ്ദങ്ങളുണ്ടാവില്ല, നൊമ്പരത്തിന്റെ ഒരു നേർത്ത ആവരണമണിഞ്ഞ ഒരു രൂപമായതുള്ളിൽ തങ്ങി നിൽക്കും.

ആ രാത്രി എനിക്ക് പനി പിടിച്ചു.
പൊള്ളുന്ന ശരീരവും പൊള്ളിക്കുന്ന ഓർമ്മകളുമായി ഞാൻ കിടന്നു. പുറത്ത് തകർത്താടുന്ന മഴയും നോക്കി, കമ്പിളിക്കുള്ളിൽ, കിടു കിടെ വിറച്ചു ഞാൻ ചുരുണ്ടു കൂടി. പോളച്ചനായിരുന്നു കൂട്ട്. കാട്ടിനുള്ളിൽ കാൽ വഴുതി വീണ്‌ തല പൊട്ടിയ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ,
‘പറഞ്ഞു കൂടായിരുന്നൊ ആ പെണ്ണുമ്പിള്ളയോട് അവിടെ പാമ്പുണ്ട് അങ്ങ​‍ാട്ടൊന്നും പോണ്ടെന്ന്..ഇതിപ്പോൾ ഈ സീസണിലെ പണിയോക്കെ പോയില്ലെ?’
ഞാൻ പോളച്ചനുണ്ടാക്കി തന്ന ചുക്കു കാപ്പി ഊതികുടിച്ച് വഴക്കെല്ലാം കേട്ടു മിണ്ടാതിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് പകലായപ്പോൾ എനിക്കല്പം ഉന്മേഷം തോന്നി. തലേന്ന് നല്ല ഉറക്കം കിട്ടിയിരുന്നു. ചാരായത്തിന്റെ മണമായിരുന്നു ആദ്യം മൂക്കിൽ കയറിയത്.
പരിചയമുള്ള കുഴഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടു.
‘അവള്‌ പോയോ?..നിന്റെ മദാമ്മ പെണ്ണ്‌?..നല്ല ഉരുപ്പടിയായിരുന്നു..നിനക്കൊന്നും പറ്റീലല്ലോ..’
എന്റെ നെറ്റിയിലെ പ്ലാസ്റ്റർ നോക്കി കൊണ്ട് കുഴഞ്ഞ ശബ്ദം വീണ്ടും.
‘കൊഴപ്പയില്ല..കൊറച്ച് ചോര പോയതല്ലെ ഉള്ളൂ..അതു കൊഴപ്പ ഇല്ല..’.

ശബ്ദവും ശബ്ദത്തിന്റെ ഉടമയും കുഴഞ്ഞു വീണതറിഞ്ഞു.

എന്നെ അടിച്ചിട്ട കൈകൾ ആരുടേതായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇയാളേയും സംരക്ഷിക്കാനാണ്‌ ഞാനീ നാട് മുഴുവൻ അലയുന്നത്..ചിലപ്പോൾ എനിക്കെന്റെ അമ്മയെ നഷ്ടമായതിനു പിന്നിലും ഇതേ കൈകളാവും..

ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് മുഴുക്കെയും ഉച്ചിയിലേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി. ആ തണുപ്പിലും ഞാൻ തീച്ചൂടേറ്റ് വിയർത്തു.

പോളച്ചന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങിയ കുറച്ച് കാശും ഉള്ളിലെ തീച്ചൂടുമായി ഞാനന്നു രാത്രി നാടു വിട്ടു.

ക്രിസ്റ്റിയുടെ വാക്കുകൾ ഞാൻ ഓർത്തെടുത്തു. ശാപമോക്ഷമായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ. ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുമായിരുന്നു, ആ നശിച്ച ഓർമ്മകളിൽ തട്ടിത്തടഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നെങ്കിൽ. പക്ഷെ രക്ഷപെടാനുള്ള വാതിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിട്ടാണവൾ മടങ്ങി പോയത്. ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത യാത്രകളായിരുന്നു. അപരിചിത മുഖങ്ങളിൽ ഞാൻ പരിചിത ഭാവങ്ങൾ കണ്ടു. തിരയാത്തത് എന്നെ തേടി വന്നു. ഞാനറിയാതെ ഞാൻ പലതും പഠിക്കുകയായിരുന്നു. ആരൊക്കെയൊ എന്നെ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അപരിചിതരുടെ ജീവിതങ്ങൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളായി..

എനിക്കു കരഗതമായത് കാലത്തിനു പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കും പോലൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ കണ്ണിൽ അതെങ്ങനെയാവുമെന്നു ഞാൻ സങ്കല്പ്പിച്ചു.
വീണു കിടന്ന, കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ കരിയിലകൾ പുതുജീവൻ വന്ന് കൊഴിഞ്ഞിടത്തേക്കുയർന്നു പോകും!. മുറിപ്പാടുകളിലവ ഒട്ടിപ്പിടിക്കും!. പതിയെ മങ്ങിയ പച്ച നിറം തെളിഞ്ഞു വരും. താമസിയാതെ കടുംപച്ച വർണ്ണമണിഞ്ഞ് സൂര്യവെളിച്ചം തേടി തല നീട്ടും. വെളുപ്പ് കറുപ്പാകും, കറുപ്പ് വെളുപ്പാകും..തളിരിലയായി ചുരുങ്ങി ചില്ലകൾക്കുള്ളിലേക്ക് തല വലിക്കും!. പിന്നെ പതിയെ.. മണ്ണിൽ ചെടിയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിലേക്ക് നൂണ്ടൂ നൂണ്ട്....
ഞാൻ പിന്നിലേക്ക് നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഉൾവിളിയുടെ ശബ്ദം അവഗണിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം മനസ്സ് ദുർബ്ബലമായപ്പോൾ ഞാൻ മുന്നോട്ട് നടക്കാനാരംഭിച്ചു. തിരികെ പഴയ ഗ്രാമത്തിലേക്ക്. അവിടെ എന്റെ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കാൻ ഒരാളെ കാലം ഒരുക്കി വെച്ചിരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞില്ല.

എന്റെ തിരിച്ചുവരവിൽ പോളച്ചൻ സന്തോഷിച്ചു. അയാളിൽ ജീവിതത്തിന്റെ ഉത്സാഹമെല്ലാമണഞ്ഞ് തുടങ്ങിയിരുന്നു ഞാൻ വരുമ്പോൾ. വന്ന ദിവസം രാത്രി മുഴുവൻ വർഷങ്ങളുടെ കഥ എന്നെ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു. പഠിച്ച പാഠങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പോളച്ചന്റെ വാക്കുകളും ഞാൻ ചേർത്തു വെച്ചു. അഴിച്ചു വെച്ച വേഷം വീണ്ടും ധരിക്കാൻ ഒരു നിമിത്തമായി പോളച്ചൻ മുന്നിൽ നിന്നു. മറന്നു പോയ കഥകളോർമ്മിപ്പിക്കാൻ മറ്റൊരു നിമിത്തമായി ജെഫ്രിയും.

ജെഫ്രി തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പഴയ കാലടികളെ കുറിച്ചോർത്തിരുന്നു..
ക്രിസ്റ്റിയുടെ ചെരുപ്പടയാളങ്ങൾ..
ആത്മാവിൽ പതിഞ്ഞ അപമാനത്തിന്റെ പാദമുദ്രകൾ..

ക്രിസ്റ്റി എന്തിനാണതു ചെയ്തത്?. വേണമെങ്കിൽ..
ഇല്ല, ക്രിസ്റ്റിക്ക് ഇങ്ങനെയെ ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ..
സംഹരിക്കാനുള്ള മനസ്സ് ക്രിസ്റ്റിക്ക് ഇല്ലായിരുന്നല്ലൊ..
ജെഫ്രിയെ സ്നേഹം കൊണ്ട് മൂടുകയാവും ചെയ്തിരിക്കുക.
സ്നേഹത്തിനു നടുവിലാവും ജെഫ്രി വളർന്നിട്ടുണ്ടാവുക..

ഞാൻ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.

പുറത്ത് മഴ പെരുമ്പറ കൊട്ടാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നതറിഞ്ഞു. കാറ്റ് വന്ന് മഴയെ കോരിയെടുത്ത് ജനലിലേക്ക് വീശിയടിച്ചു. ഇരുട്ടിൽ, കട്ടിലിൽ അനക്കമില്ലാതെ കിടന്ന രൂപത്തിനു നേർക്ക് നോക്കാൻ കൂടി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.

പാവം ജെഫ്രി. അവൻ തേടി വന്ന സത്യമറിയാതെ തന്നെ മടങ്ങി പോകട്ടെ. അതവൻ ആരുമറിയാതെ ചെയ്ത ഏതോ പുണ്യത്തിന്റെ ഫലം. അവനോട് നുണ പറഞ്ഞുവെന്ന പാപബോധം അല്പം പോലുമെന്നെയലട്ടുകയില്ല. ഞാനെന്തിനു സത്യം പറയണം?. മുന്നിൽ കിടക്കുന്ന പകുതി മരിച്ച ശരീരത്തിനെ കുറിച്ചെന്തിനു പറയണം?. മധുരമയാളുടെ ഒരു കാൽ തിന്നു കളഞ്ഞു എന്നു പറയണോ?.  ഞാനാണയാളുടെ മറ്റൊരു പാപത്തിന്റെ ഫലം എന്നെങ്ങനെ പറയും?. നിന്നെ ഞാൻ സഹോദരനെന്നു വിളിച്ച് വേദനിപ്പിക്കുകയില്ല. പക്ഷെ ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ വേദന ഞാൻ ചുമക്കും. എന്റെ അവസാനശ്വാസം വരേക്കും. ഈ മൃഗത്തിനെ കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയാതിരിക്കുക. ആ അറിവ് നിനക്കവകാശപ്പെട്ടതല്ല. പക്ഷെ നിന്നെ കുറിച്ച് ഞാനയാളോട് പറയും. അയാളുടെ പാപഫലം അയാളെ തേടി വന്നിരുന്നു എന്നു പറയും.

മഴ ശക്തി കാട്ടി തുടങ്ങി.
ആത്മാവിനുള്ളിലേക്ക് ഭാരമുള്ളൊരു കല്ലെറിഞ്ഞത് പോലെ. ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ട്. ശബ്ദമില്ലാത്ത ശാപവചനങ്ങൾ ഉള്ളിൽ തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. ഇതവസാനത്തെ മഴയാണ്‌. ഇനി നിങ്ങൾക്കായി ഒരു മഴയും പെയ്യില്ല. എന്റെ ശാപ മഴയിൽ നിങ്ങൾ ഒഴുകി പോകും. നരകത്തിന്റെ വാതിലിലൂടെ നിങ്ങളൊഴുകി പോകും.. മരണം നിങ്ങളുടെ പാപത്തിനു പകരം വെയ്ക്കാൻ പാകമാവില്ല. തണുത്ത തടിക്കട്ടിലിൽ കിടന്ന്, എന്റെ ശാപവചനങ്ങൾ കേട്ട് മരിക്കുക - അതാണ്‌ നിങ്ങളുടെ വിധി.

ഞാൻ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി മഴയുടെ പെരുമ്പറ ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ നടന്നു. മഴ എന്നെ തണുപ്പിക്കാൻ ആവുംവിധം പെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

പുറത്ത് മഴ പെരുമ്പറ കൊട്ടാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നതറിഞ്ഞു. കാറ്റ് വന്ന് മഴയെ കോരിയെടുത്ത് ജനലിലേക്ക് വീശിയടിച്ചു. ഇരുട്ടിൽ, കട്ടിലിൽ അനക്കമില്ലാതെ കിടന്ന രൂപത്തിനു നേർക്ക് നോക്കാൻ കൂടി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.

ജെഫ്രി. അവൻ തേടി വന്ന സത്യമറിയാതെ മടങ്ങി പോകട്ടെ. അതവൻ ആരുമറിയാതെ ചെയ്ത ഏതോ പുണ്യത്തിന്റെ ഫലം. അവനോട് നുണ പറഞ്ഞുവെന്ന പാപബോധം അല്പം പോലുമെന്നെയലട്ടുകയില്ല. ഞാനെന്തിനു സത്യം പറയണം?. മുന്നിൽ കിടക്കുന്ന പകുതി മരിച്ച ശരീരത്തിനെ കുറിച്ചെന്തിനു പറയണം?. മധുരമയാളുടെ ഒരു കാൽ തിന്നു കളഞ്ഞു എന്നു പറയണോ?. അയാളെ സംരക്ഷിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ദൗർഭാഗ്യവാൻ ഈ ഞാൻ തന്നെയാണെന്ന സത്യം പറയണോ?. ഞാനാണയാളുടെ മറ്റൊരു പാപത്തിന്റെ ഫലം എന്നെങ്ങനെ പറയും?. നിന്നെ ഞാൻ സഹോദരനെന്നു വിളിച്ച് വേദനിപ്പിക്കുകയില്ല. പക്ഷെ ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ വേദന ഞാൻ ചുമക്കും. എന്റെ അവസാനശ്വാസം വരേക്കും. ഈ മൃഗത്തിനെ കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയാതിരിക്കുക. ആ അറിവ് നിനക്കവകാശപ്പെട്ടതല്ല. പക്ഷെ നിന്നെ കുറിച്ച് ഞാനയാളോട് പറയും. അയാളുടെ പാപഫലം അയാളെ തേടി വന്നിരുന്നു എന്നു പറയും.

മഴ ശക്തി കാട്ടി തുടങ്ങി.
ആത്മാവിനുള്ളിലേക്ക് ഭാരമുള്ളൊരു കല്ലെറിഞ്ഞത് പോലെ തോന്നി. ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ട്. ശബ്ദമില്ലാത്ത ശാപവചനങ്ങൾ ഉള്ളിൽ തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. ഇതവസാനത്തെ മഴയാണ്‌. ഇനി നിങ്ങൾക്കായി ഒരു മഴയും പെയ്യില്ല. എന്റെ ശാപ മഴയിൽ നിങ്ങൾ ഒഴുകി പോകും. നരകത്തിന്റെ വാതിലിലൂടെ നിങ്ങളൊഴുകി പോകും.. മരണം നിങ്ങളുടെ പാപത്തിനു പകരം വെയ്ക്കാൻ പാകമാവില്ല. തണുത്ത തടിക്കട്ടിലിൽ കിടന്ന്, എന്റെ ശാപവചനങ്ങൾ കേട്ട് മരിക്കുക - അതാണ്‌ നിങ്ങളുടെ വിധി.

ഞാൻ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി മഴയുടെ പെരുമ്പറ ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ നടന്നു. എന്റെ ചിന്തകളുടെ ശബ്ദം മഴയുടെ ശബ്ദത്തേക്കാളുച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

Post a Comment

Saturday, 7 June 2014

അവർക്കായി മാത്രം

ഉരുണ്ട് പോകുന്ന ചക്രമൊരിക്കൽ വീണു,
ഇനി ഉരുളാൻ മനസ്സില്ലെന്നു പറഞ്ഞ്‌.
ഉദിക്കാൻ വയ്യെന്നു സൂര്യനും.
വിടരാൻ വയ്യെന്നു പുഷ്പവും.

ചിലർ മാത്രം കാത്തിരുന്നു.
ഉരുളുന്ന ചക്രത്തിനു പിന്നിൽ ഓടാൻ..
ഉദിക്കുന്ന സൂര്യന്റെ നേർക്ക് നോക്കാൻ..
വിടരും പുഷ്പത്തിൻ ഗന്ധമറിയാൻ..
ചില കുരുന്നുകൾ..
അവർ മാത്രം കാത്തിരുന്നു..

അവർക്കായി മാത്രം ചക്രമെഴുന്നെറ്റുരുളുന്നു..
സൂര്യനുദിക്കുന്നു..
പൂക്കൾ വിടരുന്നു..
അവർക്കായി മാത്രം..

Post a Comment

മണ്ണ്‌

ഇലയ്ക്ക് പൂവായി ജനിക്കണം..
പൂവിനു കായായും.
കായ്ക്ക് മരമായും.
മരത്തിനു മണ്ണിൽ വേരായൊളിക്കണം.
വേരിനു മണ്ണിനു പുറത്തു വരണം..
ഒരിലയായി മാനം കാണാൻ..
ഇലയ്ക്ക് പൂവായി ജനിക്കണം..

മണ്ണ്‌ മാത്രം മോഹമില്ലാതെ..
വെറും മണ്ണായി മാത്രം..
വെറും മണ്ണ്‌..

Post a Comment

കരയാൻ കഴിയാത്തവർക്കായി

ഇന്നലെ ഞാൻ കരഞ്ഞിരുന്നു,
പകൽ മാത്രമല്ല, രാത്രിയിലും.
വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ,
കരഞ്ഞതെന്തെന്നു മറന്നു പോയി ഞാൻ.
എനിക്കോർക്കാൻ കഴിയുന്നത്,
കണ്ണാടിയിലെന്റെ പ്രതിച്ഛായയാണ്‌.
കരയുന്നതു കാണാൻ ഞാൻ കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നിരുന്നു.
ഉരുണ്ടിറങ്ങുന്ന, തിളക്കമുള്ള കണ്ണീർക്കണങ്ങളെ ഞാനോർത്തു.
താളത്തിലുള്ള എന്റെ കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദം.
ഒന്നു കൂടി ഓർക്കുന്നു,
കണ്ണീർ കവിളിലൂടൊഴുകി,
ചുണ്ടുകളുടെ വശത്ത് വന്നൊരു നിമിഷം നിന്നു.
എന്റെ നാവിനുപ്പുരസം പകരാൻ വേണ്ടി മാത്രം..
ഇപ്പോൾ ഞാൻ കരയുന്നില്ല.
പക്ഷെ ഇപ്പോഴുമാ ഉപ്പുരസമെന്റെ നാവിൻത്തുമ്പിലുണ്ട്.
ഇന്നെനിക്കു കരയണമെന്നുണ്ട്..
കരയാൻ കഴിയുന്നിലെനിക്ക്..
കരയാൻ കഴിയാത്തതോർത്ത് ഞാനിന്നു കരയട്ടെ..
നിശ്ശബ്ദമായി..
ഉപ്പുരസമില്ലാത്ത കണ്ണീരില്ലാതെ..
ഞാനിന്നു കരയട്ടെ,
കരയാൻ കഴിയാത്തവർക്കായി..


Post a Comment