Friday, 22 January 2016

ഉണ്ണിയപ്പചരിതം


നല്ല കട്ടൻ കാപ്പിയുടെ നിറമുള്ള ഒരു സന്ധ്യാനേരത്താണ്‌ രാവുണ്ണി ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വരുന്നത്. അതല്ല, ടാറിട്ട റോഡ് മീനമാസത്തിലെ ചൂട് കൊണ്ട് പൊള്ളിയൊലിക്കുന്ന ഒരു നട്ടുച്ചയ്ക്കാണെന്നും ഒരു വാദമുണ്ട്. രണ്ടായാലും രാവുണ്ണി ഗ്രാമത്തിലെത്തിയെന്നത് സത്യമാണ്‌. സൂര്യനെ പോലെ, ചന്ദ്രനെ പോലെ ഒരു പ്രപഞ്ച സത്യം.

വന്ന ദിവസം രാവുണ്ണി കിടന്നത് മത്തായി മുതലാളിയുടെ പീടികയുടെ മുന്നിലായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രിയിലും മത്തായി ശരിക്കും മത്തായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. മത്തായിയുടെ ഞരമ്പുകൾക്ക് നാടൻ കണ്ടാൽ മതി അപ്പോ നാണം വരും. അതു കൊണ്ട് വിദേശിയാണ്‌ പ്രിയം. പണ്ടെങ്ങോ അവിടെ വന്നു പോയ ഏതോ ഒരു സായിപ്പിന്റെ രക്തം ഇപ്പോഴും മത്തായിയുടെ  ഉള്ളിൽ ഒരു ഫയർ എഞ്ചിൻ കണക്കെ പാഞ്ഞോടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നത് ഒരു നാടൻ തമാശയാണ്‌. കഷണ്ടിയോ കാവിയോ ഏതാദ്യം വന്നാലാണ്‌ താൻ ഒരു സാഹിത്യകാരനാവുക എന്നോർത്ത് വിമ്മിഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചക്രപാണിക്ക് പക്ഷെ അത് താൻ എഴുതാൻ പോകുന്ന നോവലിലേക്ക് വേണ്ടി മാറ്റി വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ചരടാണ്‌. ഇതു പോലെ ഗ്രാമത്തിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും കിടക്കുന്ന ചരടുകൾ തപ്പിയെടുത്ത്, കെട്ടിക്കുരുക്കി ഒരു ലോകസാഹിത്യ സൃഷ്ടിയാക്കാനുള്ള യത്നത്തിലാണ്‌ ആ കലാകാരൻ. ചക്രപാണി ഇന്നോ ഇന്നലെയോ സാഹിത്യം തയ്യാറാക്കി തുടങ്ങിയവനല്ല. പല പേരുകളിൽ, പല മാസികകളിൽ പലവട്ടം പലതും എഴുതിയവനാണ്‌ ആ ജന്മം. ഇപ്പോൾ ചെറിയ ബുദ്ധിഭ്രമമുണ്ട്. ഏതൊക്കെ പേരിലാണ്‌ താൻ എഴുതി തകർത്തു കൊണ്ടിരുന്നത് എന്ന് ഇപ്പോൾ വലിയപിടിയില്ല. ചക്രം പോലെ സാദാ കറങ്ങി നടക്കുന്നവനും, കൈയ്യിൽ ഒരു ചക്രം പോലും ഇല്ലാത്തവനും ആയതു കൊണ്ടാവാം ചക്രപാണി എന്ന പേര്‌ ഇപ്പോൾ പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ ചക്രപാണിയുടെ അടുത്ത ഇരയാണ്‌ രാവുണ്ണി.

രാവുണ്ണി മത്തായിയുടെ കടയുടെ വരാന്തയിൽ കിടന്നുറങ്ങുവായിരുന്നല്ലൊ. അതൊരു ഉറക്കം തന്നെയായിരുന്നു. അതായിരുന്നു ഉറക്കം. പിറ്റേന്ന് കട തുറക്കാൻ വന്ന പൈലി ആ ഉറക്കം കണ്ടു അസൂയപ്പെട്ടു. പിന്നെ വേവലാതി പെട്ടു. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ആൾക്ക് ജീവനുണ്ടെന്നും, ചക്രപാണിയുടെ കഥകളിൽ കാണുന്ന പോലെയുള്ള അനാഥശവമല്ലെന്നും മനസ്സിലായി. അങ്ങനെയാണ്‌ പൈലി രാവുണ്ണിയെ കുലുക്കി ഉണർത്തുന്നത്. രാവുണ്ണി അപ്പോൾ ബ്രേക്കില്ലാത്ത പഴയൊരു ഹെർക്കുലീസ് സൈക്കിളിൽ ചുരമിറങ്ങി പാഞ്ഞു വരുവായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഭൂമികുലുക്കമുണ്ടായപ്പോൾ പേടിച്ച് കണ്ണുതുറന്നു. പൈലിയായിരുന്നു ആ ഗ്രാമത്തിലെത്തിയ രാവുണ്ണിയുടെ കണി. കണി നന്നായതു കൊണ്ടോ, രാവുണ്ണിയുടെ സമയം നല്ലതായതു കൊണ്ടോ, രാവുണ്ണിക്ക് പട്ടിണികിടക്കേണ്ടി വന്നില്ല. പൈലിയുടെ മരുമോൻ കൊച്ചാപ്പീടെ കടേലേക്കാണ്‌ പൈലി രാവുണ്ണിയെ കൈപിടിച്ചു കൊണ്ടു പോയത്. നല്ലൊരു ചൂടു ചായയും ദേശാഭിമാനി പത്രവും വായിച്ചപ്പോൾ രാവുണ്ണി ഉഷാറായി. ഉഷാറെന്നു വെച്ചാൽ ഉഷാ ഫാനിനേക്കാൾ ഉഷാർ. ഫാനവിടെ കറങ്ങിക്കൊട്ടെ, നമുക്കൊരു മുത്തിനെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാം. അമ്മിണി ഗ്രാമത്തിലെ ആസ്ഥാനവേശ്യയാണ്‌. എന്നു പറഞ്ഞാൽ ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ മുത്ത്. അതൊരു പദവി കണക്കെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു ആ സ്ത്രീരത്നം. വേശ്യക്കും ഒരു രത്നമാകാൻ കഴിയും എന്നതിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്‌ അമ്മിണി. സിനിമയിലും കഥകളിലും കാണുന്ന ഒരു ക്ലീഷെ കഥാപാത്രമൊന്നുമായിരുന്നില്ല ആ സ്ത്രീ. തങ്കത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ ഹൃദയമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പണത്തിനു വേണ്ടി പണി ചെയ്യുകയും, പണം കൊടുക്കാതെ പോയാൽ പണി കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കഥാപാത്രം. കൊച്ചാപ്പിടെ കടയിൽ പോലും ആളുകൾ കടം പറയുകയും പറ്റു വെയ്ക്കുകയും ചെയ്യും, പക്ഷെ അമ്മിണിയുടെ അടുത്ത് രൊക്കം ഏർപ്പാട് മാത്രം. അതുകൊണ്ടാണോ എന്തോ, ആഗോളസാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി വന്നിട്ടു പോലും അമ്മിണി പിടിച്ചു നിന്നു. അദ്ദാണ്‌ അമ്മിണി. അമ്മിണിയുടെ അടുത്ത് പോകാത്ത ഒരേയൊരു ചെറുപ്പക്കാരനാണ്‌ വാസു. പോകാത്തത് ശേഷിക്കുറവോ, ആത്മവിശ്വാസക്കുറവോ കൊണ്ടല്ല, നയാപൈസ വിലയില്ലാത്ത ആദർശം തലയ്ക്കു പിടിച്ചതു കൊണ്ടാണ്‌. പതിവ്രതനും പരമയോഗ്യനുമായ വാസു ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കൂടിയാണ്‌. അതിന്റേതായ ധാർഷ്ട്യവും വിവരക്കുറവും കൂട്ടത്തിലുണ്ടെന്നു കൂട്ടിക്കോ. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾ സാത്വികന്മാരാവുകയും, സാത്വികന്മാർ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളാവുകയും ചെയ്യുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്‌. അതിന്റേതായ ആശയക്കുഴപ്പം വാസുവിനേയും ബാധിച്ചിരുന്നു. ഇവരെയെല്ലാരെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് ഒന്നു മാത്രം - ഉണ്ണിയപ്പം. ഉണ്ണിയപ്പമാണ്‌ താരം. ആ ഉണ്ണിയപ്പത്തിന്റെ പിന്നിലെ കൈകൾ രാവുണ്ണിയുടേതും. ആ ചരിത്ര സംഭവം സംഭവിച്ചത് കൊച്ചാപ്പീടെ കടേൽ വെച്ചാണ്‌. ചൊച്ചാപ്പീടെ കടേൽ ചായയടിയും, ദോശയും ഉഴുന്നുവടയും തുടങ്ങിയവയുമായി കെട്ടിമറിയുന്നതിനിടയിലാണ്‌ രാവുണ്ണി കൊച്ചാപ്പിയോട് നിർദ്ദോഷമായ ആ ചോദ്യം മുന്നോട്ട് വെച്ചത്.
‘ഇവിടെന്താ ആരും ഉണ്ണിയപ്പം കഴിക്കൂല്ലെ?’
‘കഴിക്കും..പക്ഷെ എനിക്കുണ്ടാക്കാൻ അറിയത്തില്ലല്ലോ’
ഒരാളുടെ അറിവില്ലായ്മ കാരണം ഒരു ഗ്രാമവാസികൾ ഉണ്ണിയപ്പം കഴിക്കാതിരിക്കുന്നത് ഒടുക്കത്തെ നിർഭാഗ്യമായി പോയി എന്നാത്മഗതം നടത്തിയിട്ട് രാവുണ്ണി പ്രഖ്യാപിച്ചു,
‘നാളെ മുതൽ ഞാൻ ഉണ്ണിയപ്പം ഉണ്ടാക്കാം’
ശേഷം ചരിത്രമാണ്‌.
നല്ല പാളയകോടൻ പഴം, ശർക്കര, അരിപ്പൊടി, പേരിന്‌ ഗോതമ്പ് മാവ്, എള്ള്, ഏലയ്ക്ക പിന്നെ നന്നെ ചെറുതായി മുറിച്ചെടുത്ത തേങ്ങാപൂളുകൾ തുടങ്ങിയ ഒത്തു ചെർന്നു ആടിക്കുഴഞ്ഞ് ഒടുക്കം എണ്ണയിലേക്കെടുത്ത് ചാടി. പൊങ്ങി വന്നത് ഉണ്ണിയപ്പങ്ങളായിട്ടായിരുന്നു. പതുപതുത്ത ഉണ്ണിയപ്പങ്ങളുടെ മണവും ഖ്യാതിയും ഗ്രാമം മുഴുക്കേയും പരന്നു.
ഗ്രാമത്തിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ, പ്രേമത്തിന്റെ, സൗഹാർദ്ദത്തിന്റെ എല്ലാം അവസാനവാക്കാവാൻ ഉണ്ണിയപ്പത്തിനു കഴിഞ്ഞു.
പരീക്ഷയ്ക്ക് മൊട്ട വാങ്ങി വന്ന കുട്ടപ്പന്റെ മോനെ കുട്ടപ്പൻ അടിച്ചു നിലം പരിശാക്കി. പക്ഷെ രാത്രി മുഴുവൻ കുട്ടപ്പൻ കട്ടിലിൽ കമഴ്ന്നു കിടന്നു തേങ്ങി. പ്രായ്ശ്ചിത്തമായി ഉണ്ണിയപ്പമാണ്‌ പിറ്റേദിവസം വാങ്ങി കൊടുത്തത്. അടി കൊണ്ട് കരിവാളിച്ച പാടിൽ കുട്ടപ്പൻ തടവി കൊണ്ടിരുന്നു. പഠിപ്പിനേക്കാൾ വലുതായി വേറെ പലതുമുണ്ടെന്ന് കുട്ടപ്പൻ മനസ്സിലാക്കിയത് അപ്പോഴായിരുന്നു.
പ്രേമിച്ച പെണ്ണിനു എന്തു കൊടുക്കണമെന്നറിയാതെ നിന്ന സുകുവിനു ആത്മമിത്രം പ്രേമൻ പറഞ്ഞുകൊടുത്തത് രാവുണ്ണിയണ്ണന്റെ ഉണ്ണിയപ്പമായിരുന്നു.
ചക്രപാണി അമ്മിണിക്കായി കൊണ്ടുപോയതും ഉണ്ണിയപ്പം തന്നെ. കണക്ക് പറഞ്ഞതിൽ കുറവൊന്നുമുണ്ടായില്ലെങ്കിലും അമ്മിണിക്ക് ഉണ്ണിയപ്പം ഇഷ്ടമായി. സ്റ്റണ്ടും സെക്സും ഇല്ലാതെ കഥ എഴുതിയാൽ ഒരു ക്ണാപ്പന്മാരും വായിക്കത്തില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടായപ്പോൾ ചക്രപാണി അമ്മിണിയുടെ കഥ തന്നെ വെച്ച് ഒരു പൂശ് പൂശാന്ന് പ്ലാനിട്ടതാണ്‌. പക്ഷെ സംഭവം അമ്മിണിയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മിണിയുടെ അടുത്തൂന്ന് പൂശ് കിട്ടാത്തത് ചക്രപാണിയുടെ ആയുസ്സിന്റെ ബലം.
തന്നെ അത്രയും മോശമായി കണ്ടത് അമ്മിണിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടായില്ല. ഉണ്ണിയപ്പത്തിന്റെ പൊതി വാങ്ങിയിട്ട് അമ്മിണി ചക്രപാണിയെ തള്ളിപുറത്താക്കി വാതിലടച്ചു.

രാവുണ്ണി ഉണ്ണിയപ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. ഗൾഫിലേക്ക് പോയ അഷറഫിന്റെ കൂടെ രാവുണ്ണിയുടെ ഉണ്ണിയപ്പവും കടൽ കടന്നു പ്രവാസികളെ കൊതിപ്പിച്ചു. ചിലർക്ക് ഉണ്ണിയപ്പത്തിൽ ഗൃഹാതുരത്തിന്റെ മണമടിച്ചു. ചിലർക്ക് സ്വന്തം അമ്മയെ ഓർമ്മ വന്നതു പോലും ഉണ്ണിയപ്പം കഴിച്ചപ്പോഴായിരുന്നു. മാതൃത്വവും ഉണ്ണിയപ്പവും തമ്മിൽ അങ്ങനെ അദൃശ്യമായ ചില കൂട്ടുകെട്ടുകളുണ്ടെന്ന് പലരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
നാട്ടിൽ ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ അതു വരെ ഇല്ലാത്ത ഒരു പ്രത്യേകതരം ഫാസിസം വന്നു.
അങ്ങനെയാണ്‌ ബീഫ് ഫെസ്റ്റിവൽ നടത്തണമെന്ന ആവശ്യം പൊങ്ങി വന്നത്.
ചന്ദ്രൻ എന്ന പിച്ചക്കാരനു അതു സ്വർഗ്ഗം കിട്ടിയതു പോലെയായിരുന്നു.
ഫെസ്റ്റിവൽ ഗംഭീരമായി നടന്നു. കൊതി മൂത്തവർ വന്നു കഴിച്ചു കൈയും നക്കി നാലു പാടും പോയി. എന്തിനായിരുന്നു ഫെസ്റ്റിവൽ എന്നത് രണ്ടു നാൾ കഴിഞ്ഞു മറക്കുകയും ചെയ്തു.
ചന്ദ്രൻ മാത്രം അടുത്ത ഫെസ്റ്റിവൽ എന്നാന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ടു നടന്നു.
ചന്ദ്രന്റെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഫലമായി അടുത്ത് ഫെസ്റ്റിവലും ഉടൻ തന്നെ നടന്നു. പോർക്ക് ഫെസ്റ്റിവലായിരുന്നു ഇത്തവണ.
ചന്ദ്രൻ അതിലും പങ്കെടുത്തു. വയറു നിറച്ചു കഴിച്ചു.
വാസു വന്നു ചന്ദ്രനോട് ചോദിച്ചു,
‘നീ രണ്ടു ഫെസ്റ്റിവലിനും പോയല്ലോ. നീ ശരിക്കും ആരുടെ കൂടെയാ?’
കടേലിരുന്നവരെല്ലാം ചന്ദ്രൻ പറയാൻ പോകുന്നത്  കാത് കൂർപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. നടന്നില്ല. പുറത്ത് കിടന്ന ചാവാലി പട്ടി മാത്രം കാത് കൂർപ്പിച്ചു കേട്ടു. മറ്റുള്ളവർ കൂർപ്പിക്കാതേയും.
കുറെ പ്രാവശ്യം ചോദിച്ചപ്പോൾ ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു,
‘എനിക്കു വിശക്കുന്നു..’ ചന്ദ്രൻ നിലത്തു നോക്കി നിന്ന് മോങ്ങി.
ചാവാലി പട്ടി ഇതൊക്കെ എന്തിത്ര കേൾക്കാനിരിക്കുന്നു എന്ന മട്ടിൽ തല താഴ്ത്തി കിടന്നു.
അന്നു രാത്രി വാസു ഉറങ്ങിയില്ല. വായുവിലും മേശപ്പുറത്തും മുഷ്ടി ചുരുട്ടി ഇടിച്ച കൈകളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു വാസു കുറേ നേരം കരഞ്ഞു. എന്തിനാ കരഞ്ഞതെന്ന് വാസൂന്‌ അറിയത്തില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ വെളുക്കുവോളം കരഞ്ഞു.

പിറ്റേ ദിവസം രാവുണ്ണിയുടെ കടേൽ ഇരിക്കുവായിരുന്നു വാസു.
ആ സമയത്താണ്‌ രാജുമോൻ വന്നു നിഷ്ക്കളങ്കനായി ആ പഴയ പൊടിപിടിച്ച ചോദ്യമെറിഞ്ഞത്.
‘രാവുണ്ണിയേട്ടന്റെ വീടെവിടെയാ?’
ഒരു നിമിഷം രാജൂന്റെ ഉണ്ടകണ്ണുകളുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നിട്ട് രാവുണ്ണി വറുത്തു കോരി വെച്ചിരുന്ന പാത്രത്തിൽ നിന്നൊരു ഉണ്ണിയപ്പെമെടുത്തുയർത്തി കാണിച്ചു.
ആ നിമിഷത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ആ വേളയിൽ..അതുമല്ലെങ്കിൽ ആ ഒരു സമയത്താണ്‌ വാസു ഒരു സെൻ ബുദ്ധനായി മാറിയത്. അല്ലെങ്കിലും വെളിവുണ്ടാവാൻ ഒരുപാട് നേരത്തിന്റെ ആവശ്യമൊന്നുമില്ല.
ഉണ്ണിയപ്പം ഗോളം.
ഭൂമിയും ഗോളം.
രാവുണ്ണി പറഞ്ഞത് ഒരു വലിയ സത്യമാണ്‌. ഭൂമിയാണ്‌ രാവുണ്ണിയുടെ വീട്!
വാസു തന്റെ മന്ദൻ തല തിരിച്ച് രാവുണ്ണിയെ നോക്കി.
വെറുമൊരു ഉണ്ണിയപ്പത്തിലൂടെ ഒരു വലിയ സത്യം പറഞ്ഞതിന്റെ അഹങ്കാരമൊന്നും രാവുണ്ണിയുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല.
റോഡിനപ്പുറം കിടന്ന ഒരു ചാവാലി പട്ടി ഒന്നെണീറ്റ് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. മുഖത്ത് വെയിലടിക്കണ്ടെന്നോ, ഇനി മനുഷ്യരുടെ നേർക്ക് മുഖം തിരിക്കണ്ടെന്നോ?. വാസു അതു കണ്ടു. വാസു മാത്രമെ അതു കണ്ടുള്ളൂ. ഒരു പട്ടി പോലും തന്റെ നേർക്ക് നോക്കുന്നില്ല..മറ്റൊരു വലിയ സത്യം. വാസു എഴുന്നേറ്റു നടന്നു. രാവുണ്ണിയുടെ ഉണ്ണിയപ്പത്തിന്റെ മണം അയാൾക്ക് പിറകെ കുറെ ദൂരം ഓടി ചെന്നു. പിന്നീട് കിതച്ച്, തളർന്നു താഴെ വീണു തരിപ്പണമായി.
പിറ്റേദിവസം മുതൽ വാസൂനെ കാണാതായി.

രാവുണ്ണി അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരു വാ പൊത്തിയ പ്രകൃതം. വാക്കുകളെ വറുത്തെടുത്ത് വെയ്ക്കും പോലെയാണ്‌ സംസാരം. സംസാരം മുഴുവൻ രാവുണ്ണി പണി ചെയ്യുമ്പോഴാണ്‌. ചായ അടിക്കുമ്പോ ചായയോടാണ്‌ സംസാരിക്കുക, ദോശ ചുടുമ്പോ ദോശയോട്, ഉണ്ണിയപ്പമുണ്ടാക്കുമ്പോ ഉണ്ണിയപ്പത്തിനോട്. രാവുണ്ണി എന്താ സംസാരിക്കുന്നതെന്നും, എന്താ കേൾക്കുന്നതെന്നും ആർക്കും അറിഞ്ഞൂടാ. പക്ഷെ സംസാരം നടക്കുന്നു എന്ന കാര്യത്തിൽ ആർക്കും തർക്കമില്ലായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം കൊച്ചാപ്പി ചോദിച്ചു,
‘എന്താ രാവുണ്ണിയെ നിങ്ങളീ പിറുപിറുക്കുന്നത്?’
‘പ്രാർത്ഥിച്ചതാ’.
കൊച്ചാപ്പി കടേൽ കേറുമ്പോ പ്രാർത്ഥിക്കും, കടയടയ്ക്കുമ്പോഴും പ്രാർത്ഥിക്കും. പക്ഷെ എപ്പോഴും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതെന്തിനാ എന്ന് കൊച്ചാപ്പിക്കു പിടികിട്ടിയില്ല. കൊച്ചാപ്പി പക്ഷെ പിന്നീടൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. ഉണ്ണിയപ്പം കാരണം മടങ്ങിയൊതുങ്ങി നിന്ന കട ഇപ്പോ നിവർന്നു നില്പ്പുണ്ട്. ചെരിഞ്ഞു വീഴാനിരുന്ന ബോർഡ് ഇപ്പോ ചിരിച്ചോണ്ട് നില്പ്പുണ്ട്.

രാവുണ്ണിയെ പെണ്ണുകെട്ടിക്കാനുള്ള കൊണ്ടു പിടിച്ച ശ്രമം നടന്നു. നടന്നത് കൊച്ചാപ്പിയായിരുന്നു. ഇത്രേം നല്ലോണം പണി ചെയ്യണ ഒരു മനുഷ്യനെയോ യന്ത്രത്തിനെയോ കൊച്ചാപ്പി മുൻപ് കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. രാവുണ്ണിയെ കുരിശു മാഹാത്മ്യമൊക്കെ പറഞ്ഞു മതം മാറ്റാൻ കൂടി ഒരു ശ്രമം നടത്തി നോക്കി. കൊച്ചാപ്പി കല്ല്യാണക്കാര്യം പറയുമ്പോഴൊക്കെ രാവുണ്ണി തിളച്ച എണ്ണയിൽ നോക്കി ഉണ്ണിയപ്പത്തിനോട് പിറുപിറുത്തോണ്ടിരുന്നു. ഉണ്ണിയപ്പം എണ്ണം മുഴുവൻ കുടിച്ച് ഗുളു ഗുളാന്ന് രാവുണ്ണിയോട് എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. പൈലി വരെ വന്നു പറഞ്ഞു നോക്കി. നടന്നില്ല. അതിനിടയിൽ മത്തായി പടമായി. ലിവറാണിച്ചു പോയത്. പക്ഷെ മത്തായി ഒരു വലിയ മനുഷ്യനായിരുന്നു. ശരീരം കൊണ്ടും മനസ്സു കൊണ്ടും. വീടിന്റെ ഒരു വലിയ ഭാഗം വയസ്സായവർക്കായി ഒരു മന്ദിരം പണിയാൻ ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. മത്തായിക്ക് മക്കളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതു കൊണ്ട് പണം ദൂർത്തടിച്ച് ലോകം ചുറ്റാൻ പോകുന്ന മക്കളുടെ കഥ കേൾക്കുമ്പോൾ മത്തായി ചിരിക്കുമായിരുന്നു. പണമുണ്ടാവുകയും പണിയില്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ്‌ മനുഷ്യർക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സുഹൃത്തുക്കളെ കിട്ടുക എന്ന പരമമായ സത്യം മത്തായി മനസ്സിലാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതു കൊണ്ട് മത്തായി എപ്പോഴും എന്തേലും പണി ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുമായിരുന്നു. തുണിക്കടയിലേക്ക് തുണിയെടുക്കാൻ പോകുന്നത് മത്തായി നേരിട്ടായിരുന്നു. ഗുജറാത്തിലും, മുംബൈയിലും, മംഗലാപുരത്തുമൊക്കെ. അതു കൊണ്ടാവാം പത്രങ്ങളിൽ നഗരപരിഷ്ക്കാരത്തിന്റെ വാർത്തകൾ കാണുമ്പോൾ മത്തായി ചിരിയടക്കാൻ വയ്യാതെ ചിരിച്ചു പോയിരുന്നത്. മത്തായി ചിരിച്ചു മരിച്ചു പോകുമോ എന്നു കൂടി പൈലി ഭയപ്പെട്ടു. അതു കാരണമാണ്‌ മത്തായിക്ക് പൈലി പത്രം വായിക്കാൻ കൊടുക്കാതായത്.

കാലചക്രം ആരാണ്ടോ പിടിച്ചു തിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പണ്ടത്തെ പോലെ ഇപ്പൊ ചക്രത്തിന്റെ തിരിച്ചിൽ. നല്ല വേഗത്തിലാണിപ്പോ തിരിയുന്നത്.
അതിന്റേതായ ഗുണവും ദോഷവും കണ്ടു. ചക്രപാണി ഇന്നൊരു പ്രസാധകനാണ്‌. സംതൃപ്തനാണ്‌.
അമ്മിണി ഇന്നും മുടി കറുപ്പിച്ച് സ്ത്രീരത്നമായി വിളങ്ങുന്നു.
രാവുണ്ണി ഉണ്ണിയപ്പത്തിനോട് ഇപ്പോഴും കിന്നരിക്കാറുണ്ട്. ഗ്രാമം ഇപ്പോൾ പഴയ ഗ്രാമമല്ല. ഗ്രാമത്തിനു നാവുണ്ടായിരുന്നേൽ ‘ഞാൻ ഗ്രാമമല്ല’ എന്നുറക്കെ പറയുമായിരുന്നു.
വാർത്തകൾ മാറി മാറി വന്നു.
പത്രത്തിലൂടെ പല വാർത്തകളും അറിഞ്ഞു നാട്ടുകാർ മൂക്കത്ത് വിരൽ വെച്ചു, ചിലർ മുറുക്കിത്തുപ്പി, ചിലർ മുണ്ടു മടക്കിക്കുത്തി പെടുത്തു. വേലേം കൂലീം ഇല്ലാത്തവന്മാരൊക്കെ പ്രതിഷേധിച്ചു. എന്നിട്ടും നാട് നന്നായില്ല.

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഒരാൾ വീണ്ടും കവലയിൽ അവതരിച്ചു. അവതാരപുരുഷൻ നേരെ ചെന്നത് കൊച്ചാപ്പീടെ കടയിലേക്കായിരുന്നു. രാവുണ്ണി മാത്രം ആ പുരുഷനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
‘വാസുവല്ലെ?’
വാസു അപ്പോഴേക്കും ഒരു വലിയ എഴുത്തുകാരനായി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പച്ചയായ ജീവിതമാണ്‌ പിഴിഞ്ഞെടുത്ത് എഴുതുന്നത്. അതു കൊണ്ടാവും വാസു എഴുതിയത് വായിച്ച് പലരും ആർത്തനാദത്തോടെ കരഞ്ഞത്.
വാസു ചെയ്യാത്ത ജോലികളില്ല, കാണാത്ത കാഴ്ച്ചകളില്ല, കേൾക്കാത്ത തെറികളില്ല..
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നമ്മുടെ നാടിപ്പോഴും പഴേ പോലെ തന്നല്ലോ എന്നു വാസു അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ഇപ്പോഴും ബീഫ് ഫെസ്റ്റിവലുകളും, പോർക്ക് ഫെസ്റ്റിവലുകളും, ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലുകളും.. മ്ളേച്ഛം!
എങ്ങനെയാ സൗഹാർദ്ദം ഊട്ടി ഉറപ്പിക്കുക?
ചായക്കടയിലിരുന്നു അവർ കൂലംകഷമായി ചിന്തിച്ചു. രാവുണ്ണിയോടും ചോദിച്ചു.
രാവുണ്ണി അപ്പോഴും ഒരു ഉണ്ണിയപ്പമെടുത്ത് കാണിച്ചു.
ഒരു പാട് ബൾബ്ബുകൾ ഒരുമിച്ച് കത്തിയതപ്പോഴാണ്‌. അങ്ങനെയാണ്‌ സൗഹാർദ്ദത്തിനായി ഉണ്ണിയപ്പഫെസ്റ്റിവൽ നടത്തിയത്. ഉണ്ണിയപ്പഫെസ്റ്റിവൽ വൻവിജയമായിരുന്നു. ഫെസ്റ്റിവൽ ഉത്ഘാടിച്ചത് ചന്ദ്രനായിരുന്നു. ചന്ദ്രൻ ഇപ്പോ പഴെ പോലെയൊന്നുമല്ല. കള്ളക്കടത്തൊക്കെ നടത്തി സമൂഹത്തിൽ വലിയ പേരൊക്കെ എടുത്തിരിക്കുന്നു. നാട്ടിൽ ഒരു നിലേം വിലേമൊക്കെ ഉണ്ട്. അടുത്ത ഇലക്ഷനു നില്ക്കാനും തീരുമാനമായിട്ടുണ്ട്.

വാസു അമ്മിണിക്ക് ഒരു ജീവിതം കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതിനർത്ഥം അമ്മിണിക്ക് ഒരു ജീവിതം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നല്ല. ഒരു വഴിക്ക് പോകുന്നതല്ലെ എന്നു വിചാരിച്ചു മാത്രം. ‘അമ്മിണീസ് വേശ്യാലയം’ എന്ന് ബോർഡൊക്കെ വെച്ച് നോട്ടീസടിച്ച് ഒരു വലിയ വിശ്വസ്ത സ്ഥാപനം തുടങ്ങണമെന്നു സ്ത്രീരത്നത്തിനു ഒരു പദ്ധതി ഉണ്ടായിരുന്നു. അതു പിന്നെ വേണ്ടെന്നു വെച്ചു. ആദ്യരാത്രി വാസു അമ്മിണിക്ക് കൊടുത്തതും രാവുണ്ണി പിറുപിറുത്തു കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഉണ്ണിയപ്പം തന്നെ. ഉണ്ണിയപ്പത്തിന്റെ എണ്ണ പുരണ്ട ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ടവർ പരസ്പരം ചുംബിച്ചു.

കാലചക്രം വീണ്ടും ആരാണ്ടോ തിരിച്ചു.
‘കുഞ്ഞിയമ്മയ്ക്ക് അഞ്ഞു മക്കളാണെ’, ‘കൊക്കാമണ്ടി കോയി ഇറച്ചി’ എന്ന പാട്ടുകളൊക്കെ റീമിക്സ് കാരെടുത്ത് ഗിത്താറിൽ അലക്കി വെളുപ്പിച്ചെടുത്തു.
രാവുണ്ണി ഇപ്പോഴും ഉണ്ണിയപ്പങ്ങൾ ചുട്ടെടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
നാടിന്റെ സമാധാനത്തിനു താൻ ഒരു കാരണക്കാരനായല്ലൊ എന്ന അഹങ്കാരമൊന്നുമില്ലാതെ.
ഇപ്പോൾ എല്ലാ വർഷവും ഉണ്ണിയപ്പഫെസ്റ്റിവൽ നടക്കുന്നു. അടുത്ത കാലത്ത് ബിബിസി വന്നു അതു റെക്കോർഡ് ചെയ്തു കൊണ്ടു പോയി. എന്തിനാണാവോ?.

മിക്കവാറും രാവുണ്ണി മരിച്ചു പതിനാറടിയന്തിരം കഴിഞ്ഞാൽ കവലയിലൊരു പ്രതിമ ഉയരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ചന്ദ്രൻ അതിനുള്ള ആളെ ഇപ്പോഴെ മനസ്സിൽ കണ്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇപ്പോൾ ആ ഗ്രാമത്തിൽ സമാധാനത്തിന്റെ അലയടികൾ മാത്രമേ കേൾക്കാനുള്ളൂ..കാരണമെന്തായാലും.

Post a Comment