Friday, 9 November 2018

ഉടുപ്പ്


വൃദ്ധൻ ചിത്രമുള്ള ഷർട്ട് തിരക്കുകയായിരുന്നു. വൃദ്ധന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ചിരി വന്നെങ്കിലും കസ്റ്റമറല്ലെ എന്ന വിട്ടുവീഴ്ച്ചയിൽ കടയിൽ നിന്നയാൾ ‘ആ പടമുള്ളത് ഇല്ല’ എന്നറിയിച്ചു.
മടങ്ങാൻ ഭാവിക്കുമ്പോൾ കടക്കാരൻ ഒന്നു കൂടി ചൂണ്ടയെറിഞ്ഞു.
‘ചെ യുടെ പടം മതിയോ?. അതിനല്ലെ ഡിമാന്റ്’
‘എന്ത് ചെ?’
‘ചെ..ചെഗ്വരെ..അറിയില്ലെ?’
തിരിഞ്ഞു നിന്ന് വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു,
‘അതു പണ്ടല്ലെ?..ആ പ്രായം കഴിഞ്ഞു..’
മറുപടിക്ക് കാത്ത് നില്ക്കാതെ അയാൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.


Post a Comment

Wednesday, 17 October 2018

ഹാഷ്ടാഗ് ഇല്ലാതെ..


പതിവുപോലെ, തളർന്നും കിതച്ചും ഇടയ്ക്ക് ധൃതിപ്പെട്ട് പാഞ്ഞുമാണ്‌ ആ ഉരുക്കുയന്ത്രം ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിച്ചേർന്നത്. ഞാനടക്കമുള്ള യാത്രക്കാർ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്കിറങ്ങുന്ന നേരം ആ യന്ത്രം കിതപ്പാറ്റിയിട്ടുണ്ടാവും. പീരിയഡ്സ് ആയതുകൊണ്ടാവും ഏ സി കമ്പാർട്ട്മെന്റായിരുന്നിട്ടു കൂടി കുറച്ചുഷ്ണം തോന്നിയിരുന്നു, ഉള്ളിലൊരു അടുപ്പെരിയും പോലെ. മുറിഞ്ഞു വീഴുന്ന നിദ്രയുടെ പല കഷ്ണങ്ങളൊക്കെയും കൂട്ടിവെച്ചിട്ടും ഉറക്കം തൃപ്തിയായില്ല. പ്രതീക്ഷിക്കണം, നീണ്ടു വരുന്ന കൈകളെ. ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും, എവിടെ വെച്ചും എപ്പോഴും. ആ ജാഗ്രത ഒരു മൂന്നാം കണ്ണാണ്‌. ഒരിക്കലുമടയാതെ, ഇമ ചിമ്മാതെയിരിക്കുന്ന മൂന്നാം കണ്ണ്‌.

വീട്ടിലേക്കുള്ള കുലുങ്ങിയും കുടുങ്ങിയുമുള്ള ഓട്ടോറിക്ഷ യാത്രയിൽ ഞാൻ ആവി പറക്കുന്ന അരിപ്പുട്ടും, മുട്ടക്കറിയും കൊതിയോടെ സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. തീ പിടിച്ചപോലുള്ള വിശപ്പ്. വീട്ടിലെത്തിയയുടൻ തന്നെ സെലിനു വാട്ട്സപ്പ് ചെയ്തു, 'Reached home safely'. അതൊരു പതിവ്. അമ്മ എന്നെ കണ്ട് പതിവു പോലെ ‘നീ വീണ്ടും ക്ഷീണിച്ചു പോയി’ എന്നു പറഞ്ഞു. ആ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചതു തന്നെ. ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുമില്ല, വണ്ണം വെച്ചിട്ടുമില്ല..ബാംഗ്ലൂർ സിറ്റിയിൽ യാതൊരു കണ്ട്രോളുമില്ലാതെ കണ്ണിൽ കാണുന്ന ജങ്ക്‍ഫുഡ്ഡൊക്കെ കഴിച്ചിട്ടുമെനിക്ക് വെയ്റ്റ് കൂടുന്നേയില്ല. ഞാൻ കഴിക്കുന്നതൊക്കെയും ശരീരം മാത്രമല്ല, മനസ്സും ദഹിപ്പിക്കുന്നുണ്ടാവും. ചെന്നയുടൻ തന്നെ കയറി ചൂടുവെള്ളത്തിലൊരു കുളി പാസാക്കി. അതുകഴിഞ്ഞു പാതിയുണങ്ങിയ തലമുടി വിടർത്തിയിട്ട് നേരെ ഡൈനിംഗ്റൂമിലേക്ക് പോയി. എന്നേയും കാത്ത് പാത്രത്തിലിരിക്കുന്ന ആവി പറക്കുന്ന പുട്ട് ഞാൻ വാട്സ്സപ്പിലാക്കി അപ്പോൾ തന്നെ സെലിനു അയച്ചു വിട്ടു. കണ്ടു കൊതിക്കട്ടെ!. എന്നെ പോലെ ഒരു ഫുഡ്ഡി ആണ്‌ അവളും. രുചിയും മണവും കൊതിച്ച് ഒന്നിച്ച് എവിടെയൊക്കെ എത്രവട്ടം പോയിരിക്കുന്നു!.
ഞാൻ പുട്ട് പൊടിക്കുമ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി,
‘മാമനും അമ്മായിക്കും നിന്നെയെന്തിഷ്ടാ. ചെറുപ്പത്തില്‌ നീയെത്ര തവണയാ മാമന്റെ വീട്ടിൽ പോയി നിന്നിട്ടുള്ളത്. അമ്മായിയാണേൽ ഇപ്പൊ ആകെ തളർന്നിരിക്കുവാ.. കണ്ടാൽ സഹിക്കില്ല മോളെ.. നീ പറ്റുവാണേൽ ഒന്നതു വരെ പോയിട്ടു വാ. അമ്മായിക്കൊരു വലിയ ആശ്വാസമാകും’
രണ്ടാഴ്ച്ച മുൻപ് അമ്മ ഫോണിൽ പറഞ്ഞതിന്റെ ബാക്കിയാണത്. അതൊരു ബുധനാഴ്ച്ചയായിരുന്നു എന്നാണോർമ്മ. അന്നു കമ്പനിയിൽ നിന്നും വന്ന് പതിവു പോലെ വെറുതെ ടിവിയും കണ്ടു ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ അമ്മേടെ ഫോൺ വന്നത്. മാമനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആക്കിയെന്ന്. പെട്ടെന്നു തളർന്നു വീഴുവായിരുന്നെന്ന്. പിന്നീട് വന്ന ഫോൺകോളുകളിൽ ഓരോ ദിവസവും സ്ഥിതി വഷളായിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ അമ്മ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ മാമൻ മുഴുവൻ സമയം കിടപ്പു തന്നെ.
‘അമ്മെ ചായയുണ്ടോ?’
കറി കോരിയൊഴിച്ച് പുട്ട് നനയ്ക്കുമ്പോൾ അമ്മ പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ടെങ്കിലും ഞാനശ്രദ്ധ നടിച്ചു. എന്തിനവിടെ പോണം?. എന്തിനു മാമനെ കാണണം?. ഇതൊരു യോഗമാണ്‌. ശിക്ഷയാണ്‌. ചില കാര്യങ്ങൾക്കു കാലം മറുപടി തരാൻ താമസിക്കും പക്ഷെ മറുപടിയുറപ്പാണ്‌. വൈകിയാണെങ്കിലും അവസാനം ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ചേരുന്ന തീവണ്ടി പോലെ.

ഞാനെന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. പതിവു പോലെ അമ്മ, ഞാൻ വരുന്നത് പ്രമാണിച്ച് തലേന്നു തന്നെയെല്ലാം വൃത്തിയാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ക്ഷീണം എന്നെ കിടക്കയിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു. വിരലുകളെ കുറിച്ച് ഓർത്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്തു കൊണ്ടാണ്‌ വാശിയോടെ, മറക്കണമെന്നു വിചാരിക്കുന്നത് വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് നുഴഞ്ഞുകയറി വരുന്നത്?. ഓർമ്മയിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്നത്?. വേണം ഓർമ്മകൾ മായ്ച്ച് കളയാനുള്ള യന്ത്രം. കണ്ടുപിടിക്കും, എന്നെങ്കിലും..ആരെങ്കിലും. അതിനു ശേഷം ലോകമൊരിക്കലും മുൻപത്തേതു പോലെയാവില്ല.

എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഉച്ചവെയിൽ കത്തിക്കയറുകയായിരുന്നു. കണ്ണ്‌ തുറക്കുമ്പോൾ, മേശയ്ക്കടിയിൽ ചുവരിനോട് ചേർത്തുവെച്ച ഒരു വലിയ പ്ലാസ്റ്റിൿകവറിൽ കാഴ്ച്ച ചെന്നു തറച്ചു നിന്നു. തുണയില്ലാതെ, വർഷങ്ങളായി അതവിടെ നിശ്ചലമിരിക്കുന്നു. അതിൽ മുഴുക്കെയുമെന്റെ ഡയറികളാണ്‌. ആരോടും പറയാൻ കഴിയാത്തത് സ്വയം പറയാം. സ്വന്തം മനസ്സിനോട് കൂടിയും പറയാനാകാത്തത് അക്ഷരങ്ങളിലൊളിപ്പിക്കാം. അതുമുഴുക്കെയും ഞാനാരോടും പറയാത്ത, പറയാൻ കഴിയാതെ പോയ കാര്യങ്ങളാണ്‌. ആ എഴുത്തുകൾക്കും ശ്വാസംമുട്ടുന്നുണ്ടാകും..എന്നെ പോലെ. ഞാനെഴുന്നേറ്റു ചെന്നു കവർ വലിച്ചു പുറത്തേക്കെടുത്തു. ഉള്ളിലേക്ക് നീക്കിവെച്ചതു കൊണ്ടാവും അമ്മ അതെടുത്ത് തുടച്ചു വെയ്ക്കാത്തത്. കവറിനു പൊടിയുടെയും മാറാലകളുടെയും ആവരണം കണ്ടു. വിരലുകളുടെ അഗ്രം കൊണ്ട് കവർ തുറന്നു നോക്കി. അടുക്കിനു ഏഴോ എട്ടോ ഡയറികൾ. എഴുതിയെഴുതി എന്റെ ചിന്തകൾക്കൊപ്പം വിരലുകളും തളർന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ എഴുത്ത് നിർത്തിയത്. ബ്രൗൺ നിറമുള്ള ഒരു ഡയറി ഞാൻ ശ്രദ്ധയോടെ പുറത്തേക്കെടുത്തു. പൊടിയിളകിയതു കൊണ്ടാവും ഞാൻ ശക്തിയായി തുമ്മിപ്പോയി. ഡയറി മലർന്നടിച്ചു വീണു. ഇരുവശത്തേക്കും പേജുകൾ വിടർത്തി വിധേയത്വത്തോടു കൂടി മുന്നിൽ കിടക്കുന്ന ഡയറിയിലേക്ക് ഞാൻ മൂക്ക് പൊത്തിക്കൊണ്ട് മുഖമടുപ്പിച്ചു. എന്റെ പഴയ കൈയ്യക്ഷരം!. ഞാനെത്രയോ മാറിയിരിക്കുന്നു ഇപ്പോൾ. എന്റെ കൈയ്യക്ഷരം കൂടി മാറിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് വിദൂരപരിചയമുള്ള എഴുത്തുകളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു. ഒരു താളിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരിക്കുന്നു.

ഫെബ്രുവരി 23.
ഇന്നും കുറെ കരഞ്ഞു. എന്തിനാണ്‌ ഞാനിങ്ങനെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്?. ‘നീയെന്താ കുളിക്കാനിത്ര നേരമെടുക്കുന്നത്?. ഒരുപാട് നേരം വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് കുളിച്ച് നീർവീഴ്ച്ച വരുത്തരുത്’. എനിക്ക് അമ്മയോട് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, എത്ര സോപ്പ് തേച്ചിട്ടും എത്ര മഗ് വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ചിട്ടും അഴുക്ക് പോണില്ലെന്ന്. എത്ര കുളിച്ചിട്ടും അഴുക്ക് പറ്റിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുന്നു. എത്ര തവണ കഴുകിയ ഡ്രെസ്സിട്ടിട്ടും എനിക്ക് ചൊറിയുന്നു. എന്താണങ്ങനെ?. സോപ്പ് എത്ര തവണ പതപ്പിച്ച് തേച്ചിട്ടും മേത്ത് എതോ മണമുള്ളത് പോലെ. എല്ലാം ഇനി എന്റെ തോന്നലാണോ?. അമ്മ പറയുന്നത് നല്ല മണമുള്ള സോപ്പാണെന്നാണ്‌. കൈയ്യിലെടുക്കുമ്പോ, മണത്തു നോക്കുമ്പോ നല്ല മണമുണ്ട്. കുളിച്ച് കഴിയുമ്പോ അമ്മേടെ അടുത്ത് ചെല്ലുമ്പോ എന്തു നല്ല മണമാണ്‌. പക്ഷെ എനിക്ക് എന്റെ കൈ മണത്തു നോക്കുമ്പോൾ സോപ്പിന്റെ ഒരു മണവും അറിയാനാവുന്നില്ല.
ഇന്നലേം സ്വപ്നം കണ്ടു. അതേ സ്വപ്നം തന്നെ. അവരെന്തിനാ എന്നെ പിടിക്കാൻ വരുന്നത്?. ഞാൻ ഓടിയോടി തളർന്നു പോവുന്നു. ഓരോന്നും ആലോചിച്ച് ആലോചിച്ച് എനിക്ക് വല്ല മാനസിക അസുഖോം വരുമോ?. അച്ഛനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കിതൊന്നും ചിലപ്പോ വരില്ലായിരുന്നു. ഇന്നലേം സീന ചോദിച്ചു എന്തിനാ ഇങ്ങനെ എപ്പഴും മൂഡൗട്ട് ആയി ഇരിക്കുന്നതെന്ന്. അവള്‌ പറയുന്നത് അവള്‌ പഠിച്ചാലും ഇല്ലേലും ഒരു കൊഴപ്പോം ഇല്ലെന്നാ. കെട്ടിച്ചു വിടാനാ പ്ലാനെന്ന്. എന്തിനാണ്‌ കല്യാണം കഴിക്കുന്നത്?. എനിക്ക് പേടിയാണ്‌.


ഞാൻ വായന നിർത്തി. ഡയറി അടച്ചു വെച്ചു. ഞാൻ മാറിയിട്ടില്ല. എന്റെ കൈയക്ഷരം മാത്രമേ മാറിയിട്ടുള്ളൂ. എനിക്ക് പേടിയാണ്‌, എല്ലാരേം..ഇപ്പോഴും.
‘ഠപ്പ്‌!!’
എന്തോ വന്നു തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ജനാലയിൽ നിന്നാണ്‌. ചിലപ്പോൾ ചെറിയ പക്ഷികൾ ചില്ലുജനാലയിൽ വന്നിടിച്ചു വീഴാറുണ്ട്. ഞാനെഴുന്നേറ്റ് വീടിനു പുറത്ത് പോയി. എന്റെ മുറിയുടെ ജനാലയുടെ താഴെ ആ പക്ഷിയെ കണ്ണു കൊണ്ട് പരതി. അവിടെ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എവിടെ പോയി അത്?. ചിലപ്പോൾ ബോധം തെളിഞ്ഞ് ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് പറന്നുപോയിട്ടുണ്ടാവും..അതോ വല്ല പൂച്ചയും..ചിലപ്പോളങ്ങനെ ഒരു പക്ഷി വന്ന് ജനലിൽ ഇടിച്ചിട്ടേയുണ്ടാവില്ല?. വെറുതെ തോന്നിയതാവുമോ?. ഞാൻ തിരികെ വീട്ടിനകത്തേക്ക് നടന്നു.

ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സെലിന്റെ വാട്ട്സപ്പ് മെസേജ് വന്നു. ഇമേജാണ്‌. ‘ദം ബിരിയാണി’ എന്ന ക്യാപ്ഷനും. ഞാൻ അവളെ കുറിച്ചോർത്തു. അവൾ പറയുന്നത് ലൈനടിക്കുന്നത് നല്ല രസമാണെന്നാണ്‌. അവൾക്കിപ്പൊ തന്നെ മൂന്നെണ്ണമുണ്ട്. മുൻപ് അഞ്ചെണ്ണമുണ്ടായിരുന്നെന്ന്. ഒരുത്തൻ അവളെ കളഞ്ഞിട്ടു പോയി. ഒരുത്തനെ അവളും. ഒക്കെ ടൈം പാസ്. അഫയർ-ഡേറ്റിംഗ്-ബ്രേക്കപ്പ്. അതാണ്‌ സൈക്കിൾ എന്നാണവൾ പറയുന്നത്.
‘നിനക്കെത്ര ലൈനാ?’ ഒരിക്കൽ പച്ചയ്ക്ക് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ തലയാട്ടിയതേയുള്ളൂ.
‘ഓഹ്..ചാരിത്ര്യശുദ്ധിയുള്ള മലയാളിപെണ്ണാ?..ഓരോ കോമഡികൾ..’
അവൾ ചിരിച്ചു. അതുകേട്ട് ഞാനും..

വൈകുന്നേരം ടി വി കാണുന്നതിനിടയിൽ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ അമ്മയൊരു ശ്രമം നടത്തി.
‘നിമ്മി, നീ ഉറങ്ങുമ്പോൾ അമ്മായി വിളിച്ചിരുന്നു..ഉറങ്ങുവാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ വിളിക്കണ്ടാന്ന്‌ പറഞ്ഞു..നീ ഒന്നു തിരിച്ചു വിളിക്ക്..’
‘ഉം..’ മിക്ച്ചറിലെ കപ്പലണ്ടി തിരയുകയായിരുന്നു ഞാൻ. മസാലപുരണ്ട കപ്പലണ്ടി ഒരുപാടിഷ്ടമാണെനിക്ക്‌.
‘നീ അങ്ങോട്ട് പോണം കേട്ടൊ..പാവം..’
‘ഇപ്പോ പോണോ?’ പാതി ദേഷ്യത്തിലും പാതി പരിഹാസത്തിലും ഞാൻ ചോദിച്ചു.
‘ഇപ്പോ പോയാ നേരം ഇരുട്ടും..നീ നാളെ പോയാ മതി’. അമ്മയ്ക്ക് എന്റെ പരിഹാസം മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാവില്ല. നേരം ഇരുട്ടിയെന്ന്. ബാംഗ്ലൂരിൽ സെലിനുമൊത്ത് രാത്രി എവിടെയൊക്കെ പോയിരിക്കുന്നു. അതും അവൾടെ വണ്ടിയിൽ. അവിടെയൊന്നും ആരേയും പേടിക്കണ്ടല്ലോ. ഇവിടെ സാക്ഷരത കൂടിയതിന്റെ കൊഴപ്പമായിരിക്കും. പകലും പേടിക്കണം രാത്രിയിലും പേടിക്കണം. പുറത്തും പേടിക്കണം അകത്തും പേടിക്കണം. ആരെയൊക്കെ പേടിക്കണം?..അറിയാത്തവരേയും പേടിക്കണം..അറിയാവുന്നവരേയും പേടിക്കണം..അങ്ങനെ പേടിച്ച് പേടിച്ച് വെറുമൊരു പേടി മാത്രമായി പോവും ഇവിടുള്ള മനുഷ്യർ..
‘ഉം എന്നാ..നാളെ പോവാമമ്മെ’ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു സമാധാനമായിക്കോട്ടെ.
പുതിയതായി കണ്ട സിനിമയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് ഞാൻ സബ്ജക്ട് മാറ്റി. പാവം അമ്മ. അതെന്റെ വിദ്യയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടാവില്ല.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരമാണ്‌ റിട്ടേണെടുത്തിരുന്നത്. ചില അർജന്റ് വർക്കുണ്ട്. കുറച്ച് പെന്റിംഗ് ടാസ്ക്കും. രാവിലെ കാപ്പികുടി കഴിഞ്ഞ് ഓട്ടോ പിടിച്ച് മാമന്റെ വീട്ടിൽ പോയി. ഓട്ടോയോട് വെയ്റ്റ് ചെയ്യണമെന്നു പറഞ്ഞാലോ എന്നാദ്യം വിചാരിച്ചു. വേണ്ട, ചിലപ്പോ അമ്മായി അതുമിതുമൊക്കെ പറഞ്ഞു കുറെ നേരം പോവും. ഞാൻ ഓട്ടോയെ വിട്ടു.

ഞാൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോഴെ അമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം. അമ്മായി ഗേറ്റിനടുത്ത്, എന്നേം കാത്തിരിക്കുന്നത് പോലെ നിൽക്കുവായിരുന്നു. ഇതിനു മുൻപെപ്പോഴാണ്‌ അമ്മായിയെ കണ്ടത്?..രണ്ടു മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപല്ലെ?. സുമീടെ കല്ല്യാണത്തിന്‌. അന്നിത്രയും ക്ഷീണിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. സത്യത്തിൽ..ഇപ്പോൾ കോലംകെട്ടു പോയിരിക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷെ കഴിഞ്ഞ ഏതാനുമാഴ്ച്ചകൾ കൊണ്ടാവും. മനസ്സ് ക്ഷീണിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ ശരീരം അതിലും വേഗത്തിൽ ക്ഷീണിക്കും അതുകൊണ്ടാവും..എത്ര കഴിച്ചാലും ഞാൻ വണ്ണം വെയ്ക്കാത്തത്.
എന്നെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി. പതിവ് ചോദ്യങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായില്ല. അതിനു അമ്മായിയെ ഞാൻ കുറ്റം പറയില്ല. ഔചിത്യവും ഔപചാരികതയുമൊക്കെ മനസ്സ് തെളിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം.
‘മാമന്‌..ഇപ്പൊ സമാധാനമുണ്ടോ?’ പേരിനെങ്കിലും അങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം എന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നുമുണ്ടാവണമല്ലോ.
അമ്മായി പരിഭവങ്ങളുടെ കെട്ടഴിച്ചിടുമെന്ന് കരുതി. പക്ഷെ തികഞ്ഞ മൗനമായിരുന്നു മറുപടി. ചിലപ്പോൾ ഒന്നും പറയാനുണ്ടാവില്ല. അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാം എല്ലാരോടും പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തിൽ അമ്മായി തന്റെ മറുപടി മുഴുവനും ഒതുക്കിയത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
‘നീയിരി..ഞാൻ ചായയെടുക്കാം..’
‘ഞാനും വരാം’ അമ്മായിയെ അനുഗമിച്ചു.
മക്കളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അമ്മായി ഒരുപക്ഷെ മകന്റെയോ മകളുടേയോ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞേനെ.
‘ഡോക്ടർ എന്തു പറഞ്ഞു?.. ഇപ്പോ..ഇവിടെ അടുത്തെവിടേയോ ഒരു സൂപ്പർ സ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റൽ തുടങ്ങിയെന്ന് അമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടു..’
‘വലിയ സ്പെഷ്യലിസ്റ്റുകൾ തന്നെയാ മാമനെ നോക്കിയത്..’ പ്രതീക്ഷ അശേഷമില്ലാത്ത ശബ്ദം.
‘പണ്ടു മോളു വരുമ്പോൾ കിടക്കിലായിരുന്നൊ..ആ മുറീലാ മാമനിപ്പൊ..അവിടെയാവുമ്പോ നല്ല കാറ്റും വെളിച്ചോമുണ്ട്..’
എനിക്കറിയാം ആ മുറി. ഞാനേറ്റവും വെറുക്കുന്ന മുറി. ആ മുറിയെ കുറിച്ചോർക്കാൻ കൂടിയെനിക്കിഷ്ടമില്ല. കാറ്റും വെളിച്ചവും..അവിടെ കാറ്റുമില്ല..വെളിച്ചവുമില്ല..ഇരുട്ടാണ്‌ ആ മുറി മുഴുക്കെയും..സത്യത്തിൽ ആ മുറിയിൽ നിന്നും ഒഴുകിയിറങ്ങിയ ഇരുട്ട് ഈ വീട് മുഴുക്കേയുമുണ്ട്.
‘ഞാൻ..മാമനെ കണ്ടിട്ട് വരാം..’
‘ഉം..’

മുറിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്ന് ഞാൻ കുറച്ച് നേരം നിന്നു. ചാരിയിട്ടിരുന്ന വാതിൽ പതിയെ തുറന്നു. ചുവരിൽ ജനാലയോടെ ചേർത്തിട്ടിരിക്കുന്ന കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന രൂപത്തെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നു. മുറിയിപ്പോഴും ഏതാണ്ട്‌ പഴേതു പോലെ തന്നെ. പഴയ വസ്തുക്കൾ പോലും അതേയിടങ്ങളിൽ..

കട്ടിലിനു സമീപം ചെന്നു. അവിടെ കിടന്ന രൂപം കണ്ണു തുറന്നെനെ നോക്കി. നന്നായി ക്ഷീണിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. പഴയ ആരോഗ്യം ആ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ആരോ ഊറ്റിയെടുത്തത് പോലെയുണ്ട്. കണ്ണുകളിൽ പരിഭ്രമം നിറയുന്നത് കണ്ടു. എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
‘ഞാനാ..നിമ്മി..’
മാമൻ ഒന്നു ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചോ?. ചുണ്ട് ഒരു വശത്തേക്ക് കോടി പോയിരിക്കുന്നു. അതു കൊണ്ട് അതു ചിരിയാണോ അല്ലയോ എന്നു തിരിച്ചറിയാനായില്ല. ഞാൻ ആ കൈകളെവിടെയെന്നു തിരഞ്ഞു. വശങ്ങളിൽ ചേർത്തുവെച്ചിരിക്കുന്നു. ആ വിരലുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ചുളിഞ്ഞ്, നിർജ്ജീവമായ വിരലുകൾ. പകൽചിന്തകളിൽ എത്രവട്ടം മുറിച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു ആ വിരലുകളെ..എന്നിട്ടും..ഓരോ തവണയും വീണ്ടും വീണ്ടും മുളച്ചു മുളച്ചു വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്ന വിരലുകൾ.. എനിക്ക് അറപ്പ് തോന്നി.. തേരട്ടയുടെ ഉടലു പോലുള്ള വിരലുകൾ..കുഞ്ഞുശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞുനടന്ന വൃത്തികെട്ട വിരലുകൾ..ഫ്രോക്കിനടിയിലൂടെ..നെഞ്ചിലൂടെ പരതി..താഴേക്ക്..താഴേക്ക്..ഞാൻ കണ്ണുകളിറുക്കിയടച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം.
എന്റെയുള്ളിൽ എനിക്ക് പോലും അജ്ഞാതനായിരുന്ന ഒരു വ്യക്തി എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്തതായി തോന്നി. എനിക്ക് അജ്ഞാതമായ ശബ്ദത്തിൽ ആ വ്യക്തി പതിയെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
‘നിങ്ങളിതൊക്കെ അനുഭവിക്കണം. ഇതൊന്നും പോര..ഓർമ്മയില്ലെ എല്ലാം?..മറന്നു കാണും.. എനിക്കൊന്നും മറക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലൊ..ഇങ്ങനെ തന്നെ കിടക്കണം..ഓരോ നിമിഷവും നീറി നീറി..നിങ്ങളെ പോലുള്ളവര്‌ പുഴുത്ത് പുഴുത്ത്..ഇനിയും ഞാൻ വരും..കാണാൻ..എനിക്കു കാണണം..’
കുറച്ചു കൂടി അടുത്തേക്കു ചെന്നു.
‘ഈ ആയുസ്സ് മുഴുക്കെയും എനിക്ക്..‘ അതു പറയുമ്പോഴേക്കും അമ്മായി കയറി വന്നു.
ബാധ ഒഴിഞ്ഞു പോകും പോലെ ആ വ്യക്തി അപ്രത്യക്ഷമായി.
മാമന്റെ കോടിയ ചിറിയിലൂടെ എന്തോ ഒലിച്ചു വരുന്നത് കണ്ട് അമ്മായി ഒരു തുണിയെടുത്തു തുടച്ചു.
മാമന്റെ കണ്ണ്‌ നിറയുന്നതു കണ്ടു..എന്തിനാണ്‌?. ശാപവാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടോ? തിരിച്ചൊന്നും പറയാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ നിവൃത്തിക്കേടിനെ കുറിച്ചോർത്ത് ദുഃഖിച്ചിട്ടോ?.
’നിന്നെ കണ്ടിട്ടാ..നിന്നെ എന്തിഷ്ടമാ..എപ്പൊഴും പറയുമാരുന്നു..‘
എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന്..എപ്പോഴും പറയുമാരുന്നെന്ന്..
ദേഷ്യവും സങ്കടവും കാരണം എന്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു. എന്റെ ഉടലു മുഴുക്കെയും ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ മുറിക്കു പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

പിന്നീട് മുൻവശത്തെ മുറിയിലിരുന്ന് ചായ ഊതി കുടിക്കുമ്പോൾ അമ്മായി ആശുപത്രിയിലേയും പിന്നീട് വീട്ടിൽ കൊണ്ടു വന്ന കാര്യങ്ങളുമൊക്കെ പറഞ്ഞത് അവ്യക്തമായി കേട്ടു. ഒന്നും ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. കേൾക്കാനുള്ള ഒരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല ഞാൻ. ശ്വാസവും നെഞ്ചിടിപ്പും ഒന്നു സമാധാനമാകാൻ സ്വയം സമയം കൊടുക്കുകയായിരുന്നു ഞാനപ്പോൾ.
എനിക്കെത്രയും വേഗം യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങണമെന്ന് തോന്നി. അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കൂടുതൽ വിഷമിക്കും എന്ന് അമ്മായി കരുതിയിട്ടുണ്ടാവും.
’അമ്മായിക്കറിയാം..മോക്ക് ഒരുപാട് സങ്കടമായിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന്..എല്ലാ വിധിയാ മോളെ..അല്ലെ പിന്നെ..‘
ഇല്ല അമ്മായി..എനിക്കൊരു സങ്കടവുമില്ല..ഇതൊന്നും വിധിയുമല്ല..ഇതിനെ കർമ്മ എന്നു പറയും..എനിക്ക് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷയം മാറ്റാനാവണം, അമ്മായി എന്റെ അമ്മ പറയുന്നത് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
’നല്ല കാലത്ത് തന്നെ കല്ല്യാണം കഴിക്കണം മോളെ..എങ്കിലെ കുട്ടികളൊക്കെ ആവൂ..‘
ഞാൻ മുഖം കുനിച്ച് തന്നെയിരുന്നു. ഞാനെന്താണ്‌ പറയേണ്ടത്?. എങ്ങനെയാണ്‌ പറയേണ്ടത്?..
’അത്..അമ്മായി..അന്ന്..‘
ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. കാണക്കാണെ അമ്മായി എന്റെ മുന്നിൽ ഒരു മഞ്ഞുപ്രതിമയായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നതായി തോന്നി. അതേതു നിമിഷം വേണമെങ്കിലും പൊടിഞ്ഞ് വീഴുമെന്നും.

വീട്ടിലെത്തി ആദ്യം ചെയ്തത് മുറിയിൽ ചെന്ന് ഡയറികൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കവർ പുറത്തേക്ക് എടുക്കുകയായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഞാൻ മണ്ണെണ്ണ നിറച്ച കുപ്പിയും തീപ്പെട്ടിയുമെടുത്ത് വീടിനു പിൻവശത്ത് പറമ്പിലേക്ക് നടന്നു. കുപ്പി തുറന്ന് മണ്ണെണ്ണ ഞാൻ കവറിനുള്ളിലേക്കൊഴിച്ചു. ഒരു പഴയ കടലാസ്സെടുത്ത് കത്തിച്ച് കവറിനുള്ളിലേക്കിട്ടു. ഡയറികൾ കത്തി ചുളിഞ്ഞു തുടങ്ങി. നിറം മാറുന്ന നാളങ്ങൾ..പച്ച..നീല..ചുവപ്പ്.. എല്ലാമെരിഞ്ഞടങ്ങട്ടെ..ഇനി ആ അക്ഷരങ്ങളിൽ പോലും ഒന്നും ബാക്കി നിൽക്കാൻ പാടില്ല. ആ ഡയറികൾക്കൊപ്പം ഞാനെരിച്ചു കളയുന്നതെന്റെ ഓർമ്മകളെയാണ്‌. അതൊന്നും ഇനി അവശേഷിക്കരുത്. ഇനി വയ്യ..എനിക്ക് പോകാനുള്ളത് മുന്നോട്ടാണ്‌. പിന്നോട്ട് പിടിച്ച് വലിക്കുന്ന ചരടുകളെല്ലാം അറുത്തുമാറ്റണം..എല്ലാമെരിച്ചു കളയണം..
എന്റെയുള്ളിലെ അപരിചിതൻ വീണ്ടും എന്നെ കീഴടക്കാനൊരുങ്ങുകയായിരുന്നു..
‘നീയെന്താ അവിടെ കത്തിക്കുന്നെ?..’ അമ്മ പിന്നിൽ വന്നു നിന്നു ചോദിച്ചു
അപരിചിതൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. ഞാൻ തനിച്ചായി.
‘ഒന്നുമില്ലമ്മെ..കുറെ പഴെ ബുക്ക്സാ..അവിടെ മുറീൽ കിടന്ന് പൊടീം മാറാലേമൊക്കെ ആയി..’ ഞാൻ തീനാളങ്ങളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു.
ആ തീച്ചൂടിനൊരു സുഖമുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചൂടറിയാൻ ഞാൻ കൈകൾ നീട്ടിപ്പിടിച്ചു നിന്നു.

അന്നു വൈകിട്ട് തന്നെ ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് തിരികെ പോയി. ട്രെയിനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ വായിച്ച ഡിക്ടക്ടീവ് കഥകളെ കുറിച്ചോർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. തെളിവവശേഷിപ്പിക്കാതെ എങ്ങനെയാണ്‌ ഒരാളെ കൊല്ലുക?. ഇതാണേറ്റവും നല്ല അവസരം. കാണുമ്പോൾ അപകടമെന്നോ, അസുഖം മൂർച്ഛിച്ചതെന്നോ തോന്നണം. വിഷമാവും നല്ലത്. ഏതു വിഷമാണ്‌ നല്ലത്?. എവിടുന്നാണ്‌ വിഷം വാങ്ങാനാവുക?. തിരികെയെത്തി ആദ്യം ചെയ്തത് അടുത്ത ആഴ്ച്ചയിലേക്കുള്ള ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. കാണണം. എല്ലാ ആഴ്ച്ചയിലും പോയി കാണണം. അതൊരു വലിയ സന്തോഷമാണ്‌. ആ അവസരം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ പാടില്ല.

ചൊവ്വാഴ്ച്ച അമ്മ വിളിച്ചു. പതിവു വിശേഷങ്ങൾ. ഞാൻ അമ്മായിയെക്കുറിച്ചോ മാമനെക്കുറിച്ചോ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. ഓർക്കാത്തതല്ല, മനപ്പൂർവ്വം തന്നെ. അമ്മായി എന്നെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചെന്ന്. എന്തൊക്കെയോ കഷ്ടപ്പാടുകളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞെന്ന്. ഞാനതേക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചോദിക്കാൻ പോയില്ല. പക്ഷെ അറിയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, മാമന്റെ ദുരിതപർവ്വത്തെ കുറിച്ച്‌. അതേക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കും തോറും, ഞാനൊരു സാഡിസ്റ്റായി മാറുന്നോ എന്നു സംശയം തോന്നി തുടങ്ങി. ചിലപ്പോൾ എല്ലാപേരുടേയും ഉള്ളിൽ ഒന്നിലധികം വ്യക്തികളുണ്ടാവും. ചില നേരങ്ങളിൽ എന്റെ ചിന്തകൾക്കും വിചാരങ്ങൾക്കും, സ്വയം സൂക്ഷിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങൾക്കും നേർവിപരീത ദിശയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരാൾ ഉള്ളിലുണ്ടെന്നു തോന്നാറുണ്ട്. ആ വ്യക്തിക്ക് എന്റെ മനസ്സുമായി ഒരു ബന്ധവുമുണ്ടാവില്ല. ഒരൂ സാമ്യവുമുണ്ടാവില്ല. എന്റെ രൂപം കൂടിയുണ്ടാവില്ല. തികച്ചും അജ്ഞാതനായ ആ വ്യക്തി ചിലനേരങ്ങളിൽ എന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കും. പിന്നെ ആ വ്യക്തിയാവും ചിന്തിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുക. എന്നെ പിന്നിലാക്കി, എന്റെ മുന്നിൽ കയറി നിന്ന് എനിക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കുന്ന ആ വ്യക്തി ശരിക്കുമാരാണ്‌?.

വൈകുന്നേരം ഓഫീസ് വിട്ടു വന്നു ഞങ്ങൾ വെറുതെ ബ്രൗസ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. സെലിന്റെ കൈയ്യിൽ ചായ ഗ്ലാസ്സ്. എന്റെ മുന്നിൽ കാപ്പി നിറച്ചതും. ഇൻസ്റ്റന്റ് കാപ്പിയാണെനിക്കിഷ്ടം. ഞാൻ തയ്യാറെടുപ്പ് തുടങ്ങിയിരുന്നു. വിഷങ്ങളെ കുറിച്ച് ഗൂഗിളിലൊരു സെർച്ച് നടത്തി. വിചാരിച്ച പോലെ അല്ലായിരുന്നു. മനുഷ്യൻ മരുന്നുകളെക്കാൾ വിഷങ്ങൾ കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടുണ്ടൊ എന്നുവരെ സംശയമായി. സ്ലോ പോയ്സൺ - അതാണെനിക്ക് വേണ്ടത്. അതും നിറവും ഗന്ധവുമില്ലാത്തത്. ഒരെണ്ണം ഞാനേതാണ്ട്‌ ഉറപ്പിച്ചു. പക്ഷെ എങ്ങനെ സംഘടിപ്പിക്കും എന്നൊരു പിടിയുമില്ല. സെലിൻ ഒരു സിനിമാ പ്രാന്തിയാണ്‌. അതും ത്രില്ലെറുകളുടെ കട്ട ഫാൻ.
‘ദാ ഒരു സൂപ്പർ മൂവി വന്നിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ റിവ്യൂസ് നോക്കി..ഫോർ സ്റ്റാഴ്സ്. നീ വരുന്നൊ?’
ഞാനപ്പോ തന്നെ ഓക്കെ പറഞ്ഞു. അവളുടൻ ലാപ്ടോപ്പെടുത്ത്‌ ഈവനിംഗ്ഷോ ബുക്ക് ചെയ്തു.
‘ടിക്കറ്റ് നിനക്ക് ഞാൻ മെയിലിൽ അയച്ചിട്ടുണ്ട്..മറക്കണ്ട തേഴ്സ്ഡെ സിക്സ് തേർട്ടി..അതു കഴിഞ്ഞു ഡിന്നർ നമുക്കു പൊറതൂന്ന് അടിക്കാം’
അതും എനിക്ക് ഓക്കെ.
ഞാൻ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
‘ഉം എന്താ..?’ ഞാൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നത് അവളെങ്ങനെയോ അറിഞ്ഞു.
‘ഏയ്..ഒന്നുമില്ല’
ഞാനത്ഭുതപ്പെടുകയായിരുന്നു, അവളുടെ അടുത്ത് എത്ര സന്തോഷവതിയാണ്‌ ഞാൻ. എത്ര ജോളിയാണ്‌. എന്താണങ്ങനെ?. ഒരുപക്ഷെ..എന്റെയുള്ളിൽ അടഞ്ഞു പോയ ചില വാതിലുകൾ അവളുടെ അടുക്കൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ താനെ തുറന്നു പോവുന്നുണ്ടാവും.

വ്യാഴാഴ്ച്ച അഞ്ചരമണി നേരം. ഞാൻ മേക്കപ്പിന്റെ അവസാന മിനുക്കുപണിയിലായിരുന്നു. അപ്പോഴാ ഫോൺ വന്നത് - അമ്മ.
തിരക്കിട്ടാണ്‌ പറഞ്ഞത്.
അറ്റാക്കായിരുന്നുവെന്ന്. ഞാൻ മൂളിയതേ ഉള്ളൂ.
ഭാഗ്യമാണെന്ന്..ഒരുപാട്‌ കിടക്കാതെയാണല്ലോ പോയത്..
ഞാനതിനും മൂളി.
‘നിനക്ക് പറ്റുമെങ്കിൽ ഒന്നിതു വരെ വാ..’
എന്റെ അവസാനിക്കാത്ത തിരക്കുകളെ കുറിച്ചും ലോകം മുഴുവൻ ഞാനാണ്‌ നിയന്ത്രിക്കുന്നതെന്നും അമ്മയോടു പറഞ്ഞു. എന്റെ നുണകൾ എന്നത്തേയും പോലെ അമ്മ വിശ്വസിച്ചിട്ടുണ്ടാവും.
മാമന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണെന്നും പറഞ്ഞു അമ്മ പെട്ടെന്നു ഫോൺ വെച്ചു. ഞാൻ മാമനെ ഓർത്തു. തേരട്ട വിരലുകളെ കുറിച്ചും. അരിച്ചു കയറുന്ന വൃത്തികെട്ട വിരലുകൾ..എനിക്ക് സങ്കടം വന്നു. ഇത്രപെട്ടെന്ന്..എന്റെ പദ്ധതികൾ..വിഷം..അതൊന്നും സാധിച്ചില്ലല്ലോ..രക്ഷപെട്ടു കളഞ്ഞു. വല്ലാത്ത നഷ്ടബോധം തോന്നി. ഈ ആഴ്ച്ച പോകണ്ടന്നു തീരുമാനിച്ചു. ടിക്കറ്റ് ക്യാൻസൽ ചെയ്യണം.

‘ആരാ?..നീ റെഡി ആയില്ലെ?’ സംസാരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സെലിൻ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
‘വീട്ടീന്നാ..ഒന്നുമില്ല’
അപ്പോൾ എന്റെ സ്വന്തം അപരൻ ഉള്ളിൽ നിന്നും പറഞ്ഞു,
‘ഒന്നുമില്ലെ?..കേട്ടില്ലെ അറ്റാക്കെന്ന്..ആക്രമണം തന്നെ..വെറും മരണമല്ല..മർഡർ..എ പെർഫക്ട് മർഡർ..ഒരു തെളിവും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ..വാക്കുകൾ കൊണ്ട്‌..അയാൾ കുറെ നാളു കൂടി കിടക്കണമായിരുന്നു..അല്ലെ?..അന്ന് ഒന്നും പറയാതിരുന്നെങ്കിൽ ചിലപ്പൊ കുറെ നാളു കൂടി അങ്ങനെ കിടന്നെനെ..പക്ഷെ പറയാനുള്ളതൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ..ഒരാശ്വാസമായില്ലെ?..‘
ഞാൻ അതൊക്കെ കേട്ടു പതിയെ ചിരിച്ചു പിന്നെയൊരു സ്റ്റിക്കർ പൊട്ടെടുത്ത്‌ പുരികങ്ങൾക്കു നടുവിൽ വെച്ചു വിരലമർത്തി.

ഒന്നു രണ്ടാഴ്ച്ചകൾ കഴിഞ്ഞു പോയി. എനിക്കെന്തോ സെലിനോട് മാമന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് പറയാതിരിക്കാനായില്ല.
’നിന്റെ അമ്മായി അല്ലെ?..പാവം ഒറ്റയ്ക്കായില്ലെ?..ഒരു മനസ്സാക്ഷി വേണ്ടെ?..നീ ഒന്നു പോയിട്ട് വാ..പേരിനെങ്കിലും..സത്യത്തിൽ ഈ അഡ്വൈസ് പരിപാടി എനിക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ല..പിന്നെ നീയായത് കൊണ്ട് പറഞ്ഞെന്നേയുള്ളൂ..എനിക്ക് ഈ മരണവീട്ടിൽ പോകണതൊന്നും ഒട്ടും ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമല്ല..‘ അതു പറഞ്ഞു ലാപ്ടോപ്പിനുള്ളിലേക്കവൾ തല പൂഴ്ത്തി. ഒരൽപ്പം കൂടി വലിപ്പം ലാപ്ടോപ്പിനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവൾ അതിനുള്ളിൽ താമസമാക്കിയേനെ.

ഞാൻ ഒരാഴ്ച്ച കൂടി, പോകണോ വേണ്ടയോ എന്ന ചിന്തയുമായി കെട്ടിമറിഞ്ഞു. പിന്നെ ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തു. അമ്മയ്ക്കൊരു സർപ്രൈസ് ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി പറയാതെ ചെന്നു കയറി. അമ്മ സന്തോഷം കൊണ്ട് വീർപ്പുമുട്ടുന്നത് കണ്ടു. ശരിക്കും അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കാണ്‌. അമ്മെ ബാംഗ്ലൂരിൽ കൊണ്ടു പോകണം. എത്രവട്ടം നിർബന്ധിച്ചതാണ്‌. ശ്രമിക്കണം. വിജയം വരെ ശ്രമിക്കണം.

കാപ്പി കുടിക്കുമ്പോൾ അമ്മ അമ്മായിയെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞു. പാവം. മക്കളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോഴൊരു താങ്ങായാനെ. സത്യത്തിൽ മകളുണ്ടെങ്കിലും അമ്മ ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെ?. അമ്മയും അമ്മായിയും ഒരേ ദുഃഖമാണ്‌ അനുഭവിക്കുന്നത്. പുറമേന്ന് കാണുന്നവർക്ക് അതറിയാനാകുന്നില്ലന്നേയുള്ളൂ.
‘നീ ഒന്നതു വരെ പോയിട്ട് വാ..പറ്റുമെങ്കിൽ അമ്മായിയെ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വാ..അവിടെ എങ്ങനെയാ ഒറ്റയ്ക്ക്..മനസ്സ് മടുത്ത് പോവില്ലെ?’
ന്യായമായ ആവശ്യം. പക്ഷെ എനിക്ക് അമ്മായിയെ ഫേസ് ചെയ്യാൻ തന്നെ വയ്യ. ഒന്നും പറയാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. പ്രായമായ അമ്മായിയോട്‌..അതും അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിൽ..തെറ്റ് ചെയ്യാത്തവർ എന്തിനു ശിക്ഷ അനുഭവിക്കണം?. അമ്മായിക്കെങ്കിലും സമാധാനം കിട്ടുമായിരുന്നു. എനിക്ക് മാപ്പ് പറയണം..
ഞാൻ വൈകിട്ട് അമ്മായിയെ കാണാൻ പോയി. ആ വീടു തന്നെ മരിച്ചു കിടക്കുകയാണെന്ന് തോന്നി. മുറ്റത്ത് കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾ. എന്നെ കണ്ടത് അമ്മായിക്കൊരു ആശ്വാസമായെന്നു മുഖം വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. മാമന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചൊന്നും തന്നെ ചോദിക്കരുതെന്ന് ഞാൻ എനിക്ക് തന്നെ വാക്ക് കൊടുത്തിരുന്നു. അതിലും വലിയ ശിക്ഷയില്ല. എന്തിനു വെറുതെ വേദനയുടെ ഞരമ്പുകളിൽ തൊടണം?. അമ്മായിയെ കണ്ടാൽ കാറ്റത്ത് ഉലഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന ഒറ്റമരം പോലെയുണ്ട്. ചൂണ്ടുവിരൽ കൊണ്ടൊന്നു തൊട്ടാൽ പോലും നിലംപതിക്കും.
‘അമ്മായിക്ക്..അവിടെ വന്നു കുറച്ച് ദിവസം നിന്നൂടെ?..അമ്മയ്ക്കും ഒരു കൂട്ടാവും..അമ്മ കുറേ പ്രാവശ്യമായി പറയുന്നു..’
‘വേണ്ട മോളെ..ഇനി ഇവിടെ തന്നെ ഞാനും..‘
എനിക്ക് അമ്മായിയോട് മാപ്പ് പറയണം. ആ ചിന്തയെന്റെ ഉള്ളിലിരുന്നു ചിറകടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എപ്പോൾ..എങ്ങനെ?..അറിയില്ല..
അമ്മായി ചായയെടുക്കാൻ അകത്തേക്ക് പോയി. കുറച്ച് നേരമിരുന്നിട്ട് ഞാൻ ആ പഴയ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഇരുട്ട് പിടിച്ച മുറി. അമ്മായി പറഞ്ഞ കാറ്റും വെളിച്ചവുമുള്ള മുറി..ശൂന്യമായ കിടക്ക നോക്കി ഞാൻ നിന്നു. എന്റെ ശത്രു രംഗമൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സർവ്വതും ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു. മരണത്തിലും എതിരാളി എന്നെ തോൽപ്പിച്ചു. ചിലപ്പോൾ തോൽവിയായിരിക്കും ജയം. ഞാനാ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു, ശൂന്യമായ കിടക്കയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട്. അപ്പോഴാണ്‌ അമ്മായി മുറിയിലേക്ക് വന്നത്. എന്റെ അരികിലായിട്ട് ഇരുന്നു. അമ്മായിയും ശൂന്യമായ കിടക്കയിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു. എന്തൊക്കെ ഓർമ്മകൾ ഓടിപ്പോയിട്ടുണ്ടാവും ആ മനസ്സിലൂടെ..എപ്പോഴോ ആ നീണ്ട നിശ്ശബ്ദത മുറിഞ്ഞു.
’നീയെന്താ ഈ മുറിയിൽ?..ഇനി നീ ഇവിടെ വരാൻ പാടില്ല..ഒരിക്കലും വരാൻ പാടില്ല..ഈ വീട്ടിൽ പോലും വരാൻ പാടില്ല..‘
ഞാൻ അമ്മായിയുടെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട് ഭയന്നു പോയി.
അടുത്ത നിമിഷം അമ്മായി ശാന്തതയോടെ പറഞ്ഞു,
’ദാ..ആ തലയിണ ഇല്ലെ?..അതു വെച്ചാണ്‌ ഞാൻ..‘
അണ പൊട്ടി വരുന്നത് തടയാനെനിക്കറിയില്ല. ഞാൻ അമ്മായിയെ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. മുറിയിൽ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും എനിക്കൊന്നും കാണാനായില്ല.


Post a Comment

Tuesday, 11 September 2018

മകനോടൊപ്പം


അമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞതാണ്‌, തിളങ്ങുന്ന വസ്തുക്കൾ നീ കാണും എന്നു വെച്ച് അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോലും പോകരുതെന്ന്. എന്നാൽ വികൃതിയായ അവൻ അമ്മ പറഞ്ഞു തീരും മുൻപെ തന്റെ മുന്നിലേക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന ഇളകിയാടുന്ന പുഴുവിനെ വായിലാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്താണ്‌ സംഭവിക്കുന്നതെന്നറിയുന്നതിനു മുൻപെ അവൻ വായുവിലേക്ക് വലിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടു. വായുടെ വശത്തേക്കെന്തോ തുളഞ്ഞ് കയറുന്നതവനറിഞ്ഞു. അസഹ്യമായ വേദന. പിടഞ്ഞ് രക്ഷപെടാനൊരു ശ്രമം നടത്തി നോക്കി. എന്തോ കൂർത്തത് ഉള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നു. സ്വന്തം ചോര പുറത്തേക്ക് ചീറ്റുന്നതറിയാം. വേദനയ്ക്കിടയിലും അമ്മേ എന്നുറക്കെ വിളിക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും വിഫലമായി. ചെന്നു വീണത് ചരൽമണ്ണിലേക്കാണ്‌. അവിടെ കിടന്നവൻ രണ്ടു മൂന്ന് വട്ടം പിടഞ്ഞു. ബോധം മറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നതറിഞ്ഞു. എവിടെ അമ്മ?. എവിടെ ആയാലും തന്റെ ഒപ്പം ഉണ്ടാവുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്..
തനിക്ക് ശ്വാസമെടുക്കാനാവുന്നില്ല എന്ന് അമ്മ അറിയുന്നുണ്ടോ?.
തനിക്ക് വീണ്ടും വെള്ളത്തിലേക്ക് ഊളിയിടണം..പായലുകൾക്കിടയിലൂടെ നീന്തി രസിക്കണം.. ഒന്നു കൂടി പിടയുമ്പോൾ കണ്ടു, അമ്മ വെള്ളത്തിനുള്ളിൽ നിന്നും തന്റെ നേർക്ക് വന്നു വീഴുന്നത്. ഒരു പക്ഷെ തന്നെ ഒന്നു കാണാനായിരിക്കും. തന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ..തന്നെ തിരികെ വെള്ളത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടു പോകാൻ..
എന്തൊക്കെയോ ശബ്ദങ്ങൾ..
ഒരു മനുഷ്യന്റെ കൈ നീണ്ട് വന്ന് അവന്റെ വായ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും ആ കൂർത്ത വസ്തു വലിച്ചെടുത്തു.
‘ഇതു കൊള്ളാവല്ലോ! ചൂണ്ടയിടാതെയും മീൻ വന്നു വീഴുന്നോ?!’
ആശ്ചര്യത്തോടെ അമ്മയുടെ നേർക്ക് നോക്കി ആരോ പറയുന്നത് അവനവ്യക്തമായി കേട്ടു. അവൻ അമ്മയുടെ നേർക്ക് നോക്കി. അമ്മ അവനെ തന്നെ നോക്കി കിടക്കുന്നു. ശ്വാസമെടുക്കാനെന്ന വണ്ണം വായ് തുറന്നടയുന്നു. അതോ തന്നോടെന്തെങ്കിലും അവസാനമായി പറയാൻ..? അവനെന്തോ പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ..അപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ബോധം മറഞ്ഞു.

Post a Comment