Wednesday, 11 March 2015

വെറുമൊരു സായാഹ്നവാർത്ത


വൈശാഖൻ നടന്നു, ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലിനുള്ളിലൂടെ. വെയിലിനു തീ നാവുകളുണ്ടെന്നും, ധരിച്ചിരുന്ന കോട്ടൻ ഷർട്ടിനടിയിൽ വിയർപ്പിന്റെ ഒരു ഉടുപ്പ് കൂടി താനണിയുന്നുണ്ടെന്നുമയാൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. വഴിയിൽ ഒരു ചെറിയ കുട്ടി പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിൽ സ്വർണ്ണമത്സ്യങ്ങളെ വിൽക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ രാവിലെ ടിവിയിൽ കണ്ട പരസ്യമോർത്തു. പരസ്യം തുടങ്ങുന്നത് ജലത്തിനുള്ളിലാണ്‌. ഉയർന്നു പോകുന്ന കുമിളകൾ. ഊളിയിട്ട് വന്ന ഒരു മത്സ്യം പറയുന്നു ‘ഓർമ്മശക്തിക്ക് ഫിഷ് ടാബ്ലറ്റ്സ്!’. അതൊരു അനിമേഷനായിരുന്നു. മത്സ്യത്തിനു ചിരിക്കുന്ന മുഖം. അതു വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും ഉല്ലസിച്ച് നീന്തുന്നു. പാറക്കല്ലുകൾക്കിടയിൽ, ഒരു മാദക നർത്തകിയെ അനുസ്മരിപ്പിച്ച് പുളയുന്ന ജലസത്സ്യങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ, ഉത്സാഹത്തോടെ നീന്തി പോകുന്നു. ശേഷം ഒരു കുപ്പി പ്രത്യക്ഷമായി. ആ സ്ഫടിക കുപ്പിയും ജലത്തിനുള്ളിലാണ്‌. കുപ്പിക്കുള്ളിൽ നിറയെ സ്വർണ്ണനിറമുള്ള ഗുളികകൾ. അവ വെളിച്ചമേറ്റ് വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നു.
‘റബ്ബിഷ്!’ വൈശാഖൻ പല്ലു ഞെരിച്ചു.
ഏതവനാണ്‌ ഈ പരസ്യമുണ്ടാക്കിയത്?. അവനും അവന്റെ പരസ്യവും. നാളെ ഒരു കോഴി വന്നു കൂവി നിന്ന് പറയും ‘കഴിക്കൂ ചിക്കൻ റോസ്റ്റ്! ആഹാ എത്ര രുചികരം!’. വിൽക്കപ്പെടുന്ന ജീവനുകളെ കുറിച്ച് അയാൾ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ജീവനു മറ്റൊരു ജീവനെ വിൽക്കാൻ അവകാശമുണ്ടോ?. ഒരു ചെറിയ ജീവൻ വിൽക്കപ്പെടുന്നതിലെന്ത് തെറ്റ്?. വലിയ ജീവനുകൾക്കല്ലെ വിലയുള്ളൂ?. അതു പോര, മനുഷ്യരൂപവും വേണം. അതും പോരാ, ചില മനുഷ്യരുടെ ജീവനുകൾക്കു മാത്രമല്ലെ വിലയുള്ളൂ?. അവസാനമില്ലാത്ത കുരുക്കുകൾ. അയാൾ സ്വയം ശപിച്ചു. എന്നും ഇരുതല മൂർച്ചയുള്ള ആയുധമായിരുന്നു അയാളുടെ ചിന്തകൾ. ‘നാശം’.. നടക്കുന്നതിനിടയിൽ വൈശാഖൻ ആ വാക്ക് ഉറക്കെയുച്ചരിച്ചു. കടിച്ചു പിടിച്ച പല്ലുകൾക്കിടയിൽ കൂടി ഞെരുങ്ങിയ വാക്കുകൾ പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു. ചെറിയൊരു സായാഹ്നപത്രത്തിനു വേണ്ടി ഒരു വാർത്തയുടെ പിന്നാലെ നടക്കുകയാണയാൾ. സായാഹ്നത്തിലൂടെ നടന്നു ചെന്ന് ദിനപത്രത്തിൽ ചെന്നു കയറണം - അതാണാഗ്രഹം. അതിനു മുൻപ് വാർത്തകളുടെ നിർമ്മാണരഹസ്യം പഠിച്ചെടുക്കണം. കാഴ്ച്ചകളിൽ നിന്നും ശബ്ദങ്ങളിൽ നിന്നു വാർത്തകൾ ഇഴപിരിച്ചെടുക്കാൻ പഠിക്കണം. വാർത്തകളെ കഥകളാക്കുകയും, കഥകളെ വാർത്തകളാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മാന്ത്രികവിദ്യയുടെ രഹസ്യക്കൂട്ടറിയണം. കാലത്തിനൊപ്പം കുതിര പോലെ കുതിക്കണം.

ബസ്സിറങ്ങി ശബ്ദങ്ങളും നിറങ്ങളും കൂടികലർന്ന വഴികളിലൂടെ അയാൾ നടന്നു. ചില സമയങ്ങളിൽ അയാൾ സ്വയം ശപിച്ചു. താനെന്തു കൊണ്ട് സ്വയം ശപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നോർത്തു തന്നെത്തന്നെ പഴി പറഞ്ഞു. മറ്റു ചിലപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരെ അവർ കാണാതെ നോക്കി രസിച്ചു. വാർത്തകളെ കുറിച്ചായി അയാളുടെ ആലോചന. ദുരന്തത്തിന്റെ ഇരുമ്പുകൈ പതിച്ച്, അവശരായിരിക്കുന്നവരെയാണ്‌ പത്രത്തിനാവശ്യം. വായനക്കാർക്ക് ചില പ്രത്യേക വാർത്തകളോട് ഒരു പ്രത്യേക തരം ആഭിമുഖ്യമുണ്ട്. അതാരും പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നതല്ലെന്നാണ്‌ അയാൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. ഒരു തരം സാമൂഹ്യ മനശ്ശാസ്ത്രമെന്നൊക്കെ പറയാമായിരിക്കാം. അപകടങ്ങൾ, കൊലപാതകം, ബലാത്സംഗം, മോഷണം, കവർച്ച ഈ വിഷയങ്ങൾ വായിക്കാനാണ്‌ ഭൂരിപക്ഷത്തിനും താത്പര്യം. അതും വെറും ഒരു ബോക്സ് വാർത്ത കൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടില്ല. വായിക്കുകയല്ല, വായിച്ചാസ്വദിക്കുകയാണെല്ലാവരും. വിശദമായ വാർത്തയാണ്‌ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. ചിത്രങ്ങളുമുണ്ടെങ്കിൽ അവരുടെ മനസ്സ് നിറയും. അവർ ഈ വാർത്തകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് പറയുകയില്ല പക്ഷെ ഈ വാർത്തകളുടെ സകല വിശദാംശങ്ങളും അറിയാൻ അത്തരം വാർത്തകൾ നിരത്തുന്ന പത്രത്താളുകൾ തേടി പോകും. അപകടമാണെങ്കിൽ മരിച്ചയാളുടെ പ്രായം, ഫോട്ടോ, അവയവങ്ങൾക്ക് പറ്റിയ ക്ഷതങ്ങൾ. വിവാഹിതനാണെങ്കിൽ എത്ര നാൾക്ക് മുൻപാണ്‌ വിവാഹം കഴിഞ്ഞത്?. കുട്ടികളുണ്ടെങ്കിൽ എത്ര കുട്ടികൾ? കുട്ടികളുടെ പ്രായം - ഇതൊക്കേയും വേണം. മരണങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് ചിത്രങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടണം. ഇടിയേറ്റ വാഹനം വന്ന വഴി. ഇടിച്ച വാഹനം വന്ന വഴി..അങ്ങനെ. എങ്കിലേ വാർത്ത പൂർണ്ണമാവൂ. ബലാത്സംഗം എന്നു പറഞ്ഞാൽ പോരാ, അതിനു മുന്നിൽ ‘ക്രൂരമായി’ എന്നു കൂടി ചേർക്കണം. ക്രൂരമല്ലാത്ത ബലാത്സംഗങ്ങളുണ്ടോ ?
‘ശവംതീനികൾ’ അയാൾ പിറുപിറുത്തു.
‘താനിപ്പോ എങ്ങനെ സർക്കുലേഷൻ കൂട്ടാം എന്നു മാത്രം ആലോചിച്ചാൽ മതി. താനീ പറയുന്നതൊക്കെ ശരി തന്നെ. ഈ ഞാനും ഒരിക്കൽ അങ്ങനെയൊക്കെ വിചാരിച്ചിരുന്നതാ. പക്ഷെ അങ്ങനെ നടന്നിരുന്നേൽ ഈ സ്ഥാപനം ഇന്നുണ്ടാവില്ലായിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോൾ ഇതാണെന്റെ കഞ്ഞി.’ സുഗുണൻ സാർ ഇങ്ങനെയാണ്‌ വൈശാഖനോട് പ്രതിരോധിക്കുക. ഉപദേശത്തിനൊപ്പം ചിലപ്പോൾ കറൻസിനോട്ടുകൾ പോക്കറ്റിൽ തിരുകി വെച്ചു കൊടുക്കാറുമുണ്ട്. ‘ഇനി വാക്കും വിചാരവും വേണ്ട, വായടച്ച് പണി ചെയ്തു കൊള്ളുക’ - അതാണാ പ്രവൃത്തിയുടെ അർത്ഥം.

വൈശാഖൻ ഉപദേശങ്ങളിൽ കൂടി ഒരിക്കൽ കൂടി മനസ്സോടിച്ചു. കാണാൻ പോകുന്നത് കുറച്ചകലെയുള്ള ഒരു വീട്ടിലെ മനുഷ്യനെയാണ്‌. കഴിയുന്നത്രയും വിവരങ്ങൾ അയാളിൽ നിന്ന് പിഴിഞ്ഞെടുക്കാനാണ്‌ കല്പന.

സുഗുണൻ സർ ഉപദേശകന്റെ കുപ്പായമണിയുമ്പോൾ കാണാനും കേൾക്കാനും രസമാണ്‌.
‘വൈശാഖൻ, നമുക്ക് ചുറ്റും വാർത്തകളാണ്‌. അതു കാണാൻ മറ്റൊരു കണ്ണാണ്‌ വേണ്ടത്. കാണുന്നതെല്ലാം വാർത്തകളായി കാണാൻ പഠിച്ചാൽ മതി. എന്തും ഏതും എങ്ങനെ വാർത്തകളാക്കാം എന്നു മാത്രം ചിന്തിച്ചാൽ മതി. കാര്യങ്ങളെളുപ്പമാവും. പിന്നെ ഒരു കാര്യം, നമ്മൾ മലയാളികൾ മാത്രമല്ല, ഏതു രാജ്യത്തെ മനുഷ്യരും കഥകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരാണ്‌. ആ ഒരു കാര്യത്തിൽ എല്ലാ രാജ്യത്തിലെ മനുഷ്യരും ഒരു പോലെയാണ്‌. സംശയമുണ്ടോ?. ഡയാനാ രാജകുമാരിയെ കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടില്ലെ? അവരൊരു പാട് ചാരിറ്റി വർക്കുകൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അതിനെ കുറിച്ച് എത്ര പേർക്കറിയാം?. അവര്‌ കാമുകനുമായി ബോട്ടിൽ പോയതും ഒടുക്കം കാറപകടത്തിൽ മരിച്ചതുമല്ലെ എല്ലാർക്കും അറിയൂ?. എന്താ കാരണം?. ഏത് വാർത്തയാണ്‌ ആളുകളെ ആകർഷിക്കുന്നത്?. പത്രത്തിൽ അവാർഡിനെ കുറിച്ചുള്ള വാർത്തയാണോ ഇരട്ട കൊലപാതകത്തെ കുറിച്ചുള്ള വാർത്തയാണോ ആളുകൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്?. കുടിവെള്ള പ്രശ്ന്മാണോ സച്ചിൻ സെഞ്ചുറി അടിച്ചതാണൊ ആളുകൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്?.’
അന്ന് അതെല്ലാം കേട്ട് വൈശാഖൻ തേച്ച് കൂർപ്പിച്ച് വെച്ച ചോദ്യങ്ങൾ കൂടി മറന്നു പോയി.

‘പത്രോം വാരികേം മറ്റോം വിറ്റു പോണത് അതൊക്കെ വായിക്കാൻ ആളുകൾ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ്‌. വൈശാഖൻ, വാർത്ത ഒന്നേയുള്ളൂ.. എല്ലാ പത്രങ്ങൾക്കും ഒരു വാർത്ത..അപ്പോൾ നമ്മുടെ പത്രം വിറ്റു പോകാൻ നമ്മൾ ചിലത് ചെയ്യേണ്ടി വരും. മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യാത്ത ചിലത്. എന്നാൽ പത്രം മാത്രമല്ല, ഏതൊരു ഉത്പന്നവും വിറ്റു പോകാൻ മറ്റൊരു വഴിയുണ്ട്. ഒരാഴ്ച്ച സമയം തരാം. താനാലോചിച്ചു കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റുമോന്ന് നോക്ക്’.
വെല്ലുവിളി മുന്നിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് സുഗുണൻ സർ പുറത്തേക്ക് പോയി.

സെൻസേഷനായിട്ടുള്ള വാർത്തകൾ..സ്കൂപ്പുകൾ..സ്റ്റിംഗ് ഓപറേഷനുകൾ..
ഇതൊക്കെ ഏവർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ.
സുഗുണൻ സർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് മറ്റെന്തോ ആവണം.
അതു മാത്രം തെളിഞ്ഞു വരുന്നില്ല.
ചിന്തകൾക്കും ഭാരമുണ്ടാവണം.
തലവേദനയുടെ ആക്രമണമാരംഭിച്ചപ്പോൾ വൈശാഖൻ കമഴ്ന്നു കിടന്നുറങ്ങി.
പരാജയമാണ്‌..പൂർണ്ണ പരാജയം.

പരാജയം സമ്മതിച്ച് ഒരു മേശയ്ക്കപ്പുറമിപ്പുറമിരുന്ന്, ചൂട് കാപ്പിയൂതി തണുപ്പിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഉപദേശകൻ ശരിക്കും ഒരാവതാരമായി. പരാജിതനോട് പരമരഹസ്യം ഉപദേശിച്ചു കൊടുത്തു.
‘തനിക്കു ഞാനാ രഹസ്യം പറഞ്ഞു തരാം. വിശുദ്ധരഹസ്യം!. ആയിരം ദിവസം ആൽമരച്ചോട്ടിലിരുന്നിട്ടാ എനിക്കിതു കിട്ടിയത്. താൻ കേട്ടു വെച്ചൊ..ഉപകാരപ്പെടും..ഇന്നല്ലേൽ നാളെ’.

ചില നേരങ്ങളിൽ സുഗുണൻ സർ വല്ലാത്ത ഫോമിലായിരിക്കും. അപ്പോഴുള്ള സംസാരം കേട്ടിരിക്കുക വൈശാഖന്‌ താത്പര്യമുള്ള കാര്യങ്ങളിലൊന്നാണ്‌.

അന്ന് ആ കോഫിഷോപ്പിൽ വെച്ച് ആ മാധ്യരഹസ്യം സുഗുണൻ വൈശാഖന്റെ ചെവിയിലൊഴിച്ചു.
ഒരു ഗൂഢരഹസ്യം വെളിവാക്കും വിധം ശബ്ദം താഴ്ത്തി, കണ്ണുകളിറുക്കി, തല താഴ്ത്തി സുഗുണൻ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
‘ഞാനീ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടോണം..തലമുറകളുടെ തലവര തിരുത്തിയെഴുതിയ മഹാരഹസ്യമാ’
വൈശാഖൻ തല താഴ്ത്തി, പുരികങ്ങൾക്കിടയിൽ ശ്രദ്ധയെ മുറുക്കി വെച്ച് മുന്നിലിരുന്ന ഗുരുവിനെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു.
‘നമ്മൾ..അതായത് നമ്മൾ പത്രക്കാർ വാർത്തകളല്ല വിൽക്കുന്നത്..പിന്നെയോ?’
‘പിന്നെ?’
‘അഭിരുചികൾ!’
‘വിഷകന്യകളെ കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?’
‘ഉം..’
‘ഭക്ഷണത്തോടൊപ്പം ചെറിയ തോതിൽ വിഷം കൊടുക്കുക..അളവ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുക..അതിനു ശേഷം..’
‘ശേഷം..’
‘ഭക്ഷണം കൊടുത്താൽ പോലും..വിഷം മതി എന്ന സ്ഥിതിയിലാവും..ആ സ്ഥിതിയിലായാൽ പിന്നെ എല്ലാം എളുപ്പമാണ്‌..’

ആര്‌ ഏറ്റവും കൊടിയ വിഷം കൊടുക്കാൻ തയ്യാറാവുന്നോ അവർ വിജയിക്കും..വൈശാഖനു വെളിവ് നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇതല്ല വഴി. വഴി മാറി പോയിരിക്കുന്നു. ചൂണ്ടുപലകങ്ങൾ മുഴുവൻ ആരോ ചുണ്ണാമ്പ് തേച്ച് മായ്ച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഇവർ ആർക്കും വാർത്തകൾ വിളമ്പുന്നില്ല.
ഇവർ വായനക്കാരെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ്‌.
രോഗികളെ സൃഷ്ടിക്കുക..അവർക്ക് മരുന്നു വിൽക്കുക..
ഏറ്റവും ലളിതമായ തന്ത്രം.
ഏറ്റവും ലാഭകരമായ വ്യാപാരം.
ഏറ്റവും വിജയകരമായ പദ്ധതി..

‘അതൊക്കെ തെറ്റല്ലെ എന്നു തന്റെ നിഷ്ക്കളങ്ക ഹൃദയം പറയും..എനിക്കറിയാം..
എന്നാൽ കേട്ടോള്ളൂ..
പൂർണ്ണവിശ്വാസത്തോടെ ശരി എന്നു പറയാവുന്ന ഒരേയൊരു കാര്യമേയുള്ളൂ.
എല്ലാ തെറ്റുകളും തെറ്റല്ല എന്നും എല്ലാ ശരികളും ശരിയല്ല എന്നതു മാത്രം.
ശരി കലർന്ന തെറ്റുകളും, തെറ്റു കലർന്ന ശരികളും മാത്രമേ ഉള്ളൂ!.
ആ ഒരു വസ്തുത മാത്രമാണ്‌ പൂർണ്ണമായ ശരി.
ഇപ്പോൾ തെറ്റിനു സ്വന്തമായി ഒരു നിലനിൽപ്പില്ലെന്ന് മനസ്സിലായില്ലെ?
ശരി കലർന്ന തെറ്റിനെ തെറ്റെന്ന് വിളിക്കുന്നതാണ്‌ ശരിയായ തെറ്റ്!’

സുഗുണൻ സർ കാട് കയറുകയാണ്‌. തലയ്ക്കുള്ളിലെ ത്രാസ് ഇപ്പോഴും
നിശ്ചലവസ്ഥയിലായിട്ടില്ല. ഇനി അധികം നേരം ഇതും കേട്ടിരുന്നാൽ..
കാപ്പിക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു വൈശാഖൻ പുറത്തിറങ്ങി.
തണുപ്പ് വകവെയ്ക്കാതെ ചൂട് പിടിച്ച തല ചൊറിഞ്ഞ് വൈശാഖൻ നടന്നു.
അന്നാദ്യമായി അയാൾ വെറുത്തു.
തന്നെ..
തന്റെ ജീവിതത്തെ..
തന്റെ കൂടെ ജീവിക്കുന്നവരെ..
താൻ കൂടി ഭാഗമായ ഈ നശിച്ച ലോകത്തെ..

ഉച്ച ആയതു കൊണ്ട് ഹോട്ടലിൽ നിന്നും ഉച്ചയൂണും കഴിഞ്ഞാണ്‌ വൈശാഖൻ വീടന്വേഷിച്ചിറങ്ങിയത്. രണ്ടു ഭീമാകാരന്മാർക്കിടയിൽ ഞെരുങ്ങി നില്ക്കുന്ന ഒരു കുള്ളന്റെ ചിത്രമാണ്‌ വീടു കണ്ടപ്പോഴാദ്യം തോന്നിയത്. അപ്പുറവുമിപ്പുറവും രണ്ടു മാളികകൾ. അതിനു നടുവിലായി ഓടിട്ട ഒരു പഴയ കെട്ടിടം. പെയ്ന്റടർന്ന, തുരുമ്പിന്റെ ഭക്ഷണമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഗേറ്റും കടന്ന് വൈശാഖൻ അകത്തു കടന്നു. മുൻവശത്ത് കുറച്ച് മുറ്റമുണ്ട്. വരണ്ടുണങ്ങിയ ചെടികൾ. കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി വെള്ളം കാണാത്ത പച്ച ജീവനുകൾ. വരാന്തയിൽ ഒരു തടി സ്റ്റൂളും രണ്ട് തടിക്കസേരകളും കാണുന്നുണ്ട്. തുറന്നു പോലും നോക്കാത്ത ചില പത്രങ്ങൾ.
വീടു മാറി പോയിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഇതായിരുന്നില്ല മനസ്സിൽ പൊതിഞ്ഞു വെച്ച ചിത്രം.

‘ഇതൊരു പഴേ കേസാണ്‌. താൻ അന്വേഷിക്കേണ്ടത് ഇത് എത്രത്തോളം നമുക്ക് ഗുണമുള്ളതാക്കാമെന്നാണ്‌. പേരു പറയാതെ ചില കളികൾ.
എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് വർഗ്ഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സമരങ്ങൾ എങ്ങനെ അണയാതെ നോക്കണം എന്നതാണ്‌. അണഞ്ഞതോ അണയാൻ പോകുന്നതോ ആയ സമരങ്ങൾ ഊതി ഊതി ജ്വലിപ്പിക്കണം. അതു കൊണ്ടുള്ള ഗുണങ്ങൾ ചെറുതല്ല’.
സുഗുണൻ സർ പറഞ്ഞതിലെ ‘ഗുണങ്ങൾ’ മാത്രം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ ഇപ്പോൾ വ്യക്തമാവുമായിരിക്കും.

‘ആരുമില്ലെ?’ എന്നു രണ്ടു വട്ടം ചോദിച്ചിട്ട്, അയാൾ വരാന്തയിലേക്ക് കയറി.
ഒരനക്കവുമില്ല.
ഒന്നു രണ്ട് ചുവടുകൾ കൂടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു. പാതി തുറന്നു കിടന്ന വാതിലിലൂടെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇരുട്ട് കാണാം.
ഇരുട്ടിനെ എങ്ങനെയാണ്‌ കാണുക?. ഇരുട്ടാവട്ടെ, വെളിച്ചമാവട്ടെ, കണ്ണിൽ നിറഞ്ഞാൽ ശരിയായ കാഴ്ച്ച അസാദ്ധ്യം തന്നെ.
എന്നാലിതും രണ്ടുമില്ലാതെ ഒന്നും കാണാനാവുകയുമില്ല.
വൈശാഖൻ ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും ഇടകലർന്ന ചിന്തകൾ ഉപേക്ഷിച്ചു വാതിൽ രണ്ടു മൂന്ന് വട്ടം വിരൽ കൊണ്ട് മുട്ടി.
മറുപടിയെന്നോണം കഫം കഴുത്തു മുറുക്കിയ ചുമശബ്ദം കേട്ടു.
വൈശാഖൻ രണ്ടു ചുവട് പിന്നോക്കം മാറി നിന്നു.
ഒരു വൃദ്ധരൂപം ഇരുട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്നു.
ഉറക്കക്ഷീണം നിറഞ്ഞു തൂങ്ങിയ കണ്ണുകൾ.
നെഞ്ചു നിറയെ എഴുന്നു നിൽക്കുന്ന നരച്ച മുടികൾ. 
നീളമില്ലാത്ത മുഷിഞ്ഞ കൈലി മുണ്ട് എണ്ണമയമില്ലാത്ത, പൊരി വന്നു തുടങ്ങിയ കാലുകൾ കാണിച്ചു തരുന്നുണ്ട്.
വൈശാഖൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.
വീട്ടുകാരൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ, നിസ്സംഗതയോടെ തുറന്നു കിടന്ന തുരുമ്പിച്ച ഗേറ്റ് നോക്കി ഇരുന്നു.
ഇയാൾ തന്നോട് പോയ്ക്കൊള്ളാനാണൊ പറയുന്നത്? വൈശാഖനു സംശയമായി.
ചിലപ്പോൾ ഈ വയസ്സായ ആളിനു നവമാധ്യമങ്ങളുടെ ശക്തിയേക്കുറിച്ച് ശരിയായ അവബോധമുണ്ടാവില്ല. അതോ ഉറക്കത്തിനിടയിൽ വിളിച്ചുണർത്തിയത് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്നു വരുമൊ?.
‘അമ്മാവാ, നിങ്ങടെ മോനെ സ്റ്റേഷനിൽ കേറ്റി തല്ലിച്ചതച്ചത് നമ്മുടെ പത്രത്തിൽ കൊടുത്താൽ അതിനു കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കിട്ടും. എന്തെങ്കിലും നടപടിയുണ്ടാവും, നഷ്ടപരി...’
അപ്പോഴേക്കും വൃദ്ധൻ ഞൊറി വന്നു തുടങ്ങിയ വലതു കൈ ഉയർത്തി ആ വാക്കിന്റെ വരവ് തടഞ്ഞു.
അപ്പോഴും അയാൾ വൈശാഖന്റെ നേർക്ക് നോക്കിയില്ല.
ഇങ്ങേർക്കെന്താ പത്രക്കാരോടിത്ര ദേഷ്യം?. വൈശാഖനു അവിടെ വന്നപ്പോൾ മുതൽ ഒരു തരം അസുഖകരമായ അനിഷ്ടം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
‘അമ്മാവാ..ഞാൻ പറയുന്നത് അമ്മാവനു മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടോ?’
വൃദ്ധൻ തുരുമ്പു ഗേറ്റിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ ചോദിച്ചു,
‘മോൻ ഏതു പത്രത്തിൽ നിന്നാ?’
വൈശാഖൻ അഭിമാനത്തോടെ പേരു പറഞ്ഞു. അത്രയ്ക്കും അറിയപ്പെടുന്നതൊന്നുമല്ലേലും, തെറ്റില്ലാത്ത സർക്കുലേഷനുള്ള ഒന്നാണ്‌.
‘അകത്ത് വന്ന് കാണുന്നില്ലെ?’
ശരിയാണ്‌ വന്നത് അകത്ത് അവശനായി കിടക്കുന്ന ആളിനെ കാണാനാണ്‌. കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാനാണ്‌.
ഏതറിവിന്റേയും പടികൾ കയറി പോകേണ്ടത് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചാണ്‌.
ഈ അമ്മാവനു അറിയില്ല പത്രത്തിന്റെ ശക്തി. ഒന്നു മഷി പുരണ്ട് വന്നോട്ടെ..
വൃദ്ധൻ പതിയെ തിരിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് പോയി. അകത്തേക്ക് ഇരുട്ടിലേക്ക് കയറും മുൻപ് ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
വൃദ്ധനെ പിന്തുടർന്നു പോകണോ വേണ്ടയോ എന്ന് സംശയിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു വൈശാഖൻ.

അകത്തേക്ക് കയറിയതും വൈശാഖൻ നിന്നു. ഒരടി കൂട്ടി മുന്നോട്ട് വെയ്ക്ക വയ്യ. കണ്ണു നിറയെ ഇരുട്ട്.. അപ്പോഴേക്കും മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു. കണ്ണിലേക്ക് കയറി വന്ന കാഴ്ച്ചയിൽ മുന്നിലൊരു കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന രൂപമുണ്ടായിരുന്നു. വലതു കൈയ്യിൽ ഒരു വെളുത്ത കെട്ട്, അതിൽ നിന്നും ഒരു ചരട് കഴുത്തിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്. തലയിൽ ഒരു പ്ലാസ്റ്റർ. കിടക്കുന്ന രൂപത്തിനടുത്തേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചപ്പോൾ കണ്ടു, പോറലുകൾ നിറഞ്ഞ മുഖവും ശരീരവുമായി ഒരാൾ കണ്ണടച്ചു കിടക്കുന്നത്. ഒരാശുപത്രി വാർഡിലേക്ക് കയറിയതു പോലെ തോന്നി.

‘ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നില്ലെ?’
വൃദ്ധശബ്ദം വൈശാഖനു പിന്നിൽ നിന്നും മുന്നിലേക്ക് വന്നു.
വൈശാഖൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ആ രൂപത്തിനെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
രൂപത്തിന്റെ നെഞ്ചുംകൂട് പതിയെ ഉയർന്നു താഴുന്നുണ്ട്.
ഇയാൾ ഉറക്കമാണ്‌.
കൂടുതൽ വെളിച്ചം അല്പാല്പമായി കണ്ണിലേക്ക് കയറി വന്നു. ഇപ്പോൾ കാഴ്ച്ച കുറച്ചു കൂടി വ്യക്തമായി.
അപ്പോഴാണ്‌ കിടക്കുന്ന രൂപത്തിനെ ചുറ്റി പിടിച്ച് കിടക്കുന്ന ഒരു മെല്ലിച്ച കൈ കൂടി കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.
മെലിഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടി ആ രൂപത്തിനെ ചേർത്തു പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്‌. പുള്ളിയുള്ള പാവാടയാണവൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
പെൺകുട്ടിയുടെ വലതു കാൽ രൂപത്തിനെ പൊതിയും പോലെ ചേർത്തു വെച്ചിരിക്കുന്നു.
ആർക്കും ആ രൂപത്തിനെ വിട്ടു കൊടുക്കില്ല എന്ന ഭാവത്തിൽ..

വൈശാഖന്റെ കൈ ക്യാമറയിലേക്ക് നീണ്ടു. അയാൾ ക്യാമറ മറച്ചു പിടിക്കാനാണ്‌ ശ്രമിച്ചത്.
‘ഒന്നും ചോദിക്കുന്നില്ലെ?’ ചതഞ്ഞ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
അതിനു മറുപടി പറയാൻ നിൽക്കാതെ പതിയെ വൈശാഖൻ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. താൻ ചെറുതായി പോയെന്നും എത്ര നടന്നിട്ടും വാതിൽ വരെയെത്താൻ കഴിയുന്നില്ലയെന്നും തോന്നി. കാലുകൾക്ക് ബലക്ഷയമനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ട്.
മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് തല നീട്ടിയപ്പോൾ വലിയ ആശ്വാസമയാൾക്ക് തോന്നി.

വരാന്തയുടെ ഭാഗമായ അരമതിലിലിരുന്ന് വൈശാഖൻ മുഖം കൊടുക്കാതെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു,
‘എനിക്കെല്ലാമറിയണം..എന്തിനാണ്‌ നിങ്ങളുടെ മകനെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പോയത്?..ശരിക്കും അയാൾ എന്തെങ്കിലും കുറ്റം..’
വൃദ്ധൻ പൊട്ടിത്തെറിക്കുമോ എന്നു ഭയന്നാണ്‌ ചോദിച്ചത്.
എന്നാലത്ഭുതകരമാവിധം നിസ്സംഗതയോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന അയാളെ കണ്ട് വൈശാഖൻ വല്ലാണ്ടായി.
ഇയാൾക്ക് ഉച്ചത്തിൽ തന്നെ വഴക്കു പറയാം. പൊട്ടിത്തെറിച്ച് എല്ലാ വിവരങ്ങളും പറയാം.
അമർഷത്തോടെ എല്ലാ വിവരങ്ങളും വിശദമായി ധരിപ്പിക്കാം.എന്നാൽ ഒന്നും പറയാതെ ഇരിക്കുന്നത്.. മൗനത്തിന്റെ ഭാരം അന്നാദ്യമായി വൈശാഖൻ അനുഭവിച്ചു.

വൈശാഖൻ അയാളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു. ഒരു വാക്കെങ്കിലും?
അയാൾ തടി സ്റ്റൂളിൽ കൂനി കൂടി ഇരിക്കുകയാണ്‌.
അതു കണ്ടപ്പോൾ ഒരു വലിയ പക്ഷി ചിറകുകളൊതുക്കിയിരിക്കുന്ന ചിത്രം കയറി വന്നു.

അയാൾ നീണ്ട ഒരു ശ്വാസമെടുത്ത് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു,
‘മോനേത് പത്രത്തീന്നാ പറഞ്ഞത്?’
മറുപടി പറയുമ്പോൾ വൈശാഖനു തന്റെ ആത്മവിശ്വാസം പകുതിയും ആവിയായി പോയതായി തോന്നി.

‘മോനിവിടെ ആദ്യായിട്ടാണൊ വരുന്നത്?’
‘ഉം’
‘ഈ വീട് കണ്ടോ?.. ചുറ്റിലുമുള്ള വീടുകളൊക്കെ കണ്ടൊ?’
‘ഉം’
‘ഇത് പത്തു സെന്റുണ്ട്. എന്റപ്പന്റെ സ്വത്താണ്‌..ഇതു മാത്രേ ഉള്ളു ഇപ്പൊ..’
‘തൊട്ടപ്പുറത്ത് ആരാണ്‌ താമസിക്കുന്നതെന്നറിയാവൊ?’
‘ഇല്ല’. താൻ അയൽക്കാരെ കുറിച്ച് അൽപമെങ്കിലുമറിയാൻ ശ്രമിക്കണമായിരുന്നു.
ആരോടെങ്കിലും ഈ സ്ഥലത്തെ വസ്തുതകൾ തിരക്കണമായിരുന്നു..
‘അപ്പുറത്ത് ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനാ..’
‘ഉം’
‘ഇപ്പുറത്ത് താമസിക്കുന്നത് അയാളുടെ ഒരു ബന്ധുവാ’
‘ഉം’
‘കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വരെ ഇവിടെ ഒന്നു രണ്ട് ചെറിയ വീടുകൾ മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഈ വീടുകളൊക്കെ അടുത്ത കാലത്ത് വന്നതാ.
കണ്ടില്ലെ എന്റെ ഈ വീടു മാത്രം ഒരു അശ്രീകരം പോലെ ബാക്കി വീടുകൾക്കിടയിലിരിക്കുന്നത്?’ അതു പറഞ്ഞ് അയാൾ ശബ്ദമില്ലാതെ ചിരിച്ചു.
വൈശാഖൻ അതിനു മൂളിയില്ല.
‘കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇവിടെ ഒരാൾ വന്ന് ഈ വസ്തു കൊടുക്കുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചു. എങ്ങനെ കൊടുക്കാനാണ്‌? എന്നിട്ട് എവിടെ പോകാനാണ്‌? എന്റെ പീടിക ഇവിടെ അടുത്താണ്‌. എന്റെ അപ്പനെ അടക്കിയത് ഈ പറമ്പിലാണ്‌..ഈ മണ്ണിൽ..ഞാൻ വളർന്നത് ഇവിടെയാണ്‌..ഞാൻ മരിക്കുന്നതും ഇവിടെ ആവും..എന്റെ അപ്പന്റെ അടുത്ത്..
അന്നയാളു പോയ ശേഷം ഇവിടെ വേറേയും പലരും വന്നു വസ്തു വിൽക്കുന്നോ എന്നു ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ലാന്ന് കണ്ടപ്പോ, അവരു ഭീഷണിയായി..‘
’എന്നിട്ട് പോലീസിൽ പോയി പരാതി പറഞ്ഞില്ലെ?‘
’കക്കുന്നവരോടെങ്ങനെ കട്ടവനെ കുറിച്ച് പരാതി പറയും?‘ അയാളതു പറഞ്ഞത് കുറച്ചുറക്കെയായിരുന്നു.
’അതെന്താ?‘
’ഈ വസ്തു വാങ്ങാൻ ആളെ വിട്ടതൊക്കെ അപ്പുറത്തെ പോലീസുകാരൻ തന്നെയാ..
ഒരു ദിവസം എന്റെ പീടിക ആരോ കുത്തിത്തുറന്ന് എല്ലാമെടുത്തോണ്ട് പോയി.‘
’പരാതി പറഞ്ഞില്ലെ?‘
’ആരോട്?..പരാതി പറയാൻ പോയതാ..അന്നയാൾ പറഞ്ഞത്..‘തന്നോടന്നേ പറഞ്ഞില്ലെ കൂടുംകുടുക്കേമൊക്കെ എടുത്ത് സ്ഥലം വിട്ടോളാൻ..ഇപ്പോ കണ്ടില്ലെ?’ എന്ന്..‘
’എന്നിട്ട് കള്ളനെ പിടിച്ചോ?‘
’ഇല്ല..അതിലും വലിയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നടക്കുമ്പോ..‘
’അമ്മാവന്റെ മോന്‌..ശരിക്കും എന്താ പറ്റീത്?‘
’അയാളിപ്പോ എന്റെ മോന്റെ പിറകേയാ..‘
’ഉം?‘
’അവൻ ജോലി ചെയ്യുന്നിടത്ത് എന്തോ തിരിമറി കണ്ടെന്നും പറഞ്ഞ് അവനെ പിടിച്ചോണ്ട് പോയി..പിന്നെ വന്നത് ഇങ്ങനെയാ..‘
’...‘
’ഞങ്ങളെ എങ്ങനേലും ഇവിടന്ന് പുറത്താക്കണം അതിനാ..ഇതൊക്കെ..‘
വൈശാഖൻ ചുമരിലേക്ക് കണ്ണയച്ചു.
പെയ്ന്റടർന്ന ചുവരിൽ തൂങ്ങി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു, മങ്ങിയ തടി ഫ്രേയ്മിനുള്ളിൽ ചില പഴയ വിപ്ളവകാരികളുടെ ചിത്രങ്ങൾ..
’അമ്മാവൻ..പാർട്ടിയോട് ഇതൊന്നും പറഞ്ഞില്ലെ?‘
’ഉം...പാർട്ടിക്ക് എന്നെ കൊണ്ടെന്തു ഗുണം?..അതൊക്കെ പണ്ടല്ലെ?..ഗുണമുള്ളോരുടെ കൂടെയല്ലെ പാർട്ടി?..എന്റെ കൈയ്യിലെവിടെ പണം?‘
’എങ്കിലും..ഒരാളെങ്കിലും..‘
’ഒരാളോ?..ഒരാളു വിചാരിച്ചാൽ എന്തു നടക്കാനാ?..മോൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെ?..മോനു എന്തു ചെയ്യാൻ പറ്റും?‘
’എനിക്കിതു പത്രത്തിൽ കൊടുക്കാൻ പറ്റും‘
’കൊടുത്തിട്ട്?..എത്ര നാളിതൊക്കെ ആളുകള്‌ വായിക്കും?..ഇതു പത്രത്തിൽ വന്നാ പിന്നെ അതിനും അയാള്‌..‘
’എന്നിട്ട് അമ്മാവൻ എന്തു ചെയ്യാൻ പോവാണ്‌?‘
’എന്തു ചെയ്യാനാണ്‌?..എന്റെ മരണം വരെ ഇങ്ങനെ പോവും..അതിനു ശേഷം..അവന്റെ മോൾക്കാണേൽ അമ്മയില്ല..ദൂരെ എവിടേലും പോയി അവളെ വേറേ പള്ളികൂടത്തിൽ ചെർത്ത് പഠിപ്പിക്കാനൊ, എന്റെ പീടിക വിറ്റ് പോവാനൊ...അതൊന്നും നടക്കൂല മോനെ..‘
വൈശാഖൻ അയാളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു..എന്താണിയാളോട് പറയേണ്ടത്?. പ്രശ്നങ്ങൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ നടന്നു കയറുമ്പോൾ മാത്രമാണ്‌ അതിനു പ്രശ്നങ്ങളുടെ മുഖം വരുന്നത്...അതു വരെ അതെല്ലാം വെറും വാർത്തകൾ..മറന്നു പോകാൻ സൗകര്യമുള്ള വാർത്തകൾ..വാർത്തകളെ മൂടാനും മറയ്ക്കാനും കെൽപുള്ള ഒന്നെയുള്ളൂ..വാർത്തകൾ..
ഇവിടെ ഈ ചെറിയ മണ്ണിൽ എത്രയെത്ര വിഷമപ്രശ്നങ്ങൾ..എത്രയെത്ര തർക്കവിഷയങ്ങൾ..അതിനൊക്കെയും ഉത്തരങ്ങളോ പരിഹാരമോ...എല്ലാം മാഞ്ഞ് പോയിട്ടേയുള്ളൂ..ഒന്നുകിൽ കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ..അല്ലെങ്കിൽ മറവിയിൽ..ആയുസ്സില്ലാത്ത വാർത്തകളായി എത്ര പ്രശ്നങ്ങൾ അനാഥരായി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു..
’മോനെന്തേലും കുടിക്കാനെടുക്കട്ടെ?‘.
കൂട്ടി വെച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ചിന്തകൾ ആ ചോദ്യത്തിൽ ചിതറി പോയി.
‘വേണ്ട അമ്മാവാ..ദാഹമില്ല.’
വൈശാഖനു അവിടെ തന്നെ ഇരിക്കണമെന്നും അടുത്ത നിമിഷം അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി നടക്കണമെന്നും തോന്നി.
താൻ വന്ന കാര്യം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനി ഇവിടെ..?.
ഇനി ഇതേക്കുറിച്ച് എഴുതുകയോ എഴുതാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യാം..

‘നേരം.. ഇരുട്ടി തുടങ്ങീലെ..’ അതും പറഞ്ഞ് വൈശാഖൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു.
പോക്കറ്റിലേക്ക് കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ കിട്ടിയത് നൂറിന്റെ കുറച്ച് നോട്ടുകളാണ്‌.
‘അമ്മാവാ..ഇതിരിക്കട്ടെ..എന്തേലും..’ അതും പറഞ്ഞു ചുളിവു വീണ കൈകൾ പിടിച്ചതായിരുന്നു.
‘അയ്യോ..വേണ്ട വേണ്ട..’ അയാൾ കൈകൾ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു.
‘ഞാൻ..ഞാനിനിയും വരാം..’ അത്രയുമേ വൈശാഖനു പറയാൻ പറ്റിയുള്ളൂ..
ഇരുട്ടു നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ മുറ്റത്തു കൂടി നടക്കുമ്പോൾ വൈശാഖനു തോന്നി, പിന്നിൽ ആ പടിക്കലിൽ തന്നെ നിന്ന് തന്നേയും നോക്കി ആ വൃദ്ധൻ അവിടെ തന്നെ നില്പ്പുണ്ടാവുമെന്ന്.
പ്രതീക്ഷകളോ, പരിഹാരവഴികളൊ ഇല്ലാതെ.. നിസ്സംഗനായി..
ഒരു പക്ഷെ..താൻ പോയി കഴിയുമ്പോൾ അയാൾ അപ്പന്റെ കുഴിമാടത്തിലേക്ക് നോക്കുമായിരിക്കും..

നടക്കുമ്പോൾ വൈശാഖന്റെ തല കുനിഞ്ഞിരുന്നു. അയാൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഒരു വട്ടം കൂടി നോക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആവും വിധമതു നിയന്ത്രിച്ചു.
അപ്പോഴറിഞ്ഞു, ഒരു വാചകം തനിക്ക് വല്ലാത്ത സ്വൈര്യക്കേട് തന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഉള്ളിലെവിടെയോ തറഞ്ഞു പോയ ചില വാക്കുകൾ.
‘..ഒരാളു വിചാരിച്ചാൽ എന്തു നടക്കാനാ?..മോൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെ?..മോനു എന്തു ചെയ്യാൻ പറ്റും?’
തനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല..ശരിയാണയാൾ പറഞ്ഞത്..
താൻ വെറുമൊരു ഭീരുവാണ്‌..അശക്തനാണ്‌...തനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നത് പോലും ചെയ്യാനാവില്ല.
തന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത അസ്ത്രങ്ങളായി പോവും..
പരിഹരിക്കാനാവാത്ത പ്രശ്നങ്ങളുടെ വിധി മറവിയാണ്‌..
അതിൽ തനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല..
ആരുമറിയാതെ, ആരുമോർക്കാതെ, ആരുമില്ലാതെ പോവും ചിലത്..

അയാൾ വെളിച്ചം വിതറി നിന്ന ഒരു വൈദ്യുത പോസ്റ്റിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ നിന്നു.
പോക്കറ്റിൽ നിന്നും പേനയെടുത്ത് അതിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
വാർത്തകളെഴുതുന്നതിലും നല്ലത് സ്വയം ഒരു വാർത്ത ആവുന്നതാണ്‌.
അയാൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

രണ്ടു മാളികൾക്കിടയിൽ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന ആ ചെറിയ ഒരു കൂര കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
അയാൾ മാളികയുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു ചുറ്റിലും നോക്കി.
വഴിയുടെ ഒരു വശത്തായി റോഡ് പണിക്കായി കൂട്ടിയിരുന്ന ചെറിയ കരിങ്കൽ കഷ്ണങ്ങൾ..

ആദ്യത്തെ ഏറിനു ഒന്നാം നിലയിലെ ചില്ലു തകർന്നു. രണ്ടാമത്തേതിനു കുറച്ചു കൂടി കൃത്യത വേണ്ടിയിരുന്നു. മുൻവശത്ത് പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന കാറിന്റെ ചില്ല്‌. മൂന്നാമത്തേത് ഇടതു ചൂണ്ടു വിരൽ കാട്ടിയ ദിശയിലേക്ക് പായുമ്പോൾ ചിലർ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി കൊണ്ട് കതക് തുറന്നു വരുന്നത് അവ്യക്തമായി കണ്ടു. അയാൾ കൂടുതൽ കല്ലുകളെടുക്കാനായി കുനിഞ്ഞു..

Post a Comment

Tuesday, 20 January 2015

സാന്റാ

ജോൺ കണ്ണു തുറന്നത് കാലടികൾ അമരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ്‌. അവന്‌ കേൾവിശക്തി കൂടുതലാണ്‌. പ്രത്യേകിച്ചും രാത്രിയിൽ. ഉറക്കത്തിൽ അവന്റെ മൂന്നാംകണ്ണ്‌ തുറന്നിരിക്കും. പകലെന്നൊ രാത്രിയെന്നൊ ഇല്ലാതെ അവന്റെ കാതുകൾ ശബ്ദങ്ങൾക്കായി കാത്തിരിക്കും. ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള കമ്പിളിപുതപ്പിനുള്ളിൽ നിന്നും തല പുറത്തേക്ക് നീട്ടി ജോൺ ഒന്നു കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇതു മമ്മിയുടെ കാലടി ശബ്ദമല്ല. അവനത് തീർച്ചയുണ്ട്. അവന്റെ മമ്മി വീട്ടിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചാലുടൻ അവരുടെ പ്രിയ പർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം മുറി മുഴുവൻ നിറയും. എരിവ് മണമാണതിന്‌. ജോണിനു ആ ഗന്ധം ഒട്ടുമിഷ്ടമല്ല. ഡാഡിക്ക് യൂഡി കോളോണിന്റെ മണമാണ്‌. ഒട്ടും ചേർന്നു പോകാത്ത രണ്ട് മണങ്ങൾ. രാവിലെ അവന്റെ കട്ടിലിന്റെ ഇരുവശത്തുമായി അവർ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഇരുകവിളിലുമായി ഉമ്മ തരുമ്പോൾ അവൻ ശ്വാസം പിടിച്ചിരിക്കും. പകൽ സമയത്ത് അവനെ ഏൽപ്പിച്ചു പോകുന്ന കാത്തി ആന്റിക്ക് മറ്റൊരു മണമാണ്‌. മനുഷ്യരെ മണം കൊണ്ട് തിരിച്ചറിയാനും ഒരോ മണത്തിനും ഒരോ മുഖം ചേർത്തു വെയ്ക്കാനും അവൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു.

അവൻ ശബ്ദങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഫാനിന്റെ ശബ്ദം, പുറത്ത് വീശുന്ന കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം, മഴയുടെ ശബ്ദം?. കാലടിശബ്ദങ്ങൾ? ഇല്ല, ഒരു ശബ്ദവുമില്ല. വൈകിട്ട് കരോൾ പാർട്ടി വന്ന് പോയതാണ്‌. മണികിലുക്കവും, ഗിത്താറിന്റെ ശബ്ദവും.. സന്തോഷത്തിന്റെ, ആഘോഷത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ. എത്ര പെട്ടെന്നാണ്‌ ശബ്ദങ്ങളില്ലാതെയാവുന്നത്?. അവൻ വീണ്ടും ചുവന്ന കമ്പിളിക്കുള്ളിലേക്ക് തല വലിച്ചു. കമ്പിളിക്കുള്ളിൽ ഇരുട്ടാണ്‌. മുഴുവനും കറുപ്പ്. ഉള്ളിലും പുറത്തും കറുപ്പ്. അവന്‌ തോന്നാറുണ്ട് അവനെപ്പോഴും ഒരു കമ്പിളിപുതപ്പിനുള്ളിലാണെന്ന്. എന്തായിരുന്നു താൻ കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്ന സ്വപ്നം?. നല്ല രസമുള്ളതായിരുന്നു. മുറിഞ്ഞു പോയ സ്വപ്നത്തിന്റെ ബാക്കി തിരഞ്ഞ് അവൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് പോയി. വീണ്ടും ഒരു ശബ്ദം കേട്ടോ?. അവൻ സ്വപ്നത്തിന്റെ നേർത്ത പാളികൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്ത് വന്നു. വന്നതും അവനെ ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വപ്നം മറഞ്ഞു. ഈ തവണ അവൻ ഉറങ്ങരുത് എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ തുറന്നു പിടിക്കണം. ഇരുട്ടാണെങ്കിൽ കൂടിയും. ആരോ വീട്ടിനുള്ളിലുണ്ട്!. അത് മമ്മിയുമല്ല, ഡാഡിയുമല്ല!. മറ്റാരോ..
അവൻ മൂക്ക് വിടർത്തി ആഞ്ഞ് ശ്വാസമെടുത്തു. ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധം. മരുന്ന്?. എണ്ണ?..കാത്തി ആന്റി കാലിൽ പുരട്ടാനുപയോഗിക്കുന്ന.. ഇനി കാത്തി ആന്റിയാണൊ മുറിയിൽ?!.

ആന്റീ.. എന്നൊന്ന് നീട്ടി വിളിച്ചാലോ?. ഏയ്! ആന്റി എങ്ങനെയാ ഇവിടെ വരുന്നത്?. ആന്റി നാളെ രാവിലെയെ വരുള്ളൂ. പക്ഷെ തീർച്ചയാണ്‌. മറ്റാരോ മുറിയിലുണ്ട്. തന്റെ മുന്നിൽ ആരോ കൈ വീശുന്നതായി തോന്നിയവന്‌. അവൻ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി. ഒപ്പം മൂക്കും. ഇപ്പോൾ ശരിക്കും മണമറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. ഇരുമ്പിന്റെ..തുരുമ്പിന്റെ..മണ്ണിന്റെ..ഇലകളുടെ..ആരാണ്‌? അല്ല..എന്താണ്‌?

‘നിനക്ക് ഒന്നും കണ്ടൂടെ?’. ഒരു പതിഞ്ഞ, പരുക്കൻ ശബ്ദം. അവൻ ഞെട്ടി കട്ടിലിൽ ചുവരിനോട് ചേർന്നിരുന്നു. ശബ്ദത്തിന്റെ ഉടമയും അവന്റെയൊപ്പം പിന്നിലേക്ക് വന്നതവനറിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ഉച്ഛ്വാസവായു കവിളിലടിക്കുന്നതറിയാം. അരോ തന്റെ മുഖത്തിനു തൊട്ടടുത്തുണ്ട്!.

ജോണിനു ആരാണ്‌ തന്റെ സമീപമെന്നു ചോദിക്കണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ഭയം അവന്റെ നാവിനെ അമർത്തി വെച്ചു.
‘നീ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണൊ?’ വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം. ഇത്തവണ രഹസ്യം ചോദിക്കും പോലെ ആയിരുന്നത്.

ഒന്നും മിണ്ടാതെ ‘അതെ’ എന്ന മട്ടിൽ അവൻ തലയാട്ടി.
ഛേ..അങ്ങനെ പറയണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ..അല്ലെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും എന്തു കാര്യം?

വന്നയാൾ ജോണിനെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
എത്ര വയസ്സ് വരും?..ഏറിയാൽ എട്ട്..അതിനപ്പുറമുണ്ടാവില്ല..രാജുവിന്റെ അത്രയുമെ വലുപ്പമുള്ളൂ..അപ്പോൾ ഇവനും അതേ പ്രായമല്ലെ ഉണ്ടാവൂ?.

‘ഉം..’ എന്നു മൂളിയിട്ട് ശബ്ദം അകന്നു പോകുന്നത് ജോൺ മനസ്സിലാക്കി.
അവൻ പുതപ്പ് വലിച്ച് കഴുത്ത് വരെ മൂടി ചുമരിൽ ചാരി തന്നെ ഇരുന്നു.

അല്പ നേരം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും തുരുമ്പ് മണം അവന്‌ അനുഭവപ്പെട്ടു. കാറ്റു വരുന്നത് പോലെയാണിയാൾ വരുന്നത്. മണം കൊണ്ട് മാത്രം തിരിച്ചറിയാം. അവൻ പുതപ്പ് മുറുകെ പിടിച്ചു.

‘എവിടെ പോയി എല്ലാരും?‘
ശരിക്കും തുരുമ്പ് തന്നെ. കര കരാന്നുള്ള ശബ്ദം.
’അറിഞ്ഞൂടാ‘
’നിനക്ക് തണുക്കുന്നുണ്ടോ?‘
’ഇല്ല..എനിക്ക് വെള്ളം വേണം‘ അവനു തൊണ്ട വരണ്ടു പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഫാനിട്ടിട്ടും വിയർക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയം.
’ഉം..‘
മേശയുടെ അടുത്തേക്ക് അകന്നു പോകുന്ന കാലടി ശബ്ദം. ഇപ്പോൾ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. ഇപ്പൊഴെങ്ങനെ ശബ്ദം വന്നു? അവൻ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.
കൂജയിൽ നിന്നും ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് വെള്ളമൊഴുകുന്നറിയാം.
അല്പ നേരം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും.
’ദാ കുടിക്ക്‘ അവൻ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും അതിനു മുൻപ് ചുണ്ടിൽ തണുത്ത ഗ്ലാസ് വന്നു മുട്ടിയതറിഞ്ഞു.
രണ്ടു കൈ കൊണ്ടും അവൻ ഗ്ലാസ്സ് ഒരു പ്രാവിനെ ചേർത്തു പിടിക്കും പോലെ പിടിച്ചു.
വെള്ളം കുടിക്കുമ്പോൾ അവനു തോന്നി മുന്നിലിരിക്കുന്ന ആൾ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുകയാണെന്ന്. അതെപ്പോഴും ശരിയായിരിക്കും. അവന്റ് തോന്നലുകൾ പിഴയ്ക്കുക അപൂർവ്വം.
സത്യവുമതായിരുന്നു. അയാൾ അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞ് അവൻ ചുണ്ടിൽ നിന്നു തൂങ്ങിയിറങ്ങാൻ നോക്കിയ തുള്ളിയെ വസ്ത്രത്തിന്റെ തുമ്പ് കൊണ്ട് തുടച്ചു മാറ്റി.

’നീ ജനിച്ചപ്പോഴെ ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നൊ?‘
’ഉം ഉം..എനിക്ക് നാല്‌ വയസ്സ് വരെ എല്ലാം കാണാരുന്നു..‘
’പിന്നെന്തു പറ്റി?‘
’അറിഞ്ഞൂടാ..പതുക്കെ പതുക്കെ..എല്ലാം മങ്ങി പോയി..‘
’ഇപ്പൊ നിനക്ക് ഒന്നും കണ്ടൂടാ?‘
’ഇല്ല..‘ അവൻ തല കുനിച്ചു.
‘ഒട്ടും?..നിഴലു പോലും?’
അവൻ കഴിയില്ലെന്നു തലയാട്ടി.

ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം അവൻ കേട്ടു. പിന്നെ അകന്നു പോകുന്ന കാലടികളും.
അയാൾ മുറി പരിശോധിക്കുകയാണ്‌. അവനത് മനസ്സിലായി.

‘നിനക്ക് ഒരുപാട് കളിപ്പാട്ടമുണ്ടല്ലൊ!’
അവൻ ചിരിച്ചു. നനഞ്ഞ ഒരു ചിരിയായിരുന്നു അത്.
കളിപ്പാട്ടമുണ്ട്..പല നിറങ്ങളുള്ള കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ.
ഏതു നിറത്തിലും കാണാവുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ.

‘നീ ഇതൊക്കെ വെച്ച് എങ്ങനെ കളിക്കും?. നിനക്ക് ഒന്നും കണ്ടൂടല്ലൊ..’
‘എനിക്കെല്ലാം കാണാം!’ അവന്റെ ഉത്തരത്തിൽ പ്രതിഷേധവും, ഉത്സാഹവുമുണ്ടായിരുന്നു. അതു പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവന്‌ അയാളോടുള്ള ഭയം മുഴുവൻ മാഞ്ഞു പോയിരുന്നു.
പുതപ്പ് മാറ്റി അവൻ കട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി നടന്നു, കൈകൾ നീട്ടി പിടിച്ച്.

മുറിയുടെ മൂലയിൽ തന്നെ വന്ന് അവൻ കുനിഞ്ഞു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു വലിയ പ്ലാസിക്ക് പെട്ടിയിലേക്ക് അവൻ കൈ നീട്ടി.
ഒരു ചെറിയ കാറെടുത്ത് ഉയർത്തിയിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു,
‘ഇതാണെന്റെ ചുവന്ന കാറ്‌’.
ആ കാറിനു നിറം പച്ച ആണെന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചുവെങ്കിലും അയാളത് തിരുത്തുവാൻ മുതിർന്നില്ല. അയാൾ ജിജ്ഞാസയോടെ അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
‘ഇതാണ്‌ എന്റെ ട്രെയിൻ’ അവൻ തുടർന്നു.
‘ഇത് മിഷ’ ഒരു ടെഡ്ഡി ബീയറായിരുന്നു അപ്പോഴവന്റെ കൈയ്യിൽ.
‘ഇതാണെന്റെ ഡ്രോയിംഗ് ബുക്ക്’ അതു പറഞ്ഞ് അവൻ മേശപ്പുറത്തേക്ക് കൈ നീട്ടി ഒരു പുസ്തകമെടുത്തു.
‘എവിടെ നോക്കട്ടെ’ അയാൾ ഉത്സാഹപൂർവ്വം അവന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നത് വാങ്ങി.

പേജുകൾ മറിക്കുന്ന ശബ്ദം.
‘നല്ല പടങ്ങളാണല്ലൊ’ അയാൾ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
അതിലെ അളവും ക്രമവുമില്ലാത്ത നിറങ്ങളും, പടർന്നു ആകൃതിയില്ലാത്ത രൂപങ്ങളും നോക്കി അയാൾ നിന്നു.
‘ഇതൊക്കെ നീ വരച്ചതാണൊ?’ അതു ചോദിക്കുമ്പോൾ തൊണ്ട ഇടറാതിരിക്കാൻ അയാൾ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു.
‘എന്താ?’ അവൻ പെട്ടിയിൽ മറ്റെന്തോ തിരയുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു..
‘എന്റെ ആനക്കുട്ടിയെ കാണുന്നില്ല..ഞാനിവിടെ വെച്ചതാണല്ലൊ’ അവൻ പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
‘ഓ..അതിവിടെ ഉണ്ട്..ഞാനെടുത്ത് മാറ്റിയതാ’ അയാൾ പശ്ചാത്താപത്തോടെ പറഞ്ഞു. അതു പറഞ്ഞു അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് അയാൾ ആനക്കുട്ടിയെ വെച്ചു കൊടുത്തു.
‘ങാ!’ അവൻ ആശ്വാസത്തോടെ അതിന്റെ തുമ്പികൈ ചൂണ്ടു വിരൽ കൊണ്ട് തൊട്ടു.

‘നിനക്ക് ഒറ്റക്ക് ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ പേടിയില്ല്ലെ?’
‘ഏയ്!.. എനിക്ക് പേടിയൊന്നുമില്ല’ ധൈര്യം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം.
അയാൾ രാജുവിനെ കുറിച്ചോർത്തു. അവന്‌ ഏറ്റവും പേടിയുള്ളത് ഇരുട്ടിനെയാണ്‌. തനിക്കോ ഏറ്റവും പ്രിയം ഇരുട്ടിനെ..

‘അങ്കിൾന്റെ പേരെന്താ?’
‘ങെ?’
പേര്‌..അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി.
എന്താണ്‌ തന്റെ പേര്‌?..മേശയുടെ ഒരു മൂലയിൽ ഒരു പാവ കണ്ടു, ചുവപ്പും വെളുപ്പും നിറമുള്ള തൊപ്പി ധരിച്ച, വെളുത്ത താടിയുള്ള..
‘എന്റെ പേര്‌.. സാന്റ!’ അയാൾ ചെറിയ ചിരി നിറച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
‘ഓ! സാന്റാ ക്ലോസ്!!’ അതു പറഞ്ഞ് അവൻ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
‘സാന്റാ ക്ലോസിനു താടിയുണ്ടൊ?’ അവൻ കൈ നീട്ടി തൊടാൻ ശ്രമിച്ചു.
അയാൾ അവന്റെ കൈയുടെ അടുത്തേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു.
കുറ്റി രോമങ്ങളെ തൊട്ടിട്ട്,
‘സാന്റയ്ക്ക് താടിയില്ലല്ലോ’
‘അതൊരു കഥയാണ്‌’
‘എന്തു കഥ?’
‘ഇരിക്ക് ..പറഞ്ഞു തരാം’ അയാൾ അവന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് താഴേക്കിരുത്തി.
എന്തു തണുത്ത കൈ..നനഞ്ഞതു പോലുണ്ട്.. അവനതു ശ്രദ്ധിച്ചു.

രണ്ടു പേരും ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
‘ക്രിസ്മസ്സല്ലെ?. കുട്ടികളെല്ലാർക്കും വേണ്ടി സമ്മാനം പൊതിഞ്ഞ്, പൊതിഞ്ഞ് സാന്റ ഒരു പാട് ക്ഷീണിച്ചു..അപ്പൊ സാന്റ വിചാരിച്ചു കുറച്ചു നേരം ഒന്ന് ഉറങ്ങി കളയാമെന്ന്’
‘എന്നിട്ട്?’
‘അങ്ങനെ, സാന്റി സമ്മാനപ്പൊതിയൊക്കെ ചുറ്റും വെച്ച് ഉറങ്ങുമ്പോ..’
‘ഉറങ്ങുമ്പോ..?’
‘അപ്പോഴല്ലെ സാന്റയുടെ വണ്ടി വലിക്കണ മാൻ സാന്റയെ കാണുന്നത്..ഓടി ഓടി മാനും തളർന്നിരിക്കുവായിരുന്നു’
‘എന്നിട്ട്?’
‘സാന്റയുടെ താടി കണ്ടപ്പോ, മാൻ വിചാരിച്ചു എന്തോ കഴിക്കാനുള്ളതാണെന്ന്’
‘ആഹാ!’
‘മാൻ വന്ന് സാന്റയുടെ താടിയെല്ലാം തിന്നു കളഞ്ഞു!’
‘ഓ!’ അവൻ രണ്ടു കൈയ്യും കവിളിൽ ചേർത്തു അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
‘ഇനിയിപ്പോ സാന്റ എന്തു ചെയ്യും?’ അവൻ ഉത്കണ്ഠയോടെ ചോദിച്ചു.
‘അതിനൊരു വഴിയുണ്ട്’
‘എന്തു വഴി?’
‘സാന്റ വെപ്പു താടിയും വെച്ച് പോകും..അപ്പോ ആർക്കും ഒന്നും മനസ്സിലാവില്ലല്ലോ!’
അതു കേട്ട് അവൻ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
‘എനിക്ക് സാന്റയെ വരയ്ക്കണം’ ഒരാവശ്യം പോലെ അവൻ പറഞ്ഞു.
‘വരയ്ക്കാലോ..ഇപ്പൊ വരാം’
അതു പറഞ്ഞു ശബ്ദം അകന്നു.

പേജുകൾ മറിഞ്ഞു വീഴുന്ന ശബ്ദം.
അവന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിലേക്ക് ഒരു പെൻസിൽ വന്നു കയറി.

‘ദാ. ഇവിടെ വരച്ചോ’ അയാൾ അവന്റെ കൈ കടലാസ്സിൽ മുട്ടിച്ചു.
അവൻ കടലാസ്സിൽ തന്നെ മിഴിച്ചു നോക്കി പെൻസിൽ ചലിപ്പിച്ചു.

ഇപ്പോൾ ഇവനെ കണ്ടാൽ കണ്ണു കാണാത്തതെന്ന് പറയൂല്ല..അയാൾ അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
കടലാസ്സിൽ മൂന്ന് നാല്‌ വട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. പെൻസിൽ നിർത്താതെ ഓടി കൊണ്ടിരുന്നു.
‘ഇതു സാന്റയുടെ കണ്ണ്‌’
‘ഇതു സാന്റയുടെ മീശ’
‘ഇതു സാന്റയുടെ..വെപ്പു താടി!!’ അതു പറഞ്ഞ് അവൻ ചിരിച്ചു.
കൂടെ അയാളും.
‘നന്നായിട്ട് കേട്ടോ’
‘കൊള്ളമോ?’
‘ഉം..നന്നായിരിക്കണുണ്ട്’

‘ഞാൻ മറന്നു പോയി’
‘എന്ത്?’
‘ഞാനും മറന്നു, സാന്റയും മറന്നു’
‘എന്തു മറന്നു?’
‘ഗിഫ്റ്റ്!! എന്റെ ഗിഫ്റ്റെവിടെ?’
‘ഓ!’ അയാൾ അരയിൽ തപ്പി നോക്കി. വില്യംസ് റോഡിലെ ഡോക്ടർ ഇക്ബാലിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും..വജ്ര മോതിരം..
ഇവനെന്താണ്‌ കൊടുക്കുക?. തിളങ്ങുന്ന വജ്രം പോലും..കരിക്കട്ടയാണിവന്‌..

‘എന്താണ്‌ മോന്റെ പേര്‌?’
‘അയ്യെ.. സാന്റയ്ക്കറിയില്ലെ?..ജോണി..’

‘ജോണിക്ക് സാന്റയൊരു സമ്മാനം കൊണ്ടു വന്നിട്ടുണ്ട്’
അയാൾ അവന്റെ വലിയ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു.
നിനക്ക് തരാൻ കൈയ്യിൽ ഒരു സമ്മാനമേ ഉള്ളൂ..ആർക്കും കാണാൻ പറ്റാത്ത, ആർക്കും തട്ടിയെടുക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു സമ്മാനം..കൊച്ചു രാജുവിനു കൊടുക്കാനും ഈയൊരു സമ്മാനം മാത്രം..
അയാൾ അവന്റെ തുടുത്ത കവിളിലേക്ക് ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു.

പുറത്ത് അപ്പോൾ ഒരു ഹോൺ ശബ്ദം കേട്ടു. ഗേറ്റ് തുറക്കുന്നതു കാർ വരുന്നതും.
അയാൾ പെട്ടെന്ന് പിന്നോക്കം മാറി.
‘സാന്റ പോവാണോ?’
‘സാന്റയ്ക്ക് പോകാൻ സമയമായി..ഇനി ഒരുപാട് കുട്ടികൾക്ക് സമ്മാനം കൊടുക്കാനുള്ളതല്ലെ?’
‘എന്നാ സാന്റ പൊയ്ക്കൊ’

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവന്റ് അടുത്ത് യൂഡി കൊളോണിന്റേയും, എരിവു നിറഞ്ഞ പെർഫ്യൂമിന്റെയും മണവും നിറഞ്ഞു.
‘മോനെ..അതാരാ?..നിന്നെ വല്ലോ ചെയ്തോ?..’
‘ഞാനകത്തേക്ക് പോയി നോക്കട്ടെ..’ യൂഡി കൊളോൺ ഗന്ധം അകന്നു പോയി.

‘ആരാണ്‌ വന്നത്?..നീയെന്തിനാ താഴെയിരിക്കുന്നത്?’
അവൻ മുന്നിലിരിക്കുന്ന പുസ്തകത്തിൽ തൊട്ട് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
‘സാന്റാ..സാന്റ എനിക്ക് ഗിഫ്റ്റ് തന്നു’
‘എന്തു ഗിഫ്റ്റ്? എവിടെ?’
അതിനുത്തരം ഒന്നും അവൻ പറഞ്ഞില്ല. സ്വന്തം കവിളിൽ തലോടുകയല്ലാതെ..

Post a Comment

Saturday, 1 November 2014

ചില യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ

ശീതീകരിച്ച മുറിയായിരുന്നു അത്. ചുവരുകൾക്ക് വെള്ള നിറത്തിന്റെ വെണ്മ.
ഇളം നിറമുള്ള, സുതാര്യമായ കർട്ടനുകൾ കൊണ്ടലങ്കരിച്ച ജനാലകൾ.
നിധീഷ് കസേരയിൽ ഇരുന്നുടൻ തന്നെ പറഞ്ഞു.
‘ഡോക്ടർ എന്നെ സഹായിക്കണം. ഇതൊരു സീരിയസ് പ്രശ്നമാണ്‌..പ്ലീസ്. ’
‘തീർച്ചയായും. എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും സീരിയസ് തന്നെ’.
‘നിധീഷിനു എത്ര വയസ്സായി?’
‘ഇരുപത്തിയാറ്‌ കഴിഞ്ഞു’
‘ഉം..പറയൂ, എന്താണ്‌ നിധീഷിന്റെ പ്രശ്നം?’
‘പറയാം..അതിനു മുൻപ് ഞാൻ...ഡോക്ടറിനെ...ഒന്നു തൊട്ടു നോക്കിക്കോട്ടെ?’
‘ങെ..എന്തിന്‌?’
‘ശരിക്കും ഡോക്ടർ എന്റെ അടുത്തുണ്ടൊ എന്നറിയാനാണ്‌’
‘ഞാനല്ലെ മുൻപിൽ ഇരിക്കുന്നത്. നിധീഷിനു എന്നെ കാണാൻ പറ്റുന്നില്ലെ?’
‘ഉണ്ട്..എനിക്കെല്ലാം കാണാം. അതാണ്‌ കുഴപ്പം..കാണുന്നതെല്ലാം ശരിക്കും ഉള്ളതാണോ ഇല്ലാത്തതാണോ എന്നറിയാൻ പറ്റുന്നില്ല്ല’
‘ഒന്നു കൂടി തെളിച്ചു പറയൂ’
‘എന്നു വെച്ചാൽ..ഞാനിവിടെ വന്നതും ഡോക്ടറിനെ കണ്ടതും എനിക്ക് കുറച്ച് കഴിയുമ്പോൾ ശരിക്കും നടന്നതല്ല എന്നു തോന്നും. ഒരുതരം സ്വപ്നം കണ്ടതു പോലെ..’
‘..ഓ കെ..സ്വപ്നം കണ്ടതല്ലെന്നു തോന്നാൻ പിന്നെ എന്തു ചെയ്യും?’
‘ഞാൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു കടലാസിൽ എഴുതി വെയ്ക്കുകയോ, കണ്ടുമുട്ടിയ ആളുടെ അടുത്തു നിന്നും എന്തേലും വാങ്ങിക്കുകയോ ചെയ്യും..’
‘ശരി!.. അപ്പോൾ നിധീഷിനു എന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് എന്താണ്‌ വേണ്ടത്?!‘
’അയ്യോ. എനിക്കൊന്നും വേണ്ട. ഞാൻ എന്റെ പ്രശ്നം പറഞ്ഞതാണ്‌‘
’ഓ കെ. അങ്ങനെ കടലാസിൽ എഴുതി വെയ്ക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ പിന്നീട് എല്ലാം ഓർമ്മ വരുമോ?‘
’ഇല്ല..അപ്പോൾ തോന്നും അതും സ്വപ്നത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നെന്ന്..‘
’..ഐ സീ..‘

നിധീഷ് ഡോക്ടറിനെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി ഇരുന്നു.
അടുത്തത് എന്താവും ഡോക്ടർ പറയുക?.
ഇതെങ്കിലും സ്വപ്നമായി തീരാതിരുന്നെങ്കിൽ..
ഡോക്ടർ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ പെട്ടു ചുറ്റിത്തിരിയുകയാണോ?. മുന്നിലിരിക്കുന്നയാൾക്ക് മതിഭ്രമമോ മാനസികരോഗമോ ഉണ്ടെന്നാവുമോ വിചാരിക്കുന്നത്?
അല്ലെന്നു എങ്ങനെയാണ്‌ ബോധ്യപ്പെടുത്തുക?
എങ്ങനെയാണ്‌ സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുക?

ഡോക്ടറുടെ കൈപ്പത്തി വിടർത്തിയ കുടയ്ക്കുള്ളിലിരുന്നു ഒരു പേപ്പർ വെയിച്ച് കറങ്ങി.
ഏസി ഉണ്ടായിട്ടും താനെന്താണ്‌ വിയർക്കുന്നത്?
ഡോക്ടറുടെ ചോദ്യങ്ങൾ വീണ്ടും.
’നിധീഷിനു നല്ല ഉറക്കം കിട്ടാറുണ്ടോ?‘
’എനിക്കറിയില്ല..ചിലപ്പോൾ തോന്നും ഞാൻ ഉറങ്ങാറേയില്ലെന്ന്. ചിലപ്പോൾ തോന്നും ഞാൻ എപ്പോഴും ഉറക്കത്തിലാണെന്ന്..അതു കൊണ്ടാണ്‌ ഞാൻ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടു കൊണ്ടേയിരിക്കുവാണെന്നു തോന്നുന്നത്‘
’എന്നു വെച്ചാൽ..നിർത്താതെ സ്വപ്നം കാണുന്നത് പോലെയാണൊ?‘
’ഉം...എന്നു ചോദിച്ചാൽ..എനിക്കറിയില്ല ഇതും സ്വപ്നമാണൊ അല്ലയോ എന്ന്..‘

ഡോക്ടർ വീണ്ടും മൗനത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലുന്നത് നിധീഷ് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇത്തവണ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചിരുന്നു. ആഴത്തിലെവിടേക്കോ ആവണം ഊളിയിട്ടു പോയത്.

ഡോക്ടർ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ ചില ബട്ടണുകൾ അമർത്തുകയും, ചിലത് ചോദിച്ച് ഉറപ്പ് വരുത്തുകയും ചെയ്തു.
‘നിധീഷ് ഇതിനു മുൻപും ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്. അല്ലെ? ഏകദേശം ഒൻപത് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ്..അതൊരു ചെറിയ പനിയും ചുമയുമായിരുന്നു..നിധീഷിനു മരുന്നുകളോട് അലർജിയൊന്നുമില്ലെന്നാണ്‌ അന്നു പറഞ്ഞത്..അന്നിവിടെ വന്നു പോയ ശേഷം വീണ്ടും വല്ല അസുഖവും വന്നിരുന്നൊ?..ഏതെങ്കിലും ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിറ്റായിരുന്നൊ?..’
‘ഇല്ല’. വളരെ നിഷ്ക്കളങ്കമായിരുന്നു നിധീഷിന്റെ ഉത്തരം.
‘ഇപ്പോഴേതെങ്കിലും മരുന്ന് കഴിക്കുന്നുണ്ടോ?’
‘ഇല്ല’
‘ഡ്രിങ്ക്സ് കഴിക്കാറുണ്ടോ?’
‘വല്ലപ്പോഴും..അതും ബീയർ..അത്രേയുള്ളൂ’
‘ഉം..’ ഡോക്ടർ കിട്ടിയതെന്തോ ഒരു പെട്ടിയിൽ അമർത്തി വെയ്ക്കും പോലെ ഒന്നു മൂളി.
‘ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ നിധീഷ്..സാധാരണ ഇങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നുമ്പോൾ..എന്നു വെച്ചാൽ മനസ്സിനു പ്രശ്നമുണ്ടെന്നു തോന്നുമ്പോൾ ഒരാൾ ഒരു സൈക്ക്യാട്രിസ്റ്റ് നെ ആവും പോയി കാണുക..നിധീഷ് എന്തിനാണ്‌ എന്നെ പോലൊരു ജെനറൽ പ്രാക്ടീഷ്യന്റെ അടുത്ത് വന്നത്?’
നിധീഷ് ധൃതിപിടിച്ച് പറഞ്ഞു,
‘ഡോക്ടർ എനിക്ക് മാനസിക രോഗമൊന്നുമില്ല!..ഈയിടെയായി എനിക്ക് ഉറക്കം ശരിക്കും കിട്ടുന്നില്ല. അതു മാത്രമല്ല, പകലും ഉറക്കം വരുന്നു. കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതുമെല്ലാം മുൻപ് കണ്ടതും കേട്ടതുമാണ്‌ എന്നൊക്കെ തോന്നുന്നു. ശരിക്കു പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഉറങ്ങുകയാണോ ഉണർന്നിരിക്കുകയാണോ എന്നറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല‘.
’നമുക്കാദ്യം ചിലത് ചെക്ക് ചെയ്ത് നോക്കാം. ചിലത് തീർച്ചപ്പെടുത്തുമ്പോഴാണല്ലൊ ചിലത് നമുക്ക് ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുക‘.
ഡോക്ടർ എന്താണുദ്ദേശിച്ചത്?.
എന്താണ്‌ വല്ലാത്ത രീതിയിൽ സംസാരിക്കുന്നത്?.

ഡോക്ടർ നിധീഷിന്റെ നാഡി പിടിച്ച് വാച്ചിൽ തന്നെ നോക്കി കുറച്ചു നേരമിരുന്നു. കണ്ണുകൾ പരിശോധിച്ചു. നാവു നീട്ടാൻ പറഞ്ഞു.
’ബോഡിയിൽ എവിടെയെങ്കിലും വേദനയോ നിറവ്യത്യാസമോ ..?‘
’ഇല്ല ഡോക്ടർ‘
’ദിവസം എത്ര നേരം ഉറങ്ങും?‘
’അതു പറയാൻ പാടാണ്‌..രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങിയാൽ തന്നെ പലപ്പോഴും ഇടയ്ക്ക് എണീക്കും..ചില ദിവസം.. അങ്ങനെ എണീറ്റാൽ പിന്നെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല..‘

ഡോക്ടർ കുറച്ചു നേരം കണ്ണടച്ചിരുന്നു.

ഒരു പക്ഷെ ഡോക്ടർ എന്തോ ഇരുട്ടിൽ തിരയുകയാവും. തന്നെ പോലെ..
കണ്ണടച്ചാൽ ജീവിക്കുകയാണൊ എന്നറിയാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. ഇരുട്ടിൽ നിന്നും വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കയറി പോകാം..സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ..അവിടെ മറ്റൊരു ജീവിതമുണ്ട്. അവിടെ സർവ്വതും കാണാം, സ്പർശിക്കാം, അനുഭവിക്കാം, സഞ്ചരിക്കാം, വിശ്രമിക്കാം..എങ്ങനെയാണ്‌ സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യവുമായി ഭിന്നമാകുന്നത്?.. താനിപ്പോൾ സ്വപ്നത്തിലോ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലോ ആവാം. സത്യത്തിൽ ഏതാണ്‌ താനിഷ്ടപ്പെടുന്നത്?. സ്വപ്നത്തിലെ ജീവിതമോ അതോ സ്വപ്നങ്ങൾക്കു പുറത്തുള്ള യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു പറയുന്ന..?. ശരിക്കും യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു പറയുന്നത്..സ്വപ്നത്തിലെയാണോ അതോ...

കണ്ണു തുറന്നു ഡോക്ടർ പൊടുന്നനെ ഒരു ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.
‘നിധീഷിനു എപ്പോഴെങ്കിലും ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? എന്നു വെച്ചാൽ ശബ്ദം മാത്രം...അശരീരി പോലെ.. അതും നിധീഷിനു മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന ചില ശബ്ദങ്ങൾ?’. അതു പറഞ്ഞു നിർത്തി ഡോക്ടർ നിധീഷിനെ ഇമയടയ്ക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു.
ഒരു വലിയ സ്ഫടികപ്പാത്രം നിലത്ത് വീണുടയുന്ന സ്വരം പോലെയാണത് നിധീഷിനു തോന്നിയത്. നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ഇത്രയും ഭാരമുണ്ടായിരുന്നൊ?.

ആവനാഴിയിലെ ആയുധങ്ങളോരോന്നായെടുക്കുകയാണ്‌ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഈ വൈദ്യവിജ്ഞാനി.
നിധീഷിനു ഒരു നിമിഷം താനൊരു മത്സരത്തിനു മദ്ധ്യേയാണെന്നു തോന്നി.
ഇതു വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യമാണ്‌. ആ ഒരു ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം ഇനിയുള്ള പല ചോദ്യങ്ങൾക്കുടേയും ദിശ തന്നെ മാറ്റി വിടാൻ കെല്പുള്ളതുമാവണം. ഡോക്ടറുടെ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് ഇത്തവണ നിധീഷ് കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചിരുന്നു.
നിധീഷിന്റെ കണ്ണിലെ അത്ഭുതം അയാളുടെ മറുപടിയുടെ വഴിക്ക് കുറുകെ നില്ക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടെങ്കിലും, ഡോക്ടർ ക്ഷമാപൂർവ്വം മറുപടിക്കു കാത്തു.
ഇതെങ്ങനെ ഡോക്ടർക്ക് മനസ്സിലായി?.
താൻ പറയണോ വേണ്ടയോ എന്ന് സംശയിച്ച് അവസാനം ഉള്ളിലെവിടെയോ കുഴിച്ചു മൂടിയ ഒരു കാര്യമാണ്‌ മുന്നിലിരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ സമർത്ഥമായി പുറത്തെടുത്തിട്ടിരിക്കുന്നത്!.
ഇദ്ദേഹം ഒരു അസാമാന്യൻ തന്നെ. സംശയമില്ല. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളു തുരക്കുന്ന അദൃശ്യ യന്ത്രങ്ങൾ ഇവരുടെയടുത്തുണ്ട്!.

ഒരു കുറ്റസമ്മതം നടത്തുന്നത് പോലെ നിധീഷ് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
‘..ഞാൻ കേൾക്കാറുണ്ട്..പക്ഷെ ഞാൻ മാത്രം എങ്ങനെയാണ്‌ ചില ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുന്നത്?..അതു കൊണ്ട് ഇതു വരെ ഞാനാരോടും അതേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടില്ല..ശബ്ദങ്ങൾ ഉറക്കത്തിലും അല്ലാതെ..ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും കേൾക്കാറുണ്ട്..എങ്ങനെ അത് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നു പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല..ചിലപ്പോൾ തലയ്ക്കകത്തിരുന്ന് ആരോ പറയുന്നത് പോലെ തോന്നും..’
‘ഉം..ആ ശബ്ദങ്ങൾ ആരുടേതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാറുണ്ടൊ?’
‘ചിലത് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്..ചില ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ട ഓർമ്മയുണ്ട്..പക്ഷെ ആരുടെതാണെന്ന് പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല..’ അതു പറഞ്ഞു കണ്ണുകളിറുക്കിയടച്ച് നിധീഷ് മുഖം കുനിച്ചു.

വീണ്ടും കണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ മുന്നിൽ തിരയടിക്കുന്ന കടൽ കണ്ടു. അയാൾ ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ണടച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ശബ്ദങ്ങൾക്ക് വ്യക്തതയുണ്ട്. ചില ശബ്ദങ്ങൾ പരിചിതമാണെന്നയാൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദമാണ്‌ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. അത് സ്വന്തം അമ്മയുടേതു തന്നെ. അതുറപ്പിച്ചു. പക്ഷെ എവിടെയാണമ്മ?. അമ്മ കരയുന്നു, സ്വയം ശപിക്കുന്നു, ഇഷ്ടദൈവങ്ങളുടെ പേരുകൾ വിളിച്ചു നേർച്ചകൾ നേരുന്നു, ശബ്ദങ്ങളുടെ അലയൊടുങ്ങാത്ത കടൽ. കണ്ണീരിലലിയുന്ന തേങ്ങലുകൾ.
നിധീഷ് വീണ്ടും ശബ്ദങ്ങൾക്കായി ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഇപ്പോൾ ചില ശബ്ദങ്ങൾ അകന്നു പോകുന്നത് പോലെയുണ്ട്.
മനസ്സ് വിശ്രമമില്ലാത്ത സഞ്ചാരത്തിനൊടുവിലെ കിതപ്പറിഞ്ഞു. ഇനി വിശ്രമിക്കണം. അയാളുറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. മണലിൽ അയാൾ കൈകൾ നിവർത്തി കിടന്നു.

സന്ധ്യയ്ക്കാണ്‌ വീട്ടിൽ വന്നു കയറിയത്. റെഡോക്സൈഡ് പൂശിയ തറയിൽ കത്തിനില്ക്കുന്ന നിലവിളക്കിനു മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി ഇരിക്കുന്ന പെങ്ങളറിയാതെ അയാൾ ചുവരിനോട് ചേർന്ന് അകത്തേ മുറിയിലേക്ക് പോയി. എത്ര പതിയെ നടന്നാലും അവളറിയും. കാലടിശബ്ദങ്ങൾ കേട്ട് വ്യക്തികളെ അവളെങ്ങനെ തിരിച്ചറിയുന്നു?. അവൾക്ക് പകലും രാത്രിയും ഇരുട്ടാണ്‌. അതു കൊണ്ടാവും പേരില്ലാത്ത ശക്തികൾ അവളുടെ കാതുകൾക്ക് മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ  ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാനുള്ള കഴിവ് കൊടുത്തത്. ഒരു ചെറിയ ഈയ്യലടുത്ത് കൂടി പറന്നാലുമവളറിയും. ഇപ്പോഴവൾ കാറ്റിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അകത്തേക്ക് കയറി പോയത് അറിഞ്ഞ് ഉള്ളിൽ ചിരി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും.

അകത്ത് നേരെ പോയത് ഊണുമേശയ്ക്കരികിലാണ്‌. ഇപ്പോൾ അമ്മ വരും, കൈ കഴുകാൻ പറയും. അതു കേൾക്കുന്നത് ഒരു സുഖമാണ്‌. അതു പറയുന്നത് അമ്മയ്ക്ക് അത്ര സുഖമുണ്ടാവാൻ വഴിയില്ല. നിഷ ഇപ്പോഴും പ്രാർത്ഥനയിൽ  മുഴുകി ഇരിക്കുകയാവും. അവൾക്ക് പേരില്ലാത്ത ശക്തികളോട് പറയാൻ നൂറു കാര്യങ്ങളുണ്ടാവും. ചിലപ്പോൾ അവർക്കും അവളെ പോലെ ഒന്നും കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടാവില്ല. അവർക്ക് ചിലപ്പോൾ കേൾക്കാനും കഴിയുന്നുണ്ടാവില്ല. അവർ അവർ മാത്രമാണ്‌. അതാണ്‌ അവരെ അവരാക്കുന്നത്. ആരോ വന്നു അയാളുടെ കണ്ണു പൊത്തി.

ചിരിച്ചു കൊണ്ടാണ്‌ നിധീഷ് കണ്ണു തുറന്നത്.
മുന്നിൽ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്ന ഫുട്ബോൾ മൈതാനം.
ആർപ്പുവിളികളുടെ, ആരവങ്ങളുടെ, ആഘോഷങ്ങളുടെ സംഗമം.
കടും മഞ്ഞ ഷോട്ട്സും ചുവന്ന ബനിയനുമാണ്‌ വേഷം. നിധീഷ് മൈതാനത്തിനു നടുവിലേക്ക് ഓടി ചെന്നു. ദേഹം ചൂട് പിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ മത്സരം പലതും നടക്കാൻ പോകുന്ന പല മത്സരങ്ങളുടേയും മുന്നൊരുക്കമാണ്‌. പലതും നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നതും ഈ മത്സരങ്ങൾക്ക് ശേഷമാവും. നീണ്ട വിസിൽ ശബ്ദത്തേത്തുടർന്ന് കാലുകൾക്ക് വേഗം വെച്ചു. ഇടതു വിംഗിലൂടെ നിധീഷ് കുതിച്ചു. രണ്ട് ബാക്കികളെ ഡ്രിബിൾ ചെയ്തു  സെന്റർ ഫോർവേഡ് സുമേഷിനു ഒരു ക്രോസ് നീട്ടി കൊടുത്ത് നിധീഷ് പോസ്റ്റിനു മുന്നിലേക്ക് പൊസിഷനിലെത്തി. വലതു കൺകോണിലൂടെ കണ്ടു, സുമേഷ് കാലുകൾക്കിടയിൽ പെട്ട് മുന്നിലേക്ക് തെറിക്കുന്നത്. നീണ്ട് വിസിലിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള ശബ്ദം. നിധീഷ് നൈരാശ്യത്തോടെ ഇരു കൈകളും തലയ്ക്ക് വെച്ച് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.

മഴമേഘങ്ങൾ..വിതുമ്പാനൊരുങ്ങി നില്ക്കുന്ന മേഘകൂട്ടങ്ങൾ. ഒരു കൂട്ടം വെള്ള കൊറ്റികൾ മേഘങ്ങളുടെ കാഴ്ച്ച മുറിച്ച് പറന്നു പോകുന്നതിലേക്ക് കണ്ണുകൾ നീണ്ടു. കാലുകളിൽ വളർന്നു കയറുന്ന തണുപ്പിന്റെ വള്ളികൾ. നിധീഷ് താഴേക്ക് നോക്കി. കാലുകൾ ചെളിയിൽ പാതി പുതഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പച്ച വരമ്പിൽ പുലർച്ചെ പെയ്ത മഴയുടെ നനവ്. മഴക്കാറുകൾ ആഘോഷത്തിനു അണിനിരന്നു. മാനം മുറിച്ച് മഴ താഴേക്ക്. കൺപീലികൾക്കു മുന്നിൽ ഒന്നു തളർച്ച ഭാവിച്ച ശേഷം മഴത്തുള്ളികൾ താഴേക്ക്. കണ്ണുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറാൻ മഴത്തുള്ളികളുടെ മത്സരം. കാഴ്ച്ച മുഴുവൻ ജലം നിറഞ്ഞു.
സുതാര്യതയെ മുഴുവനായി മറച്ച്..

വെളിച്ചം ഇരുട്ടായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.
ഉറക്കത്തിൽ തന്നെയാണൊ ഇപ്പോഴും?.
അതോ ഉണർവ്വിൽ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ മുറിയിൽ?.
വീണ്ടും സ്വപ്നങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്കാണോ സഞ്ചാരം?.

ശബ്ദങ്ങൾക്ക് ശക്തി കൈവന്നിരിക്കുന്നുണ്ട്. ചിലത് വെളിച്ചം പോലെ വ്യക്തമാണ്‌.
ശബ്ദങ്ങൾക്കു പിന്നിലെ രൂപത്തിന്റെ ആകൃതി തെളിഞ്ഞു കാണാം.
അച്ഛന്റെ ശബ്ദം. ഇതാദ്യമായാണ്‌ അച്ഛന്റെ ശബ്ദം.
‘നീ ഒന്നു കരയാതിരിക്ക്..ഇനി എന്തു ചെയ്യാനാണ്‌?..ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നത് കേട്ടില്ലെ?..നമ്മുടെ മോൻ..എത്ര നാളാണ്‌ ഇങ്ങനെ?..ഇനി ഉണർന്നാൽ തന്നെ..ചിലപ്പോ..നീ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ടതല്ലെ?..തെറ്റ് എന്റെയാ..അവനിപ്പൊ ബൈക്ക് വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു..’
‘ഡോക്ടർ തന്നെ പറഞ്ഞതല്ലെ..ചിലപ്പോ..മാസങ്ങളൊ ചിലപ്പോ ദിവസങ്ങളോ കഴിഞ്ഞ്..’
‘നീ വിചാരിക്കുന്നൊ നമ്മുടെ നിധി എന്നെങ്കിലും..പഴേ പോലെ..’

എവിടെ കുഞ്ഞു പെങ്ങൾ?..അവൾ എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടാകും. ഇവിടെ..ഈ ലോകത്ത് എല്ലാം കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. എങ്ങനെയാണ്‌ സ്വപ്നലോകത്തുള്ളവർക്ക് പുറംലോകത്തെ ശബ്ദങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിയുക?. ശബ്ദങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് എങ്ങനെയാണ്‌ സ്വപ്നലോകത്ത് നിന്ന് യാത്ര പോവുക?. ഒന്നു പോകാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ..ഒരു വട്ടം..
മുറിഞ്ഞു വീഴുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ..അവയ്ക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ നിശ്ശബ്ദത.

എന്താണ്‌ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് സംഭവിച്ചത്?.
സ്വപ്നങ്ങളുടെ കുമിളകൾ..അതിനുള്ളിൽ എത്ര നാൾ?
ശബ്ദങ്ങളുടെ ലോകത്തുള്ളവർ സ്വപ്നലോകത്തിലുള്ളവരെ എന്തു ചെയ്യാനാണ്‌ ഒരുമ്പെടുന്നത്?.
ഒരു പക്ഷെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകം മുഴുവനായും..അക്കൂട്ടത്തിൽ തന്നേയും..തന്റെ മാത്രം സ്വപ്നലോകവും..
ഉറങ്ങരുത്..ഉറങ്ങിയാൽ അവർ ചിലപ്പോൾ ശബ്ദങ്ങളുടെ ലോകവുമായുള്ള ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കും.
നിധീഷ് ഇരുട്ടിലേക്ക് കണ്ണുകൾ തുറന്നു പിടിച്ചു.


Post a Comment

Monday, 29 September 2014

മൂന്നു വരികൾ

ഫേസ്ബുക്കിലെ ഹൈക്കു ഗ്രൂപ്പിൽ പലപ്പോഴായി കുറിച്ചത്..
താഴെ എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നതൊന്നും ഹൈക്കു അല്ല.
മൂന്നു വരികളിൽ ചില ചിത്രങ്ങളും ചിന്തകളും..അത്രമാത്രം..

1.
അകിട് നിറയെ പാല്‌.
കന്നുക്കുട്ടിയുടെ കൊതി.
കറവക്കാരന്റെ കാലടി ശബ്ദം..

2.
ആത്മാവ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
തണുത്ത ശരീരം.
ആത്മാവ് മുഖം തിരിച്ചു.

3.
നിറയെ പൂക്കൾ.
തേനീച്ചയുടെ ധർമ്മസങ്കടം.
പൂക്കളുടെ ആകാംക്ഷ.

4.
ദൂരെ കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
കൈയ്യിൽ ഗുളികകൾ.
അവളത് വിഴുങ്ങിയില്ല.

5.
പൂജാരിയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ.
ഭക്തരുടെ നിലവിളികൾ.
ദൈവം ചെവി പൊത്തി.

6.
പടയാളിയുടെ ക്രൗര്യം.
നിരപരാധിയുടെ പ്രാർത്ഥന.
ദൈവത്തിന്റെ മൗനം.

7.
വിരയുടെ വേദന.
മീനിന്റെ വിശപ്പ്.
ചൂണ്ടയുടെ ദുഖം..

8.
നാദങ്ങളുടെ പ്രതിനിധി.
സൗമ്യതയുടെ തൂവൽ സ്പർശം.
ആ മാൻഡലിൻ നിശ്ശബ്ദമാണ്‌.

9.
വസന്തത്തിന്റെ ഉന്മാദം.
വേനലിന്റെ വിയർപ്പ്.
ശിശിരത്തിന്റെ നഷ്ടം.

10.
കുട്ടിക്ക് പേടി.
കെട്ടിയത് ആനവാൽ.
ആനയ്ക്കാരുടെ വാൽ?!

11.
ഉണർവ്വിൽ വെളിച്ചം.
ഇരുട്ടിൽ ഉറക്കം.
മധ്യേ ജീവിതം.

12.
നഖത്തുമ്പിൽ ചോര.
ആത്മാവിൽ വേദന.
മുഖം കുനിച്ച് പെൺകുട്ടി.

13.
മുൻപിൽ അനാഥ ബാല്യം.
വയറ്റിൽ വിശപ്പിന്റെ താളം.
യാത്രക്കാരുടെ നോട്ടം അകലെ.

14.
മണ്ണ്‌ മൗനമായി നിലവിളിച്ചു.
പുഴ കണ്ണീരില്ലാതെ കരഞ്ഞു.
മനുഷ്യന്റെ അവസാനത്തെ ചിരി.

15.
അമ്മയുടെ കണ്ണീർ.
അച്ഛന്റെ മൗനം.
മകന്റെ തിരോധാനം.

16.
എണ്ണമില്ലാ ചോദ്യങ്ങൾ.
ഉത്തരമില്ലാത്ത ദൈവങ്ങൾ.
കഥയില്ലാത്ത മനുഷ്യർ..

17.
മിന്നും നക്ഷത്രങ്ങൾ.
ചിലർക്ക് കൗതുകം.
ചിലർക്ക് മുഖങ്ങൾ.

18.
ആട്ടം നിലച്ച കയർ.
മുറിഞ്ഞ നാവ്.
ആദ്യം മുതൽ തുടങ്ങണം.

19.
തുറന്നാൽ വെട്ടം.
തുറന്നില്ലേൽ ഇരുട്ട്.
തുറക്കാൻ അനിഷ്ടം.

20.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നു.
അകത്ത് തീ എരിയുന്നു.
മകളിതു വരെ മടങ്ങി വന്നില്ല..

21.
ആകാശത്ത് സൂര്യൻ.
ഭൂമിയിൽ വെളിച്ചം.
മനസ്സിൽ ഇരുട്ട്..

22.
ചത്ത മുയൽ.
മൂന്ന് കൊമ്പ്.
പിടി വിടാതെ ചിലർ..

23.
മന്ത്രങ്ങളുടെ ആവർത്തനം.
വിരലിലെ പവിത്രമോതിരം.
ബലിക്കാക്കളുടെ കാത്തിരിപ്പ്..

24.
മൂന്ന് വെടിയുണ്ടകൾ.
പൊട്ടിയ കണ്ണട.
ഹേ റാം!

25.
പച്ചിലകളുടെ ചിരി.
പഴുത്തിലകളുടെ മൗനം.
മണ്ണിന്റെ സന്തോഷം..

26.
കാണാതായ പൊട്ട്.
സൂചികളുടെ ഓട്ടം.
കണവന്റെ കാത്തുനില്പ്.

27.
മന്ത്രങ്ങളുടെ ആവർത്തനം.
എള്ളും ചോറും.
ബലിക്കാക്കയുടെ കാത്തിരിപ്പ്.

28.
നിലത്ത് വീണ മധുരം.
കുട്ടിയുടെ ദുഖം.
ഉറുമ്പുകളുടെ ആഘോഷം.

29.
താഴെ വീണ നൂല്‌.
വാലു പോയ തുമ്പി.
കുട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ.

30.
തതതതതതതതതതത
റററററററററററററററ
കുട്ടിയും കുഞ്ഞു പെൻസിലും :)

31.
താഴ്ന്ന് പോയൊരു കൈ.
ആയിരം നിലവിളികൾ.
ഇനി മൂന്നാം പക്കം..

32.
നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ശാപം.
കലങ്ങിയ കൺമഷി.
കാത്തിരിക്കുന്ന മഞ്ഞച്ചരട്.

33.
കാഞ്ഞിരകുരുവിനു കയ്പ്പില്ലായിരുന്നു
തേനിനു മധുരമില്ലായിരുന്നു
രണ്ടും രുചിച്ചു നോക്കും വരെ..

34.
മലയറിയാതെ മഞ്ഞകന്നു.
മനസ്സറിയാതെ മനുഷ്യരും.
ദേഹമറിയാതെ ദേഹിയും.

35.
കുയിലൊരു പാട്ടു പാടി.
മയിലൊരു നൃത്തമാടി.
ഞാനൊരു കവിതയെഴുതി.

36.
ശലഭച്ചിറകിൽ കണ്ണുണ്ട്.
മനുഷ്യനുള്ളിലൊരു കണ്ണുണ്ട്.
രണ്ടും തുറക്കാറില്ല.

37.
നക്ഷത്രങ്ങൾ മരിച്ചിട്ടും,
സൂര്യൻ മറഞ്ഞിട്ടും,
പ്രകാശം മാത്രം മരിച്ചില്ല.

38.
വിശപ്പിന്റെ തെരുവ്.
വേശ്യകളുടെ തെരുവ്.
വേദനകളുടെ തെരുവ്.

39.
കാലടികൾക്ക് പിന്നാലെ കാലടികൾ.
ഒന്നിച്ചു പോകുന്ന കാലടികൾ.
ഒറ്റയ്ക്കകന്നു പോകുന്ന കാലടികൾ.

40.
ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കുന്നവർ.
സ്വപ്നങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടവർ.
അഗതിമന്ദിരത്തിലെ അന്തേവാസികൾ.
 

Post a Comment

Monday, 11 August 2014

അവർ തിരയുകയാണ്‌


എവിടെന്നോ വന്നു, ഒരു ചെറു പ്രാവ്.
മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു,
അതിന്റെ ചെറു കാല്പാടുകൾ.
തിരക്കിട്ട തിരച്ചിലുകളാണ്‌..
കൊക്കിൽ കുടുങ്ങിയത്
ഒരില മാത്രമാണ്‌.

അന്നാകാശവും ഭൂമിയും ശൂന്യം.
മതിവരുവോളം പറക്കാനാകാശം.
മതിവരുവോളം പാർക്കാൻ ഭൂമിയും.
വാനിലേക്കതു പറന്നു കയറി.
പറക്കാൻ ദൂരമിനിയേറെയുണ്ട്..

ചിറകടി ശബ്ദം ചിലർ കേട്ടു.
ശബ്ദങ്ങൾക്ക് ചെവി കൊടുക്കുന്നവർ.
അവർ കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ടു മടുത്തവർ.
അവർ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവർ.
മടുപ്പിന്റെയാഴമറിയുന്നവർ..
അവർ - ലക്ഷ്യം തിരയുന്നവർ..
അവർ - മനുഷ്യർ..

നെടുകെയും കുറുകെയും വരകൾ.
നടുവിൽ തെളിഞ്ഞത്,
പറന്നു പൊങ്ങിയൊരു വെളുപ്പ്.
മിനുപ്പ് നിറഞ്ഞൊരു ചിറക്..
ഒരലസചലനം മാത്രം..
ചൂണ്ടുവിരലിൻ ചെറുചലനം.

വെളുപ്പിനു വെളുപ്പു നഷ്ടമായി.
നിറങ്ങൾക്ക് നിറങ്ങളെ നഷ്ടമായി.
മണ്ണിനു ചുവപ്പ് സ്വന്തമായി.
ചലനമൊടുവിൽ നിശ്ചലമായി.

മടുത്തവർക്കാശ്വാസം.
മടുപ്പിൽ നിന്നാശ്വാസം..
മുഷിപ്പിൽ നിന്നാശ്വാസം..

അവർ ലക്ഷ്യം തിരയുന്നവർ..
കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ടു മടുത്തവർ..
എവിടെ പുതിയ കാഴ്ച്ചകൾ?
എവിടെ മടുപ്പില്ലാ കാഴ്ച്ചകൾ?.
അവർ തിരയുകയാണ്‌..
അവർ ലക്ഷ്യം തിരയുകയാണ്‌..

Post a Comment

Friday, 25 July 2014

ആരാണ്‌ പ്രധാനി?


കുറിപ്പ്:
ഏതാണ്ടെല്ലാ ദിവസവും മോന്‌ ഉറങ്ങാൻ നേരം കഥ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ഒരു പരിപാടിയുണ്ട്. അതൊരു വലിയ സംഭവമാണ്‌. അവനല്ല, എനിക്ക്!. കുട്ടികളുടെ കഥ എന്നു പറയുമ്പോൾ അതിൽ വയലൻസ് പാടില്ല, നല്ല താളത്തിൽ കഥ അങ്ങു പോണം. വളരെ ലളിതമായ വാക്കുകൾ മാത്രമെ ഉപയോഗിക്കാവൂ. ഗുണപാഠം കൂടി ഉണ്ടേൽ നല്ലത്. കഴിവതും ചിത്രങ്ങളില്ലാത്ത പുസ്തകങ്ങൾ/കഥകൾ വായിക്കാനാണ്‌ ഈയുള്ളവൻ ഉപദേശിക്കാറ്‌. മറ്റൊന്നുമല്ല. വായിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു ചിത്രം തെളിയും. തെളിയണം. അല്ലാതെ ചിത്രകാരന്റെ ഭാവനയിലെ ചിത്രമല്ല ഒരാൾ കഥ വായിക്കുമ്പോൾ തെളിയേണ്ടത്. ഇതൊക്കെ എന്റെ ചില ചെറിയ പിടിവാശികളാണ്‌. ഭാവനയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് നമ്മൾ തടയിടാൻ പാടില്ലല്ലോ. കഥകൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നതിനും ഒരു പരിധി ഉണ്ടല്ലോ.. കുട്ടിക്കാലത്ത് വായിച്ച, കേട്ട കഥകൾ ഒക്കേയും ഏതാണ്ടെല്ലാം തന്നെയും പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. കപീഷ്, ബന്ദില, കാലിയ, ദൊപ്പയ്യ, ശിക്കാരി ശംഭു, ഫാന്റം, മാൻഡ്രേക്ക്, ലോതർ, ഉരുക്കു കൈ മായാവി, കലൂലൂ, റഷ്യൻ കഥകൾ, ഇവാന്റെ വാള മീൻ കഥ, ടോം സോയർ, രാമായണ കഥകൾ, മഹാഭാരത കഥകൾ, ബൈബിൾ കഥകൾ, അറബി കഥകൾ, ഈസോപ്പ് കഥകൾ, ഓ ഹെൻറി കഥകൾ, നസ്സിറുദ്ദീൻ ഹോജ കഥകൾ, കേട്ടിട്ടുള്ള ചില യക്ഷി കഥകൾ, ശിബി, പരീക്ഷിത്ത്, കർണ്ണൻ, തെന്നാലി രാമൻ, കാളിദാസൻ, ബീർബൽ, മായാവി (ഇതു വരെ ആരും വായിക്കാത്ത ചില മായാവി കഥകൾ ഉണ്ടാക്കി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..തട്ടിപ്പ്..തട്ടിപ്പ്..രഹസ്യമാ..). മായാവിക്കു വേണ്ടി സ്പോട്ടില്‌ ചില മന്ത്രങ്ങൾ വരെ ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. വലിയവർ വലിയവർക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയ കഥകളും, കഥയില്ലായ്മയുടെ കഥകളും കൊച്ചുപിള്ളേർ കേട്ടു കൊണ്ടിരിക്കില്ലല്ലോ. ഇനി കേട്ടാലും, ‘ഇതിലെന്താ കഥ?!’.. എന്നിട്ട് എന്നിട്ട്.. (കഥ തീർന്നില്ലെന്നാ വിചാരം ഹും!) എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചാൽ കുഴങ്ങിപോവില്ലെ?. കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോഴെ, ഇത് ആ കഥയല്ലെ? എന്നും ചോദിച്ച് ബാക്കി മുഴുവൻ പറയുന്ന സ്ഥിതിയിലായി..എന്നു വെച്ചാൽ എന്റെ സ്ഥിതി ദയനീയമായി എന്നു സാരം. അങ്ങനെ ഞാൻ ചില കഥകൾ സ്പോട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കി പറയാൻ തുടങ്ങി. എന്നു വെച്ചാൽ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോൾ എന്താ കഥ എന്ന് എനിക്ക് പോലും പിടിയുമുണ്ടാവില്ല. പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു പോവുമ്പോൾ ഒടുക്കം ഒരു കഥ ആയി അതു മാറിയിട്ടുണ്ടാവും!. അതൊരു ദൈവാനുഗ്രഹം കൊണ്ട് എങ്ങനെയോ നടന്നു പോവുന്നതാണ്‌. അങ്ങനെ ഇന്നലെ തനിയെ ഉണ്ടായി വന്ന ഒരു കഥയാണ്‌ ദേ താഴെ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്..കണ്ടാലും..

ഒരിടത്തൊരു വീട്ടിൽ ഒരു ക്ലോക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. വലിയൊരു ക്ളോക്ക്. പഴയൊരു ക്ലോക്കാണ്‌. അതില്‌ ആടണ പെൻഡുലം എന്നൊരു സാധനമുണ്ട്. സമയാസമയം ടിംഗ് ടോംഗ് എന്നു മണിയടിക്കും. ക്ലോക്കില്‌ മൂന്ന് സൂചികളുണ്ട്. ഒരു കൊച്ച് മണിക്കൂർ സൂചി, വലിയ മിനിട്ട് സൂചി, പിന്നൊരു മെലിഞ്ഞ സെക്കന്റ് സൂചി. ഈ സൂചികൾ എപ്പോഴും എന്തേലും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും.
അപ്പോ ചെറിയ സൂചി പറഞ്ഞു,
‘ഞാനാണ്‌ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടവൻ. എല്ലാരും മണിക്കൂറാണ്‌ നോക്കുന്നത്’

അപ്പോ മിനിട്ട് സൂചി പറഞ്ഞു,
‘അല്ല, ഞാനാണ്‌ പ്രധാനപ്പെട്ടവൻ. ഞാനും കൂടി കറങ്ങാതെ സമയത്തിനു വിലയുണ്ടാവില്ല.’

അപ്പോൾ സ്പീഡിൽ ഓടുന്ന സെക്കന്റ് സൂചി പറഞ്ഞു,
‘ഞാൻ ഈ കിടന്ന് സ്പീഡിൽ ഓടുന്നത് കൊണ്ടാണ്‌ നിങ്ങളൊക്കെ കൃത്യമായി സമയം കാണിക്കുന്നത്..അല്ലെങ്കിൽ കാണാമായിരുന്നു!’ അതു പറഞ്ഞ്, ‘നിക്കാൻ സമയമില്ല’ എന്നും പറഞ്ഞ് സെക്കന്റ് സൂചി ഓടി പോയി.

ഇതു കേട്ടപ്പോൾ മണിക്കൂർ സൂചിക്കും, മിനിട്ട് സൂചിക്കും മിണ്ടാട്ടം മുട്ടി. സെക്കന്റ് സൂചി പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലെ? അവൻ ഈ കിടന്ന് വെളുക്കെ വെളുക്കെ ഓടുന്നത് കൊണ്ടല്ലെ നമ്മളിങ്ങനെ ഗമയിൽ സമയം കാണിക്കുന്നത്?

സെക്കന്റ് സൂചി ഗമയിൽ ഓടി കൊണ്ടിരുന്നു.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ വീട്ടിലെ കൊച്ചു കുട്ടിയും ആ കൂട്ടിയുടെ അച്ഛനും ക്ലോക്കിന്റെ മുൻപിൽ വന്നു.

അച്ഛൻ കുട്ടിക്ക് സമയം നോക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുവായിരുന്നു. മണിക്കൂറ്‌ സൂചിയെ കുറിച്ചും, മിനിട്ട് സൂചിയെ കുറിച്ചും, സെക്കന്റ് സൂചിയെ കുറിച്ചും ഒക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തത് സൂചികൾ അഭിമാനത്തോടെ കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു.

അവർ കാതോർത്തു, ആരാണ്‌ പ്രധാനപ്പെട്ടവനെന്ന് ഇപ്പോ കേൾക്കാം..

അപ്പോ, കുട്ടി ചോദിച്ചു,
‘എങ്ങനെയാണച്ഛാ ഈ സൂചി ഇങ്ങനെ തിരിഞ്ഞൂണ്ടിരിക്കുന്നെ?’

‘അതു പറഞ്ഞു തരാം’ എന്നും പറഞ്ഞ്, അച്ഛൻ ക്ലോക്കിന്റെ ചില്ലു വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കൈ നീട്ടി.
അവിടെ ചെറിയൊരു ചാവി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നിട്ട് ഒരു ചെറിയ ചാവി എടുത്ത് കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
‘മോനെ ദെ ഈ ചാവി വെച്ച് ദിവസം തിരിച്ചു കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ ക്ലോക്ക് നിന്നു പോവും..’

എന്നിട്ട് അച്ഛൻ ചാവി വെച്ച് എങ്ങനെയാ കീ കൊടുക്കേണ്ടത് എന്ന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അതു കഴിഞ്ഞ് ചാവി എടുത്ത് അകത്തു വെച്ചു.

സൂചികൾക്ക് ആരാണ്‌ പ്രാധാനപ്പെട്ടവൻ എന്ന് മനസ്സിലായി. ചാവി ഒരിടത്ത് മിണ്ടാതെ ഇരുന്നതേയുള്ളൂ. ഒരു ശബ്ദവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല, ആരോടും തർക്കിക്കാനും പോയില്ല.

എന്താണ്‌ ഈ കഥയുടെ ഗുണപാഠം?. എന്തു കൊണ്ടാണ്‌ ചാവി മിണ്ടാതെ ഇരുന്നത്?. ആരാണ്‌ പ്രധാനപ്പെട്ടവൻ?..

കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കൂ. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കൂ. ഉത്തരങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കൂ..

ഇന്നത്തെ കഥ തീർന്നു.. ഗുഡ് നൈറ്റ്..ഉറങ്ങിക്കോ കുഞ്ഞെ..

Post a Comment

Saturday, 7 June 2014

അവർക്കായി മാത്രം

ഉരുണ്ട് പോകുന്ന ചക്രമൊരിക്കൽ വീണു,
ഇനി ഉരുളാൻ മനസ്സില്ലെന്നു പറഞ്ഞ്‌.
ഉദിക്കാൻ വയ്യെന്നു സൂര്യനും.
വിടരാൻ വയ്യെന്നു പുഷ്പവും.

ചിലർ മാത്രം കാത്തിരുന്നു.
ഉരുളുന്ന ചക്രത്തിനു പിന്നിൽ ഓടാൻ..
ഉദിക്കുന്ന സൂര്യന്റെ നേർക്ക് നോക്കാൻ..
വിടരും പുഷ്പത്തിൻ ഗന്ധമറിയാൻ..
ചില കുരുന്നുകൾ..
അവർ മാത്രം കാത്തിരുന്നു..

അവർക്കായി മാത്രം ചക്രമെഴുന്നെറ്റുരുളുന്നു..
സൂര്യനുദിക്കുന്നു..
പൂക്കൾ വിടരുന്നു..
അവർക്കായി മാത്രം..

Post a Comment