Saturday, 1 November 2014

ചില യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ

ശീതീകരിച്ച മുറിയായിരുന്നു അത്. ചുവരുകൾക്ക് വെള്ള നിറത്തിന്റെ വെണ്മ.
ഇളം നിറമുള്ള, സുതാര്യമായ കർട്ടനുകൾ കൊണ്ടലങ്കരിച്ച ജനാലകൾ.
നിധീഷ് കസേരയിൽ ഇരുന്നുടൻ തന്നെ പറഞ്ഞു.
‘ഡോക്ടർ എന്നെ സഹായിക്കണം. ഇതൊരു സീരിയസ് പ്രശ്നമാണ്‌..പ്ലീസ്. ’
‘തീർച്ചയായും. എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും സീരിയസ് തന്നെ’.
‘നിധീഷിനു എത്ര വയസ്സായി?’
‘ഇരുപത്തിയാറ്‌ കഴിഞ്ഞു’
‘ഉം..പറയൂ, എന്താണ്‌ നിധീഷിന്റെ പ്രശ്നം?’
‘പറയാം..അതിനു മുൻപ് ഞാൻ...ഡോക്ടറിനെ...ഒന്നു തൊട്ടു നോക്കിക്കോട്ടെ?’
‘ങെ..എന്തിന്‌?’
‘ശരിക്കും ഡോക്ടർ എന്റെ അടുത്തുണ്ടൊ എന്നറിയാനാണ്‌’
‘ഞാനല്ലെ മുൻപിൽ ഇരിക്കുന്നത്. നിധീഷിനു എന്നെ കാണാൻ പറ്റുന്നില്ലെ?’
‘ഉണ്ട്..എനിക്കെല്ലാം കാണാം. അതാണ്‌ കുഴപ്പം..കാണുന്നതെല്ലാം ശരിക്കും ഉള്ളതാണോ ഇല്ലാത്തതാണോ എന്നറിയാൻ പറ്റുന്നില്ല്ല’
‘ഒന്നു കൂടി തെളിച്ചു പറയൂ’
‘എന്നു വെച്ചാൽ..ഞാനിവിടെ വന്നതും ഡോക്ടറിനെ കണ്ടതും എനിക്ക് കുറച്ച് കഴിയുമ്പോൾ ശരിക്കും നടന്നതല്ല എന്നു തോന്നും. ഒരുതരം സ്വപ്നം കണ്ടതു പോലെ..’
‘..ഓ കെ..സ്വപ്നം കണ്ടതല്ലെന്നു തോന്നാൻ പിന്നെ എന്തു ചെയ്യും?’
‘ഞാൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു കടലാസിൽ എഴുതി വെയ്ക്കുകയോ, കണ്ടുമുട്ടിയ ആളുടെ അടുത്തു നിന്നും എന്തേലും വാങ്ങിക്കുകയോ ചെയ്യും..’
‘ശരി!.. അപ്പോൾ നിധീഷിനു എന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് എന്താണ്‌ വേണ്ടത്?!‘
’അയ്യോ. എനിക്കൊന്നും വേണ്ട. ഞാൻ എന്റെ പ്രശ്നം പറഞ്ഞതാണ്‌‘
’ഓ കെ. അങ്ങനെ കടലാസിൽ എഴുതി വെയ്ക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ പിന്നീട് എല്ലാം ഓർമ്മ വരുമോ?‘
’ഇല്ല..അപ്പോൾ തോന്നും അതും സ്വപ്നത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നെന്ന്..‘
’..ഐ സീ..‘

നിധീഷ് ഡോക്ടറിനെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി ഇരുന്നു.
അടുത്തത് എന്താവും ഡോക്ടർ പറയുക?.
ഇതെങ്കിലും സ്വപ്നമായി തീരാതിരുന്നെങ്കിൽ..
ഡോക്ടർ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ പെട്ടു ചുറ്റിത്തിരിയുകയാണോ?. മുന്നിലിരിക്കുന്നയാൾക്ക് മതിഭ്രമമോ മാനസികരോഗമോ ഉണ്ടെന്നാവുമോ വിചാരിക്കുന്നത്?
അല്ലെന്നു എങ്ങനെയാണ്‌ ബോധ്യപ്പെടുത്തുക?
എങ്ങനെയാണ്‌ സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുക?

ഡോക്ടറുടെ കൈപ്പത്തി വിടർത്തിയ കുടയ്ക്കുള്ളിലിരുന്നു ഒരു പേപ്പർ വെയിച്ച് കറങ്ങി.
ഏസി ഉണ്ടായിട്ടും താനെന്താണ്‌ വിയർക്കുന്നത്?
ഡോക്ടറുടെ ചോദ്യങ്ങൾ വീണ്ടും.
’നിധീഷിനു നല്ല ഉറക്കം കിട്ടാറുണ്ടോ?‘
’എനിക്കറിയില്ല..ചിലപ്പോൾ തോന്നും ഞാൻ ഉറങ്ങാറേയില്ലെന്ന്. ചിലപ്പോൾ തോന്നും ഞാൻ എപ്പോഴും ഉറക്കത്തിലാണെന്ന്..അതു കൊണ്ടാണ്‌ ഞാൻ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടു കൊണ്ടേയിരിക്കുവാണെന്നു തോന്നുന്നത്‘
’എന്നു വെച്ചാൽ..നിർത്താതെ സ്വപ്നം കാണുന്നത് പോലെയാണൊ?‘
’ഉം...എന്നു ചോദിച്ചാൽ..എനിക്കറിയില്ല ഇതും സ്വപ്നമാണൊ അല്ലയോ എന്ന്..‘

ഡോക്ടർ വീണ്ടും മൗനത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലുന്നത് നിധീഷ് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇത്തവണ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചിരുന്നു. ആഴത്തിലെവിടേക്കോ ആവണം ഊളിയിട്ടു പോയത്.

ഡോക്ടർ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ ചില ബട്ടണുകൾ അമർത്തുകയും, ചിലത് ചോദിച്ച് ഉറപ്പ് വരുത്തുകയും ചെയ്തു.
‘നിധീഷ് ഇതിനു മുൻപും ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്. അല്ലെ? ഏകദേശം ഒൻപത് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ്..അതൊരു ചെറിയ പനിയും ചുമയുമായിരുന്നു..നിധീഷിനു മരുന്നുകളോട് അലർജിയൊന്നുമില്ലെന്നാണ്‌ അന്നു പറഞ്ഞത്..അന്നിവിടെ വന്നു പോയ ശേഷം വീണ്ടും വല്ല അസുഖവും വന്നിരുന്നൊ?..ഏതെങ്കിലും ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിറ്റായിരുന്നൊ?..’
‘ഇല്ല’. വളരെ നിഷ്ക്കളങ്കമായിരുന്നു നിധീഷിന്റെ ഉത്തരം.
‘ഇപ്പോഴേതെങ്കിലും മരുന്ന് കഴിക്കുന്നുണ്ടോ?’
‘ഇല്ല’
‘ഡ്രിങ്ക്സ് കഴിക്കാറുണ്ടോ?’
‘വല്ലപ്പോഴും..അതും ബീയർ..അത്രേയുള്ളൂ’
‘ഉം..’ ഡോക്ടർ കിട്ടിയതെന്തോ ഒരു പെട്ടിയിൽ അമർത്തി വെയ്ക്കും പോലെ ഒന്നു മൂളി.
‘ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ നിധീഷ്..സാധാരണ ഇങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നുമ്പോൾ..എന്നു വെച്ചാൽ മനസ്സിനു പ്രശ്നമുണ്ടെന്നു തോന്നുമ്പോൾ ഒരാൾ ഒരു സൈക്ക്യാട്രിസ്റ്റ് നെ ആവും പോയി കാണുക..നിധീഷ് എന്തിനാണ്‌ എന്നെ പോലൊരു ജെനറൽ പ്രാക്ടീഷ്യന്റെ അടുത്ത് വന്നത്?’
നിധീഷ് ധൃതിപിടിച്ച് പറഞ്ഞു,
‘ഡോക്ടർ എനിക്ക് മാനസിക രോഗമൊന്നുമില്ല!..ഈയിടെയായി എനിക്ക് ഉറക്കം ശരിക്കും കിട്ടുന്നില്ല. അതു മാത്രമല്ല, പകലും ഉറക്കം വരുന്നു. കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതുമെല്ലാം മുൻപ് കണ്ടതും കേട്ടതുമാണ്‌ എന്നൊക്കെ തോന്നുന്നു. ശരിക്കു പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഉറങ്ങുകയാണോ ഉണർന്നിരിക്കുകയാണോ എന്നറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല‘.
’നമുക്കാദ്യം ചിലത് ചെക്ക് ചെയ്ത് നോക്കാം. ചിലത് തീർച്ചപ്പെടുത്തുമ്പോഴാണല്ലൊ ചിലത് നമുക്ക് ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുക‘.
ഡോക്ടർ എന്താണുദ്ദേശിച്ചത്?.
എന്താണ്‌ വല്ലാത്ത രീതിയിൽ സംസാരിക്കുന്നത്?.

ഡോക്ടർ നിധീഷിന്റെ നാഡി പിടിച്ച് വാച്ചിൽ തന്നെ നോക്കി കുറച്ചു നേരമിരുന്നു. കണ്ണുകൾ പരിശോധിച്ചു. നാവു നീട്ടാൻ പറഞ്ഞു.
’ബോഡിയിൽ എവിടെയെങ്കിലും വേദനയോ നിറവ്യത്യാസമോ ..?‘
’ഇല്ല ഡോക്ടർ‘
’ദിവസം എത്ര നേരം ഉറങ്ങും?‘
’അതു പറയാൻ പാടാണ്‌..രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങിയാൽ തന്നെ പലപ്പോഴും ഇടയ്ക്ക് എണീക്കും..ചില ദിവസം.. അങ്ങനെ എണീറ്റാൽ പിന്നെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല..‘

ഡോക്ടർ കുറച്ചു നേരം കണ്ണടച്ചിരുന്നു.

ഒരു പക്ഷെ ഡോക്ടർ എന്തോ ഇരുട്ടിൽ തിരയുകയാവും. തന്നെ പോലെ..
കണ്ണടച്ചാൽ ജീവിക്കുകയാണൊ എന്നറിയാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. ഇരുട്ടിൽ നിന്നും വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കയറി പോകാം..സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ..അവിടെ മറ്റൊരു ജീവിതമുണ്ട്. അവിടെ സർവ്വതും കാണാം, സ്പർശിക്കാം, അനുഭവിക്കാം, സഞ്ചരിക്കാം, വിശ്രമിക്കാം..എങ്ങനെയാണ്‌ സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യവുമായി ഭിന്നമാകുന്നത്?.. താനിപ്പോൾ സ്വപ്നത്തിലോ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലോ ആവാം. സത്യത്തിൽ ഏതാണ്‌ താനിഷ്ടപ്പെടുന്നത്?. സ്വപ്നത്തിലെ ജീവിതമോ അതോ സ്വപ്നങ്ങൾക്കു പുറത്തുള്ള യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു പറയുന്ന..?. ശരിക്കും യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു പറയുന്നത്..സ്വപ്നത്തിലെയാണോ അതോ...

കണ്ണു തുറന്നു ഡോക്ടർ പൊടുന്നനെ ഒരു ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.
‘നിധീഷിനു എപ്പോഴെങ്കിലും ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? എന്നു വെച്ചാൽ ശബ്ദം മാത്രം...അശരീരി പോലെ.. അതും നിധീഷിനു മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന ചില ശബ്ദങ്ങൾ?’. അതു പറഞ്ഞു നിർത്തി ഡോക്ടർ നിധീഷിനെ ഇമയടയ്ക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു.
ഒരു വലിയ സ്ഫടികപ്പാത്രം നിലത്ത് വീണുടയുന്ന സ്വരം പോലെയാണത് നിധീഷിനു തോന്നിയത്. നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ഇത്രയും ഭാരമുണ്ടായിരുന്നൊ?.

ആവനാഴിയിലെ ആയുധങ്ങളോരോന്നായെടുക്കുകയാണ്‌ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഈ വൈദ്യവിജ്ഞാനി.
നിധീഷിനു ഒരു നിമിഷം താനൊരു മത്സരത്തിനു മദ്ധ്യേയാണെന്നു തോന്നി.
ഇതു വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യമാണ്‌. ആ ഒരു ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം ഇനിയുള്ള പല ചോദ്യങ്ങൾക്കുടേയും ദിശ തന്നെ മാറ്റി വിടാൻ കെല്പുള്ളതുമാവണം. ഡോക്ടറുടെ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് ഇത്തവണ നിധീഷ് കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചിരുന്നു.
നിധീഷിന്റെ കണ്ണിലെ അത്ഭുതം അയാളുടെ മറുപടിയുടെ വഴിക്ക് കുറുകെ നില്ക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടെങ്കിലും, ഡോക്ടർ ക്ഷമാപൂർവ്വം മറുപടിക്കു കാത്തു.
ഇതെങ്ങനെ ഡോക്ടർക്ക് മനസ്സിലായി?.
താൻ പറയണോ വേണ്ടയോ എന്ന് സംശയിച്ച് അവസാനം ഉള്ളിലെവിടെയോ കുഴിച്ചു മൂടിയ ഒരു കാര്യമാണ്‌ മുന്നിലിരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ സമർത്ഥമായി പുറത്തെടുത്തിട്ടിരിക്കുന്നത്!.
ഇദ്ദേഹം ഒരു അസാമാന്യൻ തന്നെ. സംശയമില്ല. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളു തുരക്കുന്ന അദൃശ്യ യന്ത്രങ്ങൾ ഇവരുടെയടുത്തുണ്ട്!.

ഒരു കുറ്റസമ്മതം നടത്തുന്നത് പോലെ നിധീഷ് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
‘..ഞാൻ കേൾക്കാറുണ്ട്..പക്ഷെ ഞാൻ മാത്രം എങ്ങനെയാണ്‌ ചില ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുന്നത്?..അതു കൊണ്ട് ഇതു വരെ ഞാനാരോടും അതേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടില്ല..ശബ്ദങ്ങൾ ഉറക്കത്തിലും അല്ലാതെ..ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും കേൾക്കാറുണ്ട്..എങ്ങനെ അത് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നു പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല..ചിലപ്പോൾ തലയ്ക്കകത്തിരുന്ന് ആരോ പറയുന്നത് പോലെ തോന്നും..’
‘ഉം..ആ ശബ്ദങ്ങൾ ആരുടേതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാറുണ്ടൊ?’
‘ചിലത് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്..ചില ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ട ഓർമ്മയുണ്ട്..പക്ഷെ ആരുടെതാണെന്ന് പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല..’ അതു പറഞ്ഞു കണ്ണുകളിറുക്കിയടച്ച് നിധീഷ് മുഖം കുനിച്ചു.

വീണ്ടും കണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ മുന്നിൽ തിരയടിക്കുന്ന കടൽ കണ്ടു. അയാൾ ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ണടച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ശബ്ദങ്ങൾക്ക് വ്യക്തതയുണ്ട്. ചില ശബ്ദങ്ങൾ പരിചിതമാണെന്നയാൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദമാണ്‌ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. അത് സ്വന്തം അമ്മയുടേതു തന്നെ. അതുറപ്പിച്ചു. പക്ഷെ എവിടെയാണമ്മ?. അമ്മ കരയുന്നു, സ്വയം ശപിക്കുന്നു, ഇഷ്ടദൈവങ്ങളുടെ പേരുകൾ വിളിച്ചു നേർച്ചകൾ നേരുന്നു, ശബ്ദങ്ങളുടെ അലയൊടുങ്ങാത്ത കടൽ. കണ്ണീരിലലിയുന്ന തേങ്ങലുകൾ.
നിധീഷ് വീണ്ടും ശബ്ദങ്ങൾക്കായി ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഇപ്പോൾ ചില ശബ്ദങ്ങൾ അകന്നു പോകുന്നത് പോലെയുണ്ട്.
മനസ്സ് വിശ്രമമില്ലാത്ത സഞ്ചാരത്തിനൊടുവിലെ കിതപ്പറിഞ്ഞു. ഇനി വിശ്രമിക്കണം. അയാളുറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. മണലിൽ അയാൾ കൈകൾ നിവർത്തി കിടന്നു.

സന്ധ്യയ്ക്കാണ്‌ വീട്ടിൽ വന്നു കയറിയത്. റെഡോക്സൈഡ് പൂശിയ തറയിൽ കത്തിനില്ക്കുന്ന നിലവിളക്കിനു മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി ഇരിക്കുന്ന പെങ്ങളറിയാതെ അയാൾ ചുവരിനോട് ചേർന്ന് അകത്തേ മുറിയിലേക്ക് പോയി. എത്ര പതിയെ നടന്നാലും അവളറിയും. കാലടിശബ്ദങ്ങൾ കേട്ട് വ്യക്തികളെ അവളെങ്ങനെ തിരിച്ചറിയുന്നു?. അവൾക്ക് പകലും രാത്രിയും ഇരുട്ടാണ്‌. അതു കൊണ്ടാവും പേരില്ലാത്ത ശക്തികൾ അവളുടെ കാതുകൾക്ക് മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ  ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാനുള്ള കഴിവ് കൊടുത്തത്. ഒരു ചെറിയ ഈയ്യലടുത്ത് കൂടി പറന്നാലുമവളറിയും. ഇപ്പോഴവൾ കാറ്റിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അകത്തേക്ക് കയറി പോയത് അറിഞ്ഞ് ഉള്ളിൽ ചിരി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും.

അകത്ത് നേരെ പോയത് ഊണുമേശയ്ക്കരികിലാണ്‌. ഇപ്പോൾ അമ്മ വരും, കൈ കഴുകാൻ പറയും. അതു കേൾക്കുന്നത് ഒരു സുഖമാണ്‌. അതു പറയുന്നത് അമ്മയ്ക്ക് അത്ര സുഖമുണ്ടാവാൻ വഴിയില്ല. നിഷ ഇപ്പോഴും പ്രാർത്ഥനയിൽ  മുഴുകി ഇരിക്കുകയാവും. അവൾക്ക് പേരില്ലാത്ത ശക്തികളോട് പറയാൻ നൂറു കാര്യങ്ങളുണ്ടാവും. ചിലപ്പോൾ അവർക്കും അവളെ പോലെ ഒന്നും കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടാവില്ല. അവർക്ക് ചിലപ്പോൾ കേൾക്കാനും കഴിയുന്നുണ്ടാവില്ല. അവർ അവർ മാത്രമാണ്‌. അതാണ്‌ അവരെ അവരാക്കുന്നത്. ആരോ വന്നു അയാളുടെ കണ്ണു പൊത്തി.

ചിരിച്ചു കൊണ്ടാണ്‌ നിധീഷ് കണ്ണു തുറന്നത്.
മുന്നിൽ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്ന ഫുട്ബോൾ മൈതാനം.
ആർപ്പുവിളികളുടെ, ആരവങ്ങളുടെ, ആഘോഷങ്ങളുടെ സംഗമം.
കടും മഞ്ഞ ഷോട്ട്സും ചുവന്ന ബനിയനുമാണ്‌ വേഷം. നിധീഷ് മൈതാനത്തിനു നടുവിലേക്ക് ഓടി ചെന്നു. ദേഹം ചൂട് പിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ മത്സരം പലതും നടക്കാൻ പോകുന്ന പല മത്സരങ്ങളുടേയും മുന്നൊരുക്കമാണ്‌. പലതും നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നതും ഈ മത്സരങ്ങൾക്ക് ശേഷമാവും. നീണ്ട വിസിൽ ശബ്ദത്തേത്തുടർന്ന് കാലുകൾക്ക് വേഗം വെച്ചു. ഇടതു വിംഗിലൂടെ നിധീഷ് കുതിച്ചു. രണ്ട് ബാക്കികളെ ഡ്രിബിൾ ചെയ്തു  സെന്റർ ഫോർവേഡ് സുമേഷിനു ഒരു ക്രോസ് നീട്ടി കൊടുത്ത് നിധീഷ് പോസ്റ്റിനു മുന്നിലേക്ക് പൊസിഷനിലെത്തി. വലതു കൺകോണിലൂടെ കണ്ടു, സുമേഷ് കാലുകൾക്കിടയിൽ പെട്ട് മുന്നിലേക്ക് തെറിക്കുന്നത്. നീണ്ട് വിസിലിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള ശബ്ദം. നിധീഷ് നൈരാശ്യത്തോടെ ഇരു കൈകളും തലയ്ക്ക് വെച്ച് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.

മഴമേഘങ്ങൾ..വിതുമ്പാനൊരുങ്ങി നില്ക്കുന്ന മേഘകൂട്ടങ്ങൾ. ഒരു കൂട്ടം വെള്ള കൊറ്റികൾ മേഘങ്ങളുടെ കാഴ്ച്ച മുറിച്ച് പറന്നു പോകുന്നതിലേക്ക് കണ്ണുകൾ നീണ്ടു. കാലുകളിൽ വളർന്നു കയറുന്ന തണുപ്പിന്റെ വള്ളികൾ. നിധീഷ് താഴേക്ക് നോക്കി. കാലുകൾ ചെളിയിൽ പാതി പുതഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പച്ച വരമ്പിൽ പുലർച്ചെ പെയ്ത മഴയുടെ നനവ്. മഴക്കാറുകൾ ആഘോഷത്തിനു അണിനിരന്നു. മാനം മുറിച്ച് മഴ താഴേക്ക്. കൺപീലികൾക്കു മുന്നിൽ ഒന്നു തളർച്ച ഭാവിച്ച ശേഷം മഴത്തുള്ളികൾ താഴേക്ക്. കണ്ണുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറാൻ മഴത്തുള്ളികളുടെ മത്സരം. കാഴ്ച്ച മുഴുവൻ ജലം നിറഞ്ഞു.
സുതാര്യതയെ മുഴുവനായി മറച്ച്..

വെളിച്ചം ഇരുട്ടായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.
ഉറക്കത്തിൽ തന്നെയാണൊ ഇപ്പോഴും?.
അതോ ഉണർവ്വിൽ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ മുറിയിൽ?.
വീണ്ടും സ്വപ്നങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്കാണോ സഞ്ചാരം?.

ശബ്ദങ്ങൾക്ക് ശക്തി കൈവന്നിരിക്കുന്നുണ്ട്. ചിലത് വെളിച്ചം പോലെ വ്യക്തമാണ്‌.
ശബ്ദങ്ങൾക്കു പിന്നിലെ രൂപത്തിന്റെ ആകൃതി തെളിഞ്ഞു കാണാം.
അച്ഛന്റെ ശബ്ദം. ഇതാദ്യമായാണ്‌ അച്ഛന്റെ ശബ്ദം.
‘നീ ഒന്നു കരയാതിരിക്ക്..ഇനി എന്തു ചെയ്യാനാണ്‌?..ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നത് കേട്ടില്ലെ?..നമ്മുടെ മോൻ..എത്ര നാളാണ്‌ ഇങ്ങനെ?..ഇനി ഉണർന്നാൽ തന്നെ..ചിലപ്പോ..നീ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ടതല്ലെ?..തെറ്റ് എന്റെയാ..അവനിപ്പൊ ബൈക്ക് വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു..’
‘ഡോക്ടർ തന്നെ പറഞ്ഞതല്ലെ..ചിലപ്പോ..മാസങ്ങളൊ ചിലപ്പോ ദിവസങ്ങളോ കഴിഞ്ഞ്..’
‘നീ വിചാരിക്കുന്നൊ നമ്മുടെ നിധി എന്നെങ്കിലും..പഴേ പോലെ..’

എവിടെ കുഞ്ഞു പെങ്ങൾ?..അവൾ എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടാകും. ഇവിടെ..ഈ ലോകത്ത് എല്ലാം കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. എങ്ങനെയാണ്‌ സ്വപ്നലോകത്തുള്ളവർക്ക് പുറംലോകത്തെ ശബ്ദങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിയുക?. ശബ്ദങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് എങ്ങനെയാണ്‌ സ്വപ്നലോകത്ത് നിന്ന് യാത്ര പോവുക?. ഒന്നു പോകാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ..ഒരു വട്ടം..
മുറിഞ്ഞു വീഴുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ..അവയ്ക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ നിശ്ശബ്ദത.

എന്താണ്‌ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് സംഭവിച്ചത്?.
സ്വപ്നങ്ങളുടെ കുമിളകൾ..അതിനുള്ളിൽ എത്ര നാൾ?
ശബ്ദങ്ങളുടെ ലോകത്തുള്ളവർ സ്വപ്നലോകത്തിലുള്ളവരെ എന്തു ചെയ്യാനാണ്‌ ഒരുമ്പെടുന്നത്?.
ഒരു പക്ഷെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകം മുഴുവനായും..അക്കൂട്ടത്തിൽ തന്നേയും..തന്റെ മാത്രം സ്വപ്നലോകവും..
ഉറങ്ങരുത്..ഉറങ്ങിയാൽ അവർ ചിലപ്പോൾ ശബ്ദങ്ങളുടെ ലോകവുമായുള്ള ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കും.
നിധീഷ് ഇരുട്ടിലേക്ക് കണ്ണുകൾ തുറന്നു പിടിച്ചു.


Post a Comment

Monday, 29 September 2014

മൂന്നു വരികൾ

ഫേസ്ബുക്കിലെ ഹൈക്കു ഗ്രൂപ്പിൽ പലപ്പോഴായി കുറിച്ചത്..
താഴെ എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നതൊന്നും ഹൈക്കു അല്ല.
മൂന്നു വരികളിൽ ചില ചിത്രങ്ങളും ചിന്തകളും..അത്രമാത്രം..

1.
അകിട് നിറയെ പാല്‌.
കന്നുക്കുട്ടിയുടെ കൊതി.
കറവക്കാരന്റെ കാലടി ശബ്ദം..

2.
ആത്മാവ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
തണുത്ത ശരീരം.
ആത്മാവ് മുഖം തിരിച്ചു.

3.
നിറയെ പൂക്കൾ.
തേനീച്ചയുടെ ധർമ്മസങ്കടം.
പൂക്കളുടെ ആകാംക്ഷ.

4.
ദൂരെ കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
കൈയ്യിൽ ഗുളികകൾ.
അവളത് വിഴുങ്ങിയില്ല.

5.
പൂജാരിയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ.
ഭക്തരുടെ നിലവിളികൾ.
ദൈവം ചെവി പൊത്തി.

6.
പടയാളിയുടെ ക്രൗര്യം.
നിരപരാധിയുടെ പ്രാർത്ഥന.
ദൈവത്തിന്റെ മൗനം.

7.
വിരയുടെ വേദന.
മീനിന്റെ വിശപ്പ്.
ചൂണ്ടയുടെ ദുഖം..

8.
നാദങ്ങളുടെ പ്രതിനിധി.
സൗമ്യതയുടെ തൂവൽ സ്പർശം.
ആ മാൻഡലിൻ നിശ്ശബ്ദമാണ്‌.

9.
വസന്തത്തിന്റെ ഉന്മാദം.
വേനലിന്റെ വിയർപ്പ്.
ശിശിരത്തിന്റെ നഷ്ടം.

10.
കുട്ടിക്ക് പേടി.
കെട്ടിയത് ആനവാൽ.
ആനയ്ക്കാരുടെ വാൽ?!

11.
ഉണർവ്വിൽ വെളിച്ചം.
ഇരുട്ടിൽ ഉറക്കം.
മധ്യേ ജീവിതം.

12.
നഖത്തുമ്പിൽ ചോര.
ആത്മാവിൽ വേദന.
മുഖം കുനിച്ച് പെൺകുട്ടി.

13.
മുൻപിൽ അനാഥ ബാല്യം.
വയറ്റിൽ വിശപ്പിന്റെ താളം.
യാത്രക്കാരുടെ നോട്ടം അകലെ.

14.
മണ്ണ്‌ മൗനമായി നിലവിളിച്ചു.
പുഴ കണ്ണീരില്ലാതെ കരഞ്ഞു.
മനുഷ്യന്റെ അവസാനത്തെ ചിരി.

15.
അമ്മയുടെ കണ്ണീർ.
അച്ഛന്റെ മൗനം.
മകന്റെ തിരോധാനം.

16.
എണ്ണമില്ലാ ചോദ്യങ്ങൾ.
ഉത്തരമില്ലാത്ത ദൈവങ്ങൾ.
കഥയില്ലാത്ത മനുഷ്യർ..

17.
മിന്നും നക്ഷത്രങ്ങൾ.
ചിലർക്ക് കൗതുകം.
ചിലർക്ക് മുഖങ്ങൾ.

18.
ആട്ടം നിലച്ച കയർ.
മുറിഞ്ഞ നാവ്.
ആദ്യം മുതൽ തുടങ്ങണം.

19.
തുറന്നാൽ വെട്ടം.
തുറന്നില്ലേൽ ഇരുട്ട്.
തുറക്കാൻ അനിഷ്ടം.

20.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നു.
അകത്ത് തീ എരിയുന്നു.
മകളിതു വരെ മടങ്ങി വന്നില്ല..

21.
ആകാശത്ത് സൂര്യൻ.
ഭൂമിയിൽ വെളിച്ചം.
മനസ്സിൽ ഇരുട്ട്..

22.
ചത്ത മുയൽ.
മൂന്ന് കൊമ്പ്.
പിടി വിടാതെ ചിലർ..

23.
മന്ത്രങ്ങളുടെ ആവർത്തനം.
വിരലിലെ പവിത്രമോതിരം.
ബലിക്കാക്കളുടെ കാത്തിരിപ്പ്..

24.
മൂന്ന് വെടിയുണ്ടകൾ.
പൊട്ടിയ കണ്ണട.
ഹേ റാം!

25.
പച്ചിലകളുടെ ചിരി.
പഴുത്തിലകളുടെ മൗനം.
മണ്ണിന്റെ സന്തോഷം..

26.
കാണാതായ പൊട്ട്.
സൂചികളുടെ ഓട്ടം.
കണവന്റെ കാത്തുനില്പ്.

27.
മന്ത്രങ്ങളുടെ ആവർത്തനം.
എള്ളും ചോറും.
ബലിക്കാക്കയുടെ കാത്തിരിപ്പ്.

28.
നിലത്ത് വീണ മധുരം.
കുട്ടിയുടെ ദുഖം.
ഉറുമ്പുകളുടെ ആഘോഷം.

29.
താഴെ വീണ നൂല്‌.
വാലു പോയ തുമ്പി.
കുട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ.

30.
തതതതതതതതതതത
റററററററററററററററ
കുട്ടിയും കുഞ്ഞു പെൻസിലും :)

31.
താഴ്ന്ന് പോയൊരു കൈ.
ആയിരം നിലവിളികൾ.
ഇനി മൂന്നാം പക്കം..

32.
നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ശാപം.
കലങ്ങിയ കൺമഷി.
കാത്തിരിക്കുന്ന മഞ്ഞച്ചരട്.

33.
കാഞ്ഞിരകുരുവിനു കയ്പ്പില്ലായിരുന്നു
തേനിനു മധുരമില്ലായിരുന്നു
രണ്ടും രുചിച്ചു നോക്കും വരെ..

34.
മലയറിയാതെ മഞ്ഞകന്നു.
മനസ്സറിയാതെ മനുഷ്യരും.
ദേഹമറിയാതെ ദേഹിയും.

35.
കുയിലൊരു പാട്ടു പാടി.
മയിലൊരു നൃത്തമാടി.
ഞാനൊരു കവിതയെഴുതി.

36.
ശലഭച്ചിറകിൽ കണ്ണുണ്ട്.
മനുഷ്യനുള്ളിലൊരു കണ്ണുണ്ട്.
രണ്ടും തുറക്കാറില്ല.

37.
നക്ഷത്രങ്ങൾ മരിച്ചിട്ടും,
സൂര്യൻ മറഞ്ഞിട്ടും,
പ്രകാശം മാത്രം മരിച്ചില്ല.

38.
വിശപ്പിന്റെ തെരുവ്.
വേശ്യകളുടെ തെരുവ്.
വേദനകളുടെ തെരുവ്.

39.
കാലടികൾക്ക് പിന്നാലെ കാലടികൾ.
ഒന്നിച്ചു പോകുന്ന കാലടികൾ.
ഒറ്റയ്ക്കകന്നു പോകുന്ന കാലടികൾ.

40.
ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കുന്നവർ.
സ്വപ്നങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടവർ.
അഗതിമന്ദിരത്തിലെ അന്തേവാസികൾ.
 

Post a Comment

Wednesday, 17 September 2014

ദയാവധത്തെക്കുറിച്ചൊരു ലേഖനം

പറയാൻ പോകുന്നത് ഭാർഗ്ഗവനെ കുറിച്ചാണ്‌. ഭാർഗ്ഗവൻ എന്ന പേര്‌ കേൾക്കുമ്പോൾ ഏതു രൂപവും മുഖവുമാണോ ആദ്യം മനസ്സിൽ വരിക, അത് മായ്ച്ചു കളഞ്ഞേക്കുക. ഈ സാധുവിന്റെ വെളുത്ത മുഖത്ത് കുറ്റിരോമങ്ങളുടെ അലങ്കാരം മാത്രമേയുള്ളൂ. കൂടാതെ കുറച്ച് ദയനീയതയും. തുടുത്ത കവിളുകളിൽ കൗമാരപ്രായത്തിൽ വന്നു പോയ മുഖക്കുരുക്കളുടെ ബാക്കിപത്രങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ കാണാം. ഉൾബലം കുറഞ്ഞ ചുരുണ്ട മുടി. ഇത്രയും ചേർത്തു വെച്ചാൽ ഒരു പക്ഷെ ഭാർഗ്ഗവന്റെ മുഖം നിങ്ങൾക്കും കാണാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും.

‘ദയാവധത്തിനെ കുറിച്ചൊരു ലേഖനം വേണം. തലങ്ങും വിലങ്ങും നല്ലോണം കാച്ചിക്കൊ’ - ഇതായിരുന്നു രാവും പകലുമെന്നില്ലാതെ പത്രധർമ്മം ചുമലിലേറ്റിയിരുന്ന രമേശണ്ണന്റെ ആവശ്യം. ഇതു പോലുള്ള ആവശ്യങ്ങൾ നിരസിക്കുക എനിക്ക് പതിവില്ല. പണം - അതൊരു ആകർഷണീയ ഘടകം തന്നെ. സംശയമേതുമില്ല. പിന്നെ പേരും. പേരങ്ങനെ മഷിപുരണ്ട് കിടക്കുന്നത് കാണാനൊരു ഗമയൊക്കെയുണ്ട്. പക്ഷെ രമേശണ്ണൻ ദുഷ്ടനാണ്‌. അങ്ങനെ ഞാൻ പറയൂ. എഴുത്തുകാരുടെ പേര്‌ മാത്രമെ വെയ്ക്കൂ. ഫോട്ടൊ വെയ്ക്കുന്ന പതിവില്ല. അതിലല്പം നീരസമുണ്ടെനിക്ക്. പേരെങ്കിൽ പേര്‌. അങ്ങനെ ഒരു ആശ്വാസത്തിലെത്തി നില്ക്കുവാണിപ്പോൾ. ദയാവധം എന്നു പറയുമ്പോൾ കുറച്ച് ചരിത്രം വേണം, പ്രശസ്തരുടെ നിലപാടുകൾ, അഭിപ്രായങ്ങൾ ഇതൊക്കെ ചികഞ്ഞെടുത്ത് ശേഖരിക്കണം. കൂട്ടത്തിൽ സ്വന്തം അഭിപ്രായവും ആരുമറിയാതെ തിരുകി വെയ്ക്കണം. വായിക്കുന്നവർക്ക് വേണമോ വേണ്ടയോ എന്ന് ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകണം. ഇത്രയൊക്കെയെ ഞാനുദ്ദേശിച്ചുള്ളൂ. ഇതേ വിഷയത്തിൽ രണ്ടു വർഷം കൂടുമ്പോഴൊക്കെ ഒരു ലേഖനമെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും ഒരു മാസികയിൽ വരുന്നതാണ്‌. വിഷയദാരിദ്ര്യമനുഭവിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി ഇപ്പോൾ ഇത് വീണ്ടും കുത്തി പൊക്കി കൊണ്ടു വന്നിരിക്കുന്നു. അതൊരു ലേഖനത്തിന്റെ ആവശ്യമായി അണ്ണൻ എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാനിതാ തയ്യാറായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പബ്ളിക് ലൈബ്രറിയിൽ ഒന്നു കയറി ഇറങ്ങണം. സൈബർ കഫേയിൽ കയറി വലയിൽ പരതണം. ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചു. വസ്ത്രം മാറ്റി പുറത്തിറങ്ങാനൊരുമ്പോൾ..തെളിച്ച് പറഞ്ഞാൽ ബൈക്കിന്റെ താക്കൊൽ എവിടെ വെച്ചു എന്നോർത്തെടുക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഭാർഗ്ഗവൻ വരുന്നത്. ആ മുഖം ഷേവിംഗ് റേസർ കണ്ടിട്ട് രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസങ്ങളായെന്നു ഉറപ്പിച്ച് പറയാം.

ഞാൻ അവനെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. വെയിലത്ത് നടന്ന് വിയർപ്പിന്റെ മണവുമായാണ്‌ അവനകത്തേക്ക് വന്നത്. അവൻ എന്താ പറയാൻ പോകുന്നതെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായറിയാം. അതു കേൾക്കാൻ വേണ്ടി, അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്റെ കൈയ്യിൽ വാക്കുകളില്ല. പല പ്രാവശ്യമുപയോഗിച്ച് തേഞ്ഞ് പോയ ആയുധങ്ങൾ.

‘അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പൊ വേറേയും ചില പ്രശ്നങ്ങൾ..’
തലയിൽ ട്യൂമർ, റേഡിയേഷൻ തെറാപ്പി ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അമ്മയെ കുറിച്ച് പറയാൻ മാത്രമാണിപ്പോൾ അവൻ വരുന്നത്. ആശ്വാസവചനങ്ങൾ - വിലയില്ലാത്ത വാക്കുകൾ - അതു മാത്രമെ എന്റെ കൈയ്യിലുള്ളു. അതിനും ഒരു പരിധിയുണ്ട്. കേൾക്കുന്നതു ആവർത്തനമാകുമ്പോൾ വേദന കേൾക്കാനും മനസ്സൊരുങ്ങാതിരിക്കുന്ന ഒരു ഘട്ടം വരുമെന്നെനിക്കു ഭയമുണ്ട്.
എന്താ പുതിയ പ്രശ്നങ്ങളെന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല. മൂളി കേട്ടതേയുള്ളൂ.
‘അമ്മ ചിലപ്പൊ..ചിലതൊക്കെ മറന്നു പോകുന്നു..ചിലപ്പോ എന്നെയും..’
ഞാനെന്തു പറയാനാണ്‌?
ലക്ഷ്മിയമ്മയെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളിൽ നല്ല വെളുത്ത ഒരു സ്ത്രീ അതിരാവിലെ പൂ പറിച്ച് വട്ടിയിലാക്കി കൃഷ്ണനു മാലയാക്കാൻ കൊണ്ടു പോകുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്. പൂ പോലെയായിരുന്നു ആ മുഖം.
‘ഇതൊക്കെ കണ്ണനാ’
പൂവിനെ കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്നവരോട്, ഇറുത്ത് തലയിൽ ചൂടാൻ കൈ നീട്ടുന്നവരോട് ഇതായിരുന്നു സ്ഥിരമുത്തരം.
കണ്ണനെ കണികാണാനും, കണ്ണന്റെ കഥ കേൾക്കാനുമായി ഒരു ജന്മം എന്നു പറഞ്ഞാൽ അതിനൊരു ആൾരൂപമേ എന്റെ മനസ്സിൽ തെളിയൂ.
അവിശ്വാസിയായ ഞാനും വിശ്വാസിയായ ഭാർഗ്ഗവനും അമ്മയ്ക്ക് രണ്ടു മക്കൾ. ഞാൻ ജനിച്ച വീട് മാറിപ്പോയെന്നു മാത്രം.
ലക്ഷ്മിയമ്മ എന്നേയും മറന്നു കാണുമോ?. മുഖങ്ങൾ ഓർക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ്‌ നമ്മുടെ മുഖം മറ്റുള്ളവരിൽ ഓർമ്മിപ്പിക്കുക എന്നത്.
അമ്മ എന്നെ മറക്കുന്നത് ജന്മങ്ങളുടെ കണ്ണി മുറിഞ്ഞു പോകുന്നത് പോലെയല്ലെ?.
ഞാൻ ഭാർഗ്ഗവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
‘നമുക്കാരേലേം കാണിക്കാം..നീ സമാധാനപ്പെട്..’
‘ആരേ?..അമ്മേ വീടിനു പുറത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്നത് തന്നെ..’
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് അമ്മയെ കൊണ്ടു വന്നത് മറക്കാൻ സമയമായിട്ടില്ല. ഒരു കറുത്ത അംബാസിഡർ ടാക്സിയിലായിരുന്നു വന്നത്. പക്ഷെ വീട്ടിലേക്ക് കസേരയിലിരുത്തി എടുത്തു കൊണ്ട് പോവുകയായിരുന്നു. കാറ്റിൽ ഇടയ്ക്ക് തലമൂടിയ സാരി ഒന്നു മാറിയത് കണ്ടില്ലാന്ന് നടിച്ചു. മഞ്ഞള്‌ തേച്ച മുഖമായിരുന്നു മുൻപ്. ചന്ദന മണമായിരുന്നു അമ്മയ്ക്ക്. പക്ഷെ അന്ന് കസേര ഉയർത്തിയപ്പോൾ മരുന്നിന്റെ മണമായിരുന്നു മുഴുക്കെയും.
അമ്മ കണ്ണു തുറന്നതേയില്ല. അവരുറങ്ങുകയാണെന്ന് ഞാൻ സ്വയം ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വെറുതെ.
ഉറക്കമല്ലായിരുന്നു. ഉറക്കി കെടുത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതാണല്ലോ ഏറ്റവുമെളുപ്പമുള്ള ചികിത്സ. വേദന ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനേക്കാളെളുപ്പമല്ലെ വേദന അറിയാതാക്കുന്നത്?. വേദനയുടെ ഞരമുപുകളെ തളർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കാണുന്നത് തന്നെ ഒരു വേദനയാണ്‌.

മുഷിഞ്ഞു പോയൊരു കർച്ചീഫ് പോക്കറ്റിൽ നിന്നെടുത്ത് ഭാർഗ്ഗവൻ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പു തുടച്ചു.
‘നിനക്കൊന്ന് വീടു വരെ വരാമോ?’
‘ഞാനങ്ങോട്ട് വരാനിരുന്നതാ..വൈകിട്ട്..നീയുണ്ടാവില്ലെ?’
‘എവിടെ പോകാനാണ്‌?.. ചേച്ചിക്ക് വൈകിട്ട് വീട്ടിൽ പോണം..ഞാൻ വീട്ടിൽ തന്നെയുണ്ടാകും’.

‘ഉം..നിനക്ക് ഞാനൊരു ചായയെടുക്കട്ടെ?’.
‘വേണ്ടടാ..കുറച്ച് മരുന്ന് വാങ്ങിക്കാനുണ്ട്..വൈകിട്ട് കാണാം’

അവനിറങ്ങി പോകുന്നത് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു. മറവി രോഗത്തെ കുറിച്ച് വായിച്ചും കേട്ടിട്ടും ഉണ്ടന്നല്ലാതെ മറവി ബാധിച്ച ആരേയും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ല.
ഞാൻ ഭാർഗ്ഗവനെ മറന്നു പോയാൽ?.
രമേശണ്ണൻ എന്നെ മറന്നു പോയാൽ?.
ഞാൻ എന്നെ തന്നെ മറന്നു പോയാൽ?.
ഞാൻ മറന്നു പോകുന്നു എന്ന കാര്യം പോലും അറിയാതെ വന്നാൽ?.
മറക്കുന്നവർ മറക്കട്ടെ, ഓർക്കുന്നവർ മറക്കുന്നവരെ മറക്കാതിരിക്കണ്ടെ?.
ബൈക്കിന്റെ ചാവി എവിടെ?. ഞാൻ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു!
ഞാൻ മറവിയെ മറന്ന് തിരച്ചിലാരംഭിച്ചു.
മറവി ജയിച്ചു. ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി നടന്നു.

ലൈബ്രറിയിൽ കയറുമ്പോൾ ദയാവധത്തിന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ തിരയുന്ന കൂട്ടത്തിൽ ഓർമ്മകളെ കുറിച്ച്, ഓർമ്മശക്തിയെ കുറിച്ച് എഴുതിയ പുസ്തകങ്ങളും എന്റെ തിരച്ചിലിൽ പെട്ടു. ഞാനിതൊക്കെ എന്തിനു വായിക്കണം?. അറിയില്ല. വായിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ, കഥകൾ, കവിതകൾ.. പത്തു വരികൾ തികച്ച് ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. വായിച്ച് മറക്കുകയാണ്‌. തിരിച്ചു വരുന്ന വഴിയിൽ ഞാൻ ഒരു പരീക്ഷണം നടത്തി. സ്വന്തം ഓർമ്മകളുടെ ശക്തി പരീക്ഷണം.
എന്റെ ഓർമ്മ എവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങുന്നു?.
ഒരു കിളുന്തിലയും പിടിച്ച് ഓടുന്ന ഞാൻ.
അച്ഛന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന് പാഞ്ഞു പോകുന്ന ഒരു തീവണ്ടി കണ്ടത്.
മണ്ണിരയെ ചൂണ്ടു വിരലിനും തള്ള വിരലിനുമിടയിൽ പിടിച്ചുയർത്തിയത്..
ഏതാണ്‌?.
കുട്ടിക്കാലത്തെ കുസൃതികൾക്ക് ഒരു കുട്ടിയുടെ രൂപമുണ്ടാക്കി പ്രതിഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ടുള്ളിൽ. അതുമായി ഓർമ്മ ചിത്രങ്ങൾ ഇടകലർന്നു പോകുന്നു.
എനിക്ക് വാശിയായി.
പിന്നിലേക്ക് ഞാൻ ഇത്രയും ആവേശത്തോടെ, മത്സരബുദ്ധിയോടെ സഞ്ചരിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.
കണ്ണാടിയിൽ മുഖക്കുരു അമർത്തി പൊട്ടിക്കുന്നതും, ബി എസ് എ സൈക്കിളിൽ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് ചവിട്ട് പോകുന്നതും, കരിക്കട്ട കൊണ്ട് മതിലിൽ മുഖങ്ങൾ വരച്ചതും. ഞാൻ വേഗത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് കയറി പോയി.
ഓർക്കും തോറും എനിക്ക് ആവേശമായി. ഞാൻ കരുതിയതിനേക്കാൾ മുത്തുകളുണ്ട്!.
ഞാൻ എന്നെങ്കിലും തിരഞ്ഞ് വരുമെന്ന് കരുതി കാത്ത് കിടന്ന എന്റെ സ്വന്തം ഓർമ്മകൾ!
പരിസരം മറന്ന് ഞാൻ ചിരിച്ചു പോയി. ബസ്സിലെ യാത്രക്കാരുടെ മുഖങ്ങൾ എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ഒരു ആധുനിക മനുഷ്യനായി. മറ്റുള്ളവരെ പോലെ ആയില്ലെങ്കിൽ പോലും മറ്റുള്ളവരെ അനുകരിക്കാൻ അറിഞ്ഞിരിക്കണം. അതാണ്‌ സാമൂഹ്യ മനുഷ്യന്റെ ലക്ഷണം. ഞാൻ അനുകരിക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥനാണ്‌. അഭിനയിക്കാനും.

പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ ഞാൻ വിരലരിച്ച്, കണ്ണരിച്ച്, ഓടി നടന്നു. കുറിപ്പുകൾ തയ്യാറാക്കി. ഇനി വേണ്ടത് ഒരു കൂട്ടിക്കെട്ടലാണ്‌, ചേരും പടി ചേർക്കലാണ്‌, ഇടയ്ക്ക് ചിലത് പശ ചേർത്തവണ്ണം ഒട്ടിക്കുകയും വേണം. നാല്‌ പനാമ സിഗററ്റ്, രണ്ട് കടും കാപ്പി. ഇത്രയേ ഇത്തവണ ചിലവായുള്ളൂ. കോളം തിരിച്ച്, ചിത്രങ്ങളും ചേർത്ത് വെച്ചാൽ മൂന്ന് നാല്‌ പുറം വളരെ എളുപ്പം നിറയും. ഒരു തരത്തിൽ ഈ മാസികകളുടെ നിലനില്പ്പ് തന്നെ വായനക്കാരുടെ മറവിയോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എല്ലാം ഓർക്കുന്നവർക്ക് ആവർത്തനവിരസയുണ്ടാകാനുള്ള സാദ്ധ്യത കൂടുതലാണ്‌. അവരാകില്ലെ ആദ്യം മടുപ്പിലേക്ക് വീണു പോവുക?. ലേഖനെഴുതുമ്പോൾ ‘കടപ്പാട്: വായനക്കാരുടെ മറവിക്ക്’ എന്നെഴുതി വെച്ചാലെങ്ങനെയിരിക്കും?. എനിക്കിപ്പോഴും കുസൃതി നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലല്ലോ എന്നു സ്വയമാലോചിച്ച് അഭിമാനിച്ചു.
എവിടെ മറവിയെക്കുറിച്ച് വായിക്കാനെടുത്ത പുസ്തകങ്ങൾ?.
ഞാൻ അതിനെ കുറിച്ചു തന്നെ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു!.
ഓർമ്മകളെ, ഇത്തവണ ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനിയാവർത്തിക്കരുത്! ഞാൻ താക്കീത് കൊടുത്തു.
പുസ്തകം നടുക്ക് വെച്ച് പകുത്ത്, മൂക്ക് ചേർത്ത് കടലാസിന്റെ മണം നല്ലോണം ആസ്വദിച്ചു. ഇനി വായന തുടങ്ങാം.
പുറത്ത് ഒരു ഇരുട്ടിന്റെ മൂടൽ. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഭാർഗ്ഗവൻ!
ഓർമ്മകൾക്ക് താക്കീത് കൊടുത്തതിന്റെ ഗുണം!.
ഞാൻ ഉടൻ പുറത്തിറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു.

ഭാർഗ്ഗവന്റെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറാൻ മങ്ങിയ പച്ച നിറമടിച്ച ഒരു തടി വാതിൽ തുറക്കേണ്ടതുണ്ട്.
എന്റെ വിളി കേട്ട് അവൻ വന്നു. അവൻ ഷർട്ടിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇപ്പോൾ കുളിച്ചതേ ഉണ്ടാവൂ. തലമുടി നല്ലോണം തോർത്തിയിട്ടില്ല.
ഞാൻ അവനോട് ആയുർവ്വേദത്തിൽ ചില നല്ല മരുന്നുകളുള്ള കാര്യം പറഞ്ഞു.
ഇപ്പോൾ കഴിക്കുന്ന അലോപ്പതി മരുന്നുകളുടെ പാർശ്വഫലമാണ്‌ ഓർമ്മക്കുറവ്. അതു നിർത്താനാവില്ല. അതു കൊണ്ട് ഇനി ആയുർവ്വേദം പ്രയോഗിച്ചാൽ തന്നെ അലോപ്പതി തോല്പ്പിച്ചു കളയുകയേയുള്ളൂ. മരുന്നുകൾ തന്നിലുള്ള മത്സരത്തിൽ മനുഷ്യൻ തോറ്റു പോകുന്നല്ലോ എന്നോർത്ത് ഞാൻ വ്യസനിച്ചു.
‘അമ്മയ്ക്കിപ്പോൾ ആരൊക്കെയാണ്‌ എന്ന് ചിലപ്പോൾ അറിയാൻ കഴിയാതെ പോണു’.
ഓർമ്മകളുടെ വലക്കെട്ട്. കുരുങ്ങി പോകുന്ന ചില കുടുക്കുകൾ. ഇടകലർന്നു പോകുന്ന നിറങ്ങൾ. പകല്‌ ഇതെക്കുറിച്ച് അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലൊ.
‘ഇന്നിപ്പൊ..ചേച്ചിയെ കണ്ട് ചിറ്റയാണെന്ന് വിചാരിച്ചു..’
ഞാനെന്തു പറയണം?.
പ്രാർത്ഥനകളുടെ വ്യർത്ഥതയെ കുറിച്ച് പറയണോ?.
അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട, വിശ്വാസം അവനു കുട പിടിക്കട്ടെ.
വിശ്വാസം ഒരാശ്വാസമാണെങ്കിൽ..അത്രയെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ..അങ്ങനെ.
മനം മയക്കുന്ന കറുപ്പ്. കറുപ്പാണത്.. അവിശ്വാസമാണെന്റെ വിശ്വാസം.
‘ഞാൻ അമ്മയെ ഒന്നു കാണട്ടെ..ഉറങ്ങിയോ?‘
’ഉണ്ടാവില്ല..ഇപ്പൊ ചേച്ചി ഇറങ്ങിയതേയുള്ളൂ..അപ്പോഴുന്നുണർന്നതാ..ഇനി കുറച്ചു നേരം കഴിയും..‘

ഞാൻ ഉള്ളിലെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
ചുവരിൽ ഓടക്കുഴലൂതുന്ന കൃഷ്ണചിത്രങ്ങൾ.
ഗുരുവായൂരിൽ പോകുമ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ചിത്രമോ, ലോക്കറ്റോ, മോതിരമോ, കളിമൺ പ്രതിമയോ ഇല്ലാതെ അമ്മ വന്നിട്ടില്ല. അതു ഉണ്ണിക്കണ്ണന്റെ രൂപം തന്നെയായിരുന്നെപ്പോഴും.
കണ്ടില്ലെ? കണ്ണനു ദിവസവും പൂ കെട്ടി കൊണ്ടു പോയിട്ട്?
നേരിൽ കണ്ടിരുന്നേൽ ഞാൻ ചോദിച്ചേനെ.
ഇപ്പോൾ സ്വന്തം മകനെ പോലും മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു.
ഇങ്ങനെയാണോ ഭക്തരെ സംരക്ഷിക്കുക?
വേണ്ട, എന്റെ മേഖലയല്ലിത്. നമുക്കിടയിൽ ഒരു രേഖയുണ്ട്.
അതു മറികടക്കാൻ പാടില്ലെന്നു ഒരു അലിഖിത നിയമമുണ്ട്.

ഞാൻ അടുത്തു ചെന്നു പതിയെ കൈയ്യിൽ കൈ വെച്ചു കൊടുത്ത്,
അമ്മാ എന്നു പറഞ്ഞു.
അമ്മ ഉറങ്ങിയോ? എനിക്ക് സംശയമായി.
പതിയെ കണ്ണു തുറന്ന് അമ്മ എന്നെ നോക്കി.
’ങാ..വന്നോ? എനിക്കറിയാമായിരുന്നു..‘
’അമ്മ..ഇതു ഞാനാ..മഹി..‘

അമ്മ കൈ മുറുക്കി. എന്നെ വിടാൻ ഭാവമില്ല.
’എനിക്ക് മനസ്സിലായി..എനിക്കറിയായിരുന്നു!..‘
അതു പറയുമ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണു നിറയുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു.
’എന്റെ കണ്ണാ!!.. നീ വന്നല്ലോ!‘

എനിക്ക് തിരുത്തണോ വേണ്ടയോ എന്നറിയില്ല.
ഇതു കണ്ണനൊന്നുമല്ല, മഹിയാ..അമ്മയുടെ മഹി..ഭാർഗ്ഗവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ..
എനിക്ക് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മയ്ക്ക് ആളു മാറി പോയി. ഇതു ഞാനാണ്‌..
ഇപ്പോൾ തിരുത്തുന്നത് ദോഷം ചെയ്യും. മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കുന്നതെന്തിനാണ്‌.
അമ്മ അങ്ങനെ തന്നെ കരുതിക്കോട്ടെ, സന്തോഷിച്ചോട്ടെ.

‘എത്ര നാളായി ഞാൻ വിളിക്കുന്നു..അവസാനം വന്നല്ലോ..’
അമ്മ സന്തോഷം കൊണ്ട് വീർപ്പുമുട്ടുകയാണ്‌.
ഞാൻ രണ്ടു കൈയ്യും അമ്മയുടെ കൈയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു.
പിന്നിൽ നില്ക്കുന്ന ഭാർഗ്ഗവനെ എനിക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കണമെന്നുണ്ട്.
അവനു എന്റെ നേർക്ക് നോക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടാവില്ല. അതിനുള്ള ശക്തി അവനുണ്ടാവില്ല.

‘അമ്മ കിടന്നോ..ഉറങ്ങിക്കോ..ഞാൻ വരാം..സമാധാനമായി ഇരിക്കൂ’
അമ്മ പിന്നിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. കണ്ണടച്ചപ്പോൾ കടൽ കര കവിഞ്ഞൊഴുകി.
‘വന്നല്ലൊ..വന്നല്ലൊ..’ അമ്മ പതിയെ അങ്ങനെ ആവർത്തിച്ചു പറയുന്നു ഞാൻ കേട്ടു.

കൈ വിടുവിച്ച് ഞാൻ തിരികെ മുൻവശത്തെ മുറിയിൽ വന്നു. അതു വരേയും ഞാൻ ഭാർഗ്ഗവനു മുഖം കൊടുത്തില്ല.
‘പാവം അമ്മ..നിന്നെ കൃഷ്ണനാണെന്നാണ്‌..’
‘ഉം...നീ വിഷമിക്കണ്ട..എന്നെ അമ്മയ്ക്കു മനസ്സിലായില്ല..സാരമില്ല..’
‘വീട്ടിൽ കൊണ്ടു വന്നിട്ട് ഇന്നാണ്‌ അമ്മ ഇത്രയും സന്തോഷായിട്ട്..’ അതു പറഞ്ഞു അവൻ മുഖം പൊത്തി.

ഞാൻ അവനോടൊപ്പം ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
ഒരവിശ്വാസിയായ എന്നെ തന്നെ ഈ കളിയിൽ ഒരു കരുവാക്കിയല്ലോ..
ഞാൻ ചുമരിൽ, തലയിൽ മയിൽപ്പീലി ചൂടിയ രൂപത്തിനു നേർക്ക് നോക്കിയിട്ട് കണ്ണ്‌ പിൻവലിച്ചു.
ഒരു ചെറിയ ജയം. ഒരാൾമാറാട്ട കളി. ജയിച്ചോട്ടെ.
ഞാനിന്ന് തോറ്റു തന്നിരിക്കുന്നു.

ഭാർഗ്ഗവനോട് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.
രാത്രിയിൽ ഞാൻ മിനുക്കുപണികളാരംഭിച്ചു. പുസ്തകങ്ങൾ നിരത്തി വെച്ചു. കുറിപ്പുകൾ ക്രമത്തിലാക്കി. വാക്കുകളുടെ ചെത്തിമിനുക്കൽ. അപ്പോഴെക്കും ഫോൺ കലഹ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.

‘മഹി..അമ്മ..’

ഞാൻ ഉടൻ അങ്ങോട്ട് വരാമെന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു ഫോൺ വെച്ചു.
എനിക്ക് പേടിയും കുറ്റബോധവും തോന്നി തുടങ്ങിയത് അപ്പോൾ, ആ നിമിഷം മുതലായിരുന്നു.
എന്നെ കണ്ട ശേഷമല്ലെ അമ്മ..?. എന്നെ കാണാൻ മാത്രമായിരുന്നൊ കാത്തു കിടന്നത്?
ഒടുവിൽ എന്നെ കൊണ്ട് എന്റെ വിശാസങ്ങളെ ഒരു നോക്കുകുത്തിയെ പോലെ..
ശരിക്കും തോല്പ്പിച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അപ്പോഴും ഭാർഗ്ഗവൻ വൈകുന്നേരം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഞാനോർത്തു,
‘വീട്ടിൽ കൊണ്ടു വന്നിട്ട് ഇന്നാണ്‌..’
എങ്കിലും..ഞാൻ കാരണം..ഒരു പക്ഷെ ഞാനിന്നു പോകാതിരുന്നെങ്കിൽ..കുറച്ച് നാൾ കൂടി..
ഇപ്പോൾ വലക്കെട്ടിനുള്ളിൽ ഞാനാണ്‌. ചെറിയ നീക്കങ്ങൾ പോലും..കുരുക്ക് മുറുകുന്നു.

എവിടെ കൂജ?.
വല്ലാതെ ദാഹിക്കുന്നു. തണുത്ത വെള്ളം വേണം.
രമേശേട്ടനെ വിളിച്ചു പറയണം..എഴുതാൻ പറ്റില്ലാന്ന്..
കാരണം..

Post a Comment

Monday, 11 August 2014

അവർ തിരയുകയാണ്‌


എവിടെന്നോ വന്നു, ഒരു ചെറു പ്രാവ്.
മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു,
അതിന്റെ ചെറു കാല്പാടുകൾ.
തിരക്കിട്ട തിരച്ചിലുകളാണ്‌..
കൊക്കിൽ കുടുങ്ങിയത്
ഒരില മാത്രമാണ്‌.

അന്നാകാശവും ഭൂമിയും ശൂന്യം.
മതിവരുവോളം പറക്കാനാകാശം.
മതിവരുവോളം പാർക്കാൻ ഭൂമിയും.
വാനിലേക്കതു പറന്നു കയറി.
പറക്കാൻ ദൂരമിനിയേറെയുണ്ട്..

ചിറകടി ശബ്ദം ചിലർ കേട്ടു.
ശബ്ദങ്ങൾക്ക് ചെവി കൊടുക്കുന്നവർ.
അവർ കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ടു മടുത്തവർ.
അവർ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവർ.
മടുപ്പിന്റെയാഴമറിയുന്നവർ..
അവർ - ലക്ഷ്യം തിരയുന്നവർ..
അവർ - മനുഷ്യർ..

നെടുകെയും കുറുകെയും വരകൾ.
നടുവിൽ തെളിഞ്ഞത്,
പറന്നു പൊങ്ങിയൊരു വെളുപ്പ്.
മിനുപ്പ് നിറഞ്ഞൊരു ചിറക്..
ഒരലസചലനം മാത്രം..
ചൂണ്ടുവിരലിൻ ചെറുചലനം.

വെളുപ്പിനു വെളുപ്പു നഷ്ടമായി.
നിറങ്ങൾക്ക് നിറങ്ങളെ നഷ്ടമായി.
മണ്ണിനു ചുവപ്പ് സ്വന്തമായി.
ചലനമൊടുവിൽ നിശ്ചലമായി.

മടുത്തവർക്കാശ്വാസം.
മടുപ്പിൽ നിന്നാശ്വാസം..
മുഷിപ്പിൽ നിന്നാശ്വാസം..

അവർ ലക്ഷ്യം തിരയുന്നവർ..
കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ടു മടുത്തവർ..
എവിടെ പുതിയ കാഴ്ച്ചകൾ?
എവിടെ മടുപ്പില്ലാ കാഴ്ച്ചകൾ?.
അവർ തിരയുകയാണ്‌..
അവർ ലക്ഷ്യം തിരയുകയാണ്‌..

Post a Comment

Friday, 25 July 2014

ആരാണ്‌ പ്രധാനി?


കുറിപ്പ്:
ഏതാണ്ടെല്ലാ ദിവസവും മോന്‌ ഉറങ്ങാൻ നേരം കഥ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ഒരു പരിപാടിയുണ്ട്. അതൊരു വലിയ സംഭവമാണ്‌. അവനല്ല, എനിക്ക്!. കുട്ടികളുടെ കഥ എന്നു പറയുമ്പോൾ അതിൽ വയലൻസ് പാടില്ല, നല്ല താളത്തിൽ കഥ അങ്ങു പോണം. വളരെ ലളിതമായ വാക്കുകൾ മാത്രമെ ഉപയോഗിക്കാവൂ. ഗുണപാഠം കൂടി ഉണ്ടേൽ നല്ലത്. കഴിവതും ചിത്രങ്ങളില്ലാത്ത പുസ്തകങ്ങൾ/കഥകൾ വായിക്കാനാണ്‌ ഈയുള്ളവൻ ഉപദേശിക്കാറ്‌. മറ്റൊന്നുമല്ല. വായിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു ചിത്രം തെളിയും. തെളിയണം. അല്ലാതെ ചിത്രകാരന്റെ ഭാവനയിലെ ചിത്രമല്ല ഒരാൾ കഥ വായിക്കുമ്പോൾ തെളിയേണ്ടത്. ഇതൊക്കെ എന്റെ ചില ചെറിയ പിടിവാശികളാണ്‌. ഭാവനയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് നമ്മൾ തടയിടാൻ പാടില്ലല്ലോ. കഥകൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നതിനും ഒരു പരിധി ഉണ്ടല്ലോ.. കുട്ടിക്കാലത്ത് വായിച്ച, കേട്ട കഥകൾ ഒക്കേയും ഏതാണ്ടെല്ലാം തന്നെയും പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. കപീഷ്, ബന്ദില, കാലിയ, ദൊപ്പയ്യ, ശിക്കാരി ശംഭു, ഫാന്റം, മാൻഡ്രേക്ക്, ലോതർ, ഉരുക്കു കൈ മായാവി, കലൂലൂ, റഷ്യൻ കഥകൾ, ഇവാന്റെ വാള മീൻ കഥ, ടോം സോയർ, രാമായണ കഥകൾ, മഹാഭാരത കഥകൾ, ബൈബിൾ കഥകൾ, അറബി കഥകൾ, ഈസോപ്പ് കഥകൾ, ഓ ഹെൻറി കഥകൾ, നസ്സിറുദ്ദീൻ ഹോജ കഥകൾ, കേട്ടിട്ടുള്ള ചില യക്ഷി കഥകൾ, ശിബി, പരീക്ഷിത്ത്, കർണ്ണൻ, തെന്നാലി രാമൻ, കാളിദാസൻ, ബീർബൽ, മായാവി (ഇതു വരെ ആരും വായിക്കാത്ത ചില മായാവി കഥകൾ ഉണ്ടാക്കി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..തട്ടിപ്പ്..തട്ടിപ്പ്..രഹസ്യമാ..). മായാവിക്കു വേണ്ടി സ്പോട്ടില്‌ ചില മന്ത്രങ്ങൾ വരെ ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. വലിയവർ വലിയവർക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയ കഥകളും, കഥയില്ലായ്മയുടെ കഥകളും കൊച്ചുപിള്ളേർ കേട്ടു കൊണ്ടിരിക്കില്ലല്ലോ. ഇനി കേട്ടാലും, ‘ഇതിലെന്താ കഥ?!’.. എന്നിട്ട് എന്നിട്ട്.. (കഥ തീർന്നില്ലെന്നാ വിചാരം ഹും!) എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചാൽ കുഴങ്ങിപോവില്ലെ?. കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോഴെ, ഇത് ആ കഥയല്ലെ? എന്നും ചോദിച്ച് ബാക്കി മുഴുവൻ പറയുന്ന സ്ഥിതിയിലായി..എന്നു വെച്ചാൽ എന്റെ സ്ഥിതി ദയനീയമായി എന്നു സാരം. അങ്ങനെ ഞാൻ ചില കഥകൾ സ്പോട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കി പറയാൻ തുടങ്ങി. എന്നു വെച്ചാൽ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോൾ എന്താ കഥ എന്ന് എനിക്ക് പോലും പിടിയുമുണ്ടാവില്ല. പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു പോവുമ്പോൾ ഒടുക്കം ഒരു കഥ ആയി അതു മാറിയിട്ടുണ്ടാവും!. അതൊരു ദൈവാനുഗ്രഹം കൊണ്ട് എങ്ങനെയോ നടന്നു പോവുന്നതാണ്‌. അങ്ങനെ ഇന്നലെ തനിയെ ഉണ്ടായി വന്ന ഒരു കഥയാണ്‌ ദേ താഴെ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്..കണ്ടാലും..

ഒരിടത്തൊരു വീട്ടിൽ ഒരു ക്ലോക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. വലിയൊരു ക്ളോക്ക്. പഴയൊരു ക്ലോക്കാണ്‌. അതില്‌ ആടണ പെൻഡുലം എന്നൊരു സാധനമുണ്ട്. സമയാസമയം ടിംഗ് ടോംഗ് എന്നു മണിയടിക്കും. ക്ലോക്കില്‌ മൂന്ന് സൂചികളുണ്ട്. ഒരു കൊച്ച് മണിക്കൂർ സൂചി, വലിയ മിനിട്ട് സൂചി, പിന്നൊരു മെലിഞ്ഞ സെക്കന്റ് സൂചി. ഈ സൂചികൾ എപ്പോഴും എന്തേലും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും.
അപ്പോ ചെറിയ സൂചി പറഞ്ഞു,
‘ഞാനാണ്‌ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടവൻ. എല്ലാരും മണിക്കൂറാണ്‌ നോക്കുന്നത്’

അപ്പോ മിനിട്ട് സൂചി പറഞ്ഞു,
‘അല്ല, ഞാനാണ്‌ പ്രധാനപ്പെട്ടവൻ. ഞാനും കൂടി കറങ്ങാതെ സമയത്തിനു വിലയുണ്ടാവില്ല.’

അപ്പോൾ സ്പീഡിൽ ഓടുന്ന സെക്കന്റ് സൂചി പറഞ്ഞു,
‘ഞാൻ ഈ കിടന്ന് സ്പീഡിൽ ഓടുന്നത് കൊണ്ടാണ്‌ നിങ്ങളൊക്കെ കൃത്യമായി സമയം കാണിക്കുന്നത്..അല്ലെങ്കിൽ കാണാമായിരുന്നു!’ അതു പറഞ്ഞ്, ‘നിക്കാൻ സമയമില്ല’ എന്നും പറഞ്ഞ് സെക്കന്റ് സൂചി ഓടി പോയി.

ഇതു കേട്ടപ്പോൾ മണിക്കൂർ സൂചിക്കും, മിനിട്ട് സൂചിക്കും മിണ്ടാട്ടം മുട്ടി. സെക്കന്റ് സൂചി പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലെ? അവൻ ഈ കിടന്ന് വെളുക്കെ വെളുക്കെ ഓടുന്നത് കൊണ്ടല്ലെ നമ്മളിങ്ങനെ ഗമയിൽ സമയം കാണിക്കുന്നത്?

സെക്കന്റ് സൂചി ഗമയിൽ ഓടി കൊണ്ടിരുന്നു.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ വീട്ടിലെ കൊച്ചു കുട്ടിയും ആ കൂട്ടിയുടെ അച്ഛനും ക്ലോക്കിന്റെ മുൻപിൽ വന്നു.

അച്ഛൻ കുട്ടിക്ക് സമയം നോക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുവായിരുന്നു. മണിക്കൂറ്‌ സൂചിയെ കുറിച്ചും, മിനിട്ട് സൂചിയെ കുറിച്ചും, സെക്കന്റ് സൂചിയെ കുറിച്ചും ഒക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തത് സൂചികൾ അഭിമാനത്തോടെ കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു.

അവർ കാതോർത്തു, ആരാണ്‌ പ്രധാനപ്പെട്ടവനെന്ന് ഇപ്പോ കേൾക്കാം..

അപ്പോ, കുട്ടി ചോദിച്ചു,
‘എങ്ങനെയാണച്ഛാ ഈ സൂചി ഇങ്ങനെ തിരിഞ്ഞൂണ്ടിരിക്കുന്നെ?’

‘അതു പറഞ്ഞു തരാം’ എന്നും പറഞ്ഞ്, അച്ഛൻ ക്ലോക്കിന്റെ ചില്ലു വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കൈ നീട്ടി.
അവിടെ ചെറിയൊരു ചാവി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നിട്ട് ഒരു ചെറിയ ചാവി എടുത്ത് കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
‘മോനെ ദെ ഈ ചാവി വെച്ച് ദിവസം തിരിച്ചു കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ ക്ലോക്ക് നിന്നു പോവും..’

എന്നിട്ട് അച്ഛൻ ചാവി വെച്ച് എങ്ങനെയാ കീ കൊടുക്കേണ്ടത് എന്ന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അതു കഴിഞ്ഞ് ചാവി എടുത്ത് അകത്തു വെച്ചു.

സൂചികൾക്ക് ആരാണ്‌ പ്രാധാനപ്പെട്ടവൻ എന്ന് മനസ്സിലായി. ചാവി ഒരിടത്ത് മിണ്ടാതെ ഇരുന്നതേയുള്ളൂ. ഒരു ശബ്ദവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല, ആരോടും തർക്കിക്കാനും പോയില്ല.

എന്താണ്‌ ഈ കഥയുടെ ഗുണപാഠം?. എന്തു കൊണ്ടാണ്‌ ചാവി മിണ്ടാതെ ഇരുന്നത്?. ആരാണ്‌ പ്രധാനപ്പെട്ടവൻ?..

കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കൂ. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കൂ. ഉത്തരങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കൂ..

ഇന്നത്തെ കഥ തീർന്നു.. ഗുഡ് നൈറ്റ്..ഉറങ്ങിക്കോ കുഞ്ഞെ..

Post a Comment

Saturday, 7 June 2014

അവർക്കായി മാത്രം

ഉരുണ്ട് പോകുന്ന ചക്രമൊരിക്കൽ വീണു,
ഇനി ഉരുളാൻ മനസ്സില്ലെന്നു പറഞ്ഞ്‌.
ഉദിക്കാൻ വയ്യെന്നു സൂര്യനും.
വിടരാൻ വയ്യെന്നു പുഷ്പവും.

ചിലർ മാത്രം കാത്തിരുന്നു.
ഉരുളുന്ന ചക്രത്തിനു പിന്നിൽ ഓടാൻ..
ഉദിക്കുന്ന സൂര്യന്റെ നേർക്ക് നോക്കാൻ..
വിടരും പുഷ്പത്തിൻ ഗന്ധമറിയാൻ..
ചില കുരുന്നുകൾ..
അവർ മാത്രം കാത്തിരുന്നു..

അവർക്കായി മാത്രം ചക്രമെഴുന്നെറ്റുരുളുന്നു..
സൂര്യനുദിക്കുന്നു..
പൂക്കൾ വിടരുന്നു..
അവർക്കായി മാത്രം..

Post a Comment

മണ്ണ്‌

ഇലയ്ക്ക് പൂവായി ജനിക്കണം..
പൂവിനു കായായും.
കായ്ക്ക് മരമായും.
മരത്തിനു മണ്ണിൽ വേരായൊളിക്കണം.
വേരിനു മണ്ണിനു പുറത്തു വരണം..
ഒരിലയായി മാനം കാണാൻ..
ഇലയ്ക്ക് പൂവായി ജനിക്കണം..

മണ്ണ്‌ മാത്രം മോഹമില്ലാതെ..
വെറും മണ്ണായി മാത്രം..
വെറും മണ്ണ്‌..

Post a Comment