നഗര ശബ്ദങ്ങൾ...

നഗരാതിർത്തി കടന്ന എന്നെ മൂടിയത്‌ ശബ്ദങ്ങളായിരുന്നു..
ഒരായിരം ശബ്ദങ്ങൾ..
ചീറി പായുന്ന വാഹങ്ങളുടേത്‌..
ഹോണുകൾ, ബെല്ലുകൾ, ബ്രേക്കുകൾ..
വഴി മാറാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന, ആജ്ഞാപിക്കുന്ന, അലറുന്ന,
അക്രോശിക്കുന്ന ഹോണുകൾ..
മറ്റു ചിലത്‌ കരയുന്നു..അപേക്ഷിക്കുന്നു..
ഇവർക്കിടയിലും ലിംഗഭേദമോ?..
ഇടയ്ക്ക്‌ ഞാൻ കേട്ടു,
ബോംബെ മിഠായിക്കാരന്റെ മണി ശബ്ദം..
ബലൂൺക്കാരുടെ പീപ്പിയും..ബാല്യത്തിന്റെ ശബ്ദം..
പിന്നെ,
യാചകരുടെ ദയയുടെ ദയനീയ ശബ്ദം..
മൊബൈൽ ഫോണുകളിൽ നിന്നൊഴുകിയത്‌ പാട്ടുകളായിരുന്നു..
പുതിയ പുതിയ ഉണർത്തു പാട്ടുകൾ..
ഇവിടെ എല്ലാം ഉച്ചത്തിലാണ്‌..
രഹസ്യങ്ങളില്ലാത്ത നഗരം..
കാവൽക്കാരന്റെയും, പോലീസുകാരന്റെയും വിസിൽ ശബ്ദം..
തടഞ്ഞു നിർത്തുന്ന, ലംഘനത്തിനെ ലംഘിക്കുന്ന ശബ്ദം..
സന്ധ്യ മയങ്ങി.

ഞാൻ വീണ്ടും നടന്നു..
പള്ളിമണികൾ, ബാങ്ക്‌ വിളികൾ, മണിയൊച്ചകൾ..
എല്ലാം ഓർമ്മപ്പെടുത്തലിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ.
നിസ്സാരതയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ..
പെട്ടികടകൾ തുറക്കുന്നതിന്റെയും,
പെട്രൊമാക്സ്‌ കത്തിക്കുന്നതിന്റെയും ശബ്ദങ്ങൾ..
ദോശകളുടെ ശബ്ദം..വിശപ്പിന്റെയും..
നഗരം നിറം മാറുന്നു..ശബ്ദവും..
നഗരത്തിന്‌ പല ശബ്ദങ്ങളുണ്ട്‌..
മാറി മാറി വരുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ..
വാഹനപ്പുഴയുടെ ഒഴുക്ക്‌ കൂടിയതേയുള്ളൂ..
മൂന്നക്ഷരങ്ങൾ ചിലരെ വിളിച്ചു..
വിളികേട്ടവരുടെ കാലുകളുടെ എണ്ണം കൂടി..
ചിലരിഴഞ്ഞു ഇരുട്ടിലേക്ക്‌ മറഞ്ഞു..
ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ നിന്ന്
മാംസപുഷ്പങ്ങളുടെ ശബ്ദം..
കാമത്തിന്റെ, പഴയ കച്ചവടത്തിന്റെ ശബ്ദം..

ഞാൻ നടപ്പ്‌ തുടർന്നു..
കടൽത്തീരത്തിനടുത്ത്‌..
കപ്പലണ്ടിക്കാരുടെ ചീനച്ചട്ടിയും,
ദൂരെ തിരകളുടെ ശീൽക്കാരവും..

മണലിൽ മലർന്ന് കിടന്നു..
കണ്ണടച്ച്‌..കാതു കൂർപ്പിച്ച്‌..
മണൽ ചവിട്ടിയരച്ച്‌ പോകുന്ന വാർദ്ധക്യം..
ചവിട്ടിയെറിഞ്ഞൊടുന്ന യൗവനം..
ഇടയ്ക്ക്‌ കേട്ടു, ഒരു പുതുമണവാട്ടിയുടെ വളകിലുക്കം..
രഹസ്യം കേട്ടമർത്തിയ ചിരികൾ..
നഗരം നിറയെ ശബ്ദങ്ങളാണ്‌‌..
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ കാത്‌ പൊത്തി..
ഇരു കൈകൾ കൊണ്ട്‌..
നിശ്ശബ്ദം..
ഇപ്പോൾ ഞാനെവിടെയാണ്‌?..
എവിടെയും ആകാം..
കണ്ണടച്ച്‌, കാതടച്ച്‌ പിടിച്ചാൽ,
എവിടെയും ആകാം..

ഇനിയും കേൾപ്പിക്കാൻ ആയിരമായിരം
ശബ്ദങ്ങൾ ചേർത്ത്‌ വെച്ച്‌ നഗരം അകലെ..
ഒരിക്കലും അടങ്ങാത്ത ശബ്ദവുമായ്‌ കടൽ..ആദിമ ശബ്ദം..
ശബ്ദങ്ങളിൽ കൂടി ഒരു യാത്ര..
ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത യാത്ര..

ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ്‌ നടന്നു..
പുതിയ പുതിയ ശബ്ദങ്ങൾ തേടി..

Post a Comment

ഒരു തോണിയാത്ര

ഒരു നാൾ ഞാനൊരു ചിത്തിര തോണിയിൽ,
അഴകുള്ള കായലിൽ പോയി ദൂരെ..

തഴുകിയെൻ തോണിയിൽ കായലോളങ്ങളും
തഴുകിയെൻ തനുവിലോ, ഒരു കൊച്ചു കാറ്റും!

ഒരു കുയിൽ, തോണിതൻ അണിയത്തിരുന്നു-
കൊണ്ടൊരുകൊച്ചു പാട്ടൊന്നു പാടിയപ്പോൾ!

വെയിലേറ്റ്‌ മിന്നുന്ന കായലിന്നലകളിൽ,
കണ്ടു ഞാനഴകെഴും താമര പൂവുകൾ!

വെറുതെ ഞാൻ നീട്ടിയ കൈകളിൽ തൊട്ടു,
അകലെ മറഞ്ഞു പോം പായലിന്നിലകളും!

നിറമുള്ള മേഘങ്ങളൊഴുകുന്ന മാനം,
അലകളാൽ പാടുന്ന കായലിൻ ഗാനം..

പുളയുന്ന മീനുകൾ അരികത്ത്‌ വന്നുവെൻ
കരളിനെ പുളകങ്ങളണിയിച്ചതും,
നിര പോലെ നിൽക്കുമാ തെങ്ങിൻത്തലപ്പുകൾ,
വരില്ലെയെന്നരികെന്നു ചോദിച്ചതും,
വരികളായ്‌ പോകുന്ന കുഞ്ഞു പൈതങ്ങളും,
നിരകളായ്‌ പോകുന്ന നാട്ടു താറാക്കളും,
മനസ്സിനെ ആലോലമാക്കുമാ കാഴ്ച്ചകൾ
നിറച്ചുവെൻ മനതാരിലായിരം നന്മകൾ!
ഒരു മാത്രയെല്ലാം മറന്നു ഞാനപ്പോൾ,
ഒഴുകി ഞാൻ പോയി, അങ്ങകലെയെങ്ങോ..
..
..
ഒരു മഴത്തുള്ളിയെൻ തോളത്തു തൊട്ടുവോ
തിരികെ ഞാൻ ഭൂമിയിൽ വന്നുവപ്പോൾ..

മേയ്‌ ഇരുപത്‌ രണ്ടായിരത്തി പത്ത്‌

Post a Comment

അവനും കിണറും

കിണറ്റിലാണിപ്പോഴവന്റെ താമസം. മുമ്പ് വീട്ടിനുള്ളിൽ തന്നെയായിരുന്നു. വളർന്ന്, സ്വയം ചിന്തിക്കാനുള്ള ശേഷി അവന്റെ തലച്ചോറിലെ കോശങ്ങൾക്കുണ്ടായപ്പോൾ, അവൻ താമസം മാറ്റി. ആദ്യമൊക്കെ, കുറച്ച് നേരം അവനവിടെ ഇറങ്ങി ഇരിക്കും. വഴക്കും, ഭീഷണിയും ആയിരുന്നു അവനെ തിരിച്ചു മുകളിൽ കൊണ്ട് വരാനുള്ള ഉപാധികൾ- അല്ല ഉപായങ്ങൾ. പ്രായം ചെല്ലും തോറും കിണറ്റിനകത്തുള്ള അവന്റെ താമസം - അതിന്റെ ദൈർഘ്യം കൂടി കൂടി വന്നു. മറ്റുള്ളവർക്ക് മടുത്ത് തുടങ്ങി. എങ്കിലും, വല്ലപ്പോഴും ഭക്ഷണം അവനിട്ട് കൊടുക്കുമായിരുന്നു. മറുത്തൊന്നും പറയാതെ അവനത് ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഒരു സുപ്രഭാതത്തിലവൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പുതിയ പുതിയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ!
പുറത്തുള്ള വലിയ ലോകത്തേക്കുറിച്ച് പലരും അവനോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അതെല്ലാം അവനിരുന്ന കിണറിന്റെ പായൽ പിടിച്ച ഉൾമതിലുകളിൽ തട്ടി തിരിച്ചു വരികയാണുണ്ടായത്!
സുഹൃത്തുക്കളുടെ സ്നേഹം പോലും അവന്‌ അസഹനീയമായി തുടങ്ങി. അവന്റെ പ്രതിരോധവും, പ്രതികരണവും സുഹൃത്തുക്കൾക്കും..
പിന്നെപ്പോഴൊ അവർ അവനെ സന്ദർശിക്കുന്നത് നിർത്തി.
ഉള്ളിലിരുന്ന് അവൻ ന്യായങ്ങളും, അവകാശ വാദങ്ങളും നടത്തി. പിന്നെ അതൊക്കെ അക്രോശമായി മാറി..പിന്നെ എപ്പോഴോ അലർച്ചയായും..
ഈയിടയ്ക്ക് ഞാൻ ചെന്ന് അവനെ നോക്കുമ്പോൾ ചിലരേ കൂടി ഉള്ളിൽ കണ്ടു. മുയലുകൾ!! അവനു ചുറ്റും ഓടിക്കളിക്കുന്ന മുയലുകൾ.
സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടു, ഇരുണ്ട ഒരു മൂലയിൽ ഒരു കറുത്ത മുയലിനേയും പിടിച്ച് അവൻ കൂനി കൂടി ഇരിക്കുന്നത്..
ആ മുയലിന്‌ മൂന്ന് കൊമ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു..


ഏപ്രിൽ ഇരുപത്തി ഒന്ന് രണ്ടായിരത്തി പത്ത്

Post a Comment

Indian Judiciary

I found the following news in Mathrubhumi website..
Really shocked by reading this news. 
Please go through the news and react (if you can)..

I don't want to make any comment about Indian Judiciary..
Think yourself..
http://www.mathrubhumi.com/mb4eves/online/malayalam/kerala/women/articles/features-article-94597

Post a Comment

നിഴൽ

ശ്വാസക്കൂടൊഴിയും വരെ
നീയടുത്തുണ്ടായിരുന്നു..
പക്ഷെ നിന്നെ ഞാൻ..
ഒരുവട്ടം കൂടി  നോക്കിയില്ല...
ഇന്നിവിടെ,
നിഴലുകളും, നിറങ്ങളുമില്ലാതെ,
ശബ്ദവും, രൂപവുമില്ലാതെ,
ഒഴുകിയലയുമ്പോൾ..
ഓർത്തു പോയി നിന്നെ ഞാൻ,
നീയായിരുന്നു പ്രിയ സ്നേഹിതൻ..

Post a Comment

അപ്പുറം..

വിശ്വാസവും, വഞ്ചനയും.
അവർ ശത്രുക്കൾ?
അതല്ല സത്യം..
അവർ സുഹൃത്തുക്കൾ ..പുറം ചാരിയിരിക്കുന്നവർ..

വിശ്വസിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളോർക്കുക.. 
മറ്റൊരാൾ, പുറം തിരിഞ്ഞ്‌ തൊട്ടടുത്തുണ്ടെന്ന സത്യം!

Post a Comment

പ്രണയം

എന്തിനു ഞാൻ പറയണം,
പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്‌?
പ്രണയിച്ചാൽ പോരെ?..

അല്ലെങ്കിലും,
മുന്തിരിയുടെ മധുരവും,
നെല്ലിക്കയുടെ കയ്പ്പും
പറഞ്ഞു കൊടുക്കാവുന്നതല്ലല്ലോ!

Post a Comment

കടൽക്കരയിൽ...

ചിതറികിടക്കുമീ പൊൻ തരികളിൽ,
പതിയുന്നുവായിരം കാൽപ്പാടുകൾ..

തഴുകിത്തലോടി മറഞ്ഞൊരാ കാറ്റിൽ,
പതിയെ പറക്കുന്നുവെൻ മാനസം!

അകലെയാവാനിൽ, ഒഴുകുന്ന സൂര്യനോ
മൃദുവായി തഴുകുന്നു മേഘങ്ങളെ..

കുളിരുമ്മ നൽകുമാ അലകളിൽ കണ്ടു,
ഇളകി കളിക്കുന്ന മൺപൂക്കളെ..

കണ്ടു ഞാൻ കടലിന്റെ ഉല്ലാസ നൃത്തം
നിറയുന്നു സിരകളിൽ താള മേളം!

'തൊട്ടു' കളിച്ചുവാ തിരകളെൻ കാലിൽ,
കുട്ടിത്തമുള്ളൊരു കുഞ്ഞു പോലെ..

അലകളിൽ സംഗീതമൊഴുകുന്ന പോലെ,
ആത്മാവിലൊഴുകുന്നു ഹർഷ ധാര

അകലേ പറന്നുപോം പക്ഷിതൻ ചിറകടി
ഒരു നേർത്ത സംഗീതമായി മാറി!

കടലിനെ മംഗല്യവതിയാക്കി സൂര്യൻ
പടിഞ്ഞാറിൻ തീരത്ത്‌ മാഞ്ഞകന്നു..

വെറുതെയിരുന്നു ഞാൻ കുളിരുള്ള തീരത്ത്‌
പൊതിയുന്നു ഇരുളിന്റെ കൈകളെന്നെ ?..
 

Post a Comment

ഒഴിഞ്ഞ കൂട്‌..

ഉണങ്ങിയ ചോരപ്പാടുകള്‍..
പൂട്ടിയ വിലങ്ങുകൾ..
തണുത്ത ഇരുമ്പഴികളിൽ ഊർന്നു പോവുന്ന കൈകൾ..
പാതിരാവൊഴിയും നേരം..
മറച്ച കാഴ്ച്ച..
കയറു കൊണ്ടൊരു മാല്യം..
മിടിക്കുന്ന സൂചി..
കൃത്യ സമയം..
ഞരങ്ങുന്ന ഇരുമ്പും വഴിമാറിയ വാതിലുകളും
ശൂന്യതയിലേക്കുള്ള പാച്ചിൽ..
കഴിഞ്ഞു..കൂടൊഴിഞ്ഞു..

Post a Comment

അനാഥ ഹൃദയം

അനാഥരുടെ വേദന പലരും അറിയുന്നില്ല..
നമ്മളിൽ പലരും എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാരാണെന്ന് നമ്മൾ തന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല..
ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും അനാഥത്വം അനുഭവിച്ചറിയാത്തവർ ചുരുക്കമായിരിക്കും....
പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെ തെരുവിൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ഒരു തലമുറയാണ്‌ നമ്മുടേത്‌..
ആ പിഞ്ചു ഹൃദയങ്ങളിലെ വേദനയേക്കുറിച്ച്‌...
സനാഥരായ ഭൂരിപക്ഷത്തിനു ഒരിക്കലും മനസ്സിലാവാത്ത, അനുഭവിക്കാത്ത ആ വേദനയെക്കുറിച്ച്‌...
ചില ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ..

അലയുന്നു ഏകാന്തപഥികനായിന്നും,
തിരയുന്നു അമ്മതൻ മുഖമൊന്നു കാണുവാൻ..

അറിയാതടർന്നൊരു പൂവിൻ മനസ്സുപോ
ലറിയാതെ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു ഞാനുള്ളിൽ..

ചിറകറ്റ്‌ വീണൊരു പക്ഷിപോൽ മണ്ണിൽ
മുറിവേറ്റ്‌ വീണുഞ്ഞാനറിയാതെയാരും..

തിരയുന്നുവാമുഖം പിന്നെയും പിന്നെയും
ഒരു മാത്രയെങ്കിലും കാണുവാൻ മാത്രം.

വരുമായിരിക്കുമോ മാതാവൊരിക്കലീ
കരയുന്ന പൂവിന്റെ കണ്ണുനീരൊപ്പുവാൻ?

ഒരു കൊച്ചു പൂവുപോലാമടിത്തട്ടിൽ,
തലചായ്ച്ചുറങ്ങുവാനെന്തു മോഹം!

ഒരു വട്ടമെങ്കിലുമെനിക്കു നീ തന്നുവോ
ഒരു തുള്ളിയമ്മിഞ്ഞപ്പാലെന്റെ ചുണ്ടിൽ?

അമ്മതൻ താരാട്ട്‌ പാട്ടൊന്ന് കേൾക്കുവാ-
നാശിച്ചു ഞാനെന്റെ ജന്മം മുഴുക്കെയും.

പലകുറി ഞാനൊരു പരിഹാസ പാത്രമായ്‌
പലരുമീ ഹൃദയത്തിലാഞ്ഞു കുത്തി..

അറിയില്ല ആരുമീ ഹൃദയത്തിനുള്ളിലെ
ആഴത്തിലുള്ളയാ മുറിവിന്റെ വേദന

അറിയില്ല നിങ്ങളെൻ മനസ്സിന്റെയുള്ളിലെ
മുറിവേറ്റ പക്ഷിതൻ ചിറകറ്റ നൊമ്പരം

വിരഹത്തിൻ നൊമ്പരമറിയാതെ നിങ്ങൾ,
'വിധി' എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞകന്നു..

തെരുവിന്റെ കോണിൽ, കരയുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ
നെറുകയിൽ ഞാനെത്രയുമ്മ വെച്ചു!

ഇരുളിന്റെ മറവിൽ, പിടയുന്നുവെന്നും,
തളരുമീ നെഞ്ചിലെ കുഞ്ഞു പുഷ്പം

ആശിച്ചു ഞാനെന്റെ ജന്മം മുഴുക്കെയും,
മകനെന്ന വിളിയൊന്നു കേൾക്കുവാൻ മാത്രം

തിരയുമീ വഴികളിലേകാന്തപഥികനായ്‌
ഉയിരെന്ന തിരിനാളമണയും വരെ..


മാർച്ച്‌ പതിനൊന്ന് രണ്ടായിരത്തി പത്ത്‌

Post a Comment