Tuesday, 15 October 2019

ഭൂമിക്ക് ബോധോദയമുണ്ടായപ്പോൾ


നിരന്തരമായ ഭ്രണമത്താൽ മതിഭ്രമം ബാധിച്ചത് കൊണ്ടാണൊ എന്തോ ഭൂമിക്ക് ബോധോദയം ഉണ്ടായെന്ന് ഒരുനാൾ സ്വയമങ്ങ് തോന്നി. അതു സാധാരണ സംഭവിക്കാറുള്ളതാണെന്ന് മനശ്ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ പറയുന്നതാണ്‌. പക്ഷെ ബോധോദയം സംഭവിച്ചു എന്ന് പേഷ്യന്റ്സ് സമ്മതിച്ചു തരാറില്ലല്ലോ!. ഭൂമിക്ക് അന്നേരം എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കാൻ തോന്നി. ആകെമൊത്തം ഒരു തരം മടുപ്പ്..ഒരു ചെടിപ്പ്..ഒരു ഉളുപ്പ്. പ്രത്യേകിച്ചു ഗുരുത്വാകർഷണത്തിനോട്. അതു കാരണമാണല്ലോ എല്ലാം ഇങ്ങനെ ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറും പിടിച്ചു നിർത്തേണ്ടി വരുന്നത്!. അതും എത്രയോ നൂറ്റാണ്ടുകളായി!. ഇതൊക്കെയും പിടിച്ചു വെച്ച് ഈ കറക്കമായ കറക്കമൊക്കെ നടത്തിയിട്ട് പ്രത്യേകിച്ച് ഗുണമൊന്നുമില്ല. ആരേ കാണിക്കാനാ?. അതു കൊണ്ട് ഭൂമി ഗുരുത്വാകർഷണം പതിയെ അയച്ചു വിട്ടു!.

ഭൂമിയോടുള്ള വിധേയത്വം വിട്ടു സകല ചരാചരങ്ങളും അന്തരീക്ഷത്തിലുയർന്നു!. കടലിലെ വെള്ളവും, മത്സ്യങ്ങളും കപ്പലും ആകാശത്തേക്ക്!. കടലിൽ നിന്നും പലവലിപ്പത്തിലുള്ള മത്സ്യങ്ങൾ.. സ്രാവുകൾ, തിമിംഗലങ്ങൾ, ആമകൾ..ഞണ്ടുകൾ.. കരയിൽ നിന്നും ഉയർന്നു പൊങ്ങിയ മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും പക്ഷികൾക്കൊപ്പം ആകാശത്തങ്ങനെ ഒഴുകി നടന്നു!. വീടുകൾ, വാഹനങ്ങൾ, തീവണ്ടികൾ, വിമാനങ്ങൾ.. മനുഷ്യർ പലഭാഷകളിൽ നിലവിളിച്ചു. ഭൂമി നിലവിളികൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അതു സാധാരണ സംഭവിക്കുന്നതല്ല. എല്ലാ മനുഷ്യരും ഒരേ സമയം നിലവിളിക്കാറില്ല. ചില ഭാഗത്തുള്ളവർ, ചില നേരങ്ങളിൽ മാത്രമേ അതിനു മുൻപ് നിലവിളിച്ചിരുന്നുള്ളൂ!. പക്ഷികളുടെ കരച്ചിൽ, മൃഗങ്ങളുടെ അലർച്ചകൾ, മനുഷ്യരുടെ നിലവിളികൾ. അതു വരെ കേൾക്കാത്ത ഒരു ശബ്ദകോലാഹലം!. ഭൂമി വരെ ഞെട്ടി പോയി. അമ്മാതിരി നിലവിളി. മനുഷ്യർ അതു വരെ ഒതുക്കെട്ടി വെച്ചിരുന്ന മാലിന്യങ്ങളൊക്കെയും ഭൂമി വിട്ടു മേൾപ്പൊട്ടുയർന്നു. ഉണ്ടാക്കിവെച്ച ഭക്ഷണസാധങ്ങളും. വിശപ്പറിഞ്ഞവർ ആഹാരസാധനങ്ങൾ കൈയെത്തിപ്പിടിക്കാൻ അതിനു നേർക്ക് ഒഴുകി നീങ്ങാനൊരു ശ്രമം നടത്തി. വസ്ത്രത്തിനു വസ്ത്രം, ഭക്ഷണത്തിനു ഭക്ഷണം!. ഭൂമിയിൽ നിന്നും ഉയർന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ എല്ലാവരും തുല്യരായത്!. കുറഞ്ഞപക്ഷം തുല്യരായി തോന്നിയത്!. കാലുറച്ച് നിലത്ത് നില്ക്കുന്നതാണ്‌ പല പ്രശ്നങ്ങളുടേയും കാരണം എന്നവർ പരസ്പരം പലഭാഷകളിൽ പറഞ്ഞു. അതിർത്തികൾ തിരിച്ചറിയാൻ ആകുന്നില്ല!. അതു കൊണ്ട് തന്നെ എന്തിനാണ്‌ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതെന്നും മനുഷ്യർക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല.

അങ്ങനെ ഉയർന്നുയർന്നു സകലതും മേഘം മുട്ടും എന്ന നിലയിലായപ്പോഴാണ്‌ ഭൂമിക്ക് ഒരു അപകടം മനസ്സിലായത്. ഈ പോക്ക് പോയാൽ അവസാനത്തെ മൺതരിയും പറന്നു പോയാൽ പിന്നെ ഭൂമി തന്നെ ഉണ്ടാവില്ല!. ചേർത്തുവെച്ചിരിക്കുന്നതൊക്കെയും ഉപേക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ, ഒടുവിൽ സ്വയമങ്ങ് ഇല്ലാതാവും എന്ന ഒടുക്കത്തെ സത്യം ഭൂമി അന്നു മനസ്സിലാക്കി. പേടിച്ച് പണ്ടാരമടങ്ങിയ ഭൂമി, ഗുരുത്വാകർഷണം പഴതു പോലെ ആക്കി. ശരിക്കും ബോധോദയം എന്നൊരു സാധനം ഇല്ലെന്നും മനസ്സിലായി. പക്ഷെ ഈ കാര്യം ആരോടും പറയാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് ഭൂമി വീണ്ടും കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

അതിനുശേഷം സംഭവിച്ചത്..
ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ ഈ അപൂർവ്വപ്രതിഭാസത്തേക്കുറിച്ച് പഠനം നടത്തുന്നു. ചരിത്രകാരന്മാർ സംഭവിച്ചതൊക്കെയും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. എഴുത്തുകാർ ഒരു പാട് നുണക്കഥകളെഴുതി വിറ്റ് കാശുണ്ടാക്കുന്നു. കവികൾ തൊണ്ട പൊട്ടി പാടി മരിക്കുന്നു. യുദ്ധകൊതിയന്മാർ വീണ്ടും യുദ്ധം ചെയ്യാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു. പക്ഷികളും മൃഗങ്ങളും മത്സ്യങ്ങളും ചെടികളും യാതൊരു പരാതിയുമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നു. ഭൂമി ‘എനിക്കെല്ലാം മതിയായേ’ എന്ന മട്ടിൽ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു..

Post a Comment

Thursday, 10 October 2019

കുറ്റവും ശിക്ഷയും


ഗുരു നിർമ്മലചിത്തനായിരുന്നു.
വാക്ക് കൊണ്ടു പോലും ആരേയും നോവിപ്പിക്കാത്തവൻ.
ഒരു ദിവസം.
ഗുരുവും ശിഷ്യനും നദീതീരത്തിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരുപാട് നാളായി ചോദിക്കണമെന്ന് കരുതിയ ചോദ്യം ശിഷ്യൻ ചോദിച്ചു,
‘ഗുരോ, ഗുരു എന്നെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും കുറ്റം ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ?’
ഗുരു ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
‘ഉണ്ടല്ലോ’
‘എന്നിട്ടതിനു ശിക്ഷ കിട്ടിയോ?’
‘കിട്ടിയല്ലോ’
ശിഷ്യനു ആകാംക്ഷയായി.
‘എന്തു ശിക്ഷ?’
‘ഏതെങ്കിലും കുറ്റം ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം കേൾക്കേണ്ടി വരുന്നത് ഒരു ശിക്ഷയാണ്‌’
‘ഗുരു ചെയ്ത കുറ്റമെന്തായിരുന്നു?’
‘എന്റെ ഗുരുവിനോടും ഞാൻ ഇതേ ചോദ്യം ചോദിച്ചിരുന്നു’
ഗുരു ശാന്തനായി തീരത്ത് കൂടി നടന്നു.
പിന്നാലെ ശിഷ്യനും.

Post a Comment

Wednesday, 9 October 2019

മുറിക്കകത്തെ തേനീച്ച


എങ്ങനെയോ മുറിക്കകത്ത് ചെന്നു പെട്ട തേനീച്ച പറന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. മുറിയിൽ അവിടെയുമിവിടേയും പൂക്കൾ കണ്ടു ചെന്ന തേനീച്ച നിരാശപ്പെട്ടു. എല്ലാം പ്ലാസ്റ്റിക് പൂക്കൾ!. പെട്ടെന്ന് മുറിയിൽ ഒരു പൂവ് പ്രത്യക്ഷമായി. തേനീച്ച പ്രതീക്ഷയോടെ, കൊതിയോടെ, ആകാംക്ഷയോടെ പൂവിന്റെ അടുത്തേക്ക് പറന്നു.
ഹോ! ഒരു യഥാർത്ഥ പൂവ്!
ആഹ്ളാദത്തോടെ അതു പൂവിന്റെ ഇതളിലിരുന്നു.
പൂവിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പതിയെ..
പെട്ടെന്നാണ്‌ തേനീച്ചയുടെ പുറത്ത് ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കൈ വന്നു പതിച്ചത്.
‘കണ്ടാ, ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ? അതിനെ പിടിച്ചു തരാമെന്ന്?!’
തേനീച്ച കേട്ടു,
അവ്യക്തമാകുന്ന മനുഷ്യശബ്ദങ്ങൾ..
അവ്യക്തമാകുന്ന കൈയ്യടി ശബ്ദങ്ങൾ..

Post a Comment

സ്വപ്നം വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിനിടയിൽ..


അയാൾ സ്വപ്നം കാണുകയായിരുന്നു.
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ തള്ളിത്തിരക്കി ചെല്ലുന്നത്..
കൂട്ടത്തിനു നടുവിൽ നിൽക്കുന്നയാളെ പിന്നിൽ നിന്നും കുത്തുന്നത്..
ആൾക്കൂട്ടം മുഴുക്കെയും അയാളെ വളഞ്ഞ് ആക്രോശിക്കുന്നത്..
അപ്പോഴാണയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്..
ആൾക്കൂട്ടത്തിലെ ആളുകൾക്കെല്ലാവർക്കും തന്റെ മുഖമാണ്‌!
താഴെ വീണു കിടന്ന് പിടയുന്ന ആൾക്കും തന്റെ മുഖമാണ്‌!
അയാൾ ഞെട്ടിയുണർന്നു.
അപ്പോഴാണ്‌ മുതുകിൽ ഒരു തണുപ്പനുഭവപ്പെട്ടത്..
മുറിയുടെ വാതിലിലൂടെ ആരോ ഓടി പോകുന്ന ശബ്ദം അവ്യക്തമായി കേട്ടത്..


Post a Comment

കവിതയും ഗവിതയും


കവിതയ്ക്ക് ഗവിതയോട് നല്ല ദേഷ്യം തോന്നി.
കൂടുതൽ പേരും ഇപ്പോൾ എഴുതുന്നത് ഗവിതയാണ്‌.
ഗവിത എഴുതുന്നവർക്കാണ്‌ പേരും പെരുമയും.
കവിതയ്ക്ക് അസൂയയും കോപവും സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
അതു കൊണ്ടാണ്‌ ഗവിതയെ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ കണക്കിനു വഴക്ക് പറഞ്ഞത്. അതും നല്ല ഗദ്യത്തിൽ തന്നെ. ദേഷ്യം മുഴുക്കെയും പറഞ്ഞു തീർത്തു.
ഗവിതയ്ക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല. ഗവിത കരയാൻ തുടങ്ങി.
കരച്ചിലോടു കരച്ചിൽ..
ഏങ്ങിയേങ്ങിയുള്ള കരച്ചിൽ..
അപ്പോഴാണ്‌ കവിത ശ്രദ്ധിച്ചത്,
കരച്ചിലിന്റെ താളം..
ഒരേ താളത്തിൽ..വൃത്തനിബിദ്ധമായ കവിത പോലെ..

Post a Comment

യഥാർത്ഥ കുറ്റവാളി


ഇന്നലെയാണയാളെ ജയിലിൽ നിന്നും വിട്ടയച്ചത്. വർഷങ്ങളോളം അതായിരുന്നു അയാളുടെ വാസസ്ഥലം. നിരപരാധിത്വം തെളിഞ്ഞത് കൊണ്ട് വിട്ടയച്ചതാണ്‌. യഥാർത്ഥ കുറ്റവാളിയെ പിടികൂടിയത് ഈയിടെയാണ്‌. ശരിയായ തെളിവുകളുടെ ആധാരത്തിൽ തന്നെ.

ജയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ അയാൾ താൻ മുൻപ് താമസിച്ചിരുന്നിടത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ തന്റെ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ മറ്റാരോ താമസമാക്കിയിരിക്കുന്നു.
ഭാര്യ?
കുഞ്ഞ്?
അവർ വീടും പറമ്പും വിറ്റ് എങ്ങോട്ടോ പോയിരിക്കുന്നു. ആർക്കും അയാളെ കാണണ്ടായിരുന്നു. ഭീകരമായ കൃത്യം ചെയ്ത അയാളെ ആർക്കും ആവശ്യമായിരുന്നില്ല. ക്ഷീണവും പ്രായവും കാരണം അയാളിപ്പോൾ ജോലി ചെയ്യാൻ കൂടി വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിലായിരിക്കുന്നു.

ഇനി എവിടെക്കാണ്‌..?
ഇനി എങ്ങനെയാണ്‌..?
തല ചായ്ക്കാൻ ഒരിടം?
ഭക്ഷണം?
ജയിലിൽ സുരക്ഷിതത്വമുണ്ടായിരുന്നു. പോലീസുകാരുടെ കാവൽ..
സമയത്തിനു രുചിയുള്ള ഭഷണമുണ്ടായിരുന്നു..ചപ്പാത്തി..കോഴിക്കറി..
ചെയ്യുന്ന ജോലിക്ക് തുച്ഛമെങ്കിലും കൃത്യമായി വേതനം ലഭിക്കുമായിരുന്നു..
ഇനി?.
ചിന്തകളുടെ കെട്ടഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ ഒരു പാറക്കല്ലെടുത്ത് ബസ്സിനു നേർക്കെറിഞ്ഞു.
അങ്ങനെ, ആ നിമിഷമാണയാൾ യഥാർത്ഥ കുറ്റവാളി ആയത്..



Post a Comment

പുരുഷൂനിപ്പോൾ യുദ്ധമില്ല


പുരുഷൂനു ഇപ്പോൾ യുദ്ധമില്ല. യുദ്ധത്തിനിടയിൽ മൈൻ പൊട്ടി കാലു നഷ്ടമായത് കൊണ്ടാണ്‌ അയാൾ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയത്. ഒരു ടെലിഫോൺ ബൂത്തിൽ അയാൾ പകൽ മുഴുവനുമിരുന്നു. സെൽ ഫോൺ വന്നത് കാരണം ഇപ്പോൾ ആർക്കും ഫോൺ ബൂത്തിനെ ആശ്രയിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. അയാളുടെ വരുമാനം ദിനംപ്രതി കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്നു. അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ യുദ്ധസ്മൃതികളിൽ അയാൾ ആണ്ട് പോയിരുന്നു. ആഴ്ച്ചകൾക്ക് മുൻപ് ആരോ വാട്ട്സപ്പിൽ ആഹ്വാനം ചെയ്ത ബന്ദിൽ നടന്ന അക്രമങ്ങളിൽ അയാളുടെ ബൂത്തും അപ്പാടെ തകർന്നു പോയിരുന്നു. അതിർത്തിയേക്കാൾ അപകടം സ്വന്തം നാട്ടിനുള്ളിലെ പൊതു കവലയാണെന്ന് പുരുഷൂനു അങ്ങനെയാണ്‌ ബോധ്യമായത്. അതു കൊണ്ടാണല്ലോ ഇന്നലെ അയാൾ മുഴുവൻ സമ്പാദ്യവുമെടുത്ത് താൻ അതിർത്തിയിലേക്ക് തന്നെ പോവുകയാണെന്ന് കത്തെഴുതി വെച്ചിട്ട് അപ്രത്യക്ഷനായത്..

Post a Comment

അന്നദാനം


‘അന്നദാനം കൃത്യം പന്ത്രണ്ടിനു തന്നെ ആരംഭിക്കുന്നതാണ്‌!!’
കവലയിലെ അമ്മൻ കോവിലിലെ ഉത്സവത്തിന്റെ അവസാനദിവസം ഈ അനൗൺസ്മെന്റ് ഉച്ചത്തിൽ അവിടെങ്ങും മുഴങ്ങി.
വിശന്നു വന്ന ഒരു യാചകനും അതു കേട്ടു. പാലത്തിനു താഴെയുള്ള ചായ്പ്പിൽ തങ്ങുന്ന തന്റെ കൂടപ്പിറപ്പുകളേയും, ചങ്ങാതികളേയും അറിയിക്കണം. വയ്യാത്ത കാലും വെച്ച്, ഏന്തി വലിഞ്ഞ്, വടിയും കുത്തി അയാൾ വേഗത്തിൽ നടന്നകന്നു.

എല്ലാവരേയും കൂട്ടി തിരികെ എത്തിയപ്പോൾ അയാൾ കണ്ടു,
എച്ചിലിലകൾ വഴിവക്കിൽ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത്..
പട്ടുസാരി ചുറ്റിയവരും, അരക്കെട്ടിൽ മേദസ്സ് നിറഞ്ഞവരും, ബൈക്കിൽ അതു വഴി വന്ന വിദ്യാർത്ഥികളും കൈ കഴുകി തുടയ്ക്കുന്നത്..
ഭക്ഷണം കഴിച്ചവർ ബൈക്കിലും കാറിലുമായി പിരിഞ്ഞു പോയി തുടങ്ങി. ഭാരവാഹികളുടെ മുഖത്തും സന്തോഷം. ഭക്തർ വന്ന് അന്നദാനം വൻവിജയമാക്കിയിരിക്കുന്നു!.
വയറമർത്തി പിടിച്ച യാചകകൂട്ടം എച്ചിലിലകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു..
പതിവ് പോലെ..

Post a Comment

കാവൽനായ


മുൻപ്രവാസിയും, വിഭാര്യനുമായ അയാളുടെ താമസം ഒറ്റയ്ക്കാണ്‌. വർഷങ്ങൾ അധ്വാനിച്ച് സ്വരൂപിച്ച പണം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ വലിയ മാളികയിൽ താമസിക്കുന്ന അയാൾക്ക് കൂട്ട് ടാർസൻ എന്ന നായയാണ്‌. ടാർസനെ കെട്ടിയിട്ടാണ്‌ വളർത്തുന്നത്. അയാൾ താൻ കഴിക്കുന്നതിന്റെ ബാക്കിയാണ്‌ അവനു കൊടുത്തിരുന്നത്. ഇടയ്ക്കിടെ അയാളവനെ നടക്കാൻ കൊണ്ടു പോകും. അപ്പോഴും അവന്റെ കഴുത്തിലെ ബെൽറ്റിൽ നിന്നും നീണ്ടു കിടക്കുന്ന ചരടിൽ അയാൾ മുറുക്കെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും അവനപ്പോഴും ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കാനാവില്ല. രാത്രി കാവൽ ടാർസനെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് അയാൾ സുഖമായി ഉറങ്ങും. ഇതാണ്‌ പതിവ്. കള്ളന്മാർ വന്നാൽ ടാർസൻ കുരച്ചുണർത്തുമെന്നയാൾക്ക് ഉറപ്പാണ്‌. മുൻപ് ചില രാത്രികളിൽ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ട് അയാൾ ഉണരുമായിരുന്നു. അപ്പോഴയാൾ ടാർസൻ കുരയ്ക്കുന്നത് കേട്ട് പുറത്തേക്ക് ജനാലവിരി മാറ്റി നോക്കും. ആരോ തന്റെ പറമ്പിൽ കയറുന്നുണ്ട്!. ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതായി തോന്നിയോ?. അയാൾ ജനാല തുറന്ന് ടോർച്ചടിച്ച് നോക്കും. എന്നാൽ ഈയിടെയായി ടാർസൻ കുരയ്ക്കുന്നത് നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴെല്ലാം സുരക്ഷിതമാണ്‌. അയാൾ സ്വസ്ഥതയോടെ, സമാധാനത്തോടെയാണിപ്പോൾ ഉറങ്ങുന്നത്.

ഒരു രാത്രി വെള്ളം കുടിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റ അയാൾ പുറത്ത് ചില ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു. ആരോ പറമ്പിലുണ്ട്!. ഉറപ്പ്!. എന്നിട്ട് ടാർസനെന്തേ..?. അയാൾ ടോർച്ചുമായി പുറത്തിറങ്ങി. ടാർസനെ കെട്ടിയിട്ടിരുന്നിടത്ത് ചെന്നു നോക്കി. അവിടെ ടാർസൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല!. കയർ മാത്രം!. ടാർസനെ ആരോ അഴിച്ചു വിട്ടിരിക്കുന്നു!. തനിയെ അവനു അതിൽ നിന്നും തലയൂരാനാവില്ല. താൻ അത്രയ്ക്കും നന്നായിട്ടാണ്‌ കെട്ടിയത്. അയാൾ ടോർച്ച് തെളിച്ച് വീടിനു ചുറ്റും പരിശോധിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. നടന്ന് നടന്ന് ചെല്ലുമ്പോൾ കണ്ടു, മുഖംമൂടി ധരിച്ചൊരാൾ മതിൽക്കെട്ടിനുള്ളിൽ മരത്തിനടുത്തായി നില്ക്കുന്നത്!. കണ്ണുകൾ മാത്രം കാണാം. അയാൾ ഞെട്ടലോടെ നിന്നു. എന്നാൽ അതിലും ഞെട്ടലുണ്ടായത് അയാളുടെ അടുത്തായി ടാർസൻ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ്‌! ടാർസൻ എന്തോ കഴിക്കുന്നുണ്ട്. മുഖംമൂടിധാരി ഇട്ടു കൊടുത്ത ഇറച്ചിക്കഷ്ണങ്ങൾ!.. ടാർസൻ നിർത്താതെ വാലാട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു!.
‘ടാർസൻ!..കം!!’ അയാൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
ടാർസൻ അതു ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. ശ്രദ്ധ മുഴുക്കെയും ഇറച്ചിക്കഷ്ണങ്ങളിലാണ്‌. അയാൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു. ടാർസൻ അയാളുടെ നേർക്ക് നോക്കിയത് പോലുമില്ല. മുഖമൂടിധാരി കുനിഞ്ഞു നിന്നു ടാർസന്റെ പുറത്ത് തലോടുന്നതയാൾ കണ്ടു. ടാർസന്റെ മുഖത്തും, ചെവിയിലും, മുതുകിലും..
ഇറച്ചിത്തുണ്ടുകൾ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ടാർസൻ മുഖമൂടിധാരിയുടെ കാലിൽ നാവ് നീട്ടി നക്കാനും മുഖമുരസാനും തുടങ്ങി. ഇതൊക്കെയും വീട്ടുടമസ്ഥൻ ഞെട്ടലോടെ നോക്കി നിന്നു. അയാൾ കൈവശമിരുന്ന ടോർച്ച് ടാർസന്റെ നേർക്ക് തെളിച്ചു. മുഖമൂടിധാരി പെട്ടെന്നയാളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞ് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു,
‘ടാർസൻ!! ഗോ!! ക്യാച്ച്!!’
തന്റെ അതേ നിർദ്ദേശങ്ങൾ!
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിലയാൾ കണ്ടു, ടാർസൻ തന്റെ നേർക്ക് കുതിക്കുന്നത്!.
തിരിഞ്ഞോടുന്നതിനിടയിൽ അയാളറിഞ്ഞു, തന്റെ കാൽവണ്ണയിൽ ടാർസന്റെ കൂർത്തപല്ലുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത്..

Post a Comment

Wednesday, 2 October 2019

പടർപ്പ്


ആദ്യമായി പടർപ്പിനകത്തേക്ക് പോയത് എന്നാണ്‌?. ശരിക്കുമങ്ങ് ഓർക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തിലാവും!. അത്രയ്ക്കും മുൻപാണത്. ബാലേട്ടന്റെ തറവാട്ട് വീട്ടിനടുത്ത് ഒരു പൊളിഞ്ഞ കെട്ടിടമുണ്ട്. ഒരു കൈയ്യും കുത്തി നില്ക്കുന്ന പോലെ ഒരു വശത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന ഒരു ഓടിട്ട കെട്ടിടം. അവിടാകെ പടർപ്പുകളാണ്‌. കെട്ടിടത്തിനെ ആകെ മൂടി കളഞ്ഞതു കൊണ്ട് പടർപ്പ് മാത്രമേ പുറമേന്നു കാണാൻ പറ്റൂ എന്നു പറയാം. നിലത്തു മാത്രമല്ല, പായല്‌ പിടിച്ച, മഴയും വെയിലും ആവോളം കുടിച്ചും കൊണ്ടും സഹിച്ച, ഇടിഞ്ഞടർന്ന മൺച്ചുവരുകളിലുമൊക്കെ പടർപ്പുകൾ. മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പോലെ അത് മുകളിലേക്ക് പടർന്നു കയറി പോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മണ്ണിലാണെങ്കിൽ പച്ച നിറം നാലുപാടേക്കും പരന്നൊഴുകിയത് പോലെ. പടർപ്പിനെ പെട്ടെന്ന് ഓർക്കാനിടയായതല്ല. ഓർമ്മകളുടെ പടർപ്പിലേക്ക് ആ ചിത്രം പൊടുന്നനെ വന്നു വീണതുമല്ല. എങ്ങനെയോ അതിനടുത്ത് എത്തിപ്പെട്ടതാണ്‌. എന്നിട്ടും അനുസരണയില്ലാത്ത മനസ്സ് പടർപ്പിലേക്കുള്ള കടുംപച്ച നിറഞ്ഞ വഴികൾ തിരഞ്ഞു പോയി.

ഏഴ് അല്ലെങ്കിൽ എട്ട് വയസ്സുണ്ടാവും. അന്നും പറമ്പിൽ പാമ്പുകളുണ്ട്. ഓന്തുകളും, എന്തോ വലിയ തിരക്കുണ്ടെന്നു മട്ടിൽ ഓടുന്ന ഉരുണ്ടു കറുത്ത ഉറുമ്പുകളും ധാരാളം. അവരും മനുഷ്യരും ഒന്നിച്ച് മണ്ണിൽ പാർത്തിരുന്ന സുന്ദരകാലമായിരുന്നു അതെന്ന് പറയുകയല്ല. എങ്കിലും എന്തോ ഒരു പരസ്പരധാരണയുണ്ടായിരുന്നു. ധാരണകളോട് ബഹുമാനമുണ്ടായിരുന്ന കാലഘട്ടം എന്നു മാത്രം കണക്കാക്കിയാൽ മതി. ഇന്നാലോചിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു കാര്യത്തിലാണ്‌ അത്ഭുതം. പെൺകുട്ടിയെന്ന പ്രത്യേക പരിഗണനയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു അന്ന്. അതു കൊണ്ട് ആമ്പിള്ളേരുടെ ഒപ്പം മരം കയറാനും, മണ്ണിൽ ഉരുണ്ട് പിരണ്ട് കളിക്കാനും, ചെളി പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളുമായി ഓടിക്കളിക്കാനും അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നു. ബാലനായിരുന്നു കൂട്ട്. അവന്‌ എന്നേക്കാൾ ഒന്നര, രണ്ട് വയസ്സ് മൂപ്പുണ്ട്. പറഞ്ഞാൽ എന്റെ മുറച്ചെറുക്കനായി വരും. ബാലാ, ബാലൂ എന്നൊക്കെ തോന്നും പോലെ വിളിച്ചു. ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെ. ബാലേട്ടൻ എന്നൊക്കെ മറ്റുള്ളവരോട് പറയുമ്പോൾ മാത്രമായി മാറ്റി വെച്ചിട്ടുള്ള വാക്കാണ്‌. അത് പറയുമ്പോഴെ ഒരു ചളിപ്പാണ്‌. ചളിപ്പുള്ള ചില ഓർമ്മകൾ കാലം കഴിയുമ്പോൾ മധുരമുള്ളതായി മാറുന്നതിന്റെ രഹസ്യമെന്താണ്‌?.

അവധിക്ക് സാവിത്രിയമ്മായിയുടെ വീട്ടിലാവും എന്റെ തീറ്റയും കുടിയും ഉറക്കവുമൊക്കെ. എന്നു പറഞ്ഞാൽ എന്റെ ശല്യം ഒഴിവാക്കാൻ കൊണ്ടു വിടുന്ന സ്ഥലം. അവിടെ പരീക്ഷയൊക്കെ എഴുതി അവധിയും കാത്ത് ബാലു ഉണ്ടാവും. ഞാനും അവനും ചിലപ്പോൾ അയൽവക്കത്തെ സുരനും ശാലുമൊക്കെ അവിടമൊക്കെ തെണ്ടി നടക്കും. അതിനിടയിൽ കളിയും അടിപിടിയുമൊക്കെ ഉണ്ടാവും. ഈ പറഞ്ഞ പടർപ്പും പഴയ കെട്ടിടവും എനിക്ക് പോകാൻ പേടിയുള്ള ഒരു സ്ഥലമായിരുന്നു. അവിടെ ആരേയും കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അതു കൊണ്ടാവും. ആരേയും കാണാത്തിടത്ത് കാണാൻ പാടില്ലാത്തത് ഉണ്ടാവുമല്ലോ എന്നൊക്കെ വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഒരു ദിവസം പേടി മാറ്റാൻ ബാലു എന്നെ അങ്ങോട്ട് കൈ പിടിച്ചോണ്ട് പോയി.
‘രാജി..നീ വാ..ഇവിടെ ആരു ഇല്ല..കണ്ടാ..ഒന്നും പേടിക്കണ്ട’
എന്റെ പേടി കണ്ടിട്ടാവും, ‘ഞാനില്ലെ കൂടെ?’ എന്നു പറഞ്ഞു ധൈര്യം കൂട്ടാൻ ബാലു ഒരു ശ്രമം നടത്തി.
ഇപ്പോൾ അതോർക്കുമ്പോൾ ചിരിയാണ്‌ വരുന്നത്. പീക്കിരി ചെറുക്കൻ! എന്നിട്ടും പറയുന്നത് ‘ഞാനില്ലെ കൂടെ?’ എന്ന്! ഏതെങ്കിലും സിനിമയിൽ കേട്ട ഡയലോഗായിരിക്കും.
കൂടെയുണ്ടായിട്ടെന്തു ചെയ്യാൻ?. ഒരു പാമ്പിനെ കണ്ടാൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും രണ്ടുഭാഗത്തേക്കും തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ പാഞ്ഞോടുമായിരുന്നു!.
അവിടേക്ക്, മനുഷ്യര്‌ നടന്നു പുല്ലു ചതഞ്ഞുണ്ടായൊരു വഴി പോലുമില്ലായിരുന്നു. ഒരു വടിയെടുത്ത്, തല്ലിയും, വടിവാള്‌ പോലെ വീശിയും വഴിയുണ്ടാക്കി ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. വിട്ടിലുകൾ ചാടി മറഞ്ഞു, ചെറുശലഭങ്ങൾ പറന്നു പൊങ്ങി, ഓറഞ്ചു നിറമുള്ള ഓന്തുകൾ ഇഴഞ്ഞൊളിച്ചു, തൊടാവാടികൾ തലകുനിച്ചു.

കെട്ടിടത്തിനകത്ത് ഞാൻ ബാലൂന്റെ പിന്നാലെ കയറി. ബാലു കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും പേടിത്തൂറിയൊന്നുമല്ലെന്ന് തെളിയിക്കണം എന്ന് തോന്നിയതു കൊണ്ടാവും ഞാനതു കണ്ടതായി പോലും ഭാവിച്ചില്ല. അവിടെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറെ പഴയ പാട്ടകൾ, മരക്കഷ്ണങ്ങൾ, തുരുമ്പിച്ച ചില കമ്പികൾ. പേടി സിനിമകളിൽ കാണും പോലെ ഒരു വവ്വാലും പറന്നു പോയില്ല. പേരിനു ഒരു ഒണക്ക പാമ്പു പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്റെ അതു വരെ ഉണ്ടായിരുന്ന പേടി മൊത്തം പോയി. അവിടവിടെ ഓടിളകി വീണു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മച്ച് എന്ന് പറയാനൊന്നും ബാക്കിയില്ല. മുഴുക്കെയും ചുക്കിലിയും ചിലന്തിവലകളും. ഞാനും ബാലുവും സ്വാതന്ത്യ്രത്തോടെ നടന്നു. അവിടെ ഒരു വിജാഗിരി അടർന്ന ഒരു ജനലുണ്ടായിരുന്നു. ഒടിഞ്ഞ വാഴയില പോലെ താഴേക്ക് തൂങ്ങി കിടന്ന ഒരു പാളി. അതിന്റെ മുന്നിൽ ചെന്നു ഞാൻ നോക്കി. ബാലുവും അടുത്തുണ്ട്. അവിടെ നിന്നു നോക്കിയാൽ തറവാട് കാണാം. അമ്മായി നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ടു. മുറ്റത്തെ വലിയ പുളി മരവും, അതിനപ്പുറത്തെ പറമ്പും ഒക്കെയും നന്നായി കാണാം. ഞാൻ ബാലൂനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അവൻ പുളി മരവും കണ്ടില്ല, പറമ്പും കണ്ടില്ല. അല്ല, നോക്കിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. ആ ചെറുക്കൻ എന്നേം നോക്കി നില്ക്കുവായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവനെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, കവിളിലൊരു ഉമ്മ തന്നു. ഞാൻ ഞെട്ടി പോയി. ഇതിനാണൊ അവൻ എന്നെ ഇവിടെ വിളിച്ചോണ്ട് വന്നത്?. ഞാൻ നിന്നു നന്നായി കരഞ്ഞു. അവൻ നന്നായി പേടിച്ചു. ഇന്നാലോചിക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്നു, സത്യത്തിൽ അവൻ എന്നേക്കാൾ പേടിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന്. ഞാൻ എന്തിനാ അങ്ങനെ വാവിട്ട് കരഞ്ഞത്?. അറിയില്ല!. എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ കുടുകുടാന്ന് വീഴുകയാണ്‌.
‘അയ്യൊ രാജി കരയല്ലെ..കരയണ്ട രാജീ’ എന്നൊക്കെ അവൻ അപേക്ഷിച്ചത് ഞാൻ കേട്ടു.
‘ആരോടും പറയല്ലെ രാജീ..എങ്കിൽ ഞാൻ ചാവും’
അപ്പോൾ..ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടാവുന്ന എന്തോ ആണ്‌ നടന്നത്!. അറിഞ്ഞാൽ അവൻ ചത്തു പോവും!. അത്രയും ഭയങ്കരമായ സംഭവമാണ്‌. അവന്റെ ആ പറച്ചിലു കൂടി കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി കൂടി. ഞാൻ കണ്ണും പൂട്ടി കരച്ചിലോട് കരച്ചിൽ. അവനോടി പോയി കളഞ്ഞു. ഭീരു! ഞാനില്ലെ കൂടെ എന്ന് പറഞ്ഞ പാർട്ടിയാണ്‌ എന്നെ ആ തല്ലിപൊളി കെട്ടിടത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്കാക്കിയിട്ട് ഓടി പോയത്‌!.

ഞാൻ പെറ്റിക്കോട്ടിന്റെ തുമ്പു കൊണ്ട് കണ്ണും മൂക്കും തുടച്ച് പുറത്തേക്ക് പോയി. അന്നേ ദിവസം അവനെനിക്കു മുഖം തന്നില്ല. ഞാൻ കൊടുത്തതുമില്ല. ഏതു നിമിഷവും ഈ കാര്യം പൊട്ടിച്ചേക്കാം എന്ന മട്ടിൽ ഞാൻ നടന്നു. അന്നു രാത്രി തന്നെ അവനു പനി പിടിച്ചു!. ഞാൻ പിടിപ്പിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞാൽ മതി. അവൻ കിടന്നു കിടുകിടാന്ന് വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ടു. കിടുകിടുപ്പിൽ പാതിയും അവന്റെ അഭിനയമായിരുന്നോ എന്തോ. എന്തായാലും എനിക്കും കുറച്ച് പേടിയായി. എനിക്കും പനി പകർന്നാലോ, അതൊ അതു പനിയല്ല മറ്റെന്തോ വലിയ അസുഖത്തിന്റെ തുടക്കമാണോ എന്നൊക്കെ വിചാരിച്ചിട്ടാണൊ എന്നറിയില്ല രായ്ക്കുരായ്മാനം എന്നെ വീട്ടിലേക്കയച്ചു.

അവനെന്നോട് ചെയ്തത് എനിക്കും അവനും മാത്രമറിയാവുന്ന ഒരു രഹസ്യം. എന്തോ ഭയങ്കര സംഭവം. ആരോടും പറയരുത്. എനിക്ക് പറയാനും തോന്നിയില്ല. എന്തോ കുഴപ്പമുള്ള കാര്യമാണ്‌. പിന്നെ പിന്നെ അവൻ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോഴും ഞാൻ അവന്റെ കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി അറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. സൈക്കിളിൽ നിന്നും തലേം കുത്തി വീണതും, പിന്നീട് ഏതോ ഒരു ക്ലാസ്സിൽ മൊട്ട മാർക്ക് വാങ്ങിയപ്പോൾ അമ്മാവന്റെ കൈയ്യീന്ന് നല്ല പെട കിട്ടിയതുമൊക്കെ. ഞാൻ അനുസരണയോടെ പഠിച്ചു. വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരുമൊക്കെ പറയും പോലെ നല്ല അടക്കോം ഒതുക്കോമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയായി വളർന്നു പൊങ്ങി. ബാലൂനെ ഇടയ്ക്കൊക്കെ കാണുമായിരുന്നു. ചില ഉത്സവങ്ങളിൽ വെച്ച്, ബന്ധുക്കളുടെ കല്ല്യാണത്തിനു വെച്ച്. അവൻ ഉയരം വെച്ചു, അവനു മീശ തെളിഞ്ഞു. ഒരേയിടത്ത് കൂടുമ്പോൾ അവൻ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നില്ക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. അവൻ കാണാതെ ഞാനും അവനെ നോക്കി നിന്നു. പ്രേമം തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവും. അപ്പോഴൊക്കെ അവന്റെ പഴയ വികൃതി ഓർക്കും. ഇപ്പോഴും അവന്റെ വികൃതി കൂടിയിട്ടുണ്ടാവും. അതോ പണ്ടത്തേക്കാളും വലിയ ഭീരു ആയിക്കാണുമോ എന്നൊക്കെ സംശയിച്ചു. അവന്‌ എന്നോടെന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് അക്കാലത്ത് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ മാപ്പിരക്കലാവും അല്ലെങ്കിൽ പണ്ടേക്ക് പണ്ടേ പ്രേമമായിരുന്നൂന്ന് പറയാനാവും. എന്തായാലും അതിനൊക്കെയുമുള്ള മറുപടി ഞാനുള്ളിൽ തയ്യാറാക്കി വെച്ചു കൊണ്ടാണ്‌ സദാ സമയവും ഇരുന്നത്. പക്ഷെ അവനും എനിക്കും അതിനുള്ള അവസരമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.

‘ബാലൂനു കല്ല്യാണായി’
അതെങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്നു മുടങ്ങി പോയാ മതീന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹം. എന്തൊക്കെയോ കടുത്ത നേർച്ചകളും നേർന്നു. പക്ഷെ ഒക്കെ ചീറ്റി പോയി. ദൈവങ്ങൾക്ക് പഴയ പോലെ തേങ്ങയും തിരിയും വിളക്കുമൊന്നും വേണ്ടാന്നു തോന്നുന്നു. സംഗീത എന്നായിരുന്നു വധുവിന്റെ പേര്‌. എന്റേതിനേക്കാൾ നല്ല പേരാണല്ലോ എന്ന് അസൂയപ്പെട്ടു. നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ അസൂയ മൂത്ത് ഞാൻ മഞ്ഞുകട്ടയായി പൊടിഞ്ഞു പോയിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. അത്രയ്ക്കും സുന്ദരി. ഒരു കോങ്കണ്ണിയോ, ചീങ്കണിയോ അങ്ങനെ എന്തേലും ആയിരുന്നെങ്കിൽ..
സംഗീ എന്ന് എല്ലാരും വിളിച്ചു. ഓ! ഇനി ഞാൻ സംഗി ചേച്ചീ എന്നു വിളിക്കണോല്ലോ എന്നായി എന്റെ വിഷമം. സംഗി വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ എന്നെ കണ്ടു സംസാരിച്ചപ്പോഴാണ്‌ ഞാനെത്ര പൊട്ടി പെണ്ണാണെന്ന് മനസ്സിലായത്. ഇപ്പഴും കൊച്ചു കുട്ടി കളിച്ചു നടക്കുവാ എന്നൊക്കെ എന്നെ പറ്റി എല്ലാരും പറയുന്നതിൽ എന്തൊ ചില കാര്യമുണ്ട് എന്ന് തോന്നിയത്. സംഗി ചേച്ചി നല്ല പക്വതയോടെ പെരുമാറുന്നു, എല്ലാരോടും ബഹുമാനത്തോടെ പെരുമാറുന്നു. അടക്കവും ഒതുക്കവും എന്ന് ഞാൻ എന്നെക്കുറിച്ച് കരുതിയിരുന്നതൊക്കെ തവിടു പൊടിയായി. ഇനി ‘ആ സംഗിയെ കണ്ടു പഠിക്ക്’ എന്നു കൂടി ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ എല്ലാം പൂർണ്ണമാവും. തകർന്നടിയും. അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ അതിനു എതിരു പറയാൻ വേണ്ടത് ഞാൻ തയ്യാറാക്കി വെച്ചു. തയ്യാറാക്കി വെച്ച ആയുധം പ്രയോഗിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ആയുധം ദൂരെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. പിന്നേയും കേട്ടു ചേച്ചിയെ കുറിച്ച് വിശേഷങ്ങൾ. ചേച്ചി നല്ലോണം പാടും, ചിത്രം വരയ്ക്കും, കവിത എഴുതും, പാകം ചെയ്യും. കവിത എഴുതുന്നതൊഴിച്ച് ബാക്കിയൊക്കെ എനിക്കും പറ്റും. വേണേൽ പയറ്റാനും തയ്യാർ. ഒന്നു രണ്ടു മാസികയൊക്കെ വായിച്ചു ഞാനും ചില കവിതകളൊക്കെ എഴുതി. നോക്കണമല്ലോ നമുക്കും അതൊക്കെ പറ്റുവോന്ന്.
‘ഇരിക്കുന്നു ഞാനെന്റെ വിഷാദകുടീരത്തിൽ,
വിമൂകയായി ഈ ജന്മം മുഴുക്കെയും’
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് എടുത്ത് വീണ്ടും വായിച്ചു നോക്കി. ഹോ! വായിച്ച് വെറുത്തു പോയി. അറുപത്തിനാല്‌ കഷ്ണങ്ങളാക്കി അതു ചുറ്റിലും പറത്തി സായൂജ്യമടഞ്ഞു.

ചിലപ്പോൾ തോന്നാറുണ്ട്, എന്റെ മനസ്സിലും പടർപ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന്. എപ്പോഴുമതുണ്ടായിരുന്നു. എപ്പോഴൊക്കെയൊ ഞാനതിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു പോയിരുന്നു. അവിടെ ആ തണുപ്പിൽ ഇരിക്കുമായിരുന്നു. എന്റേതുമാത്രമായൊരു രഹസ്യ ഇടം. അവിടിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ സ്വസ്ഥത എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാവുന്നത്. എല്ലാർക്കും കാണും അതു പോലൊരു പടർപ്പ് നിറഞ്ഞൊരിടം. ഒറ്റയ്ക്ക് പോയിരിക്കാനും, സ്വപ്നം കാണാനും.

കുറച്ച് നാൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റേയും കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞു. പവിത്രൻ - അതായിരുന്നു എന്റെ പകുതിയുടെ പേര്‌. നല്ല ഒരാൾ. എനിക്കിഷ്ടമായി. മീശ ഉണ്ട്, മുടി ഉണ്ട്, വണ്ണവും പൊക്കവുമുണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും ബാലൂനു രണ്ട് വയസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടിയായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പവിത്രേട്ടൻ എല്ലാം ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്ന കൂട്ടത്തിലാണ്‌. കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിലും അതുണ്ടായി. ഞാൻ ബാലൂന്റെ കാര്യങ്ങൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബാലു ഗൾഫിൽ ഒരു ജോലി കിട്ടി പോയി. കുറെ നാൾ ചേച്ചിയും കുട്ടിയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ തിരികെ വന്നു. അവിടെ ഗൾഫിൽ എന്തൊക്കെയോ കുഴപ്പങ്ങളായി എന്നു കേട്ടു. ബാലു ഇടയ്ക്കൊക്കെ നാട്ടിൽ വരും. പിന്നെ തിരികെ പോകും. അങ്ങനെ നല്ല ഒന്നാന്തരം പ്രവാസി ആയി. അതിനിടെ ഞാനും പവിത്രേട്ടനും കോയമ്പത്തൂരേക്ക് താമസം മാറ്റി.

കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് മാറിയത് പവിത്രേട്ടൻ എല്ലാം ആസൂത്രണം ചെയ്തത് കൊണ്ടാണെന്നു പിന്നീടാണ്‌ മനസ്സിലായത്. പവിത്രൻ എന്ന പേരു മാത്രമെ ഉള്ളൂ, പ്രവൃത്തിയിൽ ആ ഗുണമൊന്നും ഇല്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ പൊട്ടി പെണ്ണായ എനിക്കു മനസ്സിലാവാൻ പിന്നേയും മാസങ്ങളെടുത്തു. ഞാൻ ശരിക്കും നീറി പുളഞ്ഞു. എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ആദ്യമൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാണ്‌ പവിത്രേട്ടൻ ശ്രമിച്ചത്. പിന്നീട് ശബ്ദമുയർത്തി അടിച്ചിരുത്താനായി ശ്രമം. ഒരു നശിച്ച ദിവസം എന്റെ ചോദ്യത്തിന്‌, എന്റെ കവിളിലാണ്‌ മറുപടി കിട്ടിയത്. പിറ്റേന്ന് തന്നെ ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. ഇനി ചത്താലും അങ്ങോട്ടില്ല എന്ന ശപഥം ചെയ്തു. മുറിച്ചു കളയേണ്ടത് മുറിച്ചു കളയണം. സമാധാനമാണ്‌ വലുത്. പവിത്രേട്ടൻ എന്ന് വിളിച്ച നാവ് കൊണ്ട് പിന്നീട് ഞാൻ അയാൾ എന്നും, അങ്ങേര്‌ എന്നും വിളിച്ചു. അത്രയ്ക്ക് കലിയായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു എനിക്ക്. കുട്ടികളില്ലാതിരുന്നത് ഭാഗ്യമായി എന്നു തന്നെ എനിക്കു തോന്നി. ആകെ കരഞ്ഞു നാശമായ അമ്മയും അതു തന്നെ പറയുന്നത് കേട്ടു. സത്യത്തിൽ എനിക്കിപ്പോഴാണ്‌ സന്തോഷവും ആശ്വാസവും ആയത്. അങ്ങനെ ഞാൻ സന്തോഷവതി ആയി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് അമ്മ എന്തിനാ വിഷമിക്കണതെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. മകള്‌ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് അമ്മമ്മാർ സന്തോഷിക്കുകയല്ലെ വേണ്ടത്?. ഇതു പോലുള്ള പല കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ‘കാര്യമെന്തായാലും പെണ്ണിന്റെ ഭാഗത്തും എന്തേലും കൊഴപ്പം കാണും. കുട്ടികളുമില്ല.’ അങ്ങനെയൊക്കെ ആലോചിക്കാനും, ആലോചിച്ചതൊക്കെ വള്ളിപുള്ളി വിടാതെ മറ്റുള്ളവരോട്  പറയാനും ചിലർക്ക് നല്ല മിടുക്കുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. അങ്ങനെ മറ്റുള്ളോരുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ എന്തോ വലിയ അപരാധം ചെയ്തവളായി. കൊഴപ്പം പിടിച്ചവളായി.

ഞാൻ പുറമെ മൗനിയും അകമെ ആയുധമെടുത്തവളുമായി. എന്നോട് തന്നെ ലഹള നടത്തി. കലാപം നടത്തി. എന്നോട് തന്നെ പട നയിക്കുകയും എന്നോട് തന്നെ തോല്ക്കുകയും ചെയ്തു. എല്ലാം എന്റെ തെറ്റായിരുന്നു. കുറച്ചു കൂടി ശ്രദ്ധയാലു ആവാമായിരുന്നു എന്നൊക്കെ ചില നേരങ്ങളിൽ ഒരു സമാധാനത്തിനു ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ കുറ്റബോധത്തോടെ പറഞ്ഞു. സന്ധി സംഭാഷണം നടത്തി. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതും ഞാൻ, ഉത്തരം പറയുന്നതും ഞാൻ. ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ട് അമ്മ വീണ്ടും കരച്ചിലും പിഴിച്ചിലുമായി. എനിക്കെന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന് കരുതാൻ എല്ലാരുടെയും പക്കൽ ആവശ്യത്തിനു തെളിവുകളും, കാരണങ്ങളുമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. അതു കൊണ്ട് തന്നെ ആരോടും തർക്കിക്കേണ്ട ആവശ്യം കൂടിയില്ല. ഒന്നു നോക്കിയാൽ പോലും കാര്യങ്ങൾ തകിടം മറിയും. കണ്ടോ ആ നോട്ടം കണ്ടില്ലെ എന്നാവും പറച്ചിൽ!. പറമ്പിലൂടെ പാട്ടും പാടി നടന്നു എന്റെ മാനസികസംഘർഷം മാറ്റാനായിരുന്നു പിന്നീടുള്ള ശ്രമം. എന്നാൽ അത് വലിയൊരു തിരിച്ചടിയാവുമെന്നു കരുതിയില്ല. എനിക്ക് ചെറുതായി ‘എന്തോ ഒരു പ്രശ്നം’ ഉള്ളതായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു!. ഇതെന്താ പാടാനും പാടില്ലെ?. അതെന്തു പാടാ?. മിണ്ടാതിരുന്നാൽ വിഷാദരോഗം. സംസാരിച്ചാൽ തർക്കുത്തരം പറയുന്നു എന്നു പരാതി, പാടിയാൽ പ്രാന്ത്! പിന്നെന്തു ചെയ്യുമെന്ന് പിടികിട്ടിയുമില്ല. ഈ നശിച്ച ഭൂമിയിൽ എനിക്ക് പ്രസക്തിയില്ലാതെ ആയെന്നു തോന്നി. ഇതിനൊക്കെ കാരണം ഞാൻ ജനിച്ചതു കൊണ്ടാണ്‌. അതിനു കാരണം..

അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണ്‌ സംഗിയെ കുറിച്ച് വീണ്ടും കേൾക്കുന്നത്. ചേച്ചിയുടെ കവിതയെ കുറിച്ചല്ല, ഗാനാലാപന കഴിവിനെ കുറിച്ചല്ല, പാചകവൈദഗ്ദ്ധ്യത്തെ കുറിച്ചുമല്ല. സംഗി ചേച്ചിയെ ആശുപത്രിയിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. ബാലു ഉടൻ തിരികെ വരാൻ പോകുന്നു. പൊട്ടും പൊടിയുമായാണ്‌ വിവരങ്ങൾ കിട്ടുന്നത്. അതിൽ തന്നെ പലതും സത്യമാണോന്ന് ദൈവത്തിനേ അറിയാവൂ. ഒടുവിൽ എല്ലാം തെളിഞ്ഞു വന്നു. ചേച്ചിക്ക് ഇപ്പോഴത്തെ കുപ്രസിദ്ധ രോഗമാണ്‌. നെഞ്ചിലും വയറ്റിനുള്ളിലും എല്ലാം വ്യാപിച്ചു കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് ഉടനെ പോയി കാണണമെന്നു തോന്നി. നല്ലവരായ നാട്ടുകാരുടെ നല്ല ചോദ്യങ്ങൾ എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുമെന്നു ഉറപ്പുണ്ടായിട്ടും ഞാൻ ചെന്നു. കണ്ടു, കൈപിടിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ മകൾ മിടുക്കി ആയിരിക്കുന്നു. വെറുതെ ആലോചിച്ചു, ബാലൂനെ ഞാൻ കല്ല്യാണം കഴിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇതു പോലൊരു മകളോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മകനോ എനിക്കുമുണ്ടാവുമായിരുന്നില്ലെ?. അതാവുമായിരുന്നില്ലെ? ഇതാവുമായിരുന്നില്ലെ? എന്നൊക്കെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് നല്ല പരിചയമാണ്‌. അതു കൊണ്ട് കുറച്ചു നേരം ആ മാതിരി നിലവാരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളുമായി ഇരുന്ന ശേഷം നിർദ്ദയം ഉപേക്ഷിച്ചു.

ഞാൻ തിരികെ വന്ന് ഒരു പത്ത് പതിനാല്‌ ദിവസമായപ്പോൾ സംഗി ചേച്ചി മരിച്ചു. നല്ലവരെ ദൈവം വേഗം വിളിക്കും എന്നു അമ്മ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അതും എനിക്കിട്ട് കുത്തിയതാണെന്ന് തോന്നി. ഒന്നുകിൽ ഞാൻ നല്ലവളല്ല. അല്ലെങ്കിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് നല്ലവളല്ലെന്നു ദിവസവും തെളിയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. മരിച്ചു നല്ലവളാണെന്നു തെളിയിക്കണമോ എന്നൊക്കെ ചോദിക്കണം എന്നു വിചാരിച്ചെങ്കിലും വേണ്ടെന്നു വെച്ചു. ഇപ്പോൾ പല കാര്യത്തിനും സ്വയം മറുപടി പറയുകയോ, തർക്കുത്തരങ്ങൾ വിഴുങ്ങുകയോ ചെയ്യുകയാണല്ലോ പതിവ്. ചിലരെയൊക്കെ പലവട്ടം കുത്തി കൊന്നിട്ടുണ്ട്, വിഷം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്, വണ്ടിക്കു മുന്നിൽ തള്ളിയിട്ടിട്ടുണ്ട്, കിണറ്റിലെടുത്തിട്ടിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെയൊക്കെ മനസ്സിൽ കാണുകയും സങ്കല്പ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അവാച്യമായൊരു സുഖം കിട്ടും. അതിൽ അഭിരമിച്ചങ്ങനെ ഇരിക്കും. അതും ഒരു സൂക്കേടാണെന്നു ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാലോന്ന് പേടിച്ച് ആരോടും പറയാൻ പോയില്ല. എന്റെ വിചാരം എല്ലാരും മനസ്സു കൊണ്ട് കൊലപാതകികളും കൊള്ളക്കാരുമൊക്കെ ആണെന്നാണ്‌. കുറഞ്ഞ പക്ഷം വ്യഭിചാരമെങ്കിലും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവും. ഉണ്ടാവണം. കുറഞ്ഞത് ഒരു വട്ടമെങ്കിലും.

ആഴ്ച്ചകൾ ഉരുണ്ട് പിരണ്ടങ്ങ് പോയി. അമ്മ ബാലൂന്റെ വീട്ടിൽ പോകുന്ന നേരം എന്നോടും കൂടെ വരാൻ നിർബന്ധിച്ചു. ഈ എരണം കെട്ടവൾ അവിടെ ചെന്നിട്ട് എന്ത് ഗുണം എന്നു ഞാൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഇനി എന്റെ കല്ല്യാണം ബാലുവുമായി കഴിപ്പിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും കടുത്ത പദ്ധതികൾ അമ്മ ആവിഷ്ക്കരിക്കുകയാണോ എന്നും സംശയിച്ചു. പിന്നീടാണതൊന്നുമല്ലെന്നു മനസ്സിലായത്. ഉറി കെട്ടിയ കയറ്‌ മാറ്റാൻ ആയിടെ ഞാൻ സ്റ്റൂളിട്ടൊന്നു കയറി നിന്നിരുന്നു. അയ്യോ എന്നൊരു ഉൾക്കിടിലൻ വിളി കേട്ടു നോക്കുമ്പോൾ അമ്മ അന്തം വിട്ടു പിന്നിൽ നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റൊരു അവസരത്തിൽ കിണറ്റിൽ ആരോ പിടിച്ചിട്ട വരാലിനെ നോക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മ നിലവിളിച്ചില്ലെങ്കിലും എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് മോളു പോയി പറമ്പിൽ കിടക്കണ ആ മടലൊക്കെ ഒന്നെടുത്തു വെച്ചെ എന്നു പറഞ്ഞെന്നെ തന്ത്രപൂർവ്വം വഴി തിരിച്ചു വിട്ടു. എനിക്ക് കാര്യമൊക്കെ മനസ്സിലായെങ്കിലും അറിയാത്ത പോലെ നടിച്ചു. അമ്മയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ ആ ആധിക്ക് ഒരു അർത്ഥമുണ്ട്. അതു കൊണ്ട് കൂടുതൽ ചോദിച്ച് എന്റെ പാവം അമ്മയുടേ മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കാൻ പോയില്ല. ഞാൻ നല്ല അനുസരണക്കുട്ടിയായി അമ്മയുടെ ഒപ്പം പോയി.

തകർന്ന മനുഷ്യൻ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടേയുള്ളൂ. അതെനിക്ക് ബാലുവിനെ കണ്ടപ്പോഴാണ്‌ എന്താന്ന് മനസ്സിലായത്. ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള, കണ്ടിരുന്ന മനുഷ്യനേയല്ലാതെ ആയി പോയിരിക്കുന്നു ബാലു. ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഒരാള്‌ വയസ്സായി പോവുമോ എന്നു തോന്നി. മോളൂട്ടി സ്കൂളിൽ പോയി തുടങ്ങിയെന്നറിഞ്ഞു. അവളെ കണ്ടാൽ വീണ്ടും പഴയ ചിന്തകളിൽ വഴുതി വീഴുമോ എന്നു പേടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. ബാലൂനോട് തിരിച്ചു പോവുന്നുണ്ടൊ എന്ന മണ്ടൻ ചോദ്യം അല്ല മണ്ടി ചോദ്യം ചോദിച്ചു പോയി. മകളെ നാട്ടിലാക്കിയിട്ട് ഗൾഫിൽ പോകാനോ?. അതേക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോഴേക്കും വാക്ക് വാ വിട്ടു പോയി തറച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ അതിനു മുകളിൽ കുറച്ച് പൊടി വാരി വിതറി ഒളിപ്പിക്കാൻ ഒരു വിഫലശ്രമം നടത്തി.
‘മോളെ കൂടെ അങ്ങോട്ടു കൊണ്ടു പോവാൻ പറ്റില്ലെ?..അവിടെ നല്ല ഇന്ത്യൻ സ്കൂളൊക്കെ ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്..അല്ലെ?’
കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ആ ചോദ്യം വിട്ട് വേറെ എന്തേലും ചോദിക്കാമെന്നു കരുതിയിരിക്കുമ്പോൾ മുൻപ് ചോദിച്ചതിന്റെ ഉത്തരം വന്നു.
‘ഇല്ല രാജീ..ഇനി അങ്ങോട്ടില്ല..മോളെ നോക്കാനാരേലും വേണ്ടെ..ഒറ്റയ്ക്ക് ശരിയാവൂല്ല..’ എന്നിട്ടാ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന മട്ടിൽ കുറച്ച് നേരം തലയാട്ടുന്നത് കണ്ടു. എനിക്കാ ഇരിപ്പ് കണ്ടിട്ട് സങ്കടം തോന്നി. സങ്കടത്തിനിടയിലും ‘രാജീ’ എന്ന വിളി ഒരു മഴയായി. ഒരു നിമിഷം ഏതോ പൈങ്കിളി വാരികയിലെ നായികയുടെ മനസ്സായി എന്റേത്. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം പൈങ്കിളി ക്ലാസ്സിക് ആയി.
‘ഇനി..’
ആ ഒരൊറ്റ വാക്കും പിടിച്ച് ബാലു വാ പൂട്ടി ഇരുന്നു.
സാരി അല്ലായിരുന്നേൽ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഓടാരുന്നു..
ചിറകുണ്ടായിരുന്നേൽ എങ്ങോട്ടേലും പറക്കാരുന്നു..
കുറഞ്ഞ പക്ഷം അദൃശ്യ ആകാനുള്ള കഴിവെങ്കിലും വേണമായിരുന്നു.

പിന്നേയും ഇടയ്ക്കിടെ ഞാനവിടെ പോയി. പോകേണ്ടി വന്നു എന്നു പറയുന്നതാവും ശരി. ഒരു പണിയുമില്ലാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ബാലൂനെ കുറിച്ചും ബാലൂന്റെ മോളേ കുറിച്ചും ഓർത്തു. അടുത്ത തവണ കാണുമ്പോൾ, കുറച്ച് പക്വത നടിച്ച് ബാലൂനെ രണ്ടാമതൊരു വിവാഹത്തിനു നിർബന്ധിക്കണമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. എന്റെ കാര്യമേ കുളമായി. വിവാഹമോചനം സ്വപ്നം കണ്ടു ഇരിക്കുകയാണ്‌ ഞാൻ. പവിത്രൻ - അയാള്‌ ഇപ്പോ മിക്ക ദിവസവും വിളിക്കുന്നുണ്ട്. ഫോണിൽ കൂടി കരച്ചിലും മാപ്പും പശ്ചാത്താപവും കുറ്റബോധവുമൊക്കെ കുഴച്ചുരുട്ടി വിടുന്നുണ്ട്. ദിവസവും അതു കേൾക്കുന്നത് എന്റെ വിനോദത്തിന്റെ ഭാഗമായി. നല്ലോണം ആസ്വദിക്കുന്നു. നല്ല സുഖം. അമ്മ ടിവി സീരിയൽ കാണുന്നു. ഞാൻ അങ്ങേരുടെ നിലവിളി കേൾക്കുന്നു!. രണ്ടു പേർക്കും ആനന്ദം!. ജനിച്ചതിനു ചില അർത്ഥങ്ങളുണ്ടെന്നും, അല്പാല്പമായി പ്രസക്തി വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും തോന്നിത്തുടങ്ങി.

ബാലൂനെ പോയി കാണുന്നത് ഇപ്പോൾ ഒരു ഹരമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഏതോ ജാരനെ കാണാൻ പോകുന്നത് പോലെ!. പാവം ഇതൊന്നും അറിയുന്നില്ലല്ലൊ!. ഒന്നു രണ്ടു വട്ടം പോയപ്പോഴാണ്‌ ഈ ജാരസംഗമം എന്നു പറയുന്നത് അത്ര മോശം സംഭവം ഒന്നുമല്ലെന്നു മനസ്സിലായത്. ഞാൻ ബാലൂന്റെ കൂടെ എന്തൊക്കെയൊ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പതിയെ പതിയെ ബാലൂന്റെ ദുഖമൊക്കെ മാറി വരുന്നതായി തോന്നി. ചെറിയ ചിരി മുഖത്ത് ഇടയ്ക്കൊക്കെ തെളിയുന്നത് എന്റെ വിജയമായി തോന്നി. അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്കും തോന്നി ഞാൻ ശരിക്കും ബാലൂനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പോവുമോന്ന്. പക്ഷെ ബാലൂനു എന്നോട് അങ്ങനെ ഒരു വിചാരവുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. എന്റെ ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള പോക്ക് അമ്മ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയെ രഹസ്യമായി ഞാൻ കാലിയ എന്നാണ്‌ വിളിക്കാറ്‌. കാലിയയുടെ കാര്യം ഞാൻ കാര്യമാക്കിയില്ല. പവിത്രൻ ശരിക്കും പവിത്രനാകാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്‌. ഇപ്പോൾ വെള്ളമടി നിർത്തി. നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള പുകവലി ശീലവും ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നറിയിച്ചു. ഫോൺ കോളുകളിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ഞാൻ ഒന്ന് നീട്ടി മൂളും. അയാൾക്കൊരു പ്രോത്സാഹനം കൊടുക്കണമല്ലൊ!. അത് മറ്റൊരു വിനോദം. ഞാൻ ശരിക്കും സാഡിസ്റ്റാണോ, പ്രാന്തിയാണോ, കാമുകിയാണൊ എന്നൊന്നും എനിക്ക് തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു നിലയിലായി.

ബാലൂനെ കാണാൻ പോകുന്നത് അമ്മായിയെ കാണാൻ എന്നും പറഞ്ഞാണ്‌. അമ്മായിയെ ആരു കാണാൻ?. പക്ഷെ പറയുമ്പോൾ അങ്ങനെയല്ലെ പറയാൻ പറ്റൂ?. കാണുന്ന കൂട്ടത്തിൽ വിശേഷം അന്വേഷിക്കും. ആരോഗ്യവിവരം തിരക്കും. പ്രായത്തിന്റെ പതിവു പ്രശ്നങ്ങൾ. സൂക്കേടിന്റെ കാര്യം പറയുമ്പോൾ ഞാൻ അമ്മായിയുടെ കണ്ണും നോക്കി ഇരിക്കും. അമ്മായി അപ്പോൾ ദൂരെ എവിടേക്കോ നോക്കി ഇരുന്നു സംസാരിക്കും. ആരെയോ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന പോലെ. സംസാരവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത എന്തൊക്കെയോ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കുന്നത് പോലെ.
ബാലൂനെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഉപദേശങ്ങളിൽ ബിരുദമെടുത്തവളെ പോലെ പറഞ്ഞു,
‘ബാലു ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാലെങ്ങനെയാ..ഒന്നു നടന്നിട്ടൊക്കെ വാ..’ .
‘എങ്ങോട്ട് നടക്കാനാ?’
‘എന്നാ വാ ചുമ്മാ പറമ്പിൽ കൂടെ നടക്കാം..’
അങ്ങനെ നടന്ന് നടന്നാണ്‌ പഴയ പടർപ്പ് വളർന്നു മൂടിയ കെട്ടിടത്തിലെത്തിയത്. ഞാൻ പഴയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഓർത്തു. ഇപ്പോ എനിക്ക് പേടിയില്ല. ഒന്നിനേം. ആരേയും. ബാലുവിന്റെ കാര്യം എനിക്കറിയില്ല.
‘അമ്മ ഇതൊന്നു വൃത്തിയാക്കിയെടുക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..ഇവിടെ വേണേൽ വല്ല തയ്യൽ ക്ലാസ്സോ മറ്റൊ തുടങ്ങാലോ..സംഗിക്ക് ഇതൊരു പർണ്ണശാല ആക്കാനായിരുന്നു പ്ലാൻ..ഈ പർണ്ണശാല എന്നു വെച്ചാലെന്താ?’ ബാലു പെട്ടെന്നു തിരിഞ്ഞു എന്നോട് ചോദിച്ചു.
എനിക്കും അതെന്താണെന്ന് പിടിയില്ല. ഞാൻ ചിരിച്ചും തോളുയർത്തിയും അറിയില്ലെന്നറിയിച്ചു.
‘ഇതു വൃത്തിയാക്കിയെടുത്ത് ഒരു ചെറിയ വീടാക്കിയാൽ വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കാലോ‘ അതു പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ബുദ്ധിശക്തിയിലും പക്വതയിലും എനിക്ക് തന്നെ അഭിമാനം തോന്നി.
ഞങ്ങൾ നടന്നു പഴയ മുറിയിലെത്തി. അപ്പോഴും ഞാൻ പഴയ കാര്യങ്ങളോർത്തു. ബാലു മറന്നിരിക്കാൻ ഇടയില്ല.
ബാലു എന്തോ ഓർത്തു ചിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.
’അന്നു ബാലു ചെയ്തത് ശരിയായില്ല‘ ഞാൻ ഗൗരവം നടിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
’അത് അപ്പോ..പെട്ടെന്ന്..‘ തപ്പിത്തടഞ്ഞു വീഴാൻ പോകുന്നതും നോക്കി ഞാൻ രസിച്ചു.
’അന്നെന്തിനാ പേടിച്ചോടിയത്?‘
’അതു പിന്നെ..നീ കരയണ കണ്ടപ്പോ‘
’അന്നു നമ്മള്‌ കൊച്ചു കുട്ടികളല്ലെ?..കരഞ്ഞു പോവും‘
’ഉം‘
ഞാൻ കുറച്ച് നേരം ബാലൂനെ നോക്കി നിന്നു. ആ മുഖത്ത് ഒരാശ്വാസം പരക്കുന്നത് കണ്ടു.
’പക്ഷെ ഇപ്പോ നമ്മള്‌ കൊച്ചു കുട്ടികളല്ലല്ലോ..‘ അതു പറഞ്ഞ് ഞാൻ ബാലൂന്റെ മുഖത്തേക്ക് മുഖമടുപ്പിച്ചു. ബാലു പിന്നോക്കം പോയില്ല. ഞാനും..

വീട്ടിൽ മടങ്ങി വന്നിട്ട് അതിഭയങ്കരമായ ചിന്തകളുമായി ഇരുന്നു. ബാലൂനോട് ഞാനെന്താ അങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ന് അറിയില്ല. അതൊന്നും ഞാൻ ആസൂത്രണം ചെയ്തിരുന്നതല്ല. ചിലപ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയതിന്റെ പാർശ്വഫലമാവും. ഞാൻ സാധ്യതകളെ കുറിച്ച് ഗാഢമായി ചിന്തിച്ചു.
വേണമെങ്കിൽ ഭാര്യയായി തുടരാം..
വേണമെങ്കിൽ കാമുകിയായി തുടരാം..
ഇനിയും ധാരാളം ’വേണമെങ്കിൽ‘ ഉണ്ട്.
ഒരുപാടൊരുപാട് സാധ്യതകൾ മനുഷ്യജീവിതത്തിനുണ്ട് എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് ബോധോധയമോ ബോധക്കേടോ പോലെ എന്തോ ഒന്നുണ്ടായി.

അന്നു രാത്രിയും പവിത്രന്റെ ഫോൺ ഉണ്ടായിരുന്നു. എലിയെ തട്ടിയിട്ട് കളിക്കുന്നത് മതിയാക്കാൻ സമയമായിരിക്കുന്നു.. ഒന്നുമില്ലേലും ഞാനൊരു പൂച്ചയല്ലെ?. പൂച്ചയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് തന്നെ ഒരു വലിയ സംഭവമാണ്‌!.

Post a Comment