Monday, 3 April 2017

മൂന്നു യാത്രക്കാർ


പ്രവൃത്തിദിവസമായത് കൊണ്ടാവും, ട്രെയിനിൽ അധികം തിരക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. തമ്പിയും രാമകൃഷ്ണനും ഒന്നിച്ചാണ്‌ യാത്രയ്ക്കായി സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിച്ചേർന്നത്. ഇരുവരും കൈയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ബാഗ് കരുതിയിട്ടുണ്ട്. ഒരാൾ ട്രെയിനിൽ കയറും മുൻപെ ആ ദിവസത്തെ ദിനപത്രം വാങ്ങിയിരുന്നു. രണ്ടാമൻ ഒരു കോമിക് പുസ്തകവും. ഇരുവർക്കും എഴുപതിനോടടുത്ത് പ്രായമുണ്ടാവും. മുടി പൂർണ്ണമായും നരച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഉള്ളിൽ കയറി തമ്പി വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഇരുന്നശേഷം ഒരു നീണ്ട നിശ്വാസത്തോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. രാമകൃഷ്ണൻ അതേസമയം സീറ്റിൽ കിടന്ന ബിസ്ക്കറ്റിന്റെ തരികൾ തുടച്ചു മാറ്റുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ‘ഈ കൊച്ചു പിള്ളേരുടെ കാര്യം..’ രാമകൃഷ്ണൻ ആരോടെന്നില്ലതെ പറഞ്ഞു.

അവർക്ക് എതിർവശത്തുള്ള സീറ്റിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനുണ്ടായിരുന്നു. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആരോ ഒന്നുന്തിയതു പോലെ ട്രെയിൻ ഒന്നങ്ങി. ട്രെയിൻ നീങ്ങി തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്‌ ഇരുവരും സഹയാത്രികനെ ശ്രദ്ധിച്ചത്. സുമുഖൻ. കണ്ണാടി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. വരയൻ ഫുൾകൈ ഷർട്ടും കടും നിറത്തിലുള്ള പാൻസും വേഷം. ക്ലീൻ ഷേവ്. സീറ്റിനടുത്തായി ഒരു ബ്രീഫ്കേസിരിക്കുന്നു. തമ്പി ചുറ്റിലുമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചു. കൂപ്പെയുടെ ഒരു വശത്ത് ടീനേജ് പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു പയ്യനെ കണ്ടു.മുഖം മറയ്ക്കും വിധം ക്യാപ് വെച്ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് മുഖം അവ്യക്തമാണ്‌. ഫോണിൽ നിന്നും നീണ്ടു പോകുന്ന വയറുകൾ ചെവിൽ തിരുകി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫോണിൽ ഏതോ വീഡിയോ കാണുകയാണവൻ എന്നു തോന്നിച്ചു.

‘രാമനെന്താ ഈ കോമിക് പുസ്തകം വാങ്ങിയത്?’
‘ഓ..അതെനിക്കല്ല തമ്പിസാറെ, എന്റെ കൊച്ചു മോനാ..അവധിക്കാലമല്ലെ, വല്ലതും വായിക്കട്ടന്നെ’
‘അവൻ വായിച്ചു തുടങ്ങിയോ?’
‘അതിനുള്ള പ്രായമൊക്കെയായി..പക്ഷെ ഈ ടിവി വന്നെ പിന്നെ ഒരു കൊച്ചും ഒന്നും വായിക്കില്ലല്ലോ’
‘ങാ അതാ..’ അതു പറഞ്ഞ് തമ്പി പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
‘ട്രയിൻ റൈറ്റ് ടൈമാണല്ലൊ’
‘അതാണൊ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടോന്ന് നോക്കിയത്?!’
അതു കേട്ട് തമ്പി ചിരിച്ചു.

ആ സമയമത്രയും, എതിർവശത്തിരുന്നയാൾ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഏതോ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് പുസ്തകം വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

‘തമ്പിസാറിനു കണ്ണിനെന്തോ പ്രശ്നമെന്നു പറഞ്ഞല്ലോ?’
‘ഓ..അതു പണ്ടേയുള്ളതാ..ഇപ്പോ ദൂരെയുള്ളതൊക്കെ കാണാനൊരു പ്രശ്നം..അവിടെ ചെന്നിട്ട് എന്റെയാ പഴയ ഡോക്ടറേ കാണണം’
‘ഉം..’ അതു പറഞ്ഞ് രാമകൃഷണൻ തമ്പി വാങ്ങിയ പത്രം എടുത്ത് നിവർത്തി.
ആദ്യം കണ്ണു കൊണ്ട് തലക്കെട്ടുകൾ വായിച്ചു. പിന്നീട് കൗതുകത്തോടെ ഒരു വാർത്ത തെല്ലുറക്കെ വായിച്ചു.
‘ഇതു കണ്ടോ സാറെ..? ഇതിപ്പോ സ്ഥിരമായിരിക്കുന്നു..’
‘യുവതി കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഭർത്താവിനെ കാണ്മാനില്ല’ തലക്കെട്ടുറക്കെ വായിച്ച ശേഷം രാമകൃഷ്ണൻ വാർത്ത ശ്രദ്ധയോടെ ശബ്ദമില്ലാതെ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ ആകൃതിപൂണ്ടു മറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.  തമ്പി പിന്നിലേക്കോടി പോകുന്ന കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കണ്ണു തിരിച്ചു. വെള്ളം കയറി കിടക്കുന്ന പാടങ്ങൾ, ദൂരെ ഓടി പോകുന്ന ചില കുട്ടികൾ, അതു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു കൂട്ടം താറാവുകളിലായി കാഴ്ച്ച. ആ കാഴ്ച്ചയും പിന്നോക്കം ഓടി പോയി മറഞ്ഞു.

‘ഇത് ആ പെണ്ണിന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെ. പോലീസ് വല വീശിയിട്ടുണ്ടെന്നൊക്കെയാ പത്രക്കാര്‌ പറയുന്നത്..ഇനി രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസം ഇതു തന്നെയാവും വാർത്ത’
രാമകൃഷ്ണൻ അപ്പൊഴേക്കും വാർത്ത മുഴുവൻ ദഹിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
‘എനിക്കീ കൊലപാതകം എന്നു വായിക്കുന്നതേ ഇഷ്ടമല്ല..രാവിലെ പത്രമെടുത്താൽ..അവനെ കുത്തി..ഇവനെ വെട്ടി..എന്തിനാ ഇതൊക്കെ ഫ്രണ്ട് പേജിൽ തന്നെ കൊടുക്കുന്നെ?’ തമ്പി അനിഷ്ടം മറച്ചു വെയ്ക്കാതെ പറഞ്ഞു.
‘അല്ല തമ്പി സാറെ, എന്തിനാവും ആ ഭർത്താവ് ആ പെണ്ണിനെ കൊന്നത്?’
‘രാമാ, അയാള്‌ എന്തിനേലും കൊന്നോട്ടെ, നമുക്കെന്താ?’

‘ചിലപ്പോ അയാളല്ല കൊന്നതെങ്കിലോ?’
മൂന്നാമന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവരിരുവരും നോക്കിയപ്പോൾ എതിരെ ഇരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ പറഞ്ഞു,
‘ഞാൻ ജോസഫ്. ഞാനും ആ വാർത്ത വായിച്ചതാണല്ലോ. പക്ഷെ ഭർത്താവാണ്‌ കൊന്നതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ’
തമ്പി കുറച്ച് നേരം അയാളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയിട്ട്,
‘മാർക്കറ്റിംഗിലാ അല്ലെ?’
‘അതെ!, എങ്ങനെ മനസ്സിലായി?’
‘അതു പിന്നെ ഈ വേഷവും, ബ്രീഫ്കേസുമൊക്ക കണ്ടാലറിഞ്ഞൂടെ?’
‘നമ്മുടെ ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്. കോയമ്പത്തൂര്‌.. അങ്ങോട്ട് പോവാണ്‌..സാറന്മാര്‌ എങ്ങോട്ടാണ്‌?’
‘ഞങ്ങള്‌ രണ്ട് വയസ്സന്മാരും ഒരു മീറ്റിംഗിനു പോവാണ്‌..റിട്ടയേർഡ് എഞ്ചിനീയേഴ്സ് മീറ്റിംഗ്’
‘എഞ്ചിനീയേഴ്സാണല്ലെ?’ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടെന്ന് ബഹുമാനം നിറഞ്ഞു.
‘ഇപ്പൊ എവിടെ നോക്കിയാലും എഞ്ചിനീയേഴ്സല്ലെ?’ അതു പറഞ്ഞ് രാമകൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചു.
‘ഞങ്ങള്‌ രണ്ടു പേരും കെ എസ് ഇ ബിലെ എഞ്ചിനീയേഴ്സായിരുന്നു. വയനാട്ടില്‌ പവർ ലൈൻ വലിക്കാൻ സർവേയൊക്കെ നടത്തിയത് നമ്മളൊക്കെ ചേർന്നാ..’

ആ വഴിക്ക് പോയാൽ പിന്നെ അടുത്തെങ്ങും ഒരു മടങ്ങിവരവുണ്ടാവില്ലെന്ന് തോന്നിച്ചത് കൊണ്ട് ജോസഫ് പെട്ടെന്ന് പത്രത്തിലെ കാര്യം വീണ്ടുമെടുത്തിട്ടു.
‘സർ എന്താ ആ കൊലപാതകത്തിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്?..’
‘ഓ..അത് ആ പെണ്ണിന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെയല്ലെ?..അയാളെ ഉടനെ പോലീസ് പിടിക്കും’
രാമകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു.
‘ചിലപ്പോ അതു വല്ല കള്ളനും ആയിക്കൂടെ?’
‘ഉം..’ കുറച്ച് നേരം ആലോച്ചിച്ചിട്ട് രാമകൃഷ്ണൻ സമ്മതഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞു,
‘അതും ആവാം..പക്ഷെ..എങ്കിലാ പെണ്ണിന്റെ ഭർത്താവെന്തിനു ഒളിവിൽ പോണം?’
‘അയാൾ ഒളിവിലല്ലെങ്കിലോ?..വല്ല ദൂരയാത്രയ്ക്കും പോയതായിരുന്നെങ്കിലോ?..ദൽഹിയിലോ, കൽക്കത്തയിലോ..അങ്ങനെ ആയിക്കൂടേ?‘ ജോസഫ് എതിർവാദമുന്നയിച്ചു.
അതുവരെ വല്ല്യതാത്പര്യം കാണിക്കാതിരുന്ന തമ്പിക്കും അപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും ഒരു സംഭാവന ആ ചർച്ചയിൽ ചെയ്യണമെന്നു തോന്നി.
കണ്ണടയൂരി തുടച്ചു കൊണ്ട് തമ്പി തന്റെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു,
’ചിലപ്പോ ആ പെണ്ണിനു വേറേ ആരെങ്കിലുമായി വല്ല ബന്ധവുമുണ്ടാവും..ഭർത്താവ് അതു കണ്ടുപിടിച്ചുകാണും..അവർ തമ്മിൽ വഴക്കുണ്ടായിക്കാണും..വെട്ടുകൊണ്ടത് അവൾക്കായിരിക്കും..ഭർത്താവ് ഒളിവിൽ പോയിക്കാണും‘
’അങ്ങനെയും..ആവാം..അപ്പോൾ ഒരാൾ കൂടി ഈ സംഭവത്തിലുണ്ടെന്നാണ്‌ സാറ്‌ പറയുന്നത് അല്ലെ?..‘ ജോസഫ്, തമ്പി പറഞ്ഞത് പാതി ശരിവെയ്ക്കുന്നത് പോലെ പറഞ്ഞു.
രാമകൃഷ്ണനു അപ്പോൾ ആവേശമായി.
’ചിലപ്പോൾ ആ പെണ്ണും ജാരനും കൂടി ഭാർത്താവിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ പ്ലാനിട്ടതാണെങ്കിലോ?.. അടി കൂടിയപ്പോൾ വെട്ടുമാറി പെണ്ണിനു തന്നെ കൊണ്ടതാണെങ്കിലോ?‘
’അതും ശരിയാവാം..പേടിച്ച് രണ്ടുപേരും ഒളിവിൽ പോയിക്കാണും‘
’ഇനി ഇതു വല്ല കള്ളനും ചെയ്തതാണെങ്കിൽ..പാവം ഭർത്താവ്..അയാൾ ടൂറൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വരികയായിരിക്കും..വന്നാ ഉടൻ പോലീസ് പിടിക്കേം ചെയ്യും‘
’ചിലപ്പോ..ഭർത്താവിന്റെ കൂട്ടുകാര്‌ ഈ വിവരം അയാളെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ടാവും..പോലീസിനെ പേടിച്ച് മാറി നില്ക്കുകയാവും‘
’പക്ഷെ അങ്ങനെ മാറി നിന്നാൽ അയാളെ തന്നെ കൂടുതൽ സംശയമാവില്ലെ?‘
‘അയാൾ തിരിച്ചു വരുമെന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. എവിടെയെങ്കിലും വേഷം മാറി നടക്കുകയാവും’ ജോസഫ് പറഞ്ഞു.

അപ്പോഴേക്കും ടി ടി ആർ അവിടെക്ക് വന്നു. അയാൾ മൂന്നു പേരുടേയും ടിക്കറ്റുകൾ നോക്കിയിട്ട് അടുത്ത കൂപ്പയിലേക്ക് പോയി. കൂപ്പയിൽ ഒരുവശത്തിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ അപ്പോഴും വീഡിയോ കാണൽ തുടർന്നു.

രാമകൃഷ്ണനല്പ്പം നിരാശ തോന്നി. നല്ല രസം പിടിച്ച് ചർച്ച ചെയ്തു വരുവായിരുന്നു..അപ്പോഴാ ഒരു ടിക്കറ്റ്..
‘നമ്മളെവിടെയാ പറഞ്ഞു നിർത്തിയത്?’ അയാൾ അണഞ്ഞു പോയതിനു വീണ്ടും തീപകരാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി.
‘പോലീസിനെ പേടിച്ച്..ഭർത്താവ് ഒളിവിൽ പോയത്’ ജോസഫ് ഒരു ചിരിയോടെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
‘ഇപ്പോ വന്ന് വന്ന് എല്ലാം പെട്ടെന്ന് മറന്നു പോകുന്നു..’ രാമകൃഷ്ണൻ സ്വയം പഴിച്ചു.
‘എനിക്കും ഉണ്ട് അതേ പ്രശ്നം’ തമ്പി അതിൽ പങ്കുചേർന്നു.
ഈയിടെ നമ്മുടെ വർക്കീടെ കടേല്‌ പോയതാ..അവിടെ ചെന്നപ്പോ എന്താ വാങ്ങാൻ വന്നതെന്ന് മറന്നു‘.

മൂവരും കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ജോസഫ് തമ്പിയും പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. രാമകൃഷ്ണൻ പത്രം വീണ്ടും വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.

’ചായ്..ചായ്...സർ..ചായ വേണോ?‘
മൂന്നു പേരും ആ ശബ്ദം വന്ന ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിയത് പോലുമില്ല.
’ചായ‘. ആ ശബ്ദം അകന്നു പോയി. അതും അവർ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

’അല്ല സർ..ആ പെണ്ണിനെ എന്തിനു ഭർത്താവ് കൊല്ലണം?..ചിലപ്പോ അയാൾ വെള്ളമടിച്ച് വന്നിട്ടോ മറ്റോ വല്ല വാക്ക് തർക്കവും ഉണ്ടായിട്ട്..അതോ ആ കുടുംബത്തിനോട് വല്ല വിരോധവുമുള്ള ആരോ അവരെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയതാണെങ്കിലോ..‘ ജോസഫ് ജനലിൽ നിന്നും മുഖം തിരിച്ച് വീണ്ടും സാധ്യതകൾ നിരത്തി.
’എന്നാൽ ഞാനൊന്ന് പറയട്ടെ?‘ തമ്പിയും അപ്പോൾ ജനലിൽ നിന്നും മുഖം ചർച്ചയിലേക്ക് തിരിച്ചു വെച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
’ഇതു സ്ത്രീധനത്തർക്കമായിരിക്കും..അവർക്കാണേൽ കുട്ടികളില്ല..എന്താ അങ്ങനെ ആയികൂടെ?‘
’അതെങ്ങനെ വരും?..അവർ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഏഴ് വർഷമായി എന്നല്ലെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്?..ഏഴുവർഷമൊക്കെ കഴിഞ്ഞാരാ സ്ത്രീധനം എന്നും പറഞ്ഞ് വഴക്കുണ്ടാക്കുന്നത്?‘ രാമകൃഷണൻ പത്രവാർത്ത ഒരിക്കൽ കൂടി ശ്രദ്ധയോടെ വായിച്ചതിന്റെ പിൻബലത്തിൽ എതിർവാദം ഉന്നയിച്ചു.

ജോസഫും തമ്പിയും വീണ്ടും ചിന്താകുലരായി.
നല്ലൊരു എതിർവാദം ഉന്നയിച്ചതിന്റെ സന്തോഷം രാമകൃഷ്ണന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു.

’എന്നാലിനി പോലീസ് കണ്ടുപിടിക്കട്ടെ, അതിനല്ലെ സർക്കാരവർക്ക് ശംബളം കൊടുക്കുന്നത്‘
തമ്പി വീണ്ടും താത്പര്യക്കുറവ് പ്രകടമാക്കി.

ജോസഫ് കൈയ്യിൽ കെട്ടിയ വാച്ചിൽ നോക്കി,
’എനിക്കിറങ്ങാറായി..അവസാനം നമ്മളീ കേസ് പോലീസിനു വിട്ടുകൊടുത്തത് നന്നായി!‘
അത് കേട്ട് രാമകൃഷ്ണനും തമ്പിയും ചിരിച്ചു.

ട്രെയിൻ നിന്നപ്പോൾ യാത്ര പറഞ്ഞ് ജോസഫ് ഇറങ്ങി.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മറ്റൊരാൾ അവരുടെ കൂപ്പയിൽ കയറി. ഒരു മധ്യവസ്ക്കൻ. അയാളുടെ കൈയിലും ഒരു പത്രമുണ്ടായിരുന്നു.

ജോസഫ് മുൻപിരുന്ന സീറ്റിൽ തന്നെ അയാളിരുന്നു. ഇരുന്നയുടൻ ഒരു തൂവാലയെടുത്ത് കഴുത്തു തുടച്ചു. ‘എന്തൊരു ചൂട്’ എന്നാരോടെന്നില്ലാതെ അയാൾ പറഞ്ഞു.
ട്രെയിൻ നീങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആഗതൻ പത്രമെടുത്ത് വായന തുടങ്ങി.
അകത്തെ പേജിലേക്ക് വായന നീണ്ടു. പത്രം വിടർത്തി പിടിച്ചപ്പോൾ രാമകൃഷ്ണൻ പത്രത്തിന്റെ മുൻപേജിൽ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു.
‘സർ. ആ ഷീറ്റൊന്നു തരാമോ?’
ആഗതൻ മുൻപേജ് കൊടുത്തു. അതിലും കൊലപാതകവാർത്ത തന്നെ മുൻപേജിൽ.
‘ഇതു നോക്കിക്കെ’
രാമകൃഷ്ണൻ പത്രം തമ്പിയെ കാണിച്ചു.
ആ പത്രത്തിൽ വാർത്തയോടൊപ്പം കൊല്ലപ്പെട്ട യുവതിയുടെയും, ഒളിവിൽ പോയ ഭർത്താവിന്റേയും ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാമകൃഷണൻ ആ വാർത്ത വായിച്ചു. ഭർത്താവിന്റെ പേര്‌ ഹരീഷ്.
‘അപ്പോ ഇവിടെയിരുന്ന..’
‘ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ എനിക്കിപ്പോ പഴേ പോലെ കണ്ണു പിടിക്കുന്നില്ലാന്ന്..പക്ഷെ ഫോട്ടോ കണ്ടിട്ട്..’
‘അയാള്‌ ജോസഫ് എന്നല്ലെ പറഞ്ഞത് അതോ ജോർജ്ജെന്നാണോ..?’
‘ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ?..എനിക്കിപ്പൊ പഴേ പോലെ ഒന്നും ഓർക്കാൻ പറ്റണില്ല..എല്ലാം എളുപ്പം മറന്നു പോവുന്നു..’
‘പക്ഷെ..അയാൾക്ക് കണ്ണാടിയും..പിന്നെ മീശയും..’
‘എയ്..അതയാളൊന്നും ആയിരിക്കില്ല..’

‘ആ പെണ്ണിനെ കൊന്നത് അവൾടെ ഭർത്താവ് തന്നെ‘
ആഗതന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവരിരുവരും തലയുയർത്തി.

രാമകൃഷ്ണനും തമ്പിയും പരസ്പരം നോക്കി.
’അതെന്താ അതു മൂന്നാമതൊരാളായികൂടെ?‘
രാമകൃഷ്ണൻ അലസതയൊക്കെ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ് ഊജ്ജസ്വലതയോടെ ആദ്യ വാദം മുന്നോട്ടുവെച്ചു.
തമ്പിയാവട്ടെ, മുന്നോട്ടാഞ്ഞ് ആഗതന്റെ മറുവാദം മുറിച്ചിടാൻ തയ്യാറെടുത്തു.

Post a Comment

Monday, 20 March 2017

നിയോഗം (കഥ)


അയാൾ രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ ആ ഇരുനിലവീട് നല്ലതു പോലെ നിരീക്ഷിച്ചതാണ്‌. രണ്ടു പേരാണ്‌ വീട്ടിൽ. പിന്നെ സഹായത്തിനൊരു സ്ത്രീയും. സഹായിക്കാൻ നില്ക്കുന്ന സ്ത്രീ പണി കഴിഞ്ഞു പകലു തന്നെ പോകുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു. വീട്ടുകാരൻ നല്ല ഭേദപ്പെട്ട നിലയിലുള്ള ജോലിയിലാണെന്നു തോന്നുന്നു. വീട്ടുകാരത്തി ജോലിക്ക് പോകുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടില്ല. ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രി അയാൾ വീട്ടിനടുത്തായി പതുങ്ങി നിന്നു. ഇന്ന് അവരൊരിടത്തും പോയില്ലെങ്കിൽ നാളെ പോകും. അല്ലെങ്കിൽ മറ്റന്നാൾ. ക്ഷമയാണ്‌ ഒരു കള്ളന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണം. ഒരു തരത്തിൽ ക്ഷമയുടെ കാര്യത്തിൽ ഭൂമിയെ പോലെയാണ്‌ ഒരോ കള്ളനും. അന്ന് സന്ധ്യ അടുത്തതോടെ ഭർത്താവും ഭാര്യയും കാറിൽ പുറത്തേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടു. സിനിമ കാണാനാവാം. ചിലപ്പോൾ ഏതെങ്കിലും ബന്ധുവീട്ടിലേക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ വെറുതെ പുറത്ത് നിന്നും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ. അവർക്ക് കുട്ടികളില്ല അതു കൊണ്ട് അവർക്ക് വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരിക്കാൻ അധികം താത്പര്യവും ഉണ്ടാവില്ല. ഒരു കള്ളൻ നല്ലൊരു മനശ്ശാസ്ത്രജ്ഞനും കൂടി ആവണം. മറ്റാരും കാണാത്ത കാണാനും, കേൾക്കാത്തത് കേൾക്കാനും, ചിന്തിക്കാത്തത് ചിന്തിക്കാനും കഴിയണം. അയാൾ ഇരുട്ട് വന്ന് വഴിയും വീടും മൂടുന്നത് വരെ കാത്തിരുന്നു. വീട്ടിനടുത്ത് ഒരു ഒഴിഞ്ഞ പറമ്പാണ്‌. അതിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ വിദേശത്താവണം. വെറുതെ കാടു പിടിച്ച് കിടക്കുന്നൊരിടം. പാമ്പുകൾക്കും പഴുതാരകൾക്കും, എലികൾക്കും വേണ്ടി ഒഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നിടം. അവറ്റകളുടെ സ്വർഗ്ഗം. ഇപ്പോൾ അയൽവാസികൾ ചപ്പുചവറുകൾ ഇടാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ഉപയോഗിക്കുന്നൊരിടമായത് മാറിയിരിക്കുന്നു. കള്ളൻ ആ പറമ്പിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. കുറച്ച് നേരം കൂടി കാത്തിരുന്നപ്പോൾ പരിസരം പൂർണ്ണമായും ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങി. തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിൽ ഉറക്കെ ടി വി വെച്ചിരിക്കുന്നു. ടി വി ഒരു വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്‌. വീട്ടിനുള്ളിലെ എല്ലാരെയും ഒരേയിടത്ത് പിടിച്ചിരുത്താൻ അതിനു മാത്രമേ കഴിയൂ.

അയാൾ മതിലു ചാടി വീടിന്റെ പിൻഭാഗത്തേക്ക് പോയി. പരിചയം കൊണ്ട് പഠിച്ച ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. എല്ലാർക്കും മുൻവാതിൽ ഭംഗിയായി ഇരിക്കണമെന്നാണാഗ്രഹം. കൊത്തുപണികളും മറ്റലങ്കാരങ്ങളുമുണ്ടാവും. എന്നാൽ പിൻവാതിൽ മിക്കവാറും അത്രയും കുറ്റമറ്റ രീതിയിലാവില്ല. അയാൾ കൈവശമുള്ള ഇരുമ്പു കമ്പികളും താൻ സ്വയം നിർമ്മിച്ചെടുത്ത ചില സാമഗ്രഹികളും പ്രയോഗിച്ച് വാതിൽ തുറന്നു. ഭയക്കേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ല. വീട് ശൂന്യമാണ്‌. വലിയ വസ്തുക്കളിൽ അയാൾ താത്പര്യം കാണിച്ചിരുന്നില്ല. അതയാളുടെ ശൈലി ആയിരുന്നില്ല. വലിപ്പം കുറവും വിലകൂടിയതുമായ ചിലത്. ആഭരണങ്ങളാണുത്തമം. ഒരിക്കലും മുഴുവൻ വസ്തുക്കളും എടുത്തു കൊണ്ട് പോവരുത്. വലിയ മോഷണങ്ങൾ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കും. പോലീസ്..പോലീസ് നായ..കേസ്. അതിലൊന്നും താത്പര്യമില്ല. പതിനായിരം രൂപയുണ്ടെങ്കിൽ അതിൽ അയ്യായിരമോ, ആറായിരമോ എടുക്കുക. അതാണതിന്റെ ഒരു മര്യാദ. അതാണേറ്റവും സുരക്ഷിതവുമായ രീതിയും.

മുറികളിൽ നിന്നും മുറികളിലേക്ക് നിഴൽ പോലെ നീങ്ങി. മേശപ്പുറത്ത് നിന്നൊരു വാച്ചും, മേശവലിപ്പിൽ നിന്നും ഏതാനും നോട്ടുകളും, ഒരു സ്വർണവളയും ഇതുവരെ കിട്ടി കഴിഞ്ഞു. മതി. ഇത്രയും മതി. അത്യാഗ്രഹം ആപത്ത്. കുട്ടിക്കാലത്ത് സ്കൂളിൽ പഠിപ്പിച്ചതും അതു തന്നെ. പഠിച്ച് ഗുണം ചെയ്തു. മോഷ്ണത്തിലും അതൊരു വലിയ പാഠമാണ്‌. കള്ളൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോഴാണത് കേട്ടത്. ശക്തിയായി ആരോ ചുമയ്ക്കുന്നു. തന്നെ കൂടാതെ മറ്റൊരാളോ?. ഇനി മറ്റൊരു കള്ളൻ?. എങ്കിലതു മര്യാദകേടാണ്‌. ചെന്നു കണ്ടു പറയണം. എടുത്തതിൽ പാതി പങ്കു വെയ്ക്കുകയോ, എടുക്കാത്തത് പറഞ്ഞ് കൊടുക്കുകയോ ചെയ്യണം. അയാൾ ശബ്ദം കേട്ട മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ കട്ടിലിലൊരു അനക്കം കണ്ടു. മൂടി പുതച്ചു കിടക്കുകയാണ്‌ ഒരു രൂപം. അയാൾ പൂച്ചനടത്തം അനുകരിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം അയാളുടെ കാലുകൾ മെത്ത പോലെ പതുപതുത്തതായി. കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ഒരു വൃദ്ധൻ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണ്‌ രണ്ടും തുറന്നുപിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. തിമിരം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. കിടക്കുന്ന മെത്തയോളം ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞതാണയാളുടെ ചർമ്മം. അതിലൂടെ ഉന്തിയ എല്ലുകൾ ജനലിലൂടെ വന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവ്യക്തമായി കാണാം. കുറച്ച് കൂടി അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. വൃദ്ധൻ കൈ കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ ആംഗ്യങ്ങൾ കാട്ടുന്നുണ്ട്. എന്തെന്ന് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാലോ?. ചിലപ്പോൾ അപരിചിത ശബ്ദം കേട്ട് നിലവിളിച്ചാൽ?. അപകടം. വൃദ്ധന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ജീവിതം വരച്ചിട്ട ചുളിവുകൾ, വരകൾ. ഒരായുസ്സിന്റെ ദൈന്യം മുഴുക്കെയുമാ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്. വൃദ്ധൻ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അയാൾ ചെവി വൃദ്ധന്റെ മുഖത്തേക്ക് ചേർത്തു. കാറ്റൂതി വിടുന്നത് പോലെ. ഒരുപക്ഷെ പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടത് കാരണം വാക്കുകൾ വെറും ശബ്ദങ്ങളായി പുറത്തേക്ക് തെറിക്കുകയാവാം. അല്ലെങ്കിൽ ഓർമ്മയില്ലാതെ എന്തോ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ട വാക്കുകൾ ഉരുവിടുകയാവാം. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, വൃദ്ധൻ നാവ് നീട്ടുന്നത്. വരണ്ട ചുണ്ടിൽ നാവു കൊണ്ടുഴിയുന്നത്. ഓ! പാവത്തിനു ദാഹിക്കുകയാണ്‌!. ചുറ്റിലും നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു, മേശപ്പുറത്തൊരു ഗ്ലാസ്സിൽ വെള്ളം വെച്ചിരിക്കുന്നത് അതൊരു ചെറിയ പാത്രം കമഴ്ത്തി വെച്ച് അടച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്തു ചെയ്യണം?. വയസ്സനു കണ്ണു കാണില്ല. ഉറപ്പാണ്‌. അല്ലെങ്കിൽ ഇതിനകം നിലവിളിച്ചേനെ. വെള്ളം കൊടുക്കണോ? അതോ ശബ്ദമൊന്നുമുണ്ടാക്കാതെ തിരിച്ചു പോകണോ?. അതാണ്‌ സുരക്ഷിതം. അയാൾ തിരിച്ചു നടക്കാൻ ഭാവിച്ചു. എന്നാൽ വൃദ്ധൻ ഞരങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു നിന്നു. ചേതമില്ലാത്ത ഉപകാരം ചെയ്യാനുള്ള അവസരമാണ്‌. ഇനി തന്റെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നിലവിളിച്ചാൽ തന്നെ ശബ്ദം വീടിനു പുറത്തേക്ക് പോവുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. അത്രയ്ക്കും അവശനാണ്‌. സാവധാനം തിരികെ ചെന്ന് ഗ്ലാസ്സെടുത്തു. വൃദ്ധന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ച് പതിയെ വായിലേക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ചു കൊടുത്തു. ഒരിറക്ക് കുടിച്ചപ്പോൾ സമാധാനമായെന്നു തോന്നി. വൃദ്ധൻ വീണ്ടും വായ പൊളിച്ചു. ഒരിക്കൽ കൂടി ഗ്ലാസ്സ് ചെരിച്ചു പിടിച്ചൊഴിച്ചു. ചുണ്ടിനു സമീപം വീണ ഒന്നു രണ്ടു തുള്ളികൾ തുടച്ചെടുത്തു. വൃദ്ധൻ കണ്ണുകളടച്ചു പിടിച്ചു ഒന്നു ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.  അയാൾ ആ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. വൃദ്ധൻ ശ്വാസം പുറത്തേക്ക് വിട്ടതായി തോന്നിയില്ല. മുഖത്തൊരു മന്ദഹാസം നിറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. കുറച്ച് നേരം കൂടി ആ ചിരി നിറഞ്ഞ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നപ്പോൾ സംശയമായി. അയാൾ കുനിഞ്ഞ് നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു. മിടിപ്പ് ശബ്ദമില്ല. വീടു പോലെ ആ ശ്വാസക്കൂടും നിശ്ശബ്ദം. ഒരിക്കൽ കൂടി മന്ദഹാസം നിറഞ്ഞ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ഇനി ഇവിടെ എന്തിനാണ്‌ നില്ക്കേണ്ടത്?. താനൊരുപക്ഷെ ഇവിടെ, ഇന്ന്, ഈ സമയത്ത് വന്നു കയറിയത് ഇതിനാവും. ഒരിറ്റു വെള്ളം പകരാൻ. ഇതാവണം തനിക്കായി ഇവിടെ ഒരുക്കി വെച്ചിരുന്ന നിയോഗം. അയാൾ വൃദ്ധരൂപത്തിനെ ഒന്നു കൂടി നോക്കിയ ശേഷം പതിയെ പിൻവാതിൽ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

Post a Comment

ട്രാഫിക്ക് ബ്ലോക്ക് (കഥ)


വളരെ കാലത്തിനു ശേഷമാണയാൾ ആ വഴി പോയത്. ഒരു ബന്ധുവിന്റെ മരണമറിഞ്ഞു പോവുകയായിരുന്നു. ബസ്സ് മുൻപരിചയമുള്ളിടങ്ങളിൽ കൂടി പോയപ്പോൾ അയാൾ പഴയ സ്ഥലങ്ങൾ, മുഖങ്ങൾ ഓർത്തെടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. കടകൾ, മരങ്ങൾ പലതും അപ്രത്യമായിരിക്കുന്നു. പകരം പുതിയ കെട്ടിടങ്ങൾ. അവിടമൊരു പട്ടണമായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഇപ്പോൾ. അങ്ങാടിക്കുരുവികൾ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. അയാളോർത്തു, ഇവിടെ ഏതോ ഒരു വീട്ടിൽ, ഏതോ ഒരു മുറിയിൽ ചിലപ്പോൾ അവളുണ്ടാകും. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വേഗത കുറയുകയും ബസ്സ് ഒരു ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ പെട്ട് നില്ക്കുകയും ചെയ്തു.

സത്യത്തിലവൾ എന്തിനാവും വേർപിരിയണമെന്ന ആവശ്യം മുന്നോട്ട് വെച്ചത്?. അതും പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തെ ദാമ്പത്യബന്ധത്തിനു ശേഷം?. കുട്ടികൾ ഉണ്ടാവാത്തത് തന്റെ കുറ്റമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് നന്നായറിയാം. ചികിത്സകൾ ധാരാളം നടത്തിയതാണ്‌. ഇനി ഒരുപക്ഷെ തന്നെ വിടുവിച്ചതാണോ?. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനാവണമെന്ന തന്റെ അദമ്യമായ ആഗ്രഹത്തിനൊരു തടസ്സമാവരുതെന്ന തോന്നലിൽ?. പക്ഷെ..വേർപെടുത്തിയാലും താനിനി മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും..അതോ അവൾ തന്റെ സഹതാപവും സാന്ത്വനവും മടുത്തു തുടങ്ങിയതു കൊണ്ടാവുമോ?. തന്നെ കാണുമ്പോഴൊക്കെയും നിരാശ വന്നു മൂടുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത്..

രണ്ട് കയ്യൊപ്പുകൾ. വിവാഹരജിസ്ട്രറിലും രണ്ടുകയ്യൊപ്പുകളുണ്ടായിരുന്നു. അതു പോലെ തന്നെ. പക്ഷെ അത്തവണ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളോ, അനുഗ്രഹിക്കാൻ കൈകളോ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാം ആരംഭിക്കുന്നതും അവസാനിക്കുന്നതും ഒപ്പുകളിലാണ്‌. എത്ര വിചിത്രമാണത്.

ഇപ്പോൾ ഓർമ്മകൾക്കൊപ്പമാണ്‌ ജീവിതം. ജീവിതം ഒരുപിടി ഓർമ്മകൾ മാത്രം. വൃദ്ധിക്ഷയം വന്ന നാളുകളിൽ എടുത്തോമനിക്കാൻ ഓർമ്മകൾ മാത്രം. ആദ്യമായി കണ്ടത് ഒരു ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വെച്ചായിരുന്നില്ലെ?. ആൾത്തിരക്കിനിടയിൽ. മറ്റുള്ളവർക്ക് ആകർഷണമൊന്നും തോന്നാത്ത ഒരു മുഖമായിരുന്നു അവൾക്ക്. പുരോഗമനചിന്താഗതിയുള്ള മാതാപിതാക്കളുടെ അനുഗ്രഹം. അതൊരു ഭാഗ്യം.

ആദ്യമായി ഒരു വീട്ടിൽ താമസമായത്..ആ വാടക വീട്ടിൽ കനകാമ്പരവും കാനപൂക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു.. സാമ്പാറുണ്ടാക്കിയപ്പോൾ, ‘ഇതു സാമ്പാറാണെങ്കിൽ രസം എങ്ങനെ ഇരിക്കും?’ എന്നു പറഞ്ഞു കളിയാക്കിയത്. അതോർത്തപ്പോൾ ഒരു നേരിയ ചിരി ചുണ്ടിൽ വന്നു മാഞ്ഞു. തറവാട്ട് കുളത്തിൽ നീന്തൽ പഠിപ്പിച്ചു തരണമെന്ന് പറഞ്ഞത്..മധുവിധുവിനു കൊടൈക്കനാലിൽ പോയിട്ട് മുഴുവൻ സമയവും ‘പുറത്ത് നല്ല തണുപ്പ്. ഒരിടത്തേക്കുമില്ല’ എന്നും പറഞ്ഞിരുന്നത്..ഒക്കെയും ഓർമ്മകൾ മാത്രം. ഏതോ രണ്ടു പേർ. ഒരു യുവതിയും യുവാവും. അങ്ങനെയെ തോന്നുന്നുള്ളൂ. സമയത്തിലൂടെ പിന്നോക്കം പോയാൽ അവരിപ്പോഴുമവിടെയുണ്ടാവും.

റോഡിലെ തടസ്സം മാറിയെന്നു തോന്നുന്നു. വാഹനങ്ങൾ പതിയെ മുന്നോട്ടെടുത്തു തുടങ്ങി. അയാൾ ചുറ്റിലും നോക്കി. ബസ്സ്റ്റോപ്പിൽ നില്ക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയിലപ്പോഴാണ്‌ ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞത്. അതേ രൂപം. ഇല്ല, ആവാൻ വഴിയില്ല. ആയിരങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന ഈ പട്ടണത്തിൽ, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ബസ്സിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, കണ്ണിൽ വന്നുപെടാൻ തക്ക യാദൃശ്ചികത. അതസാധ്യം. അയാൾ ആ സ്ത്രീയെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അവൾ അയാളെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ആ സമയമത്രയും. നോക്കും തോറും അയാൾക്ക് തോന്നി അത് അവൾ തന്നെയാണെന്ന്. തന്റെ രൂപം..ഇപ്പോൾ തനിക്ക് പഴയ പോലെ തല നിറച്ചും ചുരുണ്ടമുടിയില്ല. ശരീരത്തിനു പഴയ ഓജ്ജസ്സുമില്ല. എങ്ങനെ അവൾ തന്നെ തിരിച്ചറിയും?. അവളും മാറി പോയിരിക്കുന്നു. മുടി നരച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ കണ്ണാടി വെച്ച മുഖം..അതവൾ തന്നെയല്ലെ?. കൈയ്യുർത്തിയാലോ?. അതൊ ഇനി ഏതെങ്കിലും അപരിചിത?. തീർച്ചപ്പെടുത്താൻ വാഹനത്തിൽ നിന്നും ഒന്നിറങ്ങി ചെന്നാലോ?.  അടുത്ത് ചെല്ലുമ്പോൾ അതവളല്ലെങ്കിൽ..?. ബസ്സ് മുന്നോട്ടെടുക്കുമ്പോൾ ആ സ്ത്രീ അയാളുടെ നേർക്ക് നോക്കി പതിയെ കൈവീശി കാണിക്കുന്നത് കണ്ട് അയാളും കൈയ്യുർത്തി വീശി കാണിച്ചു. ദൂരെ യാത്രയ്ക്ക് പോകും മുമ്പ് പണ്ടും ഇതു പോലെ കൈ വീശി കാണിച്ചായിരുന്നു യാത്ര പറഞ്ഞിരുന്നത്..അവൾ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു?. അയാൾ ബസ്സ് മുന്നോട്ടെടുത്തിട്ടും ആ സ്ത്രീയെ തന്നെ നോക്കി കൈ വീശി കാണിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവർ തിരിച്ചും.

ശരിക്കും അത് അവൾ തന്നെയായിരുന്നു?. തനിക്ക് ബസ്സ് നിർത്തിച്ച് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാമായിരുന്നു. ഇനിയൊരിക്കലും കാണില്ല എന്നു പറഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞതാണെങ്കിലും. ഇപ്പോൾ താൻ ഒരു വൃദ്ധനായിരിക്കുന്നു. മനസ്സു കൊണ്ടും ശരീരം കൊണ്ടും. താൻ ജീവിക്കുന്നത് തനിക്ക് വേണ്ടി കൂടിയും അല്ല. അവൾ ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുമോ?. അതോ യാദൃശ്ചികമെന്നു തോന്നുന്ന ഈ ഒരു കാഴ്ച്ച ഒരു നിമിത്തമാവുമോ?. എന്താണ്‌ ചെയ്യേണ്ടത്?. ബസ്സ് ഇവിടം വിട്ട് മുന്നോട്ട് പോയ്ക്കഴിയുമ്പോൾ അവൾ മറ്റെവിടെയെങ്കിലും പോകും. ഇനിയൊരിക്കലും കാണുവാനുള്ള സാധ്യതയില്ല.

അല്പനേരത്തെ ആലോചനയ്ക്ക് ശേഷമയാൾ ഏതോ ഒരു ഉൾവിളി കേട്ടതു പോലെ പെട്ടെന്നെഴുന്നേറ്റ് കണ്ടക്ടറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ബസ്സ് ട്രാഫിക്ക് തടസ്സത്തിൽ നിന്നും സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയ ആശ്വാസത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോകാൻ വേഗതയാർജ്ജിക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോൾ.

Post a Comment

Thursday, 23 February 2017

ഒരു പഴയ ഗസൽ


നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു അയാൾ. ആദ്യം കാലിലൂടെയെന്തോ മുകളിലേക്കരിച്ച് കയറുന്നത് പോലെ തോന്നി. പിന്നീട് ഇടതുതോളിലൂടെ വൈദ്യുതി വേഗത്തിലെന്തോ പാഞ്ഞു പോയതു പോലെയും. ഒരു ബഹുനില കെട്ടിടത്തിൽ നിന്നതിവേഗത്തിൽ താഴേക്ക് പതിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. കൈകളിരുവശത്തേക്കും വീശി എവിടെയെങ്കിലും പിടിക്കണമെന്നുണ്ട്. അതും സാധ്യമായില്ല. വിരലുകൾ നിശ്ചലമായിരിക്കുന്നു. ഒന്നുറക്കെ നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വാ തുറക്കാനാവുന്നില്ല, നാവ്, ചതഞ്ഞ പാമ്പു കണക്കെ കിടക്കുന്നു. ഇരുട്ടിൽ, ഭയന്ന്, തുറിച്ച കണ്ണുകളുമായി അയാൾ കിടന്നു, നീണ്ട രാത്രി ഒന്നവസാനിക്കാനാശിച്ചു കൊണ്ട്.

നസീബ പാതിതുറന്നു കിടന്ന ഗേറ്റും കടന്നകത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ നടക്കുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് ഇടംവലം നിറഞ്ഞു നിന്ന കനകാംബരപ്പൂക്കൾ കാറ്റിൽ പതിവു പോലെ തലയാട്ടുകയുണ്ടായി. അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവൾ വീട്ടിലേക്ക് ധൃതിപിടിച്ച് നടന്നു. മൂടൽമഞ്ഞ് മുഴുവനായും മാഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പരിസരത്തും ഉമ്മറത്തും അവിടവിടെയായി നിന്ന ബന്ധുജനങ്ങൾ ഒരു പ്രതിരോധകവചം തീർക്കും പോലെ അവൾക്കരികിലേക്ക് വരികയും ഒപ്പം ഉള്ളിലേക്ക് നടക്കുകയും ചെയ്തു.  ചുവന്ന് കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അവളെ പിന്തുടർന്നു. അകത്തെമുറിയിലേക്കാണവൾ പോയത്. ചുവരോട് ചേർത്തിട്ട കട്ടിലിൽ ഒരാൾ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതവളുടെ വാപ്പച്ചിയാണ്‌. അയാൾ കണ്ണു തുറന്നവളെ നോക്കി. പിന്നീടയാളുടെ കാഴ്ച്ച പതിയെ തന്റെ അനക്കമറ്റ കൈകളിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു ചെന്നു. അവൾ വാ പൊത്തിപിടിച്ച് അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഒന്നു ചിരിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ അയാളുടെ മുഖം ഒരു വശത്തേക്ക് ഒന്നു കൂടി കോടി പോയതേയുള്ളൂ. എങ്കിലും ഭയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ ആശ്വാസം നിറയുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അയാൾ കണ്ണുകളിറുക്കിയടച്ച് കിടന്നു.

‘എന്താണെന്റെ വാപ്പച്ചിക്ക് പറ്റീത്..?’
ഒരാഴ്ച്ച മുൻപ് താൻ പോകുമ്പോൾ വാപ്പച്ചി സന്തോഷത്തോടെ യാത്ര പറഞ്ഞതാണ്‌. നെറുകിൽ എന്നത്തേയും പോലെ ഒരു മുത്തം സമ്മാനിച്ച് യാത്രയാക്കിയതാണ്‌. അവൾ കഥ മുഴുവൻ കേട്ടത് മറ്റൊരു മുറിയിൽ വെച്ചാണ്‌. തന്റെ വാപ്പച്ചിയുടെ ശരീരം ഇനിയൊരിക്കലും ചലിക്കാനാവാത്തവിധം നിശ്ചലമായിരിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞ് അവൾ തളർന്നു. ഒരു വൻമരം വേരുകളടർന്ന് മണ്ണിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണിരിക്കുന്നു. നാളുകൾ എണ്ണപ്പെട്ടതായി ചിലർ ഇപ്പോഴെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇനി പതിയെ ഇലകൾ കൊഴിഞ്ഞു തുടങ്ങും, വേരുകൾ ഉണങ്ങാനാരംഭിക്കും. ഒടുവിൽ ചിതൽ മൂടി മണ്ണോട് മണ്ണാകും. വീണു മറഞ്ഞ മറ്റനേകം മരങ്ങളെ പോലെ. അവൾ തല കുനിച്ചിരുന്നു.

രണ്ടാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മുറ്റത്ത് കാല്പ്പാടുകളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ദൂരെ നിന്നും ചില പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ വല്ലപ്പോഴും സന്ദർശനം നടത്തി. തല നരച്ചവർ. അവരുടെ മുഖങ്ങളിലും സഹതാപത്തോടൊപ്പം ഭയം നിറഞ്ഞു വരുന്നത് നസീബ കണ്ടു. ചുറ്റിലും മരങ്ങൾ വീഴുകയാണ്‌. ഇലകൾ കൊഴിയുകയാണ്‌. ആയുസ്സിന്റെ മരത്തിലെ ഇലകൾ. നസീബ മുഴുവൻ സമയവും അവളുടെ വാപ്പയ്ക്കരികിൽ തന്നെ ചിലവഴിച്ചു. സഹായത്തിനു ഇപ്പോഴൊരു നേഴ്സിനെ ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവരാണ്‌ ശുശ്രൂക്ഷ. പള്ളിയിൽ നിന്നും നിസ്ക്കാരത്തിനുള്ള അറിയിപ്പ് മുഴങ്ങുമ്പോൾ വാപ്പച്ചി കണ്ണുകളടച്ച് കിടക്കും. അപ്പോഴെല്ലാം കോടി പോയ ചുണ്ടുകൾ ചെറുതായി അനങ്ങുന്നതവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. മനസ്സ് കൊണ്ടാണ്‌ പ്രാർത്ഥന. മനസ്സുകൾക്ക് വേണ്ടിയാണ്‌ പ്രാർത്ഥന.
വാപ്പയുടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടിയായവൾ പറഞ്ഞു,
‘ഇല്ല വാപ്പച്ചി..ഇത്രയും പഠിച്ചത് മതി..ഇനി ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാവും. വാപ്പച്ചീടെ അടുത്ത്..  ഇത്ര നാളത്തെ പഠിപ്പ് കൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും ഒരു ജോലി ഇവിടെ അടുത്തെവിടെയെങ്കിലും ശരിയാക്കാം’
ആണും പെണ്ണുമായി ഒന്നേയൊന്ന്. നിക്കാഹ് പഠിത്തം കഴിഞ്ഞു മതി എന്ന നിർബന്ധം പിടിച്ചത് വാപ്പച്ചി തന്നെയായിരുന്നു. അവളുടെ ചെറുപ്പകാലത്ത് തന്നെ ഉമ്മ മരിച്ചതാണ്‌.
‘ന്റെ മോള്‌ പഠിക്കണം..പഠിക്കാവുന്നിടത്തോളം പഠിക്കണം. പഠിപ്പൊരിക്കലും പാഴാവില്ല മോളെ.. ആർക്കും കട്ടോണ്ട് പോകാനാവില്ല..‘

വാപ്പച്ചി എത്ര നേരമാണിങ്ങനെ നിശ്ചലമായി കിടക്കുക?. അവൾ അടുക്കലിരുന്ന് പഴയ കഥകൾ ഓർത്തെടുത്ത് നിരത്തി വെയ്ക്കും. എല്ലാം വാപ്പച്ചി കേൾക്കുന്നുണ്ട്. കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ചിരിക്കും. കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ശകാരിക്കും. കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ചൂണ്ടി കാണിക്കും. കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് നെറുകിൽ ഉമ്മ വെയ്ക്കുകയും ചെയ്യും അയാൾ. എല്ലാം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട്. ഇപ്പോൾ അയാൾ അവൾക്കൊരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോലെയാണ്‌. ഭക്ഷണം സ്പൂണിൽ കോരിയാണ്‌ കൊടുക്കുക. ചുണ്ടിന്റെ ഇടതു വശത്ത് കൂടി ഒരു ചാല്‌ കീറിയത് പോലെ ചിലപ്പോൾ കഞ്ഞി ഒഴുകിയിറങ്ങും. അവൾ ക്ഷമാപൂർവ്വം അതു തുടച്ചെടുക്കും. ആപ്പോഴെല്ലാം അയാൾ അവളുടെ കുഞ്ഞു നാളിലെ കുസൃതികൾ ഓർക്കും. കുഞ്ഞു നസീബക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കാൻ നേരം കഥകൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തതോർക്കും. ജീവിതം വലിയൊരു വൃത്തമാണ്‌. തുടങ്ങിയിടത്തേക്ക് തന്നെ ചേരുന്ന ഒരു വര. വരയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കലുമറിയില്ല അതു തുടങ്ങിയിടത്തേക്ക് തന്നെ കൂട്ടിമുട്ടാൻ പോവുകയാണെന്ന്‌. ഒടുവിൽ തുടക്കവും ഒടുക്കവും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോകുന്ന ഒരു വൃത്തമായി തീരുമ്പോഴും.

പകൽ അവൾ ജോലി അന്വേഷിച്ച് നടന്നു. പഠിപ്പിനും മനസ്സിനുമിണങ്ങിയ ജോലികൾ കണ്ടെത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്‌. സ്വന്തമെന്നു കരുതിയ നഗരമിപ്പോൾ അപരിചിതമായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നവൾക്ക് തോന്നി. എവിടെയും തിരക്ക് തന്നെ. നാൾക്ക് നാൾ ജോലി കണ്ടെത്തുക കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടായി തീർന്നേക്കും എന്നവൾക്ക് തോന്നി. പഠിച്ചത് എങ്ങനെയാ പാഴാവുക?. പ്രത്യാശയോടെ, പ്രതീക്ഷയോടെ അവൾ അന്വേഷണം തുടർന്നു. പകൽവിശേഷങ്ങൾ അവൾ വാപ്പച്ചിയുടെ അടുക്കലാണിറക്കി വെയ്ക്കുക. കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുമ്പോൾ തിരിച്ചറിയാനാകുന്നുണ്ട്, വാപ്പച്ചി ധൈര്യം പകരാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്‌. ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒരേ സമയം ഒരു വശത്ത് ധൈര്യം നിറയുന്നതായും, മറുഭാഗത്ത് കൂട്ടിവെച്ച കരുത്തെല്ലാം ചോർന്നു പോവുന്നതായുമവൾക്ക് തോന്നി. പകൽ മുഴുക്കെയും ഒരേ കിടപ്പിൽ കിടന്ന് മനസ്സും ശരീരവും മുഷിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു വാപ്പച്ചിക്ക്. വീട്ടിനുള്ളിൽ ശബ്ദങ്ങളുടെ അഭാവം തീർക്കുന്ന മുഷിവ് അസഹനീയമായിരിക്കുന്നു. ഇനിയൊരിക്കലും വാപ്പച്ചിയുടെ ശബ്ദം തനിക്ക് കേൾക്കാനാവില്ല. പക്ഷെ വാപ്പച്ചി ശബ്ദങ്ങളുടെ നടുവിൽ വേണം ഇനി ജീവിക്കുവാൻ. ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ നിറയേണ്ടതല്പം സംഗീതമാണ്‌.മുറിക്കുള്ളിൽ ശബ്ദം നിറയുന്നത് വലിയൊരാശ്വാസമാകും. സംഗീതത്തിനെല്ലാ മനോവിഷമങ്ങളും അലിയിച്ചു കളയാൻ ഔഷധങ്ങളെക്കാൾ ശക്തിയുണ്ടെന്നല്ലെ പറയുന്നത്?. ശബ്ദങ്ങൾക്ക് രോഗശാന്തി നല്കാൻ കഴിയുമെന്നത് സത്യമാവണം. എല്ലാം ശബ്ദത്തിൽ നിന്നല്ലെ ആരംഭിച്ചത്?. എല്ലാം ശബ്ദത്തിലാവും അവസാനിക്കുന്നതും.

ഒരു മ്യൂസിക് സിസ്റ്റം വാങ്ങണം. വാപ്പച്ചി ഗസലുകൾ കേൾക്കാൻ പോകുന്നതിപ്പോഴും നല്ലോണം ഓർക്കുന്നുണ്ട് അവൾ. ഒരോ ഗായകരെ കുറിച്ചും, അവരുടെ ശൈലികളെ കുറിച്ചും, ഗസലുകളുടെ സൗമ്യതയെ കുറിച്ചുമൊക്കെ വാപ്പച്ചി പറഞ്ഞുതന്നതേ അറിയൂ. മ്യൂസിക് സിസ്റ്റം വാങ്ങിയാൽ കാസ്റ്റുകൾ, സിഡികൾ ഒക്കെയും വാങ്ങാം. വാപ്പച്ചി സന്തോഷിക്കട്ടെ. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സ്വയം റേഡിയോ നിർമ്മിക്കുമായിരുന്നു വാപ്പച്ചി. ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ളവരെല്ലാം വാങ്ങിയത് വാപ്പച്ചി ഉണ്ടാക്കിയ റേഡിയോ തന്നെ. അവളോർത്തെടുത്തു. വാൽവുകൾ വെച്ച് നിർമ്മിച്ച റേഡിയോ. പിന്നിൽ കൂടി നോക്കിയാൽ അകത്തെ ചെറിയ ബൾബിന്റെ ഇളം മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ കാണാം, അണുശക്തി നിലയങ്ങളെ പോലെ വാൽവുകൾ അടുക്കിനിരിക്കുന്നത്. വയറുകൾ കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ച്, ഘടകങ്ങൾ സൂക്ഷ്മമായി ഉറപ്പിച്ച്, ഒടുവിൽ അതിൽ നിന്നും ശബ്ദമൊഴുകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ വാപ്പച്ചിയുടെ മുഖം വിടരും. അവ്യക്തമായ ഓർമ്മകൾ. കാലത്തിനു പിന്നിലൊളിച്ചു പോയ സുന്ദരചിത്രങ്ങൾ. എന്തേ താനിതൊന്നും ഇതുവരെ ഓർക്കാത്തത്?. താനെങ്ങനെയാണിത്രയും തിരക്ക് പിടിച്ചവളായത്?.

ഈ ചെറിയ മുറിയിലെവിടെയാണ്‌ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റം വെയ്ക്കുക?. അവൾ കണ്ണു കൊണ്ടിടം തിരഞ്ഞു. കട്ടിലിട്ടിരിക്കുന്ന ചുവരിനെതിർവശത്ത് ഒരു മേശയുണ്ട്. അവിടെ തന്നെയാവട്ടെ പുതിയ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റത്തിന്റെ ഇരിപ്പിടം. വയർ വലിക്കാനുമെളുപ്പം. അവിടെയിരിക്കുന്ന പഴയ റേഡിയോ എടുത്തു മാറ്റിയാലിഷ്ടം പോലെ സ്ഥലമായി. അതെന്തിനാണവിടെ?. അതു കേടായിട്ട് വർഷങ്ങളായില്ലെ?. അങ്ങനെയൊന്ന് അവിടിരിക്കുന്നത് തന്നെ മറന്നു പോയി.  അതങ്ങനെ ഇരിക്കുകയാണ്‌. അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും ചെങ്കോല്‌ കൈമാറാൻ തയ്യാറാകാത്ത അരചനെ പോലെ. ഇപ്പോളതിന്റെ ഉപയോഗം തന്നെ വേറൊന്നായിരിക്കുന്നു. അതിനു മുകളിലാണ്‌ പൗഡർ ടിൻ, ചീപ്പ്, വരുന്ന കത്തുകൾ ഒക്കെ സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്!. പൊടിയും മാറാലയും അതിനൊരു ആവരണം തീർത്തിട്ടുണ്ട്. വാപ്പച്ചി ഉറങ്ങുന്ന നേരം അവളൊരു പഴയ തുണിയെടുത്ത് അത് തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കി. ഒരു കൗതുകത്തിനു പഴയ നോബുകൾ തിരിച്ചു നോക്കി. കറങ്ങുന്നുണ്ട്. അതെടുത്ത് ഒരു വലിയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിലാക്കി വെച്ചു. പോകുന്ന വഴിയിൽ പഴയ സാധനങ്ങൾ വില്ക്കുന്ന കടയിൽ കൊടുത്താൽ എന്തെങ്കിലും കിട്ടാതിരിക്കില്ല. അതും പിന്നീട് കൈയ്യിലുള്ള പണവും ചേർത്താൽ പുതിയ ഒരു സ്റ്റീരിയോ സിസ്റ്റം വാങ്ങാം. വാപ്പച്ചി ഉണരുമ്പോൾ പുതിയ ഒരു പാട്ടുപെട്ടി മേശപ്പുറത്തിരിക്കണം!. എന്തു സന്തോഷമാവും!. ചെറിയ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ സമ്മാനിക്കാൻ തനിക്കും സാധിക്കും.

അവൾ ഒരു ഓട്ടോയിൽ കയറി റേഡിയോ ഉള്ളിലാക്കിയ ബാഗുമായി സിറ്റിയിലേക്ക് പോയി. പഴയ മൈതാനം ഒന്നു ചുറ്റി ഓട്ടോ ഒരു ഇടുങ്ങിയ റോഡിലേക്ക് കുലുങ്ങി കയറി. ഒരു ചെറിയ ഇടവഴിക്കു മുന്നിൽ ഓട്ടോ നിന്നു. നസീബ കവറുമായി ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ നടന്നു. വഴിയുടെ ഇരുവശത്തും ചെറിയ കടകൾ. പഴയ വാഹനങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങൾ, പഴയ പാത്രങ്ങൾ, പഴയ ഫർണീച്ചറുകൾ.. ഓരോന്നിനും ഓരോ കടകൾ. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവൾ തേടിയ കട കണ്ടുപിടിച്ചു. കടയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ കാലത്തിനു പിന്നിലേക്ക് പടി കയറി പോകുന്നത് പോലെയവൾക്ക് തോന്നി. എല്ലാം പഴയ വസ്തുക്കൾ. ആരാണ്‌ കാലം തെറ്റി വന്നീ വസ്തുക്കൾ വാങ്ങുന്നതെന്നവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ചരിത്രത്തിന്റെ നടവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർ ഇപ്പോഴുമീ നഗരത്തിൽ ബാക്കി!. അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ സാധിച്ചു കൊടുക്കാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരെന്നു കരുതുന്നവരും ഇവിടെ തന്നെ. കടയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്നത് കടയേക്കാൾ പഴക്കം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. നീണ്ട, വെളുത്ത താടിയുഴിഞ്ഞ് അയാൾ അവളെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. അവൾ തന്റെ പക്കലുള്ള റേഡിയോ കാണിച്ചു. കടക്കാരന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്നു വികസിക്കുന്നതും പെട്ടെന്ന് മങ്ങുന്നതു കണ്ടു.
ഒന്നു നീട്ടി മൂളിയ ശേഷം അയാൾ പറഞ്ഞു,
‘ഒരു വില പറയാം..അതി കൂടുതൽ തരാൻ പറ്റൂല്ല.. ഇപ്പോഴിതൊക്കെ ആരു വാങ്ങാനാ?..വെറുതെ വാങ്ങി ഷോക്കേസിൽ വെയ്ക്കാമെന്നെല്ലാതെ?..അല്ല, ഇതു കേൾക്കുമോ?‘
അപ്പോഴാണാ ചോദ്യം അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചത് തന്നെ!. ശരിയാണല്ലോ. ഇതൊന്ന് ഓൺ ചെയ്തു നോക്കാമായിരുന്നു..പക്ഷെ കഴിഞ്ഞ പത്ത് വർഷത്തോളം ഇതിൽ നിന്നു ഒരു ശബ്ദവും പുറത്തേക്ക് വന്നതായി ഓർക്കുന്നില്ല. ഇനി പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ തന്നെ പുതിയ എഫ് എം ചാനലുകളെ പോലെ കൃത്യതയോടെ പാടാനാവുമോ?. ഇടി മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം ഇതിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വരുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാമോ?.
’അറീല്ല..ചിലപ്പോ വർക്ക് ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരിക്കും..‘ പാതി സംശയത്തോടെയവൾ പറഞ്ഞു.
’ഉം..നോക്കട്ടെ‘
അതു പറഞ്ഞയാൾ റേഡിയോയുടെ പ്ലഗ്ഗ് കുത്തി സ്വിച്ച് ഓൺ ചെയ്തു.
വലിയ നോബുകൾ തിരിച്ചു നോക്കി. ഒരു ശബ്ദവുമില്ല. ഒരു ചെറു ഞരക്കം പോലും.
അയാൾ റേഡിയോ ഉയർത്തി പിന്നിലെ ചെറിയ ദ്വാരങ്ങളിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. ഉള്ളിൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു തരിയെങ്കിലും?
ഇരുട്ട് മാത്രം.
അണുശക്തി നിലയങ്ങൾ പ്രവർത്തനരഹിതമായിരിക്കുന്നു.
അവയ്ക്കും ഒരു ആയുസ്സുണ്ട്. അണുവിനു പോലും ആയുസ്സെഴുതി വെയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു ഈ ഭൂമിയിൽ..
’ഇതിനൊരു അനക്കവുമില്ലല്ലോ..‘ നിരാശ നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
’കൊച്ചിവിടെ വരെ ഇതുമായിട്ട് വന്നതല്ലെ?‘.

അയാൾ തന്ന തുക എണ്ണുമ്പോൾ സംശയമായി. ഇവർ കച്ചവടക്കാരല്ലെ? ചിലപ്പോൾ പറ്റിക്കുകയാവുമോ?. കച്ചവടക്കാരേയും കവർച്ചകാരേയും തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത കാലമാണ്‌. വെറുതെ പൊടി പിടിച്ചിരുന്ന സാധനം വില്ക്കുമ്പോൾ എന്തിനാണതിനൊരു വില പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്?. ഉപയോഗശൂന്യമായ ഒരു പഴയ റേഡിയോ മാത്രമാണത്.
അവൾ ഓട്ടോയിൽ കയറി സിറ്റിയിലേക്ക് പോയി. ധാരാളം ഇലക്ട്രോണിക് കടകളുണ്ടവിടെ. ഇലക്ട്രോണിക് കടയിലേക്ക് കയറുന്നത് തന്നെ ഒരു മായാനഗരിയിലേക്ക് കയറി പോകുന്നത് പോലെയാണ്‌. പുതിയ ചില കമ്പനികളുടെ പുതിയ മോഡലുകൾ. എല്ലാം ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചം. വാങ്ങുന്നവരെ ഒരേസമയം വിഭ്രമിപ്പിക്കുകയും, ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുകയും ചെയ്യാൻ വണ്ണം സാങ്കേതികവിദ്യ വളർന്നിരിക്കുന്നു. ടിവിയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ മാറിയതു കൊണ്ടാവാം, മ്യൂസിൿസിസ്റ്റത്തിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചറിയാതെ പോയത്. അവൾ കടയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരാളുടെ സഹായം തേടി. തന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വിലയുണ്ട്. വേണ്ടത് ഒരു ചെറിയ സിസ്റ്റമാണ്‌. പാട്ടു കേൾക്കണം. കാസറ്റ്, സി ഡി ഇവ ഉപയോഗിക്കാനാവണം. അങ്ങനെ ചെറിയ ചില ആവശ്യങ്ങളെ ഉള്ളൂ.

വാങ്ങിയ മ്യൂസിൿസിസ്റ്റവുമായി ഓട്ടോയിൽ തിരിച്ചു വീട്ടിൽ ചെന്നു കയറുമ്പോൾ വാപ്പ ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് നേഴ്സ് അറിയിച്ചു. വാപ്പച്ചി കണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെടണം!.
അവൾ മേശപ്പുറത്തെ സാധനങ്ങളൊക്കെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മാറ്റി വെച്ചു. ഒരു നല്ല വിരി വിടർത്തിയിട്ടു. അതിനു മുകളിലായി പുതിയ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റം വെച്ചു. നല്ല തിളക്കമുണ്ട്. ഓൺ ചെയ്തപ്പോൾ ചെറിയ ഇളം നീല വെളിച്ചമുള്ള ബൾബുകൾ തിളങ്ങി. അവൾ പതിയെ നോബ് തിരിച്ചു ശബ്ദമുയർത്തി നോക്കി. ശബ്ദം ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നു. ഇനി സംഗീതം ഈ മുറി മുഴുവനും നിറയണം. അവൾ പതിയെ ചെന്നു വാപ്പച്ചിയുടെ അടുത്തിരുന്നു. എപ്പോഴാണ്‌ വാപ്പച്ചി കണ്ണു തുറക്കുക?. ധൃതിയായി ആ സന്തോഷം കാണാൻ. അവൾ ആ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കിയിരുന്നു.
നല്ല ഉറക്കം.
വേണ്ട, ഇപ്പോഴുണർത്തണ്ട.
അവൾ അരികിലിട്ടിരുന്ന കസേരയിൽ കയറിയിരുന്നു. ഇടം കൈ കൊണ്ട് വാപ്പച്ചിയുടെ വലം കൈ കോർത്തു വെച്ച് കൊണ്ടവൾ പിന്നിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. നല്ല ക്ഷീണം. ചൂട് കൂടിയിരിക്കുന്നു. വീട്ടിനുള്ളിലും പുറത്തും ചൂട് തന്നെ. റേഡിയോ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ  പാടി കൊണ്ടിരുന്നു.
പതിയെ ഉറക്കത്തിലേക്കാണ്ടു പോവുകയായിരുന്നു. എന്തൊ ഒരനക്കം പോലെ തോന്നിയപ്പോഴാണവൾ കണ്ണു തുറന്നത്. നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടത് തല ഇരുവശത്തേക്കും നിർത്താതെ ചലിപ്പിക്കുന്ന വാപ്പച്ചിയേയാണ്‌. അവളോടി പോയി നേഴ്സിനെ വിളിച്ചു കൊണ്ടു വന്നു. നേഴ്സ് വന്നു സമാധാനിപ്പിക്കാൻ പലതു പറഞ്ഞു നോക്കി. നാഡി പിടിച്ച് നോക്കി. വാപ്പച്ചി എന്തോ പറയാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷെ എന്തൊ അവ്യക്തമായ ശബ്ദം മാത്രമേ പുറത്ത് വരുന്നുള്ളൂ. ഭയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ചുറ്റിലും നോക്കുന്നുണ്ട്.
‘വാപ്പച്ചി..ഇതു ഞാനാ..വാപ്പച്ചിക്ക് മനസ്സിലായില്ലെ?’
അയാൾ കണ്ണു കൊണ്ട് എന്തോ കാണിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായി. പുതിയ മ്യൂസിൿസിസ്റ്റത്തിനു നേർക്കാണ്‌ നോക്കുന്നത്. അവൾ ഉടൻ അത് ഓഫ് ചെയ്തു. അയാൾ അപ്പോഴും അതിലേക്ക് തന്നെ കണ്ണുകൾ തറച്ചു വെച്ചിരുന്നു.
‘..എന്താണ്‌ വാപ്പച്ചി?..വാപ്പച്ചിക്കത് ഇഷ്ടമായില്ല?..വാപ്പച്ചിക്ക് പാട്ട് കേൾക്കാൻ ഞാൻ പുതുതായി വാങ്ങിയതാ..’ അവൾ കരച്ചിലിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴുമയാൾ സ്റ്റീരിയോ സിസ്റ്റത്തിൽ തന്നെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
‘വേണ്ട വാപ്പച്ചി..വാപ്പച്ചിക്ക് പാട്ട് വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട’..
നസീബ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വാപ്പച്ചിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

വാപ്പച്ചി വീണ്ടും ഉറങ്ങിയപ്പോൾ നസീബ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലാണ്ടു. എന്തിനാണ്‌ വാപ്പച്ചി പേടിച്ചത്?. എന്താണ്‌ വാപ്പച്ചിക്ക് പുതിയ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റം ഇഷ്ടപ്പെടാത്തത്?. വാപ്പച്ചിക്ക് പാട്ടുകൾ ജീവനായിരുന്നല്ലോ..
ഒരിക്കൽ കൂടി ആ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റം ഓൺ ചെയ്യാൻ അവൾക്ക് ധൈര്യം കിട്ടിയില്ല.

പിറ്റേന്ന് പകൽ വാപ്പച്ചിയുടെ മുറിയിൽ ചെല്ലുമ്പോഴും അവൾ കണ്ടു. അയാൾ പുതിയ മ്യൂസിൿസിസ്റ്റത്തിലേക്ക് തന്നെ കണ്ണുറപ്പിച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്നത്.
‘വാപ്പച്ചി, ഞാനത് വെയ്ക്കട്ടെ?’
അയാൾ പെട്ടെന്ന് മുഖം ചുവരിനു നേർക്ക് തിരിച്ചു.
വാപ്പച്ചിക്ക് താൻ വാങ്ങിയ പുതിയ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റം ഇഷ്ടമായിട്ടില്ല. അതാണ്‌ കാര്യം. ശരി അതിനി വെയ്ക്കുന്നില്ല. ഇനി അതേക്കുറിച്ചൊന്നും ചോദിക്കുന്നുമില്ല.

പക്ഷെ മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോഴൊക്കെയും അയാൾ മ്യൂസിൿസിസ്റ്റത്തിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നതവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാണ്‌ അതിലേക്ക് തന്നെ എപ്പോഴും നോക്കിയിരിക്കുന്നത്?. താനിനി ഒരുപാട് വില കൊടുത്താണത് വാങ്ങിയതെന്ന് വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?. അതിന്റെ ദേഷ്യമാണോ വാപ്പച്ചി കാണിക്കുന്നത്?. അതിലേക്ക് നോക്കി വാപ്പച്ചി കണ്ണു ചിമ്മുന്നുണ്ട്. എന്താണ്‌ പറയാനാഗ്രഹിക്കുന്നത്?. കുറേ കഴിയുമ്പോൾ ആ കണ്ണു നിറയുന്നത് കാണാം. നസീബയ്ക്ക് വിഷമമായി. താനെന്തോ വലിയ തെറ്റു ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ തനിക്കത് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. വാപ്പച്ചി തന്നെ ഒന്നു തല്ലിയാൽ പോലും ഇത്രയും വിഷമം ഉണ്ടാകില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ആ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് സഹിക്കാനാവുന്നില്ല.

പിറ്റേ ദിവസം എളാമ്മ വന്നപ്പോൾ നസീബ സങ്കടം സഹിക്കാനാവാതെ കാര്യം പറഞ്ഞു.
‘സാജിത്താ, ഇപ്പോൾ വാപ്പച്ചിക്ക് ഒരു സന്തോഷോം ഇല്ല. തലേന്ന് വരെ മുഖത്ത് ഒരു തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നതാ. ഇപ്പൊ ഞാനെന്തേലും ചോദിച്ചാൽ അപ്പോ മുഖം തിരിക്കുന്നു. അതിനും വേണ്ടി ഞാനെന്തു തെറ്റാ ചെയ്തത്?’ അവൾ സാജിത്തായുടെ തോളിൽ മുഖമമർത്തി.
‘മോള്‌ വിഷമിക്കണ്ട. സാജിത്താ പറഞ്ഞു നോക്കാം‘
മുറിയിൽ കയറിയ ഉടൻ അവർ പറഞ്ഞു.
’കൊള്ളാലോ, പുതിയ പാട്ടുപെട്ടിയൊക്കെ വന്നല്ലോ‘ അതു പറഞ്ഞു അയാളുടെ നേർക്ക് നോക്കി. അയാൾ ഉടൻ മുഖം തിരിച്ചു.
’ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ മുഖംവീപ്പിച്ച് കിടക്കുന്നത്?. ഈ പാവം കൊച്ചിനെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ തീ തീറ്റിക്കുന്നെ?‘
അതു പറഞ്ഞ് അവർ വീണ്ടും സ്റ്റീരിയോയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു.
’ആഹാ! പുത്തനാണല്ലോ!. മോള്‌ വാങ്ങീതാ?. ഇതിലാവുമ്പോൾ പുതിയ സിഡി യൊക്കെ ഇടാല്ലോ!. ഇവിടെയിരുന്ന ആ പഴേ റേഡിയോ എവിടെ?‘. അവർ ചുറ്റും കണ്ണു കൊണ്ട് തിരെഞ്ഞു.
’അതു കൊണ്ട് കളഞ്ഞോ? നന്നായി മോളെ..എത്ര തവണ നിന്റെ വാപ്പയോട് പറഞ്ഞതാ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത അതു കൊണ്ട് കളയാൻ..കേൾക്കണ്ടെ?. മോൾക്കറിയോ പണ്ട് അതില്‌ പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ നസി മോള്‌ അതിനൊത്ത് ഡാൻസ് ചെയ്യാരുന്നു!..മോള്‌ പുതിയ പാട്ടുപെട്ടി വാങ്ങിയത് കണ്ടില്ലെ? ഇനി ഒന്ന് മുഖം തിരിച്ച് അവളെ ഒന്നു നോക്കിക്കെ‘ അവർ അയാളുടെ നേർക്ക് വീണ്ടും മുഖം തിരിച്ചു.
അയാൾ വീണ്ടും സ്റ്റീരിയോയിലേക്ക് നോക്കി. അപ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് നസീബ കണ്ടു.
നസീബയ്ക്കൊരു നടുക്കമുണ്ടായി. എന്ത് വലിയ തെറ്റാണ്‌ ചെയ്തത്!.
താൻ വിറ്റത്..അതു വെറുമൊരു പഴയ റേഡിയോ അല്ല. അത് വാപ്പച്ചിയുടെ ഓർമ്മകളുടെ പെട്ടിയാണ്‌. അതിൽ നിന്നും വരുന്നത് ഓർമ്മകളുടെ സംഗീതമാണ്‌!. ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ വാപ്പച്ചി അതിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു പഴയ ഓർമ്മകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ടാവും..അതൊന്നുമറിയാതെ താൻ..
‘വാപ്പച്ചി..എനിക്കെല്ലാം മനസ്സിലായി..എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് വാപ്പച്ചി..എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു..’
നസീബ എന്താണ്‌ പറയുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാവാതെ സാജിത്താ അവരിരുവരേയും നോക്കിയിരുന്നു.

നസീബ വസ്ത്രം മാറി അപ്പോൾ തന്നെ പുറത്തിറങ്ങി. ഓട്ടോയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളോർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് ആ പഴയ റേഡിയോ എങ്ങനെയാണിരിക്കുന്നതെന്നായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവിടെ ഒരുപാട് പഴയ റേഡിയോകളുണ്ടാവും. നൂറ്‌ കണക്കിനു റേഡിയോകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ആ പഴയ ഒന്നിനെ തനിക്ക് തിരിച്ചറിയാനാകുമോ?. അതോ അതാർക്കെങ്കിലും കൈമാറിയിട്ടുണ്ടാകുമോ ഇപ്പോഴേക്കും?. ഓർക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ആധി കൂടി കൂടി വന്നു. അവൾ വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഓട്ടോക്ക് പണം കൊടുത്ത ശേഷം അവൾ ഓടുകയായിരുന്നു. അവൾ കടയിലേക്ക് കയറാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ വൃദ്ധൻ ഒരു പഴയ ഫാനിന്റെ ചിറകുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ അയാളുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ചോദിച്ചു,
‘എവിടെ ആ റേഡിയോ?’
‘ഏത് റേഡിയോ?’
‘എന്നെ ഓർക്കുന്നില്ലെ?. ഞാൻ ഇന്നലെ ഇവിടെ വില്ക്കാൻ കൊണ്ടു വന്ന ആ പഴയ റേഡിയോ?..അതെവിടെ?’
‘മോളെ..നമ്മള്‌ വാങ്ങിയ സാധനങ്ങൾ തിരിച്ചു കൊടുക്കാറില്ല..അതു പോലെ വിറ്റ സാധനങ്ങൾ തിരിച്ച് വാങ്ങാറുമില്ല..’ അയാൾ വീണ്ടും ഫാനിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.
‘അയ്യോ അങ്ങനെ പറയല്ലെ..അതന്റെ വാപ്പയുടെ ജീവനാണ്‌..അതറിയാതെ ഞാൻ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നതാണ്‌..എനിക്കിപ്പൊ അതു വേണം‘ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ നിർബ്ബന്ധം അവളുടെ സ്വരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ തന്നെ കുറച്ച് നേരം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയ ശേഷം അയാൾ പറഞ്ഞു,
‘അതു വിറ്റു പോയല്ലോ മോളെ.. ഇന്നലെ വൈകിട്ട് ഒരാള്‌ വന്നതു വാങ്ങികൊണ്ടു പോയല്ലോ’
താൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടാണയാൾ വന്നതെന്ന കാര്യം വൃദ്ധൻ സൗകര്യം പോലെ മറച്ചു വെച്ചു.
‘എനിക്കയാളുടെ അഡ്രസ്സ് തരാമോ?’
‘എന്തിനാ? അവിടെ പോയി ചോദിക്കാനാണോ? അയാള്‌ തരുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല’
അവൾ കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തിയിരുന്നപ്പോൾ. അതു കണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു,
‘എനിക്കയാളുടെ അഡ്രസ്സൊന്നുമറിയില്ല മോളെ..ഫോൺ നമ്പർ തരാം..അതിൽ വിളിച്ച് നോക്ക്..’ അയാൾ മേശവലിപ്പിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു പഴയ ചട്ടയുള്ള ഡയറിയെടുത്തു. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്ന പത്രത്തിന്റെ വക്കിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയ കഷ്ണം കീറിയെടുത്ത് അതിൽ നമ്പർ കുറിച്ചു കൊടുത്തു.
‘..ഇതാ..വേഗം വിട്ടോ’
അവൾ കടയിൽ നിന്നുമിറങ്ങി വേഗത്തിൽ നടന്നു പോകുന്നതും നോക്കി അയാൾ നിന്നു.
‘പാവം കൊച്ച്’

റോഡിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവൾ മൊബൈൽ ഫോണിൽ തന്ന നമ്പറിൽ വിളിച്ചു. അഡ്രസ്സ് ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി ഉടൻ അടുത്ത ഓട്ടോയ്ക്കായി ചുറ്റിലും തിരഞ്ഞു.

ഓട്ടോയിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും ആധി നിറഞ്ഞ ചിന്തകൾ ചിറകടിച്ചു തുടങ്ങി.
ഏതു തരത്തിലുള്ള ആളായിരിക്കും?..താൻ ചെന്ന് ചോദിച്ചാൽ തിരികെ തരുമോ?. ഒരുപക്ഷെ അയാൾ ഒരുപാട് നാൾ തേടി നടന്ന് കണ്ടെത്തിയതാവും. എന്തിനാണയാൾക്ക് ആ പഴയ റേഡിയോ?.

വലിയ ഒരു ഗേറ്റിനു മുന്നിലാണ്‌ ഓട്ടോ വന്നു നിന്നത്.
അവൾ ഓട്ടോയ്ക്ക് പണം കൊടുത്ത് ഗേറ്റിനു നേർക്ക് നടന്നു.

അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവൾ ചുറ്റിലും കണ്ട കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ടമ്പരന്നു. വീടിനോട് ചെർന്ന പൂന്തോട്ടത്തിൽ പഴയ വിളക്കു കാലുകൾ, വെളുത്ത പ്രതിമകൾ, ചിറക് വിടർത്തിയ മാലാഖമാർ, പക്ഷികൾ. വരാന്തയിൽ തൂക്കുവിളക്ക്. പഴയൊരു ദീവാന.
‘ആരുമില്ലെ ഇവിടെ’ എന്ന് ചോദിക്കാനാഞ്ഞാപ്പോഴേക്കും ചന്ദനകുറിയിട്ട ഒരാൾ വരാന്തയിലേക്ക് വന്നു. കാപ്പിപൊടി നിറമുള്ള അരക്കയ്യൻ ഷർട്ടും മുണ്ടുമാണ്‌ വേഷം.
‘നിങ്ങളാണോ ഇപ്പോൾ വിളിച്ചത്?. ഞാനാണ്‌ നരേന്ദ്രൻ’
‘എനിക്കത്..ആ പഴയ റേഡിയോ..അതു വേണം..ഞാനത് വാങ്ങികൊള്ളാം’
‘ഏത് റേഡിയോ?’ അയാൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
‘നിങ്ങൾ ഇന്നലെ ബാസാറിൽ നിന്നും വാങ്ങിയ ആ പഴയ റേഡിയോ..അത്..’
‘ഓ ..അതിനു ഞാൻ മുഴുവൻ കാശും കൊടുത്തതാണല്ലോ. അതു വില്ക്കാൻ ഒരു പ്ലാനുമില്ല..ഒരുപാട് നാളായി ഞാൻ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ഒരെണ്ണമാണത്.’

അവൾ തളർന്ന് പടിക്കലിരുന്നു. ചുരിദാറിന്റെ ഷാൾ കൊണ്ട് മുഖം മറച്ച് ശബ്ദമില്ലാതെ വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങി. എന്താണവൾ കരയുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനാവാതെ അയാൾ അവളെ നോക്കി നിന്നു. അവൾ തലേന്നത്തെ കാര്യം മുഴുവൻ അയാളോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഒരു സ്ത്രീയും അവിടേക്ക് വന്നു. എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ് അവൾ അയാളുടെ നേർക്ക് നോക്കി.
ആ സ്ത്രീ അയാളെ കണ്ണു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് ചെല്ലാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.

നസീബ പടിക്കൽ തന്നെ ഇരുന്നു. താനിനി എന്താണ്‌ ചെയ്യേണ്ടത്?
വെറും കൈയ്യോടെ ചെന്നാൽ വാപ്പച്ചി..?
വാപ്പച്ചിയുടെ ജീവന്റെ ജീവൻ എന്നന്നേയ്ക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടെന്നോ?
അതോ ഇവർ തനിക്കത് തിരികെ തരുമോ?. എന്തു വിലയാകും ഇവർ ആവശ്യപ്പെടുക?.

കാലടി ശബ്ദം കേട്ട് തല ഉയർത്തുമ്പോൾ അയാൾ ആ പഴയ റേഡിയോയുമായി വരുന്നത് കണ്ടു. പിന്നിലായി ആ സ്ത്രീയും. അവൾ പെട്ടെന്ന് പേഴ്സ് തുറന്നു. അപ്പോഴാണോർത്തത് ധൃതിപിടിച്ചോടിയിറങ്ങിയത് കൊണ്ട് അധികം പണമൊന്നും എടുക്കാനായില്ല.
‘ഞാൻ..എന്റെ കൈയ്യിൽ ഇപ്പോ ഇത്രയേ ഉള്ളൂ..എത്രയെന്നു വെച്ചാ പറഞ്ഞോള്ളൂ..ബാക്കി ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പോയി കൊണ്ടു വരാം..’ അവൾ ദയനീയതയോടെ പറഞ്ഞു.

അയാൾ സ്ത്രീയുടെ നേർക്ക് നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. സ്ത്രീ അയാളേയും. ആ സ്ത്രീ നസീബയോടു പറഞ്ഞു.
‘ഇതിനു നമ്മൾ വിലയിടുന്നില്ല കുട്ടീ.. ഇതിനു വില ഇടാൻ നമുക്കാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല..കൊണ്ടു പൊയ്ക്കോളൂ..ഓർമ്മകൾക്ക് വിലയിടാൻ പറ്റില്ലല്ലോ..’

എന്താണ്‌ പറയേണ്ടതെന്നറിയാതെ അവൾ കൈ കൂപ്പി നിന്നു.

വീട്ടിൽ തിരികെ വരുമ്പോൾ സാജിത്താ മുന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
‘എവിടേക്കാ മോളെ നീ ഒന്നും പറയാതെ ഇറങ്ങി പോയത്?’
‘എനിക്ക് കിട്ടി സാജിത്താ..എല്ലാം..’

വാപ്പച്ചി ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. ഉണർന്നെഴുന്നേറ്റ് നോക്കുമ്പോഴയാൾ കണ്ടു, തന്റെ സർവ്വസ്വവുമായ ആ പഴയ പാട്ടുപെട്ടി വീണ്ടും മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്നത്. എന്നെ അങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നത് പറയുന്നത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. നസീബ അടുക്കലേക്ക് വന്ന് വാപ്പച്ചിയുടെ നിറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി മന്ത്രിച്ചു,
‘എനിക്കിപ്പോ വാപ്പച്ചി പറയുന്നതെല്ലാം കേൾക്കാം. ആ പഴയ റേഡിയോയിൽ നിന്നും വരുന്ന പാട്ട് പോലും..’.
ആ ചെറിയ മുറിയിൽ ഒരു പഴയ ഗസലിന്റെ ഇശലുകൾ പതിയെ നിറഞ്ഞു തുടങ്ങി. അവരിവർക്കും മാത്രം കേൾക്കാനാവുമായിരുന്ന ഒരു പഴയ ഗസൽ..

(കോഴിക്കോട് നിന്നും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ‘പുടവ’ മാസികയിൽ ഡിസംബർ 2016, ജനുവരി 2017 മാസങ്ങളിൽ വന്നത് )


Post a Comment

Monday, 13 February 2017

ബലികർമ്മം


ചെറിയൊരു പുഴയായിരുന്നു അത്. അനവധി മത്സ്യങ്ങളുടെ ആവാസകേന്ദ്രം. മനുഷ്യസ്പർശമേല്ക്കാത്ത പുഴയുടെ തീരത്ത് ചെറു ഞണ്ടുകൾ അമൂർത്തചിത്രങ്ങൾ വരച്ചിരുന്നു. തീരത്തിനടുത്ത പൊന്തക്കാട്ടിൽ, ദേശങ്ങൾ താണ്ടിവന്ന പക്ഷികൾ ക്ഷീണമകറ്റാൻ വിശ്രമിച്ചിരുന്നു. അവ അപരിചിതഭാഷയിൽ പുഴയുടെ അഴകിനെ കുറിച്ച് പരസ്പരം പറഞ്ഞു. പുഴയ്ക്ക് മീതെ വീശിക്കൊണ്ടിരുന്ന തണുത്ത കാറ്റിലിരുന്നാണ്‌ കുളക്കോഴികൾ ചിറകുണക്കുക.

ആ വിശുദ്ധപുഴയിലാണ്‌ മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ പിതൃക്കൾക്കായി ബലികർമ്മം ചെയ്യുവാൻ തീരുമാനിച്ചത്. എള്ളും, പൂവും, ഇലയും പുഴയിലൂടെ ഒരുപാട് ദൂരമൊഴുകി പോയി. അജ്ഞാതരായ ആത്മാക്കളുടെ മോക്ഷപ്രാപ്തിക്ക് താനുമൊരു നിമിത്തമായെന്ന് കരുതി പുഴ സന്തോഷിച്ചു. കര ഇതൊക്കെയും കാണുകയും പുഴയോട് അമിതമായി സന്തോഷിക്കരുതെന്നും പറഞ്ഞു.

രാത്രികാലങ്ങളിലാണ്‌ ചിലരവിടേക്ക് വന്നത്. അവർ പുഴയുടെ നെഞ്ചിലേക്കായുധങ്ങളാഴ്ത്തി. പുഴയുടെ നിലവിളി കരമാത്രം കേട്ടു. നാൾക്കുനാൾ പുഴ മെലിഞ്ഞു വന്നു. ഒഴുകിയിരുന്ന പുഴ, ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങാൻ കൂടി വിഷമിച്ചു. കര മാത്രം എല്ലാത്തിനും നിശ്ശബ്ദസാക്ഷിയായി. ഇപ്പോൾ പൊന്തക്കാടുകളിൽ ദേശാടനപക്ഷികൾ വന്നു വിശ്രമിക്കാറില്ല. തീരത്തെ ഞണ്ടുകൾ അമൂർത്ത ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാറുമില്ല.

രാത്രികളിൽ ഇരുകാലികൾ വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവർ പുഴയുടെ ശരീരം കവർന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ബലികർമ്മത്തിന്റെ നാളുകളായി. മനുഷ്യർ വീണ്ടും പുഴയുടെ തീരത്ത് വന്നു. മെലിഞ്ഞു പോയ പുഴയിലേക്ക് നിരാശയോടെയവർ നോക്കി നിന്നു.
‘ഇനി അടുത്ത തവണ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോവേണ്ടിവരും’.
ചിലർ പിതൃക്കൾക്കായി തർപ്പണം ചെയ്തു. ആയാസപ്പെട്ടെങ്കിലും പുഴ, എള്ളും പൂവും തന്റെ കൈകളിലെടുത്തിഴഞ്ഞു.
‘തനിക്കിനി അധികനാളുകളിതു ചെയ്യാനാവില്ല’ കര പറഞ്ഞു.

തർപ്പണം കഴിഞ്ഞ് മനുഷ്യർ പോകാനൊരുങ്ങി. പൂജാസാമഗ്രഹികളെല്ലാമവർ പൊതിഞ്ഞെടുത്തു. അന്നേരമവരെ നോക്കി കര കെഞ്ചി പറഞ്ഞു,
‘ഇനി നിങ്ങൾ ഇവിടെയൊരിക്കലും വരില്ല..ചെയ്യാനൊരു ബലികർമ്മം കൂടി ബാക്കി..ദയവായി അതു കൂടി ചെയ്തിട്ടു പോകൂ..ഇനി നിങ്ങളീ പുഴയ്ക്കായി കർമ്മം ചെയ്യൂ..അവൾക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കട്ടെ..’

ജനയുഗം വാരാന്തം 25 ഡിസംബർ 2016





Post a Comment

Thursday, 2 February 2017

ഈ കഥ വായിക്കരുത്


വായനക്കാരാ, നിങ്ങളോടെനിക്കു പറയാനുള്ളത് ഒരേയൊരു കാര്യം മാത്രമാണ്‌. നിങ്ങൾ ഈ കഥ വായിക്കരുത്. ഈ കഥ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് നിങ്ങൾക്കെന്തു സംഭവിച്ചാലും അതിന്‌ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദി നിങ്ങൾ മാത്രമായിരിക്കും.

ഒരിക്കൽ കൂടി പറയുന്നു..ഇതു നിങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ അവസരമാണ്‌.. ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ടും നിങ്ങൾക്ക് വായിക്കണമെന്നു തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വായിച്ചോളൂ..

അയാൾ സിനിമ കണ്ടു കഴിഞ്ഞിറങ്ങുകയായിരുന്നു. മാറ്റിനി ഷോയ്ക്കാണ്‌ കയറിയത്. പ്രതീക്ഷകളില്ലാതെ കാണുവാൻ പോയത് കൊണ്ട്, നിരാശയും തോന്നിയില്ല. നല്ലതെന്നോ മോശമെന്നോ ഉറപ്പിച്ചു പറയാനാവില്ല. തിയേറ്റർ വിട്ടതും, കൂട്ടിൽ നിന്നും തുറന്നു വിട്ട കിളികളെ പോലെ ആളുകൾ നാലു പാടും ചിതറി. ചിലർ സൈക്കിളിൽ, ചിലർ ബൈക്കുകളിൽ. ആകെ മൊത്തം ബഹളം. ചിലർ സിനിമയിലെ നായകന്റെ പരാക്രമം കണ്ടതിന്റെ ആവേശവുമായി ചുരുട്ടിപിടിച്ച കൈയ്യുമായി ഇറങ്ങി നടക്കുന്നുണ്ട്. ഇപ്പോൾ അവരൊട് എന്തേലും ചോദിച്ചാൽ നല്ല രീതിയിലാവില്ല മറുപടി കിട്ടുക. ഫുഡ്പാത്തിലൂടെ അയാൾ നടന്നു. ഓഫീസ് വിട്ടതിന്റെ തിരക്കാണ്‌. തിരക്ക് പിടിച്ച മനുഷ്യർ. വീടണയാനുള്ള തിരക്കിലാണെല്ലാവരും. പ്രധാനവഴിയും കടന്ന് അയാൾ നടന്നു. മേൽപ്പാലവും കടന്ന് ഒരു ചെറിയവഴി മുറിച്ച് കടക്കുന്നതിനിടയിലാണ്‌ അയാൾ താഴെ കിടക്കുന്ന ഒരു തുണ്ട് കടലാസ് കണ്ടത്. ഒരു മുഷിഞ്ഞ കടലാസ്. നിറയെ ചെരുപ്പടയാളങ്ങൾ. അയാളതെടുത്ത് നോക്കി. നിറയെ കുനു കുനാന്ന് എന്തോ എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതൊരു കഥയായിരുന്നു. അയാളത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“ഈ കഥ വായിക്കരുത്”

കഥയുടെ പേരു വായിച്ചപ്പോൾ ഒരേ സമയം ജിജ്ഞാസയും ഭയവും തോന്നി. ‘എന്താ ഈ കഥ വായിച്ചാൽ ?’ സിനിമയിലെ നായകന്റെ ധാർഷ്ട്യത്തോടെ അയാളത് സ്വയം ചോദിച്ചു. അയാൾ വായന തുടർന്നു.

“വായനക്കാരെ, നിങ്ങളോടെനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഒരേയൊരു കാര്യം മാത്രമാണ്‌. നിങ്ങൾ ഈ കഥ വായിക്കരുത്. ഈ കഥ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് നിങ്ങൾക്കെന്തു സംഭവിച്ചാലും അതിന്‌ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദി നിങ്ങൾ മാത്രമായിരിക്കും”

അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി. ആരും തന്നെ നോക്കുന്നില്ല. കടലാസ് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി. മറുഭാഗത്ത് ഒന്നുമില്ല. വെറും ഒരു പേജ് മാത്രമുള്ള കഥ. കഥ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ മുന്നറിയിപ്പ്..എന്താവാം കാരണം?. ഇതിനു മുൻപ് ഈ കഥ വായിച്ചവർക്ക് എന്താണ്‌ സംഭവിച്ചത്?. ഈ കഥ ആരാണെഴുതിയത്?. ഇനി..ഈ പറയുന്നത് സത്യമവുമോ?. അയാൾ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം കടലാസ് പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് കുത്തിയിറക്കി.

അയാൾ നടപ്പ് തുടർന്നു. അപ്പോഴും ആ മുന്നറിയിപ്പ് കാതിൽ തന്നെ കുടുങ്ങികിടക്കുന്നതായി തോന്നി. എന്നാലും..ഒരു കഥ വായിച്ചാൽ എന്ത് സംഭവിക്കാനാണ്‌?. താൻ യുക്തിവാദിയല്ലെ?..നിരീശ്വരവാദിയല്ലെ?..ഏതോ ഒരാൾ എഴുതിയ എന്തോ ഒരു അബദ്ധം വായിച്ച് ഭയക്കുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ?..
അല്പദൂരം കൂടി നടന്ന ശേഷം അയാൾ നിന്നു. എന്നിട്ട് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും കടലാസെടുത്ത് വായന തുടങ്ങി. അടുത്തവരി ഇതായിരുന്നു.
“അയാൾ സിനിമ കണ്ടു കഴിഞ്ഞിറങ്ങുകയായിരുന്നു.”

ഹാ! താനിപ്പോൾ ഒരു സിനിമ കണ്ടിറങ്ങിയതല്ലെ ഉള്ളൂ?! ഈ കഥയും സിനിമയെ കുറിച്ചാണോ?. അയാൾ വായന തുടർന്നു.
“മാറ്റിനി ഷോയ്ക്കാണ്‌ കയറിയത്”.
അത്രയുമേ വായിച്ചുള്ളൂ. ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ട് തല തിരിക്കുമ്പോഴേക്കും ഒരു ടെമ്പോ അയാളേയും ഇടിച്ചു തെറുപ്പിച്ച്, തൊട്ടടുത്ത കനാലിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും അയാളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും കടലാസ് തെറിച്ചു റോഡിലേക്ക് വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിക്കൂടിയവരുടെ കാലടികൾക്കടിയിൽ കിടന്ന് ആ കടലാസ്സമർന്നു.

ഇപ്പോഴും ആ കടലാസ് അവിടെ കിടപ്പുണ്ട്. അതാരെങ്കിലും വന്നെടുക്കുമോ?.. അതെടുക്കുന്നയാൾ അതിലെഴുതിയത് വായിക്കുമോ?..വായിച്ചാൽ അയാൾക്കെന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ?..
നമുക്ക് കാത്തിരിക്കാം..

ഒരു കാര്യം കൂടി..
ഒരുപക്ഷെ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കാം..ഈ കഥയുടെ പേരും “ഈ കഥ വായിക്കരുത്” എന്നു തന്നെ..

അത് തികച്ചും യാദൃശ്ചികമല്ല.

Post a Comment

Sunday, 29 January 2017

പട്ടങ്ങൾ


ഒരോതവണയും അച്ഛനെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അമ്മ ഒരോരോ പുതിയ കഥകളാണ്‌ പറഞ്ഞു തരിക. അനന്തസാദ്ധ്യതകളാണ്‌ അമ്മ പറയുന്ന കഥകൾക്ക്. ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു, അച്ഛൻ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതാണെന്ന്. മറ്റൊരിക്കൽ വള്ളം മുങ്ങി മരിച്ചു പോയെന്ന്.. മറ്റൊരിക്കൽ ദുബായ്‌ലേക്ക് ഉരു കയറി പോയെന്ന്..മറ്റൊരിക്കൽ വേറെയേതോ സ്ത്രീയുമായി എവിടേക്കോ..
സത്യം പറയുകയാണെങ്കിൽ അതെല്ലാം ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു. സ്വന്തം ഭാവനയുടെ അതിർവരമ്പുകൾ നിരന്തരം ഭേദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കലാകാരിയായിരുന്നു അമ്മ. ആ ഭാവനയുടെയരികിൽ നിന്നും പൊടിഞ്ഞിളകുന്നത് എന്റെ മേൽ വീഴാൻ ഞാനനുവദിച്ചു. അതാവാം എല്ലാം വിശ്വസിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറായത്. ഏറ്റവും അതിശയകരമായ കാര്യം ഈ കഥകളെല്ലാം കേട്ടിട്ടും എനിക്കെന്റെ അച്ഛനെ തിരക്കിപോകാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി തോന്നിയില്ല എന്നതാണ്‌!.

അമ്മ കഥകൾ മെനഞ്ഞെടുക്കുന്നത്രയും സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്കില്ലായിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കളോട്‌ ഒരോ തവണയും അച്ഛനെ കുറിച്ച് ഓരോ കഥകൾ പറയുകയാണെങ്കിൽ അതു സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആശയക്കുഴപ്പം ഊഹിക്കാവുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മറ്റൊരു കാരണം എനിക്ക് അമ്മയുമായി മത്സരിക്കുന്നതിൽ തീർത്തും താത്പര്യമില്ലായിരുന്നു എന്നതു തന്നെ. സമാനദുഖിതരെയാണ്‌ ഞാൻ സുഹൃത്തുക്കളായി കൂട്ടിയത്. പിതൃഹീനരായ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു അധികവും. ഒരേ നഷ്ടം പേറുന്നവർ കൂട്ടുകൂടുമ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ അവരുടേതു മാത്രമായൊരാനന്ദം ഊറി വരുന്നത് സ്വാഭാവികം. അതിൽ മുങ്ങിക്കിടന്നു ഞാനവരോടൊപ്പം.

എന്നാലെന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ, ഭാവനകളെ, അടുക്കിനു വെച്ചിരുന്ന കഥകളെ തകർക്കുന്ന ഒരു സംഭവമുണ്ടായി. ഒരു നിസ്സാരസംഭവം. കത്തിനില്ക്കുന്ന ഒരുച്ചയിൽ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ഉടുപ്പണിഞ്ഞ് അച്ഛൻ കയറി വന്നു. ആ മനുഷ്യൻ ക്ഷീണിതനായിരുന്നു. നര ബാധിച്ച തലമുടി. ക്ഷീണമറിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. അഴുക്കു നിറഞ്ഞ കൈനഖങ്ങൾ. വിലകുറഞ്ഞ ചെരുപ്പ്. ഇതാണോ എന്റെ അച്ഛൻ?. ഒരു പക്ഷെ ഞാൻ നരബാധിതനായാൽ, നെഞ്ചു കുഴിഞ്ഞു പോയാൽ, കൺകോണുകളിൽ ചുളിവുകൾ വീണാൽ ആ രൂപവുമായി സാമ്യമുണ്ടാകും. ഒരു വിദൂരഛായ നിഷേധിക്കാനാവില്ല.

എന്നെ ‘മോനെ’ എന്നും അമ്മയെ ‘വിജയേ’ എന്നും ആ മനുഷ്യൻ കരച്ചിലോളം വലിഞ്ഞു പോയ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു. തികഞ്ഞ നിസ്സംഗതയോടെ, ഒരപരിചതനെ കാണുമ്പോഴുള്ള ജിജ്ഞാസ പോലുമില്ലാതെ അമ്മ ആ മനുഷ്യനെ ഉഴിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടകത്തേക്കു കയറി പോയി. അടുപ്പിലെരിയുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ഓർത്തതുപോലെ. എന്റെ വയസ്സൻ പ്രതിരൂപത്തെ ഒരു നിമിഷം നോക്കിനിന്ന ശേഷം ഞാനിറങ്ങി പോയി. ആരെയോ കാണുവാനോ, എന്തോ ആവശ്യത്തിനു പോവുകയാണെന്നൊ പോലെ. എന്തിനങ്ങനെ ചെയ്തുവെന്നറിയില്ല. അങ്ങനെ തോന്നി. അങ്ങനെ ചെയ്തു. അത്രമാത്രം.

ഇടയ്ക്ക് ഞാനൊർക്കും, ആ മനുഷ്യൻ എന്താവും അവിടെ തനിയെ നിന്നപ്പോൾ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവുകയെന്ന്, എന്തൊക്കെ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുകയെന്ന്. ഒരുപക്ഷെ കസേരയിലുപേക്ഷിച്ച എന്റെ മുഷിഞ്ഞ ഷർട്ടെടുത്ത് മണത്ത് നോക്കിയിട്ടുണ്ടാവും. മുറ്റത്ത് അയയിൽ കിടക്കുന്ന അമ്മയുടെ വസ്ത്രങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണു പായിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഇരുകൈകളാൽ മുഖം പൊത്തി നിന്നിട്ടുണ്ടാവും. ഒരു പക്ഷെ ഒരു മൺകട്ട പോലെ അവിടെ പൊടിഞ്ഞു വീണിട്ടുണ്ടാവും.

രാത്രിയാണ്‌ ഞാൻ തിരികെ വന്നത്. വരുമ്പോഴും ഞാനൊന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ആ മനുഷ്യൻ ഉമ്മറത്ത് ഒരു കോണിലിരുപ്പുണ്ടാവുമോ? - ആ ചിന്ത പോലുമുണ്ടായില്ല. പക്ഷെ എനിക്ക് വലിയൊരു നഷ്ടബോധമുണ്ടായി. ഒരിക്കലുമിനി അമ്മയ്ക്ക് പഴയതു പോലെ സ്വപ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല. ഇനിയൊരിക്കലും അമ്മ അച്ഛനെ പറ്റി പറയുകയില്ല. ഒരു തവണ അസംഖ്യം ഭാവനകളിലൊന്ന് തോട് പൊളിച്ച് പുറത്ത് വന്നാലുള്ള അപകടങ്ങളിലൊന്നാണത്. ആ ഒരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ട് ആ മനുഷ്യൻ എന്നെത്തേടി വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നു പോലുമെനിക്ക് തോന്നി.

അമ്മ ഉറങ്ങിയതിനു ശേഷം ഞാൻ അലമാരിയുടെ ഏറ്റവും അടിയിലത്തെ തട്ടിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചെറിയ ബോക്സ് എടുത്തു നോക്കി. കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞാനുപോഗിച്ചിരുന്ന ജ്യോമട്രി ബോക്സായിരുന്നു അത്. അതിലാണമ്മ താലി സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്. ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ ആ ചെറിയ ആലിലത്താലി അവിടെയില്ലായിരുന്നു. എവിടെയാവുമത്?. ആ മനുഷ്യനു തന്നെ തിരികെ കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാവുമോ?. അതോ അമ്മയത് ദൂരേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ?. അതുവരേയ്ക്കും തോന്നാതിരുന്ന ഒരു ചോദ്യം എനിക്കന്നു തോന്നി. എന്തിനായിരുന്നു ആ താലി അമ്മ ഇത്രനാളും സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്?..

അയാൾ വന്നു പോയിട്ടിന്നുവരെ അച്ഛനെക്കുറിച്ച് അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അമ്മയുടെ ഭാവനയുടെ പട്ടത്തിന്റെ ചരട് മുറിഞ്ഞ് പോയിട്ടുണ്ടാവും. എവിടെയോ ആ പട്ടം ചെന്നു വീണു പോയിട്ടുണ്ടാവും. ചിലപ്പോൾ മറ്റാരോ ആ പട്ടം എടുത്തിട്ടുണ്ടാവും. എന്റെ അമ്മയെ പോലെ മറ്റാരോ..




Post a Comment

Friday, 27 January 2017

ബട്ടൺ


ഞാനവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി. ഭയം കാരണം എനിക്കൊന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇന്നു രാവിലെയാണത് കണ്ടത്. പറമ്പിൽ വെറുതെ നടക്കാനിറങ്ങിയതായിരുന്നു. ഇതെന്റെ പൂർവ്വികസ്വത്തിന്റെ ഭാഗമെന്നു പറയാം. കരിയിലകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ പറമ്പ്. അവിടവിടെ ആകാശം മറച്ചു നില്ക്കുന്ന വന്മരങ്ങൾ. ഇവിടേക്ക് ഞാൻ വല്ലപ്പോഴുമേ വരാറുള്ളൂ. ഒരു വാരാന്ത്യസന്ദർശനം. അപ്പോഴാണത് കണ്ടത്. കരിയിലകൾക്കിടയിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജഢം. അതെങ്ങനെ അവിടെ വന്നു? ആരു കൊണ്ടിട്ടു? എന്തിനു കൊണ്ടിട്ടു?. ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ വന്നു. അതൊക്കെ പോലീസുകാരുടെ ജോലികളാണ്‌. ഞാൻ ഉടനെ തന്നെ വിവരമറിയിച്ചു. അവർ നായയെ കൊണ്ടു വന്നു മണപ്പിച്ചു. നായ അവിടെല്ലാം കിടന്നു കറങ്ങി പിന്നീട് റോഡ് വരെ ഓടി. പിന്നെ വഴിയറിയാതെ നിന്നു. ജഢം ഏതോ വാഹനത്തിലാവും കൊണ്ടു വന്നതെന്നാണ്‌ പ്രാഥമിക നിഗമനം. എന്നാലും എന്തിനിവിടെ? എന്റെ പറമ്പിൽ തന്നെ?. ആർക്കാണ്‌ എന്നോടിത്രയും വൈരാഗ്യം?. ഞാനെന്റെ ശത്രുക്കളുടെ പട്ടിക തയ്യാറാക്കി. എല്ലാരെയും നിരത്തി വെച്ചു. അപ്പൊഴാണൊരു കാര്യം വ്യക്തമായത്. എനിക്കവരൊക്കെ ശത്രുക്കൾ തന്നെ. പക്ഷെ അവർക്ക് ഞാനൊരു ശത്രുവാണോ എന്നെനിക്കുറപ്പിച്ച് പറയാനാവില്ല.

പോലീസ് മൃതശരീരപരിശോധന ആരംഭിച്ചു. ചിലപ്പോൾ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം കൂടി ഇവിടെ വെച്ചു തന്നെ ചെയ്തേക്കും. സ്ത്രീയുടെ മുറുക്കെപിടിച്ച മുഷ്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്നു ഒരു ചെറിയ ബട്ടൺ കിട്ടിയതായി പോലീസുദ്യോഗസ്ഥൻ പറഞ്ഞു. അയാൾ എന്റെ സുഹൃത്താണ്‌. എന്നെ ആ ബട്ടൺ കാണിച്ചു തന്നു. ഇളം നീലനിറമുള്ള ബട്ടൺ. ആ ബട്ടൺ കണ്ട ശേഷമാണ്‌ ഞാൻ വിയർത്തു തുടങ്ങിയത്. നാശം! അതെങ്ങനെയാണവളുടെ കൈയ്യിലെത്തിയതെന്ന് ഒരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. തലേന്ന് അതിന്റെ നൂലിളകിയിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടതാണ്‌. ഒരു ചെറിയ അലസത കാരണം പിന്നീടാകാം എന്നു വിചാരിച്ചത് എന്റെ പിഴ. അപ്പപ്പോൾ ചെയ്യേണ്ടത് അപ്പപ്പോൾ ചെയ്യണം എന്ന് പൂർവ്വികർ പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാണ്‌. ഇപ്പോഴെന്റെ ആലോചന ആ പഴയ ഷർട്ട് എങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കാം എന്നതാണ്‌.




Post a Comment

Monday, 23 January 2017

സുഹൃത്തിന്റെ പൂച്ച


സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാണ്‌ ഞാനവനെ കാണുവാൻ പോയത്.
അവസാനമായി കാണുവാൻ.
അവൻ അനക്കമില്ലാതെ വെളുത്ത തുണിയിൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
ശാന്തമായ മുഖം. ദീർഘനിദ്രയിലെന്നേ തോന്നൂ.
മുറിക്കുള്ളിൽ പലരുടേയും നിലവിളികളും കരച്ചിലുകളും തങ്ങിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോഴും.
എന്നെ കടന്ന് ഒരാൾ മുറിക്കകത്തേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടു.
അയാൾക്ക് എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ഛായയായിരുന്നു.
ഞാൻ അയാളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
സത്യത്തിൽ ഞാനെന്റെ ഉറങ്ങുന്ന സുഹൃത്തിനെ നോക്കുവാൻ കൂടി മറന്നു.
അയാൾ തങ്ങി നിന്നിരുന്ന നിലവിളികൾ ശ്രവിക്കുകയായിരുന്നു, സശ്രദ്ധം.
ഒരു പൂച്ചയുടെ കരച്ചിൽ അയാൾ പലതവണ ശ്രവിക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അയാൾ ഒരു പരിചിതനെ പോലെ അകത്തേമുറിയിലേക്ക് നടന്നു പോയി.
ഞാൻ വാതിക്കലിൽ നിന്നും കണ്ണെടുത്തതേയില്ല.
അല്പനേരം കഴിഞ്ഞയാൾ തിരിച്ചു വരുന്നത് കണ്ടു.
ആരേയും നോക്കാതെ എന്നേയും കടന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി.
അപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടു, അയാൾക്കൊപ്പം എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ പൂച്ചയെ.
അയാളുടെ കാലിനോട് ചേർന്ന്, വാലുരുമ്മി അത് നടന്നു പോയി.
ഇരുട്ടിലൂടെ അവരിരുവരും നടന്നു പോയി.
അതിനു ശേഷമിന്നുവരെ ആരും ആ പൂച്ചയെ കണ്ടിട്ടില്ല.


Post a Comment

Thursday, 19 January 2017

ഉറവ തേടി


ഉത്തരേന്ത്യയിൽ അവധിക്കാലമാസ്വദിക്കുവാൻ വന്ന വിദേശികൾക്ക് മരുഭൂമിയിലെ കാഴ്ച്ചകൾ പുതുമയുള്ളതായിരുന്നു. ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിൽ താമസം, മരുഭൂമിയിലൂടെ ഒട്ടകപ്പുറത്തിരുന്ന് യാത്ര, ചരിത്രയുദ്ധങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയായ ചില പഴയ കോട്ടകളിലേക്കുള്ള സന്ദർശനം, രാത്രി ചില കലാപരിപാടികൾ. ഇവയൊക്കെയും അവരുടെ ടൂർപാക്കേജിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇത്രയും കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ ഇത്രയും ആസ്വദിക്കാനാവുക! അവർ അന്യോന്യം അതേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. തിരികെ ചെല്ലുമ്പോൾ ഇവിടുത്തെ കാഴ്ചകളെ കുറിച്ച് എഴുതണം, പറയണം, എടുത്ത ഫോട്ടോകൾ വെബ് സൈറ്റിൽ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യണം. എല്ലാം ഇപ്പോഴെ അവരിൽ ചിലർ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

ടൂർ ഗൈഡ് അവരെ മരുഭൂമിയ്ക്കരികിലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ വാഹനത്തിൽ കൊണ്ടു പോയി. അംബരചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങൾ അവരെ ആകർഷിക്കുകയില്ല. മൺമതിലുകളും, ഓലമേഞ്ഞ വീടുകളും, ആഴമേറിയ കിണറുകളും, അനവധി ആഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ സ്ത്രീകളും..ഇതൊക്കെയാണ്‌ പുതിയ കാഴ്ച്ചവസ്തുക്കൾ. ഒരാഴ്ച്ച മുൻപ് അവർ മുംബൈയിലെ ചേരികളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നു. അതൊക്കെയും പലവിധ പാക്കേജുകളാണ്‌. അവർ ചേരികൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത്രയധികം ആളുകൾ, അത്രയധികം വൃത്തിഹീനമായ ചുറ്റുപാടുകളിൽ, അത്രയും ഇടുങ്ങിയ മുറികൾക്കുള്ളിൽ താമസിക്കുന്നത് അവർക്ക് പുതുക്കാഴ്ച്ചയായിരുന്നു. അതൊക്കെയും നേരിൽ കാണാനാണ്‌ അവർ വന്നിരിക്കുന്നത്. അതൊക്കെയും കാണിച്ചു കൊടുക്കാനാണ്‌ ഗൈഡുകളെ നിയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിനാണവർ കാശ് കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്.
ഒട്ടകപ്പുറത്തിരുന്നു യാത്ര ചെയ്യുക - ഇതാണ്‌ ഇന്നത്തെ കാര്യപരിപാടികളിൽ ആദ്യത്തേത്. എല്ലൂന്തിയ ഗ്രാമവഴികളിലൂടെ പൊടിപറത്തി അവരെയും വഹിച്ചു കൊണ്ട് വാഹനം പാഞ്ഞു പോയി. പുറത്തെ തീ വെയിലിലേക്ക് സഞ്ചാരികൾ കൂളിംഗ്ലാസ്സ് വെച്ച് കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊന്നു വാഹനം നിർത്തി പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണവർ ചൂടിന്റെ ഉഗ്രത ശരിക്കുമറിഞ്ഞത്. അല്പനേരം കൊണ്ടു തന്നെ ചൂടിൽ പലരുടേയും മുഖവും കൈകളും വിയർപ്പ്പാട കൊണ്ട് നനഞ്ഞു. മിനറൽ വാട്ടർ നിറച്ച പ്ലാസ്റ്റിക് ബോട്ടിലുകൾ എല്ലാവരുടേയും കൈവശമുണ്ട്. പലരും കുപ്പി തുറന്ന് കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചുടുകാറ്റ് വീശിയപ്പോൾൻ പൊടി പാറി പലരുടെയും കണ്ണിൽ വീണു. കൂളിംഗ്ലാസ് വെച്ച് കണ്ണുകൾ മാത്രം പുറത്ത് കാണുംവിധം മുഖം വലിയ ഷാളുകൾ കൊണ്ട് മറച്ചത് ചിലർക്ക് രക്ഷയായി. ഏ സി യുള്ള വാഹനത്തിനുള്ളിൽ തിരികെ കയറിയപ്പോൾ അവർക്കെല്ലാവർക്കും ആശ്വാസമായി. അവർ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു. അല്പദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദൂരെ നിരനിരയായി നടന്നു പോകുന്ന സ്ത്രീകളിലായി സഞ്ചാരികളുടെ ശ്രദ്ധ. തലവഴി തുണി കൊണ്ട് മൂടി, ഉച്ചിയിൽവെച്ച വലിയ മൺപാത്രങ്ങളുമായി പോകുന്ന സ്ത്രീകൾ. വിദേശിയർ ഗൈഡിനോട് ഇവർ എവിടേക്കാണ്‌ പോകുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചു.
‘അവർ ദൂരെ വെള്ളം ശേഖരിക്കാൻ പോകുന്നവരാണ്‌’
‘എത്ര ദൂരം?’
‘അതു എട്ടു പത്തു കിലോമീറ്ററുകൾ നടന്നു പോകേണ്ടി വരും..ചിലർ രാവിലെ പോയാൽ വൈകുന്നേരമേ വരൂ’
വിദേശികൾ പരസ്പരം നോക്കി.
തലയിൽ ഒന്നിനു മുകളിൽ ഒന്നെന്ന മട്ടിൽ മൂന്നും നാലും കുടങ്ങൾ. ചിലർ കൈകളിലും കുടങ്ങൾ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. കുട്ടികളും അവരുടെ കൂട്ടത്തിലുണ്ട്. ഉച്ചവെയിലിൽ അവർ മണലിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നത് ചിലർ ഫോട്ടോ എടുത്തു. മണൽ തിളയ്ക്കുന്നുണ്ട്. സ്ഫടികഉടലുകളുള്ള സർപ്പങ്ങൾ ആകാശത്തേക്ക് പുളഞ്ഞുകയറി പോകുന്നത് പോലെയുണ്ട്. ഇളകിയാടുന്ന കാഴ്ച്ചകൾ.
‘കുറച്ചു കൂടി അടുത്തേക്ക് പോകാമോ?’ വാഹനത്തിലിരുന്ന ഒരാൾ അപേക്ഷാസ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
എങ്കിൽ അവരെ നന്നായി കാണാമായിരുന്നു. അവർക്കൊപ്പം ചില ഫോട്ടോകളും എടുക്കാമായിരുന്നു.
‘അതിനെന്താ?’ ഗൈഡ് വാഹനം അവർക്കടുത്തേക്ക് ഓടിക്കാൻ നിർദ്ദേശം നല്കി.
വിദേശികളുമായി വാഹനം വരുന്നത് കണ്ട് കൂട്ടമായി പോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന സ്ത്രീകൾ നിന്നു. അവരിൽ ചിലർ മുഖം മറച്ചു. അവരുടെ കരിയെഴുതിയ കണ്ണുകൾ മാത്രം പുറത്ത് കാണാം. സ്ത്രീകൾ വെള്ളികൊണ്ടുള്ള ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ പലനിറത്തിലുള്ള തുണിക്കഷ്ണങ്ങളും, കണ്ണാടിച്ചില്ലുകളും, ചിത്രപണികളും കൊണ്ടലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. കറുപ്പും ചുവപ്പും നിറമുള്ള ഇറുക്കമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ. കൈകളിൽ ധാരാളം വെള്ളിനിറമുള്ള വളകൾ. നെറ്റിയിലേക്ക് നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ആഭരണങ്ങൾ. ചിലർ മൂക്കുത്തി അണിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മൺകലങ്ങളിൽ കൂടി ചിത്രപ്പണികളുണ്ടെന്നുള്ളത് ചിലർ ശ്രദ്ധിച്ചു.
‘ഫോട്ടോ എടുക്കാമോ?’ ചിലർ ഗൈഡിനോട് ചോദിച്ചു.
‘വൈ നോട്ട്?’
ചിലർ അടുത്ത് ചെന്നു നിന്നു ഫോട്ടോ എടുത്തു. ചിലർ സെൽഫോണിൽ സെൽഫികളെടുത്തു.
കുടവുമായി നടക്കുന്ന സ്ത്രീകളുടെ മുഖം അപ്പോഴാണ്‌ ചിലർ കണ്ടത്, ചൂടേറ്റ് തൊലിയടർന്ന മുഖങ്ങൾ. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നത് കണ്ട് സ്ത്രീകൾ മുഖം മറച്ചു. അവരോടൊപ്പമുള്ള കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകളിലും കൗതുകമില്ലായിരുന്നു. പറന്നു പാറിയ ചെമ്പൻ മുടി വശങ്ങളിലേക്കൊതുക്കി വെച്ച് കുട്ടികൾ സഞ്ചാരികളെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിന്നു. ഒരു പക്ഷെ വർഷത്തിൽ പലതവണ ഇതു പോലുള്ള സഞ്ചാരികളെ അവർ കണ്ടുമുട്ടുന്നുണ്ടാവും.
‘പോകാം?. ധാരാളം സ്ഥലങ്ങൾ കാണുവാനുണ്ട്’ ഗൈഡ് മര്യാദ നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
സഞ്ചാരികൾ സ്ത്രീകളുടെ നേർക്ക് കൈ വീശി കാണിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു. ചിലർ എന്തോ ഓർത്ത പോലെ തിരിഞ്ഞു നിന്നിട്ട് സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിനു നേർക്ക് നടന്നു. പേഴ്സിനുള്ളിൽ നിന്നും ചിലർ നോട്ടുകളെടുത്തു. ചിലർ നാണയങ്ങളും.
‘ഇവർക്ക് ഇത് എവിടെ ചിലവാക്കാൻ പറ്റും?’
‘അതൊക്കെ ഇവർ എവിടെയെങ്കിലും കൊടുത്ത് മാറ്റി കൊള്ളും’
അവർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ നാണയങ്ങളോ നോട്ടുകളോ സ്വീകരിക്കാൻ സ്ത്രീകൾ മടിച്ചു.
‘ടേക്ക് ഇറ്റ് ..ടേക്ക് ഇറ്റ്’ വിദേശികൾ നിർബന്ധിച്ചു.
സ്ത്രീകൾ അപ്പോൾ സഞ്ചാരികളുടെ സഞ്ചിയിലേക്ക് കൈചൂണ്ടി.
‘ഇവർക്ക് നമ്മുടെ ബാഗ് വേണമെന്നാണൊ?’ വിദേശികളിൽ ഒരാൾ തമാശരൂപേണ പറഞ്ഞു.
സ്ത്രീകൾ ബാഗിനുള്ളിലേക്ക് തന്നെ വിരൽചൂണ്ടി നിന്നു.
‘ദിസ്?’ എന്നു ആശ്ചര്യത്തോടെ വിദേശി ബാഗിനുള്ളിൽ നിന്നും സ്ത്രീ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച വസ്തു എടുത്തു. അതൊരു മിനറൽ വാട്ടറിന്റെ ബോട്ടിലായിരുന്നു. സഞ്ചാരികൾ ബോട്ടിലുകൾ സ്ത്രീകളുടെ നേർക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. സ്ത്രീകളോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന കുട്ടികൾ മുന്നോട്ട് വന്ന് ബോട്ടിലുകൾ വാങ്ങി തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ‘ഷാൽ വീ ഗോ?’ പിറകെ ഗൈഡിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ സഞ്ചാരികൾ ഒന്നും പറയാതെ തിരിഞ്ഞ് വാഹനത്തിനു നേർക്ക് പതിയെ നടന്നു. സ്ത്രീകൾ തീവെയിലിലൂടെ വീണ്ടും നടന്നു തുടങ്ങി. വാഹനം നീങ്ങി. സഞ്ചാരികൾ കൂളിംഗ്ലാസ്സിലൂടെ സ്ത്രീകൾ കൂട്ടം കൂട്ടമായി മണലിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നത് നിശ്ശബ്ദരായി നോക്കിയിരുന്നു.

Post a Comment

Tuesday, 10 January 2017

പ്രതിരോധത്തിലെ പഴുതുകൾ


ഒന്ന്

എല്ലാമാരംഭിക്കുന്നത് ഏതാണ്ട് രണ്ടാഴ്ച്ചകൾക്ക് മുൻപാണ്‌. ഹരീഷിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ തിരികെ വരികയായിരുന്നു. എന്റെ SUV യിൽ. വളയം പിടിച്ചിരുന്നത് സജിയും. അവന്‌ മദ്യം കഴിക്കുന്ന ശീലമുണ്ടെങ്കിലും, എന്നെപോലെ സാഹസികപരീക്ഷണങ്ങളിൽ തത്പരനല്ല. ഹരീഷ് കൊണ്ടുവന്ന വിദേശമദ്യങ്ങൾ കൂട്ടിക്കലർത്തി മനോധർമ്മമനുസരിച്ച് പലതരം കോക്ക്ടെയ്‌ലുകളുമുണ്ടാക്കി സജിക്ക് നേരെ നീട്ടിയെങ്കിലും ഞങ്ങളോടൊപ്പം പാനോത്സവത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ അവൻ താത്പര്യം കാണിച്ചില്ല. ഒരു മദ്യപന്റെ മര്യാദ ഞാനും ഹരീഷും കാണിച്ചു. എരിവേറിയ വരട്ടിയ പോത്തിറച്ചിയും, നാവിനെ ബാലെ നിർത്തമാടിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള നാരങ്ങാ അച്ചാറും മുന്നിലിരുന്നിട്ടും സജി തികഞ്ഞ നിയന്ത്രണം പാലിച്ചു. അവൻ സാത്വികനല്ല. പക്ഷെ അവനു അവന്റേതായ ചില വിശ്വാസങ്ങളും ചിട്ടകളുമുണ്ട്. എന്റെ തലയിലേക്ക് ലഹരി ഒരു പാമ്പിനെ പോലെ ചുറ്റിക്കയറി പോയി. ഉള്ളിലെവിടെയൊ അതിന്റെ ദംശം അനുഭവപ്പെട്ടു. വിഷം തീണ്ടിയതു ഞാൻ ശരിക്കുമറിഞ്ഞു. വാതിലുകളും, ജന്നലുകളും എനിക്ക് ചുറ്റിലുമായി കറങ്ങി വൃത്തം വരച്ചു. അതിവേഗത്തിൽ തിരിയുന്ന ഒരു സ്ഫടികഗോളത്തിനുള്ളിൽപെട്ടൊരവസ്ഥ. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ ഞാനും വാതിലിനും ജന്നലുകൾക്കുമൊപ്പം തിരിയാൻ തുടങ്ങി. ഹരീഷിന്റെ നിർത്താതെയുള്ള ചിരി എനിക്കപ്പോൾ ഒട്ടും പിടിച്ചില്ല. അവൻ ഇറുക്കമുള്ള ഒരു ചുവന്ന നിക്കർ മാത്രമായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത് എന്നോർക്കുന്നുണ്ട്. ഞാനവന്റെ മുൻതലമുറയെ എനിക്കറിയാവുന്ന അസഭ്യപദങ്ങൾ കൊണ്ടഭിഷേകം ചെയ്തു. നാലക്ഷരമുള്ള ആംഗലേയ അശ്ലീലപദങ്ങൾ എന്റെ നാവിൽ നിന്നും വഴുക്കലോടെ തെറിച്ചു. അതു കേട്ടിട്ടും അവൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവനൊരു സാഡിസ്റ്റാണ്‌. പക്ഷെ എനിക്കവനെ ഇഷ്ടമാണ്‌. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ അറബിനാട്ടിൽ നിന്നും വന്നതിന്റെ ആഘോഷമായിരുന്നു അത്. കാറിലിരിക്കുമ്പോഴും അവൻ ഫോണിൽ കാണിച്ചു തന്ന അർദ്ധനഗ്നസുന്ദരിയുടെ ഇടയിളക്കം മനസ്സിൽ താളത്തിൽ തുള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്നോനാലോ തവണ ഞാനതേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. സജി പാതിബുദ്ധനാണ്‌. ചെറുചിരിയോടെ അവൻ ‘നമുക്കും പോവാമെടാ..നീ സമാധാനമായിരി’ എന്നു പറഞ്ഞെന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ‘എന്നാലും അവന്റെയൊരു ഭാഗ്യം!’ ഇടയ്ക്കിടെ അങ്ങനെ പറയാതിരിക്കാനെനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. സജിയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുക്കെയും വണ്ടിയോടിക്കുന്നതിലായത് കൊണ്ട് അവനെ ശല്യപ്പെടുത്തണ്ടായെന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.

കഴുത്തൊടിഞ്ഞ കോഴിയുടെ അവസ്ഥയിൽ നിന്നു ഞാൻ മോചിതനായി വരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കഴക്കൂട്ടം കഴിഞ്ഞ് ആക്കുളം പാലം ആകുന്നു. പകൽ മുഴുവനുമുറങ്ങിയ സ്ട്രീറ്റ്ലൈറ്റുകൾ രാത്രികാവൽക്കാരെ പോലെ കണ്ണുംമിഴിച്ചു നില്ക്കുന്നത് ഞാനവ്യക്തമായി കണ്ടു. എനിക്ക് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. SUV ക്ക് മാത്രം ക്ഷീണമില്ല. വായു നിറച്ച ഒരു തലയിണയിലിരുന്ന് ഒഴുകിപോകുന്നത് പോലെയാണതിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ. എന്റെ കൺപോളകളിൽ നിന്നും ഭാരം ഊർന്നിറങ്ങുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
‘ടാ, ടാ..നോക്കടാ..ഒരുത്തൻ റോഡിൽ കേറി നില്ക്കുന്നു. നോക്കടാ..നോക്കടാ..’ സജിയുടെ അങ്കലാപ്പോടെയുള്ള വിളികേട്ടാണ്‌ ഞാൻ കണ്ണു തുറക്കുന്നത്. ഒരാൾ റോഡിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്നത് ഹെഡ്ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടു.
‘ഏതോ കീടം കേസാ..നീയൊന്നു ഹോണടിച്ചേ’.
സജി രണ്ടുവട്ടം ഹോണടിക്കുകയും ഹെഡ്ലൈറ്റ് ഫ്ലാഷ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അതിനിടയിൽ ഞാൻ ഒരാളെ കൂടി കണ്ടു. റോഡരികെ പോസ്റ്റിനടുത്തായി പാതിമറഞ്ഞ് മറ്റൊരാൾ. ഹെഡ്ലൈറ്റ് ഫ്ലാഷ് ചെയ്തപ്പോൾ അയാളുടെ കൈയ്യിലെ നീണ്ടവാൾ തിളങ്ങുന്നതും.
‘ടാ..നിർത്താതെടാ..ചവിട്ടിവിടടാ..’ ഞാൻ പാതിബോധത്തിൽ അലറി വിളിച്ചു. എന്റെ അലർച്ചയും പരിഭ്രമവും കണ്ട് സജി പൊടുന്നനെ ആക്സിലിറേറ്റർ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തി. ഒരു കാളക്കൂറ്റന്റെ ശക്തിയോടെ വണ്ടി കുതിച്ചു ചെന്ന് മുന്നിലേക്ക് കയറി വന്നയാളെ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം ഉണങ്ങിയ മരക്കഷ്ണങ്ങളുടെ മുകളിലൂടെ കയറിയിറങ്ങും പോലെ വാഹനം ഒന്നുലയും ചെയ്തു. ഞാൻ വാഹനത്തിന്റെ പിൻഗ്ലാസ്സിലൂടെ നോക്കി. ഒരു വെളുത്തരൂപം റോഡിൽ കിടന്നു പുളയുന്നു, അരികിലേക്ക് വാളുമായി ഒരാൾ ഓടിവരുന്നു. കാഴ്ച്ച നിമിഷങ്ങൾക്കകം ഒരു കടുകുമണിയോളം ചെറുതാവുകയും, ഇരുട്ടിലേക്ക് ചവുട്ടിത്താഴ്ത്തിയതു പോലെ മറഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്തു. സജി ആക്സിലിറേറ്ററിൽ നിന്നും കാലെടുത്തിരുന്നില്ല. എന്റെ തലയിൽ നിന്നും സർപ്പങ്ങളെല്ലാം ഊർന്നിറങ്ങി പോയിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും. ഞങ്ങളിരുവരും വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ പറഞ്ഞു,
‘പതുക്കെ വിട്..പട്രോൾ പോലീസുണ്ടാവും..’
സജി പെട്ടെന്ന് വാഹനത്തിന്റെ വേഗത കുറച്ചു.
‘അവൻ തട്ടിപോയ്ക്കാണുവോ?’
സിഗററ്റെടുക്കാൻ തുനിയുമ്പോഴെന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ വിരലുകൾ കുടഞ്ഞ് വിറയൽ മാറ്റാനൊരു ശ്രമം നടത്തി.
‘പോണേ പോട്ടടാ..അവിടെ നിർത്തിയിരുന്നെങ്കി ഇപ്പോ നമുക്ക് വെട്ടുകിട്ടിയേനെ..ഇവന്മാരൊക്കെ ചത്തു തൊലഞ്ഞു പോണതാ നല്ലത്..നീ ആ ഏ സി ഓഫാക്ക്..ഞാനൊന്ന് വലിക്കട്ട്’ അതു പറഞ്ഞ് ഞാൻ വണ്ടിയുടെ ചില്ല്‌ താഴ്ത്തി.
‘ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്..’ മെയിൽ റോഡ് വഴി പോണ്ട..ചിലപ്പോ അവന്മാരുടെ ആൾക്കാര്‌ നമ്മളെ ഫോളോ ചെയ്തു വന്നാലോ..വല്ല ഇടവഴിലൂടെം കേറ്റി വിട്‘
സജി ലൈറ്റ് ഡിം ചെയ്തു മെയിൻ റോഡ് വിട്ട് ആദ്യം കണ്ട് ഇടവഴിയിലേക്ക് വാഹനം തിരിച്ചു വിട്ടു. ഇപ്പോഴോർക്കുമ്പോൾ അതിശയം തോന്നുന്നു, എത്രവേഗമാണ്‌ ഞാനൊരു തികഞ്ഞ ക്രിമിനലിനെ പോലെ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയത്..

സിറ്റി മുഴുക്കെയും വെറുതെ ചുറ്റിക്കറങ്ങിയത് കൊണ്ട് പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും ഒന്നരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാണ്‌ വീട്ടിലെത്തിയത്. ഞങ്ങളീ വാടകവീട്ടിലേക്ക് മാറിയിട്ട് ഏകദേശം മൂന്നോ നാലോ മാസങ്ങളെ ആയിരുന്നുള്ളു. വന്നു കയറി മുറിയിൽ ലൈറ്റ് ഇട്ടശേഷം സജി സോഫയിലേക്ക് വീഴുന്നത് കണ്ടു.
‘എണ്ണീര്‌..ഇങ്ങനെ കിടന്നാ പറ്റില്ല. നമുക്ക് വണ്ടിയൊന്നു നോക്കാം..വല്ല തട്ടോ..മുട്ടോ..ഇനി അയാൾടെ ചോരയോ മറ്റോ..’
സജി കുറച്ച് നേരം എന്നെ നോക്കിയിരുന്ന ശേഷം അകത്ത് പോയി ടോർച്ചുമായി വന്നു.
‘ഇനി കൊലക്കുറ്റമാവുമോ?..’ അവന്റെ പേടി മുഴുവനും ആ ചോദ്യത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
‘എന്ത് കൊലക്കുറ്റം?..നമ്മുടെ വണ്ടീടെ നമ്പര്‌ നോട്ട് ചെയ്യാനൊന്നും അവന്മാർക്ക് പറ്റീറ്റുണ്ടാവില്ല’.
‘പോലീസ്..’
‘പിന്നെ..ആളെകൊല്ലാൻ നടക്കുന്ന അവന്മാരല്ലെ ഇനി പോലീസിന്റെ അടുത്ത് കമ്പ്ലെയ്ന്റ് ചെയ്യാൻ പോണത്’
സജി ടോർച്ചുമായി ഒരു തവണ വണ്ടി വട്ടം ചുറ്റി വന്നു. ആ സമയം ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു ട്രെയിൻ അതിവേഗത്തിൽ പോകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. എന്തെന്നറിയില്ല, അകലേന്ന് ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഒരു നടുക്കമെനിക്കുണ്ടായി.
‘ഇല്ല..വല്ല്യ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല..ഗാർഡിലും ബമ്പറിലും ചെറിയ കൊറച്ച് സ്ക്രാച്ചസ്..അത്രേയുള്ളൂ..’
‘നീ ശരിക്ക് നോക്കിയോ?..ബ്ലഡിന്റെ വല്ല പാടോ മറ്റോ?’
സജി തറയിൽ കിടന്ന് വണ്ടിയുടെ അടിയിൽ ടോർച്ചടിച്ചു പിടിച്ചു.
‘ഇല്ല..ഒന്നും കുരുങ്ങീട്ടില്ല..‘ അതു പറഞ്ഞവൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
‘എന്തായാലും ഇവനെ ഒന്ന് കുളിപ്പിക്കണം’ ഞാൻ ഹോസ് എടുത്തു കൊണ്ടുവന്നു. വൈപ്പറുകൾ ഉയർത്തി വെച്ച് വാഹനത്തിനു ചുറ്റും ഹോസ്സുമായി നടന്നു. പൂക്കുറ്റി പോലെയുയർന്നു വന്ന വെള്ളം വണ്ടിയുടെ ഉടലിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന പൊടിയും അഴുക്കും തുടച്ചെടുത്ത് ഒഴുകിയിറങ്ങി.
’ഇനി കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് ഞാൻ ബസ്സിൽ പോവാം..നീ ബൈക്കിലും..അല്ലെ വേണ്ട, നമുക്ക് നാളെയും മറ്റന്നാളെയും ലീവെടുക്കാം..എന്തേലും ന്യൂസ്സുണ്ടോന്ന് നോക്കാം..അതു കഴിഞ്ഞിട്ട് മതി ഓഫീസിൽ പോക്ക്..‘
ആ പറഞ്ഞത് ഒരു നല്ല ആശയമായി സജിക്കും തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവണം.

പിറ്റേ ദിവസം ഞാൻ വൈകിയാണുണർന്നത്. സജിയെ തിരെഞ്ഞു ഞാൻ വരാന്ത വരെയെത്തി. അവൻ പത്രം വിടർത്തിപിടിച്ച് നോക്കുകയായിരുന്നു.
’വല്ലതും വന്നിട്ടുണ്ടോ?‘
’ഇതിലൊന്നുമില്ല..‘
’ഞാനേതായാലും ബാക്കിയൊള്ള പത്രങ്ങളും വാങ്ങീട്ട് വരാം‘ അതും പറഞ്ഞ് ഞാനപ്പോൾ തന്നെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

കൊണ്ടുവന്ന പത്രങ്ങൾ ഞാനും അവനും അരിച്ചുപെറുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഏതോ ഒരു പത്രത്തിന്റെ അവസാനത്താളിൽ ഒരു മൂലയിലായി അപകടത്തേക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വാർത്ത സജി കണ്ടു. റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു വാഹനം വന്നിടിച്ചിട്ട് നിർത്താതെ പോയി എന്നാണ്‌ വാർത്തയിൽ. ഇടിയേറ്റയാൾ സംഭവസ്ഥലത്ത് വെച്ചു തന്നെ മരണപ്പെട്ടു എന്നും റോഡിൽ ആ ഭാഗത്ത് വേണ്ടത്ര സ്ട്രീറ്റ്ലൈറ്റുകൾ ഇല്ലാത്തതാണ്‌ കാരണം എന്നൊക്കെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
‘റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്യുമ്പോന്ന്..പക്കാ ഗുണ്ട..വാളും പിടിച്ച് നടുറോഡിൽ കേറി നിന്നാൽ ഇനിയും കൊണ്ട് കേറ്റും’.
ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് സജി ഒന്നും മിണ്ടാതെയിരുന്നു.
അല്പനേരം കഴിഞ്ഞാണവൻ സംസാരിച്ചത്.
‘എന്നാലും..ഒരു മനുഷ്യനല്ലെ?..അയാൾക്കും വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ കാണൂല്ലെ?’
‘ഓ! സെന്റിമെന്റ്സാ?..ഒണ്ടങ്കിൽ?’ ഞാൻ വീറോടെ ചോദിച്ചു. ‘നാണമില്ലെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ വിചാരിച്ചോണ്ടിരിക്കാൻ?..ഈ സിറ്റീല്‌ നൂറുകണക്കിനു ക്രിമിനലുകളുണ്ട്. അവന്മാരെയൊക്കെ വേണോന്ന് വെച്ചാ നമ്മുടെ പോലീസിനു പുഷ്പം പോലെ പിടിച്ചകത്തിടാം. ഇനി അകത്തിട്ടാലോ?..അവന്മാരൊക്കെ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് കൂൾകൂളായിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി നടക്കും..വീണ്ടും കൊല്ലും കൊലയും പിടിച്ചുപറിയും..വെട്ടും കിട്ടി കൈയ്യോ കാലോ പോയാ..പിന്നെ നമ്മളെ പോലുള്ളവരെ എന്തിനു കൊള്ളാം?..ആരു നോക്കും?..സൊസൈറ്റീല്‌ ജീവിക്കാൻ അറിഞ്ഞൂടാത്തവന്മാരൊക്കെ സൊസൈറ്റീല്‌ ഇല്ലാതിരിക്കുന്നതാ നല്ലത്’
‘പക്ഷെ നമ്മൾ നിയമം കൈയ്യിലെടുക്കുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാ..’
‘ആരു നിയമം കൈയ്യിലെടുത്തെന്ന്?..നമ്മള്‌ ചെയ്തത് സെല്ഫ് ഡിഫൻസല്ലെ? അതിന്റെ എടേല്‌ ഒരു ഗുണ്ട തട്ടിപ്പോയി..അത്രേം ശല്യം തീർന്നൂന്ന് വിചാരിച്ചാ മതി.. നീയിനി ഇതും ആലോചിച്ചു വെറുതെ ഒള്ള മനസ്സമാധാനം കളയാതിരുന്നാ മതി’.
കുറച്ച് നേരം മുഖംകുനിച്ചിരുന്നിട്ടവൻ പറഞ്ഞു,
‘എന്നാലും ഞാൻ കാരണം..ഒരാള്‌ മരിച്ചൂന്ന്..’
‘ഇപ്പോ അതൊന്നും ആലോചിക്കണ്ട..തെറ്റു നിന്റെ ഭാഗത്തൊന്നുമല്ല..ഞാൻ വണ്ടിയോടിച്ചിരുന്നെങ്കി ഞാനും ഇടിച്ചോണ്ട് പോവുമായിരുന്നു..തത്ക്കാലം നമുക്ക് പുറത്തൊന്ന് കറങ്ങീട്ട് വരാം..അപ്പോ ഫ്രഷാവും’.
ആ ദിവസം പകൽ മുഴുക്കെയും ഞങ്ങൾ സിറ്റിയിൽ വെറുതെ കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു.

കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വൈകിട്ട് ഓഫീസിൽ നിന്നും വന്നു കയറുമ്പോൾ സജി വരാന്തയിലിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. എന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്നു തോന്നി.
‘നീയെന്താ ഇന്നു ലേറ്റായത്..?’
അതിനു മറുപടി പറയുന്നതിനു മുൻപ് അവൻ പറഞ്ഞു,
‘എന്റെ വീട്ടീന്നു ഒരു കോളുണ്ടായിരുന്നു..അമ്മ ഒന്നു വീണു. കൈകുത്തിയാ വീണത്..ഒരു ചെറിയ ഫ്രാക്ച്ചർ..സീരിയസ്സല്ല..ഞാനങ്ങോട്ട് വരണ്ടാന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ എനിക്കൊന്ന് വീടു വരെ പോണം..പോയൊന്നു കണ്ടിട്ട് വരാം..രണ്ടു ദിവസം അവിടെയൊന്ന് നിന്നിട്ട് വരാം. ഞാനിപ്പോ ചെന്നാ എല്ലാർക്കും ഒരു സമാധാനമായിരിക്കും’
സത്യത്തിൽ സജി ഇവിടന്ന് ഒന്നു മാറി നില്ക്കണം എന്നു ഞാൻ പറയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. എന്തു പറഞ്ഞാണവനെ അതിനു പ്രേരിപ്പിക്കുക എന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിനിടയിലാണ്‌ ഈ കാരണം വീണുകിട്ടിയത്.
‘ശരിയാ..നീ ഒന്ന് പോയിട്ട് വാ..ങാ..പിന്നെ മറ്റേ കാര്യോന്നും ഓർത്തോണ്ടിരിക്കണ്ട..അതു വിട്ടേക്ക്’
അന്നു രാത്രി അവനെ ഞാൻ ബസ്സ്സ്റ്റാൻഡിൽ കൊണ്ടു വിട്ടു.

രണ്ട്

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ എഴുന്നേല്ക്കുമ്പോൾ സജിയുടെ മുറിയിലൊരു അനക്കം കേട്ടു. അവൻ തലേന്ന് രാത്രി എപ്പോഴോ വന്നു കയറിയിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും എനിക്കു ആശ്വാസമായി. സജിയിപ്പോൾ ഉത്സാഹവാനാണ്‌.
‘അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പോന്നുമില്ല..ചെന്നു കണ്ടത് നന്നായി. എനിക്കും ഒരു സമാധാനമായി’
‘എനിക്കും’ - അങ്ങനെ പറയണമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും ഞാൻ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. ഒരാഴ്ച്ച മുൻപത്തെ സംഭവത്തെ കുറിച്ച് ഒന്നും പറയാതിരിക്കാൻ ഞാൻ സ്വയം ദൃഢനിശ്ച്ചയം ചെയ്തിരുന്നു. ആക്സിഡന്റിനെക്കുറിച്ച് ഓഫീസിൽ ഒരു സംസാരം വന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്നൊരു കോൾ മൊബൈലിൽ വന്നതായി അഭിനയിച്ച് ഞാൻ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് പോയി. ചിലപ്പോൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ ഞാൻ എന്റെ പക്ഷം പിടിച്ച് കത്തിക്കയറുമെന്ന് എനിക്ക് നല്ല ബോധ്യമുണ്ട്. സജി എങ്ങനെയാവും സിറ്റുവേഷൻ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യുന്നത്?. ഇടയ്ക്കിടെ അതോർത്ത് നോക്കിയെങ്കിലും ഞാനാ ചിന്ത കീറിയെറിഞ്ഞു.

രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആ വിഷയം പൂർണ്ണമായി മറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ദിവസവും പത്രം വായിക്കുന്ന ഒരു ശരാശരി മലയാളിയുടെ ഓർമ്മശക്തി മാത്രമുള്ള ഞങ്ങൾക്ക് അതൊരു വലിയ ആശ്വാസമായി. ഞാൻ വണ്ടി ചെന്നൈയിലുള്ള എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനു വില്ക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇനി ആ വണ്ടി തമിഴ്നാട് റെജിസ്റ്റ്രേഷനിൽ ഓടിയാൽ മതി. ഈ മാതിരി കുരുട്ടുബുദ്ധി പണ്ടുമുതല്ക്കെ എന്റെയൊപ്പമുണ്ട്. അതിനിടയിൽ സജിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു ഫോൺ കോൾ വന്നു. അവന്റെ അനിയന്റെ ബൈക്കിൽ ഏതോ ടിപ്പർ വന്നു മുട്ടീട്ട് പോയെന്നു പറഞ്ഞു. നല്ല മുറിവുണ്ട്. തലയ്ക്കും കൈക്കും സ്റ്റിച്ചിടുകയും ചെയ്തു. ഇതെല്ലാമറിഞ്ഞ് സജി അപ്സറ്റായി.
‘നീ ശ്രദ്ധിച്ചോ?..ആ ഒരു സംഭവത്തിനു ശേഷം ഒരോരോ ഇൻസിഡന്റ്സ്. എനിക്കെന്തോ..’
ഞാനവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഒരു വിധം അവൻ ശരിയായി വരുവായിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോ അവൻ എന്തൊക്കെയാ ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്നെന്ന് പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല.
‘അതും ഇതും തമ്മിലൊരു ബന്ധവുമില്ല..എല്ലാം കോയിൻസിഡന്റ്സ്..അമ്മ വീണത് ഏതിലെങ്കിലും കാലു തട്ടിയിട്ടാവും..പ്രായമായ എത്രയോ പേർ എവിടെയൊക്കെ ചെന്നു വീഴുന്നു..എന്തൊക്കെ പറ്റുന്നു..വയസ്സാകുമ്പോ ഞാനും നീയുമൊക്കെ ചെന്നു വീഴും..പിന്നെ നിന്റെ ബ്രദറിന്റെ ആക്സിഡന്റ്..എനിക്കും നിനക്കും എത്ര ആക്സിഡന്റ് പറ്റിയിരിക്കുന്നു?..വർഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ആക്സിഡന്റ്..അതു ഇവിടെ എല്ലാർക്കും കാണും. നീ അതൊന്നും ആലോചിച്ച് വിഷമിക്കണ്ട’
‘അതല്ല..ഈ കർമ്മ എന്ന് നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?’ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞു അവൻ ചോദിച്ചു.
അവന്റെ പുസ്തകവായന ആ നിമിഷം ഞാൻ വെറുത്തു. അവൻ കൊണ്ടു വെച്ച പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം ആ നിമിഷം കത്തിച്ചു കളഞ്ഞാലോ എന്നു തോന്നി.
‘കർമ്മേം കുർമ്മേം ഒന്നും എനിക്കറിഞ്ഞൂടാ..നീ ചുറ്റും നോക്ക്..ആളുകളെ കൊന്നവരും, പറ്റിച്ചവരുമൊക്കെ ഒരു കൊഴപ്പോമില്ലാതെ സുഖിച്ചു ജീവിക്കുന്നത്. നീ പറയുന്ന കർമ്മേം..ഹീറൊ ജയിക്കുന്നതുമൊക്കെ സിനിമേലെ ഒള്ളൂ..റിയൽ ലൈഫിൽ വില്ലന്മാരേ ജയിച്ചിട്ടുള്ളൂ..എന്തായാലും നീ ആ കാര്യം ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞ് എന്നേം കൂടി കൊലയ്ക്ക് കൊടുക്കരുത്..ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞു അവന്മാരറിഞ്ഞാ അവന്മാര്‌ നാളെ വാളുമായി വന്നു വീട്ടിക്കേറി വെട്ടും..നിനക്ക് ആ ടൈപ്പ് ടീമുകളെ അറിഞ്ഞൂടാഞ്ഞിട്ടാ‘
എന്റെ ഭയം ഞാൻ സത്യസന്ധമായി തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി.

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ സജി വല്ലാതെ മൂഡോഫായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കാത്തത് പോലെ ഞാനിരുന്നു. രാത്രികളിൽ ഇടയ്ക്കിടെ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും തണുത്ത വെള്ളം കുടിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. അവൻ ഷേവ് ചെയ്യുന്നതിൽ മടി കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. ’നല്ല തലവേദന..മൈഗ്രേയ്ൻ‘ എന്നൊക്കെ ആരോടെന്നില്ലതെ പരാതി പറയുന്നത് കേട്ടു. ഞാൻ അവനു വേണ്ടി ഒരു വേപ്പറസിസർ വാങ്ങി. അതിലൂടെ ആവി വലിച്ചു കയറ്റിയിട്ടും അവനു ആശ്വസം ലഭിച്ചില്ല. എനിക്കു കാര്യം മനസ്സിലായി. പ്രശ്നം അവന്റെ ശരീരത്തിനല്ല, മനസ്സിനാണ്‌. അതിനുള്ള മരുന്നെന്റെ കൈയ്യില്ലില്ല. കുറ്റബോധം അവനെ ആവശ്യമില്ലാത്ത ചിന്തകളിലേക്ക് വലിഴച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്നോ എന്നെനിക്ക് സംശയമായി. ഒരുപക്ഷെ അവനു എന്നെ പോലെ അതിനു പ്രതിരോധിച്ചു നിർത്താനാവുന്നുണ്ടാവില്ല. മനസ്സുറപ്പിന്റെ വന്മതിൽ പടുത്തുയർത്തി വേണമതിനെ പ്രതിരോധിക്കുവാൻ. ചിലപ്പോൾ ചിലർ പണിയുന്ന മതിലുകൾ ബലഹീനമാവുകയും, നേരിയ വിള്ളലുകൾ വെളിവാകുകയും ചെയ്യും. വിള്ളലുകളിലൂടെ കുറ്റബോധത്തിന്റെ വിരലുകൾ നീണ്ടുവന്ന് കൂർത്ത നഖങ്ങളാൽ അത്മാവിൽ പോറലുകൾ വരയ്ക്കും. അപ്പോൾ മുതല്കെയാണ്‌ രക്തം പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങുക. ആ രക്തത്തിനു നിറമുണ്ടാവില്ല. പാവം സജി. അവനാ അവസ്ഥിയിലാണെന്നിക്കു തോന്നിത്തുടങ്ങി.


മൂന്ന്


അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ കാര്യങ്ങൾ പിന്നെയും വഷളായി. സജിയുടെ സഹോദരൻ ഒന്നുരണ്ടു വട്ടം ശർദ്ധിച്ചു. അവനെ സ്കാൻ ചെയ്യാൻ കൊണ്ടു പോയെന്നും, തലയിൽ ബ്ലഡ് കോട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നും ഓപ്പറേഷൻ വേണ്ടിവരും എന്നൊക്കെ സജി പറയുമ്പോൾ  എങ്ങനെ സജിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കണം എന്നറിയാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായി ഞാൻ. അന്നാദ്യമായി അവൻ എന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് കരഞ്ഞു. ഞാൻ എന്റെ സഹോദരനെക്കുറിച്ച് ആ സമയമാലോചിച്ചു. അവൻ തലയിൽ കെട്ടുമായി ഏതോ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നത് ഒരു ഞെട്ടലോടെ സങ്കല്പ്പിച്ചു.

‘നിനക്ക് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലായില്ലെ?..ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ?..എല്ലാം ആ ആക്സിഡന്റിനു ശേഷമാണ്‌..അന്നയാളെ ഞാൻ..’

എന്താണവനോട് പറയേണ്ടതെന്നും, അവന്റെ തീച്ചൂടുള്ള വിലാപങ്ങളെ എന്ത് പറഞ്ഞണയ്ക്കണമെന്നിക്ക് ഒരു രൂപവും കിട്ടിയില്ല. അവൻ അടുത്തുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പോവുകയും എന്തൊക്കെയോ പൂജയും വഴിപ്പാടുമൊക്കെ ചെയ്യിച്ചു. അവൻ വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും അന്ധവിശ്വാസത്തിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ചെരിഞ്ഞ ഒരു പ്രതലത്തിലൂടെയുള്ള ഒരു നടത്തം പോലെയാണത്. ഒരു മഴ പെയ്താൽ മതി. താഴേക്ക് കാൽ വഴുതി വീണുപോകാൻ. അവന്റെ അനിയന്റെ ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്യുന്നതിനു സാമ്പത്തികമായ സഹായം ചെയ്യാമെന്നു ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
‘ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞാലും.. അവൻ പഴേ പോലെ ആവുമെന്ന് ഒരു ഉറപ്പുമില്ല..‘
അതിനെന്റെ പക്കൽ മറുപടിയൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു പക്ഷെ അവൻ എന്റെയൊപ്പം അന്ന് ഹരീഷിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നതിൽ സ്വയം ശപിക്കുന്നുണ്ടാവും. അവിടന്ന് വൈകി പുറപ്പെട്ടതിൽ ശപിക്കുന്നുണ്ടാവും, പതിവില്ലാതെ അവൻ വണ്ടിയോടിക്കേണ്ടി വന്നതിൽ ശപിക്കുന്നുണ്ടാവും. ഒരു സംഭവം എത്രയോ ആയിരം ചെറിയ കാര്യങ്ങളുടെ ഫലമാണ്‌ എന്നതോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതവും ഭയവും തോന്നി. സജി ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞതു പോലെ ’എല്ലാം നേരത്തെ ആരോ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്‘ എന്നാവുമോ?. അദൃശയമായ കെട്ടുകൾ കൊണ്ട് ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നതിലെ സ്വൈരക്കേടിനെ കുറിച്ച് അന്നാദ്യമായി ഞാൻ ആലോചിച്ചു. കെട്ടുകൾ നിർമ്മിച്ചയാളെ മനസ്സാ വെറുത്തു.

സജി വീട്ടിൽ ഒന്നു രണ്ടു തവണ പോയിട്ടു വന്നു. എന്റെ SUV സുഹൃത്ത് വന്ന് ചെന്നൈയിലേക്ക് ഓടിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. അതൊരു വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. മുറ്റത്ത് നാലുവീലുള്ള ഒരു വലിയ തെളിവ് കിടക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഒരു മോചനം. ഏതൊക്കെയോ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലായി എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സജി വീണ്ടും ആക്സിഡന്റ് വിഷയമെടുത്തിടാൻ തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ അവനെ എങ്ങനെ പ്രതിരോധിക്കണമെന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞൂടാ.
മരിച്ചു പോയവന്റെ ആത്മാവ് പ്രതികാരത്തിനായി അലഞ്ഞു നടക്കുന്നുണ്ടാവും എന്ന് എന്നാണ്‌ സജി പറയാൻ പോവുക എന്നുവരെ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു.
പക്ഷെ എന്തു കൊണ്ടോ ‘ഏതു സമയത്താണൊയെന്തോ ഹരീഷിന്റെ വീട്ടിൽ പോകാൻ തോന്നിയത്’ എന്ന് സജി പറയുന്നത് പോലെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചില്ല. ഞാൻ എന്റെ വന്മതിലിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴാതിരിക്കുവാൻ ആവുംവിധം ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ചാകേണ്ടവൻ ചാകേണ്ടത് തന്നെ. അതിൽ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ നിറം പൂശാൻ തയ്യാറല്ല എന്ന നിലപാടിൽ ഞാനുറച്ചു നിന്നു. സജി ഇപ്പോൾ എന്റെ കൂടെ കുടിക്കാൻ കൂടാറില്ല. ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു കുടിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് ഒരു ജാള്യതയും ഉത്സാഹക്കുറവും തോന്നിത്തുടങ്ങി. എന്നിട്ടും ‘നിന്റെ കമ്പനി ഇല്ലേലും ഞാൻ കുടിക്കും’ എന്നു പറഞ്ഞു വാശിക്ക് ഒന്നു രണ്ടു വട്ടം കുടിച്ചു. ഒരുപക്ഷെ എല്ലാം തുടങ്ങിയത് ആ വെള്ളംപാർട്ടിയിൽ നിന്നാവും എന്നായിരിക്കും അവൻ ചിന്തിക്കുന്നത്. ഏതെങ്കിലുമൊരു കാര്യം അങ്ങനെ ഏതെലും ഒരു പ്രത്യേക നിമിഷം മുതൽ തുടങ്ങുന്നു എന്ന് കരുതുന്നതിലും വലിയ വിഡ്ഢിത്തം വേറേയില്ല എന്നെനിക്ക് അവനോട് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അവന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥയിൽ ഉപദേശങ്ങൾ നേർവിപരീതഫലങ്ങളിൽ ചെന്നാവും അവസാനിക്കുക എന്നെനിക്കു തോന്നി.

വൈകുന്നേരം ഞാൻ വരാന്തയിലിരിക്കുകയായിരുന്നു. പതിവു പോലെ പുകച്ചു കൊണ്ട്. സജി വന്നടുത്തിരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞില്ല.
‘എന്തോ എനിക്കൊരുമാതിരി..അവിടം വരെ ഒന്നു പോയാലോ എന്ന്..’
‘എവിടെ?’
‘ആ സംഭവം നടന്നില്ലെ?.. അവിടെ.’
‘നീയിങ്ങു അകത്ത് വന്നെ‘ ഞാനവനെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോയി.
’നീ എന്താ പറയുന്നതെന്ന് വല്ല ബോധവുമുണ്ടോ?..അവന്മാര്‌ നിന്നെ കണ്ടാ..ചിലപ്പോ വീടു തിരക്കി വന്ന് എന്നേം കൂടി കൊല്ലും‘
സജി മിണ്ടാതെയിരുന്നതേയുള്ളൂ.
’എന്റെ ഒരു മനസ്സമാധാനത്തിന്‌..ഒന്നവിടം വരെ പോയിട്ട്..‘
’അതിനു ചത്തവന്റെ വീടു നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം?‘
’അതു ഞാൻ ചോദിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..നീ പേടിക്കണ്ട..ഞാൻ അയാൾടെ വീട്ടിൽ കേറി ഒന്നും ചോദിക്കാനൊന്നും പോണില്ല..വെറുതെ..അവിടം വരെ‘
കാര്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും എന്റെ കൈവിട്ടു പോയെന്നു അപ്പോഴെനിക്ക് ബോദ്ധ്യമായി.
’എടാ..കുറച്ച് മാസം മുൻപല്ലെ അതേ സ്പോട്ടിൽ ഒരു വെട്ടു നടന്നത്..സിനിമേം കണ്ടു വന്ന ഒരു കപ്പിൾസ്..അയാളിപ്പോഴും ഹോസ്പിറ്റിലായിരിക്കും. നീയും ആ ന്യൂസ് വായിച്ചതല്ലെ?..ഇങ്ങനെയുള്ളവന്മാരോടല്ല നിന്റെ സിമ്പതി കാണിക്കേണ്ടത്‘
എനിക്കവനെ പിടിച്ചു മുറിയിൽ പൂട്ടിയിട്ടാലോ എന്നു തോന്നി.
’ടാ..സത്യത്തിലിപ്പോൾ എനിക്ക് പേടി നിന്നേയാ..നിന്റെ വായീന്ന് വല്ലതും വീഴും..ഞാനേതായാലും ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് ഒരു ട്രാൻസ്ഫർ നോക്കാൻ പോവാ..ഇവിടെ ശരിയാവില്ല..നീ ഈ സെന്റിമെന്റും കെട്ടിപിടിച്ചോണ്ടിരുന്നോ..‘
’ഇല്ലെടാ..എനിക്ക് പോണം..പോയെ പറ്റൂ..‘
അവൻ കാലു പിടിക്കുമ്പോലെ പറഞ്ഞു കരയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സത്യത്തിൽ അവന്റെ അവസ്ഥയിൽ വിഷമം തോന്നി. ഞാനവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
‘ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും..നിനക്കതിന്റെ റിസ്ക് മനസ്സിലാവാത്തതെന്തെന്ന് മനസ്സിലാവുന്നില്ല..’
‘ഞാനല്ലെ അവനെ ഇടിച്ച് കൊന്നത്..എന്തോ അവിടെ വരെ പോകാതെ ഒരു സമാധാനം കിട്ടില്ലെന്നൊരു തോന്നാൽ..ഒറ്റ പ്രാവശ്യം..ജസ്റ്റ് ഒൺലി വൺ ടൈം..നീ ഇതിനു മാത്രം എതിരു പറയരുത്..അതിനു ശേഷം ഞാനീ ടോപിക്ക് എടുത്തിടേയില്ല..ഗോഡ് പ്രോമിസ്..’
ഞാൻ പരിക്ഷീണിതനായി സോഫയിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് സീലിംഗിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
‘ഓകെ..ജസ്റ്റ് വൺ ടൈം..ആന്റ് ദ ലാസ്റ്റ് ടൈം..ഇനി ഈ കാര്യം നമ്മൾ തമ്മിൽ പറയരുത്’
വലിയ ഒരു ആശ്വാസം സജിയുടെ മുഖത്ത് പരന്നു.
‘ഇന്നൊരു മൂവി കാണാൻ പോവാം. നീ പോയിട്ട് വരുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ റെഡിയാവാം’
അവന്റെ മുഖത്ത് കണ്ട സന്തോഷം മൂവി കാണാൻ പോവാം എന്നതിനേക്കാൾ ഒരു മരണവീട്ടിൽ പോകുന്നതിലാണെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അവൻ ബൈക്കുമായി ഇറങ്ങിയതും ഞാൻ റെഡിയാവാൻ അകത്തേക്ക് പോയി. ടീഷർട്ടും ജീൻസ്സുമെടുത്തിട്ടു. സ്പ്രേയുടേയും പൗഡറിന്റേയും പ്രയോഗം നടത്തി ഞാൻ തൃപ്തനായി. ഞാൻ മൊബൈലുമായി മുൻവശത്ത് പോയിരുന്നു. ചില മെസേജ്ജുകൾ, ചില വീഡിയോകൾ ഇതൊക്കെ നോക്കി സമയം പോക്കി. അപ്പോഴാണോർത്തത് സജി എവിടേക്കാണ്‌ പോകുന്നതെന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കാൻ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. ഇടിച്ചു തെറുപ്പിച്ച ഇടത്തിനടുത്ത് വല്ലതുമായിരിക്കും. ഞാൻ അവനെ ഉടൻ മൊബൈലിൽ വിളിച്ചു. അവൻ ഫോണെടുക്കുമ്പോൾ നടക്കുകയായിരിക്കണം. നടക്കുന്നതിന്റേയും ശ്വാസമെടുക്കുന്നതിന്റേയും ശബ്ദം ഞാൻ നന്നായി കേട്ടു.
‘നീ ഇപ്പോ എവിടെയാ?’
‘ഞാൻ ഇവിടെയെത്തി. വീട്ടിന്റെ അടുത്തെത്തി..’
അവൻ വഴി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ എനിക്ക് ഭയമേറിയത്.
‘അവിടെ ആൾക്കാര്‌ വല്ലതുമുണ്ടോ?..നീ വീടിന്റെ അടുത്തൊന്നും പോണ്ട..ആ ഏരിയ അത്ര നല്ലതല്ല..നീ വീടു കണ്ടില്ലെ?..ഇനി തിരിച്ചു പോന്നേര്‌’
‘ഇവിടെ ഇപ്പോഴും ആളുകളൊക്കെ ഉണ്ട്..എന്തൊ ചടങ്ങോ മറ്റോ ആണൊ എന്തോ..’
ഞാൻ ആ വീടിന്റെ ചിത്രം മനസ്സിൽ വരച്ചിടാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. ഒരു ചെറിയ ഓടിട്ട വീട്..ഷാമിയാനയോ ടാർപോളിനൊ കൊണ്ട് പന്തലുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടാവും..വീട്ടുമുറ്റത്ത് മടക്കുന്ന ഇരുമ്പു കസേരകളുണ്ടാവും. പതിഞ്ഞ സംസാരവുമായി വൃദ്ധരുണ്ടാവും. ചെറുപ്പക്കാർ ഗേറ്റിനരികിലായി കൂട്ടംകൂടി നില്പ്പുണ്ടാവും.
‘മതി കണ്ടത്..നീ വീടു കണ്ടില്ലെ?..ഇനി ഇങ്ങോട്ട് പോര്‌..ഇല്ലേൽ മൂവിക്ക് ലേറ്റാവും..’
ഞാൻ അവനെ മൂവി കാണാൻ പോകുന്നതിലേക്ക് സംഭാഷണം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
‘ഞാനിപ്പൊ വീടിനടുത്തെത്തി..അകത്താരോ കരയുന്നത് കേൾക്കാം...’
‘ടാ..നിന്നോടല്ലെ അടുത്തൊന്നും പോണ്ടന്ന് പറഞ്ഞത്..വേഗം തിരിച്ചു വരാൻ’ ഞാനുറക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൻ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു അതിനിടയിലേക്കാണ്‌ മറ്റൊരു ശബ്ദം കേറി വന്നത്.
‘നീയല്ലെടാ മോഹനെ ഇടിച്ചിട്ടത്?..ഞാൻ നിന്നെ ശരിക്കും കണ്ടതാ..ദാ..ഇവനാ..ഇവനാ നമ്മുടെ മോഹന്റെ ഇടിച്ചു കൊന്നത്..‘
ആളുകൾ ഓടിക്കൂടുന്നതിന്റെ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു, പിന്നീട് സജി ഓടുന്നതും, ഒരുപാട് പേർ ഓടിയടുക്കുന്നതും.
’കൊല്ലണമിവനെ..കൊന്നിട്ട്..കാണാൻ വന്നിരിക്കാ..തല്ലിക്കൊല്ലെടാ ഇവനെ‘
ഞാൻ ’സജി..സജി‘ എന്നു എന്റെ മുഴുവൻ ശബ്ദവുമെടുത്ത് വിളിച്ചു. ഫോണിലൂടെ ചീത്തവിളികളും അക്രോശവും കേട്ടു. ഞാൻ ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. ആരൊക്കെ തട്ടിമറിഞ്ഞു വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സജിയുടെ കൈയ്യീന്ന് ഫോൺ തെറിച്ചു പോയിട്ടുണ്ടാവണം. ’അയ്യോ എന്നെ..‘ എന്ന് സജിയുടെ ശബ്ദം പാതി വെച്ചു മുറിഞ്ഞു. ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നെന്ന മട്ടിൽ വന്നു വീണു ഒരു വലിയ കൂമ്പാരമായത് പോലെ തോന്നി. അതിനിടയിൽ സജിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാനായില്ല..
ഞാൻ ഹലോ ഹലോ എന്നുറക്കെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആരോ ഫോണെടുത്ത പോലെ തോന്നി.
’ഹലോ.. ആരാ..ഹലോ..‘ എന്നു ചോദിക്കുമ്പോഴേക്കും ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫായി.

Post a Comment

Monday, 2 January 2017

അതിർത്തികളില്ലാതെ


അയാൾ വരാന്തയിലിരുന്നു പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്തായി ഏതോ പുസ്തകം വായിച്ചു കൊണ്ട് മകളും.
‘പാക്കിസ്താനിലേക്ക് പറഞ്ഞയക്കണം’. വിവാദമായ പരാമർശത്തേക്കുറിച്ചും അതേച്ചൊല്ലി സാംസ്കാരികനായകന്മാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും നിറഞ്ഞ വാർത്തകൾ മൗനമായി വായിക്കുന്നതിനു നടുവിലേക്കാണ്‌ മകളുടെ സംശയം കയറി വന്നത്.
‘അച്ഛാ, ഈ ഹിന്ദു എന്നു പറയുന്നവര്‌ ആരാ?’
അച്ഛൻ പത്രം മടക്കി മകളുടെ നേർക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. മതം എന്ന വാക്ക് പോലും വീടിന്റെ പടിക്കകത്ത് കയറ്റരുത് എന്ന നിർബന്ധബുദ്ധിയുള്ള അയാൾ മറ്റൊരു രീതിയിൽ മകളുടെ സംശയം നിവർത്തിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
‘മോളെ, സിന്ധു എന്നൊരു നദിയുണ്ട്. അതിന്റെ കരേല്‌ പണ്ട് കൃഷിചെയ്തും മറ്റും ജീവിച്ചിരുന്നവരെയാണ്‌ ഹിന്ദുക്കൾ എന്നു വിളിച്ചു തുടങ്ങിയത്. കൃഷിക്ക് ഇഷ്ടം പോലെ വെള്ളം കിട്ടുമായിരുന്നത് കൊണ്ട് അവരവിടെ സുഖമായി ജീവിച്ചു’.
മറുപടി പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾക്ക് സ്വന്തം വിജ്ഞാനത്തിലും വിഷം പുരളാത്ത മറുപടി കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിലും  അഭിമാനം തോന്നി. വീണ്ടും പത്രത്തിന്റെ വലിയ താളുകൾക്കിടയിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി വായന തുടങ്ങി.
ഒരു നിമിഷം എന്തോ ആലോചിച്ച മകൾ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ അടുത്ത ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.
‘അച്ഛാ..ആ നദിയില്ലെ?..അതെവിടെയാണച്ഛാ?‘
മകളുടെ സംശയങ്ങൾ നൂലു പിടിച്ച പോലെ വരുന്നത് കണ്ട് അച്ഛനു സന്തോഷമായി. അയാൾ ഓർമ്മകളുടെ ഏടുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും മുൻപ് വായിച്ചതൊക്കെയും വേഗത്തിൽ തിരെഞ്ഞെടുത്തു.
’മോളെ, ആ നദി ടിബറ്റ് എന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്നും തുടങ്ങി, കാശ്മീരു വഴി ഒഴുകി പിന്നീട് പാക്കിസ്താനിലൂടെ അറബിക്കടലിൽ ചെന്നു ചേരും‘.
മറുപടി കേട്ട് തൃപ്തിയോടെ മകൾ പുസ്തകവായന തുടർന്നു.
അയാൾ ടിബറ്റിനേക്കുറിച്ചും, കാശ്മീരിനെ കുറിച്ചും, പാക്കിസ്താനെ കുറിച്ചും, അറബിക്കടലിനെ കുറിച്ചും പറയാൻ തയ്യാറെടുത്തു. അവൾ ചോദിക്കുന്നതും ഉടൻ പറയണം. അച്ഛനു അറിഞ്ഞു കൂടാത്ത വിഷയങ്ങളില്ല എന്ന് മകളറിയട്ടെ. അയാൾ മകളുടെ അടുത്ത ചോദ്യത്തിനായി മുഖം തിരിച്ചു.
’അച്ഛാ..അപ്പോ ശരിക്കും ഈ ഹിന്ദുക്കള്‌ ടിബറ്റീറ്റും കാശ്മീരിന്നും പാക്കിസ്താനീന്നും വന്നവരാ അല്ലെ?‘
മുറ്റത്തെ മരക്കൊമ്പിൽ നിന്നും ചില പക്ഷികൾ ചിറകടിച്ചുയർന്നു. അച്ഛൻ പത്രത്തിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. എന്താണ്‌ മകൾക്ക് മറുപടി കൊടുക്കേണ്ടത്?. ഉത്തരത്തിനായി പരതവെ ഉള്ളിൽ നിന്നും മറ്റൊരു ചോദ്യം മുളച്ചുയരുന്നതറിഞ്ഞു. ശരിക്കും ആര്‌ ആരെയാണ്‌ എവിടേക്കാണ്‌ പറഞ്ഞയക്കേണ്ടത്?. അകലെ അതിർത്തികളില്ലാത്ത ആകാശത്തു കൂടി പറന്നു പോകുന്ന പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ അയാൾ ഒരു ചോദ്യം സ്വയം ചോദിച്ചു. അതിർത്തികളില്ലാത്ത പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്‌ മനുഷ്യനും എന്നാരാണ്‌ മുൻപ് പറഞ്ഞത്?.

Post a Comment