Saturday, 19 June 2021

ചതുർഭുജൻ


കുറിപ്പ്: 
ഈ കഥയിലെ സംഭവങ്ങളും കഥാപാത്രങ്ങളും സത്യം സത്യമായും സാങ്കല്പികം മാത്രമാണ്‌. സാദൃശ്യം വെറും യാദൃശ്ചികം മാത്രം.

1

അമാവാസിയാണോ, പൗർണ്ണമിയാണോ എന്ന കാര്യത്തിൽ തർക്കമുണ്ട്. പക്ഷെ അർദ്ധരാത്രി എന്ന കാര്യത്തിൽ ആർക്കും ഒരു സംശയവുമില്ല. അത്ഭുതങ്ങൾ അർദ്ധരാത്രിയിലേ സംഭവിക്കൂ എന്ന സമൂഹവിശ്വാസത്തിൽ ഇതുവരേക്കും ഒരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ല എന്നതു തന്നെ ഒരു അത്ഭുതമാണ്‌! ഉത്തരേന്ത്യയിൽ, അതും പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് മാത്രം പുറംലോകത്തിന്റെ സംസാരപരിധിക്കുള്ളിൽ വന്നിരുന്ന ആ പ്രദേശത്ത്, ആ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചത് അർദ്ധരാത്രിയിലായിരുന്നു. വെറുതെ ജീവിച്ചു മരിച്ചു പോകാനല്ല താൻ ജനിച്ചതെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കും വിധം ആ കുഞ്ഞ്, പുറംലോകത്തിലെത്തിയതും കൈകളുയർത്തി ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. കാഴ്ച്ചയിൽ മറ്റേതു കുഞ്ഞിനേയും പോലെ തന്നെ - കുഞ്ഞു തല, നനുത്ത മുടി, തളിരില പോലെ മൃദുലമായ പാദങ്ങൾ. ഒരു കാര്യത്തിൽ മാത്രമായിരുന്നു വ്യത്യാസം - ആ കുഞ്ഞിനു നാലു കൈകളുണ്ടായിരുന്നു... 

കുഞ്ഞ് ജനിച്ച് അല്പനേരത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ അമ്മ മരിച്ചു പോവുകയാണുണ്ടായത്. അത് കുഞ്ഞിന്റെ കൈകൾ കണ്ട് ഭയന്നിട്ടാണോ, അതോ അമിതമായ രക്തസ്രാവം കൊണ്ടാണോ എന്ന കാര്യത്തിൽ ഇപ്പോഴും വ്യക്തതയില്ല. എന്തിനും ഏതിനും തർക്കിച്ചു ശീലിച്ച ജനതയിൽ നിന്നും വ്യക്തത പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിൽ യുക്തിയുമില്ല. കുഞ്ഞിനെ കണ്ട്, പേറെടുത്ത വൃദ്ധ നിലവിളിക്കാതിരിക്കാൻ പണിപെട്ടു. അവർ തോളിൽ കിടന്ന തുണി വായിലേക്ക് തിരുകിയാണ്‌ നിലവിളിയുടെ വഴിയടച്ചത്. സഹായികളിൽ ഒരുവളുടെ കൃഷ്ണമണികൾ മുകളിലേക്ക് ഉരുണ്ട് കയറി മറഞ്ഞു, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ ബോധവും. വയറ്റാട്ടി കുഞ്ഞിനെ തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കി തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞെടുത്ത്, കുടിലിനു പുറത്ത് കാത്ത് കുത്തിയിരുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛന്‌ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. തുണിയുയർത്തി നോക്കി, ആൺകുട്ടി തന്നെ എന്നയാൾ ഉറപ്പിച്ചു സന്തോഷിച്ചു. എന്നാൽ കുഞ്ഞിനു നാലു കൈകൾ കണ്ട്, അയാൾ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു നിന്നു. ചിലർ ആ കാഴ്ച്ച കണ്ട് നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് ഓടിയകന്നു. മനുഷ്യവാർത്തകളുടെ സഞ്ചാരവേഗമൊന്നും കാട്ടുതീക്ക് പോലുമുണ്ടാവില്ല. നിമിഷങ്ങൾക്കകം ഗ്രാമവാസികൾക്കിടയിൽ വാർത്ത പരന്നു. ‘എന്തോ വലിയ ദുരന്തം വരാൻ പോകുന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്‌’ - ചിലർ അടക്കം പറഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞാണ്ടത്തെ ഭൂമികുലുക്കത്തിൽ ഉണ്ടായ വിള്ളലുകൾ മണ്ണിലിപ്പോഴും വാ പിളർന്ന് കിടപ്പുണ്ട് പലയിടത്തും. ഇനി ഈ വർഷം...വരൾച്ച? പകർച്ചവ്യാധി? എന്തു പൂജയാണ്‌ ചെയ്യേണ്ടത്? എന്തു ബലിയാണ്‌ കൊടുക്കേണ്ടത്? എവിടേക്കാണ്‌ പലായനം ചെയ്യേണ്ടത്? ഗ്രാമം മുഴുവൻ അസ്വസ്ഥതയുടെ വിത്തു വീണു.

കരഞ്ഞ് ക്ഷീണിച്ചുറങ്ങിയ കുഞ്ഞ്, ഉണർന്നപ്പോൾ നാലു കൈകളും ഇളക്കി ചിരിച്ചു. എന്നാൽ അവന്റെയടുത്ത് ആരുമില്ലായിരുന്നു, ഹതഭാഗ്യനായ ആ പിതാവ് ഒഴികെ. ഈ കുഞ്ഞിനെ എങ്ങനെ വളർത്തും? വിശന്നു കരഞ്ഞാൽ ആര്‌ പാലൂട്ടും? അയാൾ ഗ്രാമം മുഴുക്കെയും അലഞ്ഞ് അന്വേഷിച്ചു, കരഞ്ഞു കാലുപിടിച്ചു. ഒടുവിൽ വെള്ളം തിളപ്പിച്ച്, തണുപ്പിച്ച്  കുഞ്ഞിന്റെ ഇളംചുണ്ടിലൊഴിച്ചു. മനുഷ്യരുടെ പാൽ കുടിക്കാതെ അങ്ങനെ അവൻ ജീവിതം തുടങ്ങി.

എക്കാലത്തേയും പോലെ, കാര്യകാരണങ്ങളില്ലാതെ ഭൂമി സൂര്യനെ ഭ്രമണം ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും നടക്കാൻ പാകത്തിൽ അവന്റെ കാലുകൾ ഉറച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാലപ്പോഴും ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള കുട്ടികൾ, അവനെ കളിക്കാൻ കൂട്ടിയില്ല. പഠിക്കാൻ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ അധ്യാപകരും. അക്ഷരങ്ങൾക്ക് മുൻപിലവൻ പകച്ചു നിന്നു. ശബ്ദമില്ലാത്ത വളഞ്ഞ വരകൾ മാത്രമായി അതൊക്കെയും അവന്‌. ഒരുനാൾ അവന്റെ അച്ഛൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. നിർഭാഗ്യം കൊണ്ടു വന്ന അയാൾ ഗ്രാമവാസികൾക്കു മുന്നിൽ ശപിക്കപ്പെട്ടവനായത് ആ ബാലൻ അറിഞ്ഞതേയില്ലായിരുന്നു. സമീപത്തുള്ള കുളത്തിന്റെ കരയിൽ ചെന്നിരുന്ന് അവൻ നാലു കൈകളിലും കല്ലുകളെടുത്ത് എറിഞ്ഞു. അവ, വളരുന്ന വൃത്തങ്ങൾ വെള്ളത്തിൽ വരച്ചു. വളർന്ന് വലുതാവുകയും എപ്പോഴോ മാഞ്ഞു പോകുന്ന ഒരു ജലവൃത്തം പോലെയാണ്‌ ജീവിതവും എന്ന് അവൻ അന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടോ ആവോ. താൻ ഒരു പറവയോ പാറ്റയോ ആയിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നന്നായിരുന്നു എന്ന് അവനപ്പോൾ വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം. നിവൃത്തിയില്ലാതെ അവൻ ഭിക്ഷ യാചിച്ചു തുടങ്ങി. അവൻ നീട്ടിയ തകരപ്പാത്രത്തിൽ നാണയത്തുട്ടുകൾക്ക് പകരം പലപ്പോഴും കല്ലുകളാണ്‌ വന്നു വീണത്. രഹസ്യമായി ചിലർ തന്ന ഉണങ്ങിയ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് അവൻ വിശപ്പ് അടിച്ചമർത്തി. അവൻ പതിയെ വളർന്ന് അയാൾ ആയി. തന്റെ കൈകൾ ശരീരത്തിലേക്ക് ചേർത്തുകെട്ടിവെച്ചു കൊണ്ടായി പിന്നീട്‌ ഭിക്ഷാടനം. താടിയും മുടിയും വളർന്നിറങ്ങിയ അയാൾ ഒരവധൂതനെ പോലെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു. ഭ്രാന്തില്ലെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്ന സമൂഹം, അയാളെ ഭ്രാന്തനെന്ന് വിളിച്ചു. ആ വിളി കുട്ടികൾക്ക് പോലും ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുത്തു - അയാളുടെ നേർക്ക് കല്ലെറിയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം! സൗജന്യമായി കിട്ടുന്ന കല്ലുകൾ കൊണ്ട് സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുക എന്നത് ഏതോരു സമൂഹത്തിന്റേയും അവകാശമാണല്ലോ!

നാളുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ കൈകളുടെ കാര്യം എല്ലാവരും മറന്നു. എന്നിട്ടും അയാൾ ഭ്രാന്തനായി തുടർന്നു. തസ്ക്കരപ്പട്ടവും ഭ്രാന്തൻപട്ടവും ഒരിക്കൽ കൊടുത്താൽ തിരിച്ചെടുക്കാൻ സമൂഹം ഒരിക്കലും തയ്യാറാവില്ല എന്ന് സത്യം അയാൾ വേദനയോടെ മനസ്സിലാക്കി. വയറ്റിനുള്ളിൽ വിശപ്പ്, അയാളെ പോലെ തന്നെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു. ഒരു നാൾ, ശക്തിയൊക്കെയും കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് അയാൾ നടക്കാനാരംഭിച്ചു. അകലേക്ക്...ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയും കടന്ന്... 

അയാൾ നടന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. കാലുകൾ തളർന്നപ്പോൾ, തൊണ്ട വരണ്ടപ്പോൾ, വിശപ്പ് വയറിനെ തന്നെ തിന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ, പൊട്ടിയടർന്ന തൂണുകൾ താങ്ങി നിർത്തിയ ഒരു കൽമണ്ഡപത്തിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ട്, വയറമർത്തിപ്പിടിച്ച്, വിശപ്പമർത്തിപ്പിടിച്ച് അയാൾ കിടന്നുറങ്ങി. കണ്ണുകളിറുക്കിയടച്ചുള്ള ഉറക്കം - സർവ്വ പ്രശ്നങ്ങൾക്കുമുള്ള പതിവ് പരിഹാരം!

2

ഈ പ്രപഞ്ചം തന്നെ ഉണ്ടായത് ആകസ്മികവും അത്ഭുതകരവുമായ ചില കൂട്ടിമുട്ടലുകളുടേയോ, കൂടിച്ചേരലുകളുടേയോ ഫലമായിട്ടാണെന്നാണല്ലോ അറിവുള്ളവർ എന്നവകാശപ്പെടുന്നവർ പഠിപ്പിക്കുന്നതും മനുഷ്യഭൂരിപക്ഷം ധരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നതും. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയൊരു ചെറുപതിപ്പ് തന്നെയാവണം മനുഷ്യജീവിതവും. ജീവിതം വഴിമാറുന്നതും വഴിതെറ്റുന്നതും ചില കണ്ടുമുട്ടലുകളുടെയോ കൂട്ടിമുട്ടലുകളുടെയോ ഫലമായിട്ടാണ്‌. ഉണർന്നപ്പോൾ അയാളുടെ കാഴ്ച്ച ചെന്നു മുട്ടിയത് തന്റെ നേർക്ക് അത്ഭുതം നിറച്ച കണ്ണുകളോടെ മിഴിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാളിലാണ്‌. വരണ്ട, പൊടിമണ്ണ്‌ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച മുഖം. നീണ്ട യാത്രകൾ വളയം വരച്ച കൺതടങ്ങൾ. തലയിൽ മഞ്ഞ പുള്ളിക്കുത്തുള്ള ഒരു ചുവന്നകെട്ട്. അയഞ്ഞ വസ്ത്രം. നീണ്ട ചെമ്പൻ താടിയും മീശയുമൊക്കെയായി ഒരു തെരുവുമാന്ത്രികനെ പോലെയുണ്ട് കാണാൻ. അപരിചിതന്റെ മുഖം തന്നെ ഒരു വലിയ ചിരി ആയിട്ടാണ്‌ തോന്നിയത്. ആ നോട്ടം മുഴുക്കെയും, കെട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്ന തന്റെ കൈകളിലാണെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഉറക്കത്തിൽ ഉരുണ്ട്പിരണ്ടപ്പോൾ പുതപ്പ് എങ്ങനെയോ മാറി പോയതാണ്‌. മുഷിഞ്ഞു നാറിയ പുതപ്പ് വലിച്ചിട്ട് തന്റെ വൈകല്യം മറയ്ക്കാനയാൾ വൃഥാ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. തന്റെ പക്കലൊന്നുമില്ലെന്നും, അപഹരിക്കാൻ വേദനയായി അള്ളിപ്പിടിക്കുന്ന തന്റെ സ്വന്തം വിശപ്പ് മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ എന്നും പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ ശബ്ദങ്ങൾ കൂട്ടിവെയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. തന്റെ ഒരേയൊരു ആവശ്യം പറയാൻ ശ്രമിച്ചു - ഭൂമിയിലെ ആദ്യത്തെ മനുഷ്യന്റെ ആദ്യത്തെ ആവശ്യം.
‘വിശക്കുന്നു...’
അതിനു മറുപടിയെന്നോണം അപരിചിതൻ പൊട്ടി വന്ന ചിരിയടക്കി കൊണ്ട് അയാളുടെ ഭാണ്ഡത്തിൽ നിന്നും ഉണങ്ങിയ ഒരു റൊട്ടിയെടുത്ത് നീട്ടി. വിശപ്പൊന്നടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ അപരിചിതന്റെ നേർക്ക് മുഖമുയർത്തിയത്.
ഇനി ദാഹത്തിന്‌...അയാൾ ചുറ്റിലും നോക്കി.
മണ്ഢപത്തിനു മുന്നിലായി ഒഴുകുന്ന, തന്നെ പോലെ മെലിഞ്ഞ പുഴയിലേക്ക് അയാൾ പതിയെ നടന്നു. പിന്നിലുയർന്ന അപരിചിതന്റെ ചിരി അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. ദാഹവും ശമിച്ചപ്പോഴാണ്‌ തനിക്ക് വിശപ്പടക്കാൻ സഹായിച്ചയാളെ കുറിച്ചോർത്തത്. നന്ദിയോടെ കൈ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു,
‘നിങ്ങൾ...ആരാണ്‌?’
‘കൗശൽ...തെരുവിൽ ചെപ്പടിവിദ്യകൾ കാണിക്കും...ഗ്രാമങ്ങളിലും പട്ടണങ്ങളിലും മാറി മാറി സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും...ഇന്നിവിടെങ്കിൽ നാളെ മറ്റൊരിടത്ത്...’
അയാൾ കൗശലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി കുറച്ച് നേരമിരുന്ന ശേഷം തളർന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു,
‘വിശപ്പ്...വിശപ്പില്ലാതെയാക്കാൻ...വല്ല ചെപ്പടിവിദ്യയുമുണ്ടോ?’
‘പിന്നില്ലാതെ! ഉണ്ടല്ലോ...’ കൗശൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ടാണ്‌ മറുപടി പറഞ്ഞത്.
കൗശൽ പറയുന്നത് കളിയാണോ കാര്യമാണോ എന്നു മനസ്സിലാക്കാനാവാതെ ദയനീയമായി ചോദിച്ചു,
‘എനിക്കതൊന്നു പഠിപ്പിച്ചു തരാമോ?...ആ ഒരു വിദ്യ മാത്രം...’
ആവശ്യം കേട്ട് അപരിചിതൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ചിരിയടങ്ങിയപ്പോൾ പറഞ്ഞു,
‘അതിലും വലിയൊരു വിദ്യ ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചു തരാം! ഇന്ന് മാത്രമല്ല, ഒരിക്കലും വിശപ്പറിയാതിരിക്കാനുള്ള വിദ്യ...പക്ഷെ ഞാൻ പറയുന്നത് പോലെ ചെയ്യണം...സമ്മതമാണോ?’
അയാൾ കൗശലിനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു.
കൗശൽ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
‘സുഹൃത്തെ, ഞാൻ ഒരുപാട് സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ലോകം ഒരുപാട് കണ്ടു. ഒരുപാട് മനുഷ്യരെ കണ്ടു. ഇനി ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം. നിങ്ങളുടേയും എന്റേയും ജീവിതം മാറ്റി മറിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു വിദ്യയെ കുറിച്ചാണ്‌ പറയാൻ പോകുന്നത്’
അയാൾ ശ്രദ്ധ മുഴുക്കെയും ചേർത്തു വെച്ച് കൗശൽ പറയുന്നതും കേൾക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു.

‘എല്ലാമൊരു പേരിലാണാരംഭിക്കുന്നത്...ഇന്ന്‌ മുതൽ താങ്കളുടെ പേര്‌ പരമാനന്ദൻ എന്നായിരിക്കും...എനിക്ക് ഞാൻ തന്നെ ഒരു പേര്‌ കണ്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട്...ആനന്ദൻ’

പരമാന്ദൻ ആനന്ദനെ സസൂക്ഷ്മം നോക്കി ഇരുന്നു. അയാളുടെ ഓരോ വാക്കും, ചലനവും, ഭാവവും...
ആനന്ദൻ തുടർന്നു,
‘ഇന്ന്...ഈ നിമിഷം മുതൽ നിങ്ങളാണെന്റെ ഗുരു...പരമാനന്ദഗുരു...അതാണ്‌ നിങ്ങളുടെ നിയോഗം...ഒരോരുത്തർക്കും ഒരോ നിയോഗമുണ്ട്...‘
അതു കേട്ട് ആനന്ദൻ ’ഗുരു...ഗുരു...‘ എന്ന് മനസ്സിൽ രണ്ടുവട്ടം മന്ത്രിച്ചു.
’പക്ഷെ..എനിക്കൊന്നും...‘
’എല്ലാം അറിഞ്ഞു കൊണ്ടല്ലല്ലോ എല്ലാവരും എല്ലാം ആരംഭിക്കുന്നത്! എല്ലാമെനിക്ക് വിട്ടു തന്നേക്കൂ...ഇനി എല്ലാം ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം‘ ആനന്ദൻ സ്വന്തം നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു.
തണുപ്പകറ്റാൻ ചുള്ളിക്കമ്പുകൾ കൂട്ടിയിട്ട് കത്തിച്ചതിൽ നിന്നും ശിഷ്യൻ, ചൂണ്ടുവിരലും തള്ളവിരലും കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് കുറച്ച് ചാരമെടുത്ത് ഗുരുവിന്റെ നെറ്റിയിൽ നീളത്തിലൊരു വര വരച്ചിട്ടു. ഗുരു ശിഷ്യനാവുകയും, ശിഷ്യൻ ഗുരു ആവുകയും ചെയ്ത ആ നിമിഷം തൊട്ടാണവരുടെ വിശുദ്ധബന്ധം ആരംഭിച്ചത്.

’കൈവശമുള്ളതിന്റെ പ്രാധാന്യം മറന്ന് മറ്റുള്ളതിന്റെ പിന്നാലെ പോകരുത് എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ലേ? ഗുരുവിന്റെ കൈവശമുള്ളത് കൈകളാണ്‌! ആദ്യം ഈ കൈകൾ സ്വതന്ത്രമാക്കൂ! ഈ കൈകൾ ഇങ്ങനെ കെട്ടിയിടാനുള്ളതല്ല. ഈ നാലു കൈകൾ കൊണ്ടും എന്തൊക്കെ ചെയ്യാനാവുമെന്ന് പറഞ്ഞു തരാം. കാര്യങ്ങൾ മുഴുക്കെയും ഈ ശിഷ്യൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം...ഗുരു അതു പോലെ ചെയ്താൽ മാത്രം മതിയാവും...‘

3

ശിഷ്യൻ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
‘ഗുരോ, ആദ്യം വേണ്ടത് നല്ലൊരു വേഷമാണ്‌. എല്ലാമൊരു വേഷമാണ്‌. വേഷം അതിപ്രധാനം. വേഷമാണ്‌ വ്യക്തിത്വമെന്നാണല്ലോ സകലരുടേയും ധാരണ. അതു കൊണ്ട് വേഷത്തിൽ ആരംഭിക്കാം. വേഷമില്ലെങ്കിൽ കുറ്റവാളിയേയും കാവൽക്കാരനേയും തിരിച്ചറിയാനാവുമോ? രോഗിയേയും വൈദ്യനേയും തിരിച്ചറിയാനാവുമോ? എന്തിന്‌...സർവ്വശ്വരൻ സാധാരണ വേഷത്തിൽ വന്നാൽ തിരിച്ചറിയാനാവുമോ?’
പരമാനന്ദൻ ഇടം വലം തലയാട്ടി.
‘ഗുരു ഇനി മുതൽ വെളുത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ മാത്രമേ ധരിക്കാവൂ. നിറമുള്ളതോ ചിത്രപ്പണികളുള്ളതോ ധരിക്കരുത്. ഒന്നുകിൽ ഒരു വസ്ത്രവും ധരിക്കരുത്. അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാം മൂടിപൊതിഞ്ഞ അയഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ. സാധാരണക്കാർ ധരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചാൽ എങ്ങനെയാണ്‌ ഗുരോ ഗുരു ആവുക?’
ആനന്ദൻ തുടർന്നു,
‘വാക്കാണ്‌ ശക്തി. പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, പറഞ്ഞതായി പലരെ കൊണ്ടും പറയിച്ചാലും മതി. പറഞ്ഞു പറഞ്ഞാണ്‌ പലരും പലതും ആകുന്നത്, ആയിട്ടുള്ളത്’
ഗുരുവിന്‌ ശിഷ്യൻ പറയുന്നത് മുഴുക്കെയും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും സശ്രദ്ധം കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. 

കേൾക്കുന്നതിനിടയ്ക്ക് പരമാനന്ദൻ ദുർഗ്ഗന്ധം വമിക്കുന്ന മുടി ചൊറിയാൻ തുടങ്ങി. ദീർഘകാലം കുളിക്കാതെ, പൊടിയും അഴുക്കും പിടിച്ച് മുടി ജട പിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ജട കണ്ട് ആനന്ദന്‌ ആനന്ദക്കണ്ണീര്‌ വന്നു. 
‘എനിക്ക് ചൊറിയുന്നു...ദയവായി ഇതൊന്നു മുറിച്ചു തരാമോ?’ പരമാനന്ദൻ അപേക്ഷിച്ചു.
‘മുറിക്കാനോ?! ഗുരുവിന്റെ അപേക്ഷ കേട്ട് ശിഷ്യൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
’പാടില്ല ഗുരു...ഒന്നുകിൽ മൊട്ടയടിക്കണം...അല്ലെങ്കിൽ മുടി നീട്ടി വളർത്തണം...വെട്ടിയൊതുക്കി ചീകി വെച്ചു നടന്നാൽ ഗുരു ആവില്ല! ഗുരുവിനു ജടയും താടിയുമാണ്‌ അലങ്കാരം. ജ്ഞാനഗുരു ആയി തോന്നാൻ ജടയും മുടിയും താടിയും നിർബന്ധം!‘

’ഉപദേശങ്ങളിനിയും ബാക്കി. തത്ക്കാലം ഇത്രയും. ചില തയ്യാറെടുപ്പുകൾ വേണം...ഗുരു വിശ്രമിക്കൂ‘
ആനന്ദൻ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നകന്നു.

തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിലും ഉപദേശങ്ങൾ തുടർന്നു. ഗുരു ശിഷ്യനോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് സംശയങ്ങൾ നിവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാ ഗുരുക്കന്മാരും ഒരിക്കൽ ശിഷ്യന്മാരായിരുന്നല്ലോ! ചില ശിഷ്യന്മാർ എന്നും ഗുരുക്കന്മാരും.

ഏതാനും ആഴ്ച്ചകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തീരത്തായി ഒരു ചെറിയ കുടിലുയർന്നു. അല്ല, കുടിലു പോലെ ഒന്ന്. ആനന്ദനും പരമാനന്ദനും ചേർന്നാണത് കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയത്. അതിനുള്ളിലിരുന്നാണ്‌ ഗുരുവിന്‌ ശിഷ്യൻ, ഭാവിയിലേക്കായി ബാലപാഠങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്.

പരമാനന്ദന്‌ സംശയങ്ങൾ ഒഴിയുന്നില്ല. ഉപദേശങ്ങൾ കേൾക്കും തോറും സംശയങ്ങൾ കൂടി കൂടി വരുന്നു.
താൻ ഗുരു ആണെന്ന് എങ്ങനെ മറ്റുള്ളവർക്ക് മനസ്സിലാകും?
സന്ദർശകരോട്‌ ഗുരു എന്താണ്‌ പറയേണ്ടത്?
എന്താണ്‌ നൽകേണ്ടത്?
അവരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെയാണ്‌ ഉത്തരം നൽകേണ്ടത്?
സംശയങ്ങളുടെ കൂമ്പാരം!
എല്ലാത്തിനും ശിഷ്യന്റെ പക്കൽ ഉത്തരങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്നലെ ചിലർ നിവേദിച്ചത് നാളെ മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രസാദമായി കൊടുക്കാം. വെറുതെ കിട്ടുന്നത് വെറുതെ കൊടുത്താൽ കൂടുതൽ വെറുതെ കിട്ടും. വെറുതെ കിട്ടുന്നത് കൊണ്ട്, കൊടുക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടില്ല.
ഗുരുവിനു പാടാനറിയാമോ?
‘ഇല്ല...’
‘എങ്കിൽ രണ്ടു മൂന്ന് പാട്ടുകൾ കാണാതെ പഠിച്ചു വെച്ചോളൂ... ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചു തരാം. അതു മാത്രമല്ല, പാട്ട് ആസ്വദിക്കുന്നതായി അഭിനയിക്കാനും. സർവ്വം സംഗീതമയമാണ്‌. പാട്ട് മൂർച്ഛിക്കുമ്പോൾ ചെറുതായി ആടി തുടങ്ങാം. ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ എത്തുമ്പോൾ ആനന്ദനൃത്തം ആവാം. ഒക്കെയും പറഞ്ഞു തരാം. നിർമ്മലചിത്തനായി, ആനന്ദതുല്യനായി ആളുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലണം. ഏറ്റവും പ്രധാനം സർവ്വജ്ഞാനിയെന്ന് അവർക്ക് തോന്നുക എന്നതാണ്‌. സാമാന്യബുദ്ധി മാത്രമുള്ള ഒരു സാധാരണക്കാരനാണെന്ന് ആർക്കും തോന്നാൻ ഇടകൊടുക്കരുത്’

പാഠങ്ങൾ സശ്രദ്ധം ശ്രവിച്ച് ശ്രവിച്ച് ഗുരുവിന്‌ ജ്ഞാനം സിദ്ധിച്ചു. ഗുരു ആനന്ദതുല്യനായി. ശരിക്കും പരമാനന്ദനായി. ഗുരുവും ശിഷ്യനും ഒരു പോലെ പുളകിതനായി. പത്മാസനത്തിലിരുന്ന് ദൂരെയുള്ള മൊട്ടക്കുന്നുകളിലേക്ക് നോക്കി ഇരുവരും ദീഘശ്വാസമെടുത്തു. 

‘സമയമായി’ ശിഷ്യൻ വെളിപാട് കിട്ടിയവനെ പോലെ പറഞ്ഞു. ഗുരു താടിയുഴിഞ്ഞും തലകുലുക്കിയും അത് ശരിവെച്ചു. വിശപ്പ് കൂടുതലും വിദ്യാഭ്യാസം കുറഞ്ഞതുമായ, ദരിദ്രനാരായണന്മാർ തിങ്ങിപാർക്കുന്ന അയൽഗ്രാമത്തിലേക്കവർ, തോളിലൊരു കെട്ടും തൂക്കി കാൽനടയായി യാത്രയായി. നീണ്ടയാത്രയിലേക്ക് നീളുന്ന ഒരു ചെറിയ യാത്ര.

4

ഗ്രാമത്തിലെത്തിയ അവർ, വിശ്രമിക്കാൻ, തണൽ തളർന്നു കിടന്നൊരിടമാണ്‌ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ഉണങ്ങിയ, ചോദ്യചിഹ്നരൂപത്തിലെത്തിയ മരച്ചുവട്ടിൽ ഇരുവരും ഇരുന്നു.

ഗുരുവിന്റെ ഒരോ കൈകളിലും ശിഷ്യൻ ഒരോ വസ്തുക്കൾ വെച്ചു കൊടുത്തു. ഒരു കൈയ്യിൽ ആയുധമായാലോ? ഭക്തിയുടെ കൂടെ ഭയവും വേണ്ടേ? ശിഷ്യന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ടു പഠിച്ച ഗുരുവിനു സംശയം. ഒരു കൈ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന മട്ടിൽ ഉയർത്തി പിടിച്ചാൽ മതി. ഒരു കൈ കൊണ്ട് ഗുരുവിനു നിവേദിക്കുന്നത് വാങ്ങാം. ഗുരു കൊടുത്താൽ മാത്രം പോര, വാങ്ങുകയും വേണം. ജീവിതം ഒരു നീണ്ട കൊടുക്കൽ വാങ്ങൽ അല്ലെ? ഭൂമിയിൽ സൗജന്യമായി ഒന്നും കിട്ടില്ലെന്നറിയില്ലേ? ഗുരു പതിവു പോലെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ടത് ശരി വെച്ചു.
‘എന്തിനും ഏതിനും പ്രചാരണം അവശ്യം. ഇവിടെല്ലാമൊന്ന് ചുറ്റിക്കറങ്ങി, ഗുരുവിന്റെ സന്ദർശനവാർത്ത അറിയിക്കാം. ഗുരു സാന്നിധ്യം മഹാഭാഗ്യം!’
ഗൂഡമായൊരു ചിരിയുമായി ആനന്ദഗുരു നടന്നകന്നു.

സായാഹ്നമായപ്പോഴേക്കും അവിടേക്ക് ദരിദ്രഗ്രാമവാസികൾ ഒഴുകാനാരംഭിച്ചു. കാൽനടയായും, കാളവണ്ടിയിലുമായിട്ടാണവർ വന്നത്. ‘ഒരു പള്ളിക്കൂടം തുടങ്ങുന്നു, പഠിക്കാൻ വരൂ’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഒരു കുഞ്ഞും വരില്ലായിരുന്നു. വിശ്വാസികളായ ഗ്രാമവാസികളുടെ നിഷ്ക്കളങ്കതയിലും വിവരമില്ലായ്മയിലും ആനന്ദന്‌ അത്രയ്ക്കും വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു കാരണവശാലും കണ്ണു തുറക്കുകയോ, ചലിക്കുകയോ ചെയ്യരുതെന്ന ശിഷ്യന്റെ നിർദ്ദേശം, പരമാനന്ദഗുരു അക്ഷരംപ്രതി പാലിച്ചു.

നാലു കൈകളും ഉയർത്തി ചമ്രം പടിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഗുരുവിനെ ഗ്രാമവാസികൾ അത്ഭുതപൂർവ്വം, ആദരപൂർവ്വം വണങ്ങി. ആയുസ്സിൽ ആദ്യമായിട്ടാണവർ, തങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്ന രൂപത്തിനോട് സാദൃശ്യമുള്ളൊരു രൂപം നേരിൽ കാണുന്നത്‌! അതുവരേയ്ക്കും കഥകളിലും, ചിത്രങ്ങളിലും ശിലകളിലും മാത്രമേ ആ ഒരു രൂപം അവർ ദർശിച്ചിരുന്നുള്ളൂ!  അത്ഭുതപരതന്ത്രരായ അവർ, തങ്ങൾക്കറിയാവുന്ന മന്ത്രങ്ങളൊക്കെയും ഉരുവിടാനാരംഭിച്ചു. കൈ കൂപ്പിയും, സാംഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ചും അവർ ആനന്ദതുല്യരായി, ആവേശഭരിതരായി. ആൾക്കൂട്ടം വളർന്നപ്പോൾ ആനന്ദൻ, പരമാനന്ദന്‌ കണ്ണുതുറക്കാൻ പതിയെ നിർദ്ദേശം കൊടുത്തു. ശേഷം ദർശനമായി, അനുഗ്രഹമായി, പ്രവചനങ്ങളായി, സമാധാനപ്പെടുത്തലുകളായി, ആശ്ളേഷങ്ങളായി. ഗുരു കടാക്ഷമേറ്റവർ ആത്മനിർവൃതിയിലാണ്ട്‌, പരിസരം മറന്ന് ഉച്ചത്തിൽ സ്തുതിക്കാനും കരയാനാരംഭിച്ചു. എവിടെ നിന്നോ പുഷ്പഹാരങ്ങൾ...നൈവേദ്യങ്ങൾ...പലഹാരങ്ങൾ ഗുരു സമക്ഷം വന്നു ചേർന്നു. ആകെ മൊത്തം ബഹളമായി. സത്യത്തിൽ അത്രയ്ക്കും വലിയൊരു പ്രതികരണം ശിഷ്യൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരു നിമിഷം പകച്ചു പോയെങ്കിലും ആനന്ദൻ മനോധൈര്യവും സമചിത്തതയും വീണ്ടെടുത്ത് തൊഴുകൈയ്യോടെ പറഞ്ഞു.
‘പരമാനന്ദഗുരുവിന്‌ ഇത് ധ്യാനമുഹൂർത്തം. സകലരും സദയം പിരിഞ്ഞു പോകണം’
ഗുരു കണ്ണുകളടച്ച് പത്മാസനത്തിൽ വീണ്ടും നിശ്ചലരൂപം പ്രാപിച്ചു. ഗ്രാമവാസികൾ നിർവൃതി നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ തിരികെ പോയി.
 
അന്നേ ദിവസം, അവിടെ വെച്ച് തന്നെ ശിഷ്യനായി മാറിയ ഒരാളുടെ വീട്ടിലാണ്‌ ഇരുവരും രാത്രി ഉറങ്ങിയത്. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി പരമാനന്ദൻ വയറ്‌ നിറയെ ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, മനസ്സ് നിറയെ ആനന്ദവുമായി മനസ്സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങി. ഉറങ്ങുമ്പോൾ പോലും അയാൾ അനന്ദത്താൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അത് കണ്ട്, ഗുരുവിനു ശരിക്കും ജ്ഞാനോദയം സംഭവിച്ചോ എന്നു പോലും ആനന്ദൻ സംശയിച്ചു. പിന്നീട് അങ്ങനെ ഒരപകടവും സംഭവിച്ചില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സമാധാനിച്ചു. ആദ്യദിവസപ്രകടനത്തിൽ ശിഷ്യൻ തികച്ചും സംതൃപ്തനായിരുന്നു. ശിഷ്യനും തൃപ്തിയോടെ ഉറങ്ങി.

തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഗുരു, തന്റെ പ്രകടനം മെച്ചപ്പെടുത്തി കൊണ്ടിരുന്നു. സന്ദർശകരെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാനും, പഠിക്കാനും, അവരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനും സ്വാധീനിക്കാനുമായി. അവരുടെ വിഷമങ്ങളിൽ സഹതപിക്കാനും, ചിലരെ അണച്ചു പിടിച്ച് അനുഗ്രഹിക്കാനും തുടങ്ങി. വരുന്നവർക്ക് പൂവോ, പഴമോ, പലഹാരമോ കൊടുക്കാനും മറന്നില്ല. പരമാനന്ദഗുരുവിന്റെ ഖ്യാതി ആഴ്ച്ചകൾ കൊണ്ട് തന്നെ ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് പുറത്തെത്തി.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ സന്ദർശകരുടെ, ഭക്തരുടെ കൂടിക്കാഴ്ച്ച അനുവദിച്ച സമയവും കടന്ന് നീണ്ടു പോകാറുണ്ട്. വിശന്ന് വയറ്‌ നൊന്ത് തുടങ്ങും. എന്നിട്ടും വേദനയും കടിച്ചു പിടിച്ച്, നെറ്റിയിൽ ചുളിവൊന്നും വീഴാതെ ശ്രദ്ധിച്ച്, പാതി അടഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ഗുരു ഉപദേശം തുടരും. അപ്പോഴൊക്കെ തോന്നും, വിശപ്പിനു പല്ലും നാവുമുണ്ടെന്ന്...കൂർത്ത നഖങ്ങളുണ്ടെന്ന്...ചിലപ്പോൾ തോന്നും ഉള്ളിൽ മറ്റൊരാളുണ്ടെന്ന്...വായും പിളർന്ന്...ഭക്ഷണവും കാത്ത്...
സന്ധ്യാസമയത്തെ സംഘംചേരൽ കഴിഞ്ഞ് തിരികെ കൂടാരത്തിലേക്ക് കയറിയ ശേഷം ജടയഴിച്ചിട്ട് ഗുരു, ആർത്തിപിടിച്ച് നാലു കൈ കൊണ്ടും വാരിവലിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കും. ഒരു യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന പ്രതീതിയാണപ്പോൾ. ശേഷം തളർന്ന്, മലർന്നു കിടന്ന് കൂർക്കം വലിച്ചു ഉറങ്ങും.

നാളുകൾക്കകം, നെയ്യും പാലും പഴങ്ങളും കഴിച്ച് കഴിച്ച് ഗുരു കൊഴുത്തു. വരണ്ടുണങ്ങിയ ചർമ്മം, മിനുങ്ങി മിനുസമായി. ഒട്ടിയ കവിളുകൾ ചുവന്നു വീർത്തു. ഗുരുമുഖത്ത് ‘ദിവ്യത്വം കളിയാടുന്നു’, ‘ദിവ്യ തേജസ്സ് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നു’ - ശിഷ്യന്മാർ പ്രകീർത്തിച്ചു.

ഗുരുവിനു ജട ശല്യമായി തുടങ്ങി. ശരിക്കുറങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ല. ആകെ മൊത്തം ചൊറിച്ചിലും പേനും. പോരെങ്കിൽ കിടക്കുമ്പോൾ തലയെപ്പോഴും ഉയർത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ കഴുത്തിനു വേദനയും.
‘ജഡ മുറിച്ചു കളഞ്ഞ്‌ കൃത്രിമ മുടി വെച്ചാലോ?’ ഗുരു പ്രിയശിഷ്യനോട് അഭിപ്രായമാരാഞ്ഞു.
‘അരുത് ഗുരു! അരുത്‌! ഒരു കാരണവശാലും ചെയ്യരുത്!’
ആനന്ദഗുരു അപ്പോൾ തന്നെ കൈയ്യോടെ ജടയുടേയും നീണ്ട താടിയുടെയും ഗുണവശങ്ങളെ കുറിച്ച് ഒരു ചെറുവിവരണം കൊടുത്തു ഗുരുവിനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി.

5

ഗുരുവിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അലകും പിടിയും മാറ്റിയ ഒരു സംഭവം നടന്നത് അക്കാലത്താണ്‌. ഒരു ദിവസം പതിവ് പോലെ ഗുരു ഉപദേശങ്ങൾ കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരോ ദിവസവും ഒരോ ഉപദേശം. ഒരേയൊരു ഉപദേശം. കൂടുതലുമില്ല കുറവുമില്ല. അങ്ങനെ ഒരു വർഷത്തേക്ക് വേണ്ട ഉപദേശങ്ങൾ തയ്യാറാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. തലേദിവസം തന്നെ, പിറ്റേന്ന് പറയേണ്ട ഉപദേശവും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളും കഥയും ഉപകഥയും ഒരു നർമ്മകഥയും കാണാതെ പഠിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഉപദേശവേളയിൽ ചോദിക്കേണ്ട സംശയങ്ങൾ, അതിനായി തയ്യാറാക്കി നിർത്തിയവരെ പഠിപ്പിച്ചു, അതിനു പറയേണ്ട ഉത്തരങ്ങൾ ഗുരു കാണാതെ പഠിച്ചു. എന്താണ്‌ ഉപദേശിക്കേണ്ടത് എന്ന കാര്യത്തിൽ ഗുരുവിന്‌ ഒരു സംശയവുമില്ല. എല്ലാം തയ്യാർ. അങ്ങനെ എല്ലാവിധ തയ്യാറെടുപ്പുകളോടെ ഇരുന്നാലും ചിലപ്പോൾ ചിലത് കൈവിട്ടു പോകും. നിഷ്ക്കളങ്കരായ ചിലർ, ഉപദേശം കേൾക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ ആവശ്യമില്ലാത്ത സംശയം ചോദിച്ചു കളയും. അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ യുദ്ധകാലടിസ്ഥാനത്തിൽ ചിലത് ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടു പോകും. മിക്കപ്പോഴും ആ സമയം കൈയ്യിൽ കരുതുന്ന നാണയമോ, മോതിരമോ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു മൂന്നാലു വട്ടം വരച്ചിട്ട് ആ സംശയാലുവിനു കൊടുത്ത് കാര്യം ഒതുക്കുകയാണ്‌ പതിവ്. അങ്ങനെ ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണമോതിരവും കൈവെള്ളയിലൊതുക്കി ഗുരു ഉപദേശം പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
‘ഇന്നലകളെ മറന്നേക്കൂ. നാളയെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കാതിരിക്കൂ! ഇന്ന് നിങ്ങൾ എന്താണ്‌ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്? അതേറ്റവും പൂർണ്ണതയോടെ ചെയ്തു തീർക്കൂ’
കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നവരിൽ ഒരാൾക്ക് സഹിക്കാൻ വയ്യാത്ത സംശയമുണ്ടായി. ഇരിക്കപ്പൊറുതിയില്ലെന്നായി.
‘ഗുരു...എനിക്ക്...നാളെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ ഇന്ന് ഒന്നും ചെയ്യാതിരിക്കാൻ തോന്നുന്നു. അത് ശരിയാണോ?’
ഗുരു ഒരു നിമിഷം പകച്ചു. ശേഷം ഭൂമി താഴ്ന്നു പോയെങ്കിൽ എന്ന് ചിന്തിക്കും മട്ടിൽ കണ്ണുകളടച്ച് ഒരു നിമിഷം ഇരുന്നു. ബുദ്ധിയുള്ള ശിഷ്യന്മാരിൽ ആരെങ്കിലും ഒരാൾ, ‘ഗുരുവിന്‌ ധ്യാനിക്കാൻ സമയമായി’ എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലെന്ന് അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു. 
അടുത്ത നിമിഷം വെളിവ് കിട്ടിയത് പോലെ ഗുരു പതിയെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
‘സംസാരലോകത്ത് സംസാരിക്കാതിരിക്കാനാവുമോ മകനെ?...കർമ്മം ചെയ്യാതിരിക്കാനാവുമോ? ജീവന്റെ കണിക അവശേഷിച്ചിട്ടിട്ടുള്ള ഒരു ജീവിക്കും ചലിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല...കടൽത്തിരകളെ കണ്ടിട്ടില്ലെ?...കടൽ കാക്കകളെ കണ്ടിട്ടില്ലെ?...കടൽമത്സ്യങ്ങൾ...’
കടൽമത്സ്യം എന്ന വാക്ക് പൊടുന്നെ മനസ്സിലെ ചൂണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി.
ഗുരു രണ്ടു ദിവസത്തിനു ശേഷം പറയാൻ പഠിച്ചു വെച്ച ഒരു മത്സ്യത്തിന്റെ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് പോയപ്പോൾ ചോദ്യം ചോദിച്ച ആളും കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നവരും ചോദ്യത്തിനെ കുറിച്ച് പൂർണ്ണമായും മറന്നു പോയിരുന്നു.
കഥ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം ഗുരു ഒരു വലിയ ചിരിയുമായി ഇരുന്നു. 
ഒരു പൂർണ്ണതയ്ക്ക്, അയാളെ അടുക്കലേക്ക് വിളിച്ച് ഒരു അനുഗ്രഹം കൊടുക്കാമെന്നു ഗുരു വിചാരിച്ചു. തൊണ്ട വരണ്ടു പോയതു കൊണ്ട് അടുത്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന ചെമ്പു മൊന്തയിൽ നിന്നും ഒരു കവിൾ വെള്ളം കുടിച്ചു. കുടിച്ചത്‌ വേഗത്തിലായതു കൊണ്ടും, കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചത് കൊണ്ടും വെള്ളം മണ്ടയിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി. പ്രാണൻ പറിഞ്ഞു പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി ഗുരുവിന്‌. ഗുരു ചുമയ്ക്കാനാരംഭിച്ചു. നാലു കൈകൾ കൊണ്ടും സ്വന്തം തലയ്ക്കടിച്ചു. ആനന്ദഗുരുവിനു അപകടം മനസ്സിലായി. വേഗം അടുത്തേക്ക് വന്നു. ജട നിറഞ്ഞ ശിരസ്സിൽ ഉള്ളം കൈയ്യാൽ പ്രഹരമേൽപ്പിച്ചാലോ എന്നൊരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു. പക്ഷെ ജട കാരണം ഒരു കാലത്തും താഢനം തലയിൽ എത്തില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കി എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ആനന്ദഗുരു പകച്ചു നിന്നു. ഗുരു മരണവെപ്രാളത്തിൽ തല കുടയുകയും ചുമയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. അടുത്ത നിമിഷം ഒരു ഉഗ്രൻ ചുമയിൽ ഗുരുവിനു പ്രാണൻ തിരിച്ചു കിട്ടി. ഗുരു വാ പൊത്തി. പിന്നീട് കൈയ്യെടുത്ത് ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു. പതിയെ കൈ വിടർത്തി. അതാ! കൈവെള്ളയിൽ ഒരു സ്വർണ്ണ മോതിരം! ശിഷ്യരടക്കം അവിടെ കൂടിയിരുന്നവർ ഒന്നടങ്കം വാ പൊളിച്ചു. കണ്ണുകൾ ചെങ്കല്ല് പോലെ ചുവന്നു പോയെങ്കിലും, ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയ ആശ്വാസം പുറത്തു കാണിക്കാതെ, തന്റെ പ്രാണന്‌ പണി കൊടുത്ത സംശയാലുവിനെ വിളിച്ചു ഗുരു സ്വർണ്ണ മോതിരം സമ്മാനിച്ചു. നിഷ്ക്കളങ്കസംശയാലു ആ നിമിഷം തന്നെ ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യനായി ആയുഷ്ക്കാല അംഗത്വം എടുത്തു. ഈ കാഴ്ച്ച മുഴുവൻ അടുത്തു നിന്നു കണ്ട ആനന്ദന്റെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദം കാരണം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. ഗുരു സ്വയം പുതുവഴികൾ കണ്ടെത്തുന്നു! ആരാധകവൃന്ദം വളർത്താൻ പ്രാപ്തനായിരിക്കുന്നു! 
കാഴ്ച്ച കണ്ടിരുന്ന എല്ലും തോലുമായ കുറച്ച് വിദേശിയർ ഗുരുവിന്റെ കുഴിനഖം വന്ന കാലുകളിൽ വീണ്‌ നമസ്ക്കരിച്ചു. അവരും ആനന്ദനിർവൃതിയിലാണ്‌. ഏതു നിമിഷവും അവർ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് നൃത്തം ചെയ്തേക്കാം. അങ്ങനെ വല്ല അത്യാഹിതവും സംഭവിച്ചാൽ അത് നിയന്ത്രിക്കാനായി തയ്യാറെടുത്ത് നില്ക്കാൻ, ആനന്ദൻ കൂട്ടാളികളെ കണ്ണു കാണിച്ചു നിർത്തി.

ആ ഒരു അത്ഭുതസംഭവത്തിനു ശേഷം ഗുരുവിന്റെ ഉയർച്ച അതിവേഗത്തിലായിരുന്നു. ഗുരുവിന്റെ പ്രസിദ്ധി രാജ്യതിർത്തി കടക്കാൻ കാരണമായി ആ സംഭവം.

6

ഉപദേശിച്ച് ഉപദേശിച്ച് ഗുരു നല്ല പദസമ്പത്തും പരിചയസമ്പത്തുമുള്ള വ്യക്തിയായി. നിരന്തരപ്രയോഗം കൊണ്ട് പ്രാവീണ്യം സിദ്ധിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ. അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ വായിൽ നിന്നും വീണ അബദ്ധങ്ങൾ പോലും ശിഷ്യർക്ക് നിഗൂഢാർത്ഥങ്ങൾ നിറഞ്ഞതായി തോന്നിത്തുടങ്ങി. ആരും ചിന്തിക്കാത്ത അർത്ഥതലങ്ങളും, വ്യാഖ്യാനങ്ങളും വിനയവിധേയരായ അവർ ഗുരുഭാഷണങ്ങളിൽ നിന്നും നിരന്തരം കണ്ടെടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. സർവ്വം ഗുരുമയം! സർവ്വം ആനന്ദമയം!
ഇതാ ഒരു ഉദാഹരണം:
‘പുൽക്കൊടികളെ നോക്കൂ. ആരേയും ഭയക്കാതെ, ഒന്നിനേയും ആശ്രയിക്കാതെ വളരുന്ന പുൽക്കൊടികൾ...നിങ്ങളും ഒരു പുൽക്കൊടിയാവൂ...’

സംഗമം നടക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഗുരു തനിക്ക് ബോധോദയം സിദ്ദിച്ച നാളിനെ കുറിച്ച് പറയും. അത് കേട്ട് വിനയവിധേയരായ വിശ്വാസികൾ അത്ഭുതാദരങ്ങളോടെ കണ്ണും മിഴിച്ച് ഇരിക്കും. ആർക്കും ഒരിക്കലും തെളിയിക്കാനാവാത്ത കാര്യങ്ങൾ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ വിശ്വാസികളോട്‌ പറയുന്നത് ഗുരു നല്ലത് പോലെ ആസ്വദിച്ച പ്രവൃത്തികളിലൊന്നായിരുന്നു.

ഒരോ സംഗമവും കഴിയും തോറും സംസാരവും, ഉപദേശവും നന്നായി വരുന്നു. എങ്ങനെയോ വായിൽ കൃത്യമായി വാക്കുകൾ വന്നു വീഴുന്നു. ആരോ തിരുകി വെയ്ക്കും പോലെ... തനിക്കെന്താണ്‌ സംഭവിക്കുന്നത്? എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട്..ചികിത്സ വേണ്ടി വരുമോ?...ഓർത്തോർത്ത് ഗുരു നിദ്രാവിഹീനനായി. ഇനി ഉറക്കത്തിൽ അറിയാതെ ശരിക്കും ബോധോദയമോ മറ്റോ...അതോർത്തപ്പോൾ ഉള്ള ഉറക്കം കൂടി നഷ്ടപ്പെടും എന്ന് സ്ഥിതിയായി. ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിനായി അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന കാലത്ത് മനസ്സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു...സുന്ദരമായ നാളുകളായിരുന്നു...അതിന്റെ വില ഇപ്പോൾ  മനസ്സിലാക്കുന്നു...

നിരീക്ഷിക്കും തോറും  ശിഷ്യന്‌ തോന്നി, ഗുരുവിനെന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്...അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ കുളിക്കുന്നത് കൊണ്ടോ മറ്റോ...ചില സമയങ്ങളിൽ ജ്ഞാനികളെ പോലെ സംസാരിക്കുന്നു...ഇല്ല, അങ്ങനെ വരാൻ വഴിയില്ല...ഇനി ശരിക്കും ജ്ഞാനിയായിരുന്ന ഏതെങ്കിലും ഗുരുവിന്റെ ബാധയോ മറ്റോ...

ഗുരു ശിഷ്യനോട് ആശങ്ക പങ്കുവെച്ചു. ഗുരുവിന്റെ സംശയങ്ങളുടെ ചിലന്തിവലകളൊക്കെയും ശിഷ്യൻ തത്സമയം തൂത്തു മാറ്റി.
‘ഏയ്..അങ്ങനെ ഭയക്കേണ്ട ഗുരോ...ഇതൊക്കെ ശീലം കൊണ്ട് അറിയാതെ സംഭവിക്കുന്നതാണ്‌. ഗുരുവിന്‌ ഒരപകടവും സംഭവിക്കില്ല...ശിഷ്യനല്ലേ പറയുന്നത്...നല്ല ഉറപ്പുണ്ട്!’ ശിഷ്യൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

ഇപ്പോൾ ഗുരുവിന്‌ ദൈവത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്ത സ്ഥാനമാണ്‌ ജനമനസ്സിൽ. ഒരു പടി കൂടി വെച്ചാൽ ദൈവമായി. ഗുരു അതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്‌. ശിഷ്യർ ഗുരുവിന്റെ അത്ഭുതസിദ്ധികളെ കുറിച്ച് വാഴ്ത്തിപ്പാടി. ഗുരുവിന്റെ പക്കൽ എന്തിനും ഏതിനും ഉത്തരമുണ്ട്. ഒരേ സമയം രണ്ടിടത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയുന്നു. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനു അസാധ്യമായ പലതും ചെയ്യാനുള്ള കഴിവുകൾ. ഗുരുവിന്‌ ധ്യാനിച്ച് മഴ പെയ്യിക്കുന്നു, ഇംഗ്ലീഷ് വ്യാകരണതെറ്റു കൂടാതെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നു. വായുവിൽ നിന്നും സ്വർണ്ണമോതിരമോ, വാച്ചോ, പഴങ്ങളോ ഏതു സമയത്തും വരുത്താനാകുന്നു. ചതുർഭുജനായ അത്ഭുതഗുരു കാരണം മറ്റു പല ഗുരുക്കന്മാരുടേയും നില പരുങ്ങലിലായി.

പതിയെ ഗുരു ആത്മീയ കാര്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല; സാമൂഹ്യം, രാഷ്ട്രീയം, സ്ത്രീപുരുഷ ബന്ധം എന്നു വേണ്ട നാനാവിധ കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച്‌ ആധികാരികസ്വരത്തിൽ ആഭിപ്രായം പറയാനാരംഭിച്ചു. അതൊക്കെ കേൾക്കാനും, കേട്ടതൊക്കെയും അവസാനവാക്കായി വിശ്വസിക്കാനും വിശ്വാസികൾ കാതോർത്തു . രാജ്യത്ത് എന്ത് സംഭവിച്ചാലും ഗുരു അതേക്കുറിച്ച് രണ്ട് വാക്ക് പറയാതെ അത് വാർത്താപ്രാധാന്യമുള്ളതാകില്ല എന്ന നിലയിലെത്തി.

ഗുരു ഏറ്റവും ആസ്വദിച്ചിരുന്നത് പരസ്യസംവാദങ്ങളായിരുന്നു. അവിടെ വെച്ച് ആർക്കും എന്തും ചോദിക്കാം. എന്തിനേക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കാൻ തക്ക ജ്ഞാനമുള്ളത് കൊണ്ട് ഗുരുവിന്‌ അതൊക്കെയും വെറും നേരമ്പോക്ക് മാത്രം. ചോദ്യം വരുമ്പോൾ ഗുരു ഒരു വലിയ തമാശ കേട്ടത് പോലെ അല്പനേരം ശരീരം കുലുക്കി, കുഭ കുലുക്കി ചിരിക്കും. ആ ചിരി കണ്ടമാത്രയിൽ ശിഷ്യരും അനുയായികളും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങും. അതിനു ശേഷം ഗുരു ആ ചോദ്യത്തിനെ വിശദീകരിക്കാൻ തുടങ്ങും. പതിയെ അതിനെ മറ്റൊരു ചോദ്യമാക്കി മാറ്റും. പിന്നീട് ഒരു നീണ്ട വിശദീകരണം കൊടുക്കും. ചിലപ്പോൾ കേട്ടു പഴകിയ ഏതെങ്കിലുമൊരു കഥ പറയും. അതൊക്കെയും കേട്ട് എല്ലാവരും കൈയ്യടിക്കും. 

മാസത്തിലൊരിക്കൽ ഗുരു ഒരു പ്രത്യേക ദർശനം സന്ദർശകർക്ക് നൽകും. അത് സൗജന്യമല്ല. തൊട്ടടുത്ത് നിന്ന് ദർശിക്കണമെങ്കിൽ ഒരു ലക്ഷം. അൻപത് മീറ്റർ ദൂരെയാണെങ്കിൽ അമ്പതിനായിരം, നൂറ്‌ മീറ്റർ ദൂരെ നിന്നാണെങ്കിൽ പതിനായിരം...അങ്ങനെയങ്ങനെ. അതും മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപേ ബുക്ക് ചെയ്യണം. ദർശനദിവസം ഗുരു ആഭരണഭൂഷിതനായി ആസനസ്ഥനാവും. നാലു കൈകളിലും എന്തെങ്കിലും വസ്തുക്കൾ ഉണ്ടാവും. ഗുരു ഇരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് സ്പോട്ട് ലൈറ്റ്. പിന്നണിയിൽ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ഉപകരണ സംഗീതം. മിക്കവാറും അതു ഓടക്കുഴലോ വീണയോ ആവും. ഗുരുദർശനം ലഭിക്കുന്നവരിൽ മോഹാലസ്യം വന്ന്‌ വീണു പോകുന്നവരും, ആനന്ദാധിക്യം കാരണം പരിസരം മറന്ന് നൃത്തം ചെയ്ത് പോകുന്നവരും അനവധിയാണ്‌. അവരെയെല്ലാം കോരിയെടുത്ത് കൊണ്ടു പോയി ശുശ്രൂക്ഷിക്കാൻ പ്രത്യേകം ഒരു വിഭാഗം ആളുകളെ റിക്രൂട്ട് ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. ദർശനദിവസം ഗുരു നാല്‌ കൈകളിലും ആയുധങ്ങൾ പിടിച്ചായിരിക്കും മിക്കപ്പോഴും ഇരിക്കുക. അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഗുരുവിന്‌ തോന്നിയത്. ഇതൊക്കെയും പഴയ ആയുധങ്ങളല്ലേ? ഈ വാളും ഗദയും അമ്പും വില്ലുമൊക്കെ പഴയതല്ലേ? കാലത്തിനനുസരിച്ച് മാറ്റം വേണ്ടേ? തോക്കും ബോംബും ആയാലെന്താ? പുതിയ കാലത്തെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പുതിയ ആയുധങ്ങൾ... എന്നാൽ ലൈസൻസിന്റെ പ്രശ്നം ഉണ്ടാവുമെന്ന് ആനന്ദഗുരു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഗുരു ആ നൂതന ആശയം ഉപേക്ഷിച്ചു.

ശിഷ്യൻ, ഉറക്കമിളച്ച് ചിന്തിച്ച് കണ്ടെത്തിയ പുതിയ ചില ആശയങ്ങളുമായി വന്നു. എന്തു കൊണ്ട് ഗുരുവിന്‌ എല്ലാവരേയും ചിലത് അഭ്യസിപ്പിച്ചു കൂടാ? ഇത്രയും ബുദ്ധിവികാസമില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിനെ എവിടെ ലഭിക്കും?
ഗുരു പറയുന്നതെന്തും ഇവർ കണ്ണുമടച്ച് വിശ്വസിക്കും.
ഇത്രനാളും മനുഷ്യർ ശ്വാസം എടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നത് ശരിയായ രീതിയിൽ ആയിരുന്നില്ല എന്നു പറയുക. എല്ലാത്തിനും അതിന്റേതായ രീതികളുണ്ടെന്ന് പറയുക.

അങ്ങനെ ഗുരു അഭ്യാസം ആരംഭിച്ചു.
ശ്വാസമെടുക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.
വെള്ളം കുടിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.
ഉറങ്ങാൻ പഠിപ്പിച്ചു.
ചിരിക്കാൻ...കരയാൻ...നടക്കാൻ...
അങ്ങനെ മനുഷ്യർ ഇക്കണ്ട കാലം വരേയ്ക്കും, ആരോടും ചോദിക്കാതെയും പറയാതെയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നതെല്ലാം എങ്ങനെയാണ്‌ ‘ശരിയായ’ രീതിയിൽ ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് ഗുരു പഠിപ്പിച്ചു. ശിഷ്യർ അനുസരണയോടെ പഠിച്ചു.

ഈ ചെറിയ രാജ്യത്തിൽ ഉള്ളവർക്ക് മാത്രം ഗുരുവിന്റെ സേവനങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നത് നീതിയാണോ? ലോകം മുഴുക്കെയും ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹവും കൃപാകടാക്ഷവും ചെന്നെത്തേണ്ടതല്ലെ? അതിസമ്പന്നതയിൽ മുഴുകിയും, മുങ്ങിയും ജീവിക്കാൻ മറന്നു പോയി, ഒടുവിൽ ‘ഞാനാര്‌? നീ ആര്‌?’ എന്ന നിലയിലെത്തിയ ചില വിദേശിയർ കൂടെയുണ്ടല്ലോ അവരുടെ സഹായത്തോടെ വിദേശരാജ്യങ്ങളിലേക്കും ഗുരുവിന്റെ സേവനം എത്തിക്കുക എന്നത് ധർമ്മാചരണത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലേ? ആ വഴിക്കായി ആനന്ദഗുരുവിന്റെ ചിന്ത. അത് പ്രാവർത്തികമാക്കാനായി പിന്നീട് ശിഷ്യന്റെ ശ്രമം. പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും വേഗത്തിലാണത് യാഥാർത്ഥ്യമായത്. ‘കിഴക്ക് നിന്ന്‌ മറ്റൊരു അത്ഭുതഗുരു!’ എന്ന തലക്കെട്ടോടെ വാർത്ത വിദേശമാധ്യമങ്ങളിൽ നിരന്നു. അതിനു ശേഷം ഗുരു പറക്കുകയായിരുന്നു. വിമാനങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമാനങ്ങളിൽ, ഒരു രാജ്യത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരു രാജ്യത്തിലേക്ക്... ലോകം മുഴുക്കെയുമുള്ള മനുഷ്യരുടെ സംശയങ്ങൾ നിവർത്തിക്കാൻ അതു കൊണ്ടായി. ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും സംശയം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒരു ടോൾ ഫ്രീ നമ്പറിലേക്ക് മിസ് കോൾ അടിക്കുകയേ വേണ്ടൂ. വിളിച്ച ആളെ തേടി ഉപദേശം എത്തും. പഴമയിലേക്ക് മടങ്ങണമെന്നും, പുരാതന അറിവുകളാണ്‌ ഉത്കൃഷ്ഠമെന്നുമുള്ള ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ടിവിയിലും ഫോണിലും ടാബിലും കമ്പ്യൂട്ടറിലും ലക്ഷങ്ങൾ സശ്രദ്ധം ശ്രവിക്കുകയും കാണുകയും പരസ്പരം തലകുലുക്കി ശരിവെയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

7

വിദേശരാജ്യങ്ങളിൽ വെച്ചു നടത്താറുള്ള ലോകസമ്മേളനങ്ങളിൽ സ്ഥിരസാന്നിധ്യമായി ഗുരു. പ്രശസ്തരോടൊപ്പമുള്ള ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോകളും മാധ്യമങ്ങളിൽ പതിവായി വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഗുരുവിന്‌ സ്വന്തമായി ഒരു ആസ്ഥാനമുണ്ട് - ‘ആനന്ദപുരി’. ആനന്ദപുരിയുടെ കവാടം കടന്നു ചെന്നാൽ ഒരു ചെറുപട്ടണത്തിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വെച്ചത് പോലെ തോന്നും. പുരിയുടെ ഉള്ളിൽ ധാരാളം കെട്ടിടങ്ങൾ. പുറമേന്ന് വന്നവർക്ക് സൗജന്യമായി താമസിക്കാം. ഭക്ഷണവും സൗജന്യം. ഉള്ളിൽ തന്നെ ആശുപത്രികൾ, പള്ളിക്കൂടങ്ങൾ എന്നിവയും താമസിയാതെ ഉയർന്നു. ചികിത്സ സൗജന്യം. എല്ലാത്തിനും കാരണം ഗുരുവിന്റെ മഹത്വം തന്നെ. ആയിരങ്ങൾക്ക് ഗുരു കൺകണ്ട ദൈവമായി. അത്ഭുതങ്ങൾ കാണിക്കുന്ന ഗുരു എന്തു കൊണ്ട് ആശുപത്രികൾ പണിതു എന്നാരും ചോദിച്ചില്ല. സന്താനമില്ലാത്തവർക്ക് സന്താനം ഉണ്ടാവുന്നു, നടക്കാൻ പോലും ആകാത്തവർ ചാടി ഓടുന്നു, സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്തവർ പാട്ടു പാടുന്നു...അങ്ങനെ അത്ഭുതങ്ങൾ പലതും നടന്നു. പ്രശസ്തർക്ക് ഗുരു ഇടയ്ക്കിടെ സമ്മാനങ്ങൾ കൊടുക്കും. മോതിരമോ മാലയോ മറ്റോ... അതൊക്കെയും വലിയ വാർത്താപ്രാധാന്യത്തോടെ പത്രങ്ങളിൽ അച്ചടിച്ചു വരും. സർവ്വം ഗുരുമയം. സർവ്വം ആനന്ദമയം!

ഒരു ദിവസം പതിവ് പോലെ പ്രഭാഷണവും നർമ്മകഥാകഥനവും കഴിഞ്ഞ് തന്റെ മുറിയിൽ തിരികെ എത്തിയതായിരുന്നു ഗുരു. ഹൃദയഭാഗത്തായി ഒരു ചെറിയ വേദന...ശ്വാസതടസ്സം...
ഉടൻ തന്നെ ഗുരുവിന്റെ ആശുപത്രിയിലെ ഗുരുവിന്റെ ഡോക്ടർമാർ സന്നിഹിതരായി. സർവ്വപരിശോധനകളും നടത്തി. ടെസ്റ്റായ ടെസ്റ്റുകൾ ചെയ്തു. ഒടുവിലവർ കാരണം കണ്ടെത്തി. ഗുരു വെയിലു കൊള്ളുന്നില്ല, വിയർക്കുന്നില്ല, വ്യായാമം ചെയ്യുന്നില്ല. അതു തന്നെ. പതിവായി നെയ്യും പാലും കഴിച്ച് കഴിച്ച് ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള കുഴലുകൾ ഭാഗികമായി അടഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. രക്താണുക്കളുടെ സഞ്ചാരവഴികൾ തടസ്സപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ലോകം മുഴുക്കെയും പറന്ന് നടന്ന് സകലരേയും ശ്വാസം എടുക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച ഗുരു ശ്വാസമെടുക്കാൻ ആയാസപ്പെട്ടു. 

പരമാനന്ദഗുരു ചികിത്സയിൽ പ്രവേശിച്ചു. പതിവ് പോലെ ഗുരു ഏകാന്ത ധ്യാനത്തിലാണെന്നും, മൗനവ്രതത്തിലാണെന്നും, ഘോര തപസ്സിലാണെന്നുമൊക്കെ വാർത്തകൾ പരന്നു.

ആനന്ദപുരിയുടെ നിയന്ത്രണം ആനന്ദഗുരുവിന്റെ കൈവശമാണ്‌ വന്നു ചേർന്നത്. ആയിടയ്ക്ക് ആനന്ദപുരിയിൽ ദുരൂഹസാഹചര്യത്തിൽ ഒരു മരണം നടന്നത് ആനന്ദഗുരുവിന്‌ തലവേദന ആയി. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഭരണരംഗത്തുമുള്ള ഉന്നതർ ശിഷ്യരായും, അനുയായികളായും, ആരാധകരായും അനുഭാവികളായും ഉള്ളത് കൊണ്ട് അത് വെറുമൊരു കിംവദന്തി ആയി ഒതുങ്ങി. എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ കൂടിയും തെളിവും സാക്ഷികളും ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നു, പരാതി കൊടുക്കാൻ ആരുമുണ്ടാവില്ലായിരുന്നു, അന്വേഷിക്കാൻ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നു. ഇനി കേസ് കോടതിയിൽ എത്തിയാൽ തന്നെയും രണ്ടു തലമുറ കഴിഞ്ഞേ അത് വിചാരണയ്ക്ക് വരുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഇനി വിചാരണ ആരംഭിച്ചാൽ തന്നെ പിന്നെയും ഒരു തലമുറ കഴിഞ്ഞേ വിധി വരുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഇനി വിധി വന്നാൽ തന്നെ ശിക്ഷിക്കാൻ കുറ്റവാളിയോ പരാതിക്കാരോ ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ടാവുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ എല്ലാവിധത്തിലും കുറ്റമറ്റതും ഫലപ്രദവുമായ ഒരു സംവിധാനം നിലവിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് ആരും ഒട്ടും വേവലാതിപ്പെട്ടില്ല. എല്ലാം എല്ലാവരുടെയും ഭാഗ്യം!

8

ഏതാണ്ട് ആറ്‌ മാസം കഴിഞ്ഞാണ്‌ പരമാനന്ദഗുരു ഭക്തജനങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും ദർശനം നൽകി തുടങ്ങിയത്. അനുയായികളും ആരാധകരും ആഹ്ലാദപുളകിതരായി.

ഗുരുവിന്റെ വിവിധ പോസിലും അലങ്കാരത്തിലും വേഷത്തിലുമുള്ള ചിത്രങ്ങൾക്ക് ലോകം മുഴുക്കെയും ആവശ്യക്കാരുണ്ടായി. ഗുരു ഉപയോഗിച്ച പാത്രങ്ങൾ ഉയർന്ന വിലയ്ക്കാണ്‌ ലേലത്തിൽ പോയത്. അതു മാത്രമല്ല, ഗുരു കുലുക്കുഴിഞ്ഞ വെള്ളം, ഗുരു കുളിച്ച വെള്ളം, ഗുരുവിന്റെ തലയിൽ നിന്നും ഊർന്ന് വീണ മുടിനാരുകൾ, വെട്ടിയ നഖങ്ങൾ... അങ്ങനെ പലതും! അതൊക്കെയും കുപ്പിയിലും ഡപ്പിയിലും പെട്ടിയിലുമായി പാക്ക് ചെയ്ത് വിറ്റു തുടങ്ങി. വാങ്ങാൻ ജനങ്ങൾ നീണ്ട വരിയിൽ മണിക്കൂറുകൾ കാത്തു നിന്നു. അതൊക്കെയും വാങ്ങി വീട്ടിൽ കൊണ്ടു വെച്ചു പൂജിച്ചവർ, അതിനു ശേഷമാണ്‌ തങ്ങൾക്ക് എല്ലാവിധ ഭാഗ്യവും ഐശ്വര്യവും വന്നു ചേർന്നതെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു.

ഗുരുവിന്റെ ജന്മദിവസം ആനന്ദപുരിയിലേക്ക് ആയിരങ്ങൾ തീത്ഥാടനമായി പോകും. ആ ദിവസം ഗുരു പ്രത്യേകവേഷത്തിൽ ആയിരിക്കും ദർശനം നല്കുക. അന്നാണ്‌ നാലു കൈകൾ കൊണ്ടും ഗുരു സന്ദർശകരെ അനുഗ്രഹിക്കുക. ദിവ്യദർശനത്തിനും ദിവ്യാനുഗ്രഹം ലഭിക്കാനും ആയിരങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗത്ത് നിന്നും വരും. തിക്കും തിരക്കും നിയന്ത്രിക്കാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകാറുണ്ട്. വർഷാവർഷമുള്ള തിരക്ക് കാരണം ഒടുവിൽ സർക്കാർ ഗുരുവിന്റെ ജന്മദിവസം, പൊതു അവധിയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു!

ഗുരുവിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങൾ, ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ, ഉപദേശങ്ങൾ, അനുഭവങ്ങൾ എല്ലാം പുസ്തകരൂപത്തിൽ പുറത്തിറങ്ങി. അതൊക്കെയും ചൂടപ്പം പോലെ വിറ്റു പോയി. ചിലർ പുസ്തകത്തിൽ പറയും പ്രകാരം ശ്വാസമെടുക്കാനും, നടക്കാനും, ഇരിക്കാനും, കിടക്കാനും, വെള്ളം കുടിക്കാനും ശ്രമിച്ചു. എങ്ങനെയും ബോധോദയം ഉണ്ടാവാനായിരുന്നു ചിലരുടെ ശ്രമം.

പ്രശസ്തിയും തിരക്കും തുടർച്ചയായ യാത്രകളും ഗുരുവിനു പതിയെ മടുപ്പുണ്ടാക്കി തുടങ്ങി. ആൾക്കുട്ടത്തിനു നടുവിൽ ഇരിക്കാൻ ആശിച്ചിരുന്ന ഗുരു ഏകാനായി ഏകാന്തതയിൽ ഒരല്പം സമയം ചിലവഴിക്കാൻ വല്ലാതെ കൊതിച്ചു. ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥത്തെ കുറിച്ച് നിരവധി ഉപദേശങ്ങൾ നല്കിയ ഗുരു, പതിയെ നിരർത്ഥകതയെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി. ഒരു രാത്രിയിൽ ഉറക്കം വരാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന ഗുരുവിന്‌, തന്നെ ആരോ പഴയ ഓർമ്മകളിലൂടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകും പോലെ തോന്നി. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലേക്ക് തള്ളിക്കയറി വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വിടുവിക്കാനാവുന്നില്ല. മനസ്സിലെവിടെയോ കോണിൽ പൊടിപിടിച്ച് കിടന്ന, പഴകി പോയ ഓർമ്മകൾ.. തകരപാത്രവുമായി, അപമാനവും വിശപ്പും അമർത്തിപ്പിടിച്ച് നടന്നത്...പാത്രത്തിൽ കല്ലുകൾ വന്നു വീഴുന്നത്...മറയ്ക്കാൻ കൈകൾ മുറുക്കെ കെട്ടി വെച്ചത്... ഗുരു, മേടയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി നിലാവിലൂടെ നടന്നു. അവിടെ, തന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്ന ആളെ കണ്ട് ഗുരു സ്തബ്ദനായി. ശേഷം പതിയെ അയാളുടെ അടുക്കലേക്ക് നടന്നു...

9

അടുത്ത ദിവസമാണ്‌ എല്ലാവരും, ഞെട്ടിക്കുന്ന ആ സത്യമറിഞ്ഞത്. ഗുരുവിനെ കാൺമാനില്ല! തിരയാവുന്നിടത്തെല്ലാം തിരഞ്ഞെങ്കിലും ഗുരുവിനെ കണ്ടെത്താനായില്ല. ആനന്ദഗുരു ആകെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. തന്നോട് പോലും പറയാതെ എവിടേക്കാണ്‌... 

കഥകൾക്ക് പഞ്ഞമില്ലാത്ത രാജ്യമായതിനാൽ, ഊഹാപോഹങ്ങളുടെ പെരുമഴ പെയ്തു. കഥകൾ പെരുകി പെരുകി നിറഞ്ഞു തൂകി. ഗുരു അപ്രത്യക്ഷനായതാണെന്നും, ഒരു പുക പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നത് സ്വന്തം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കണ്ടതാണെന്നും ചില ശിഷ്യന്മാർ ആവർത്തിച്ച് ആണയിട്ടു. മാഞ്ഞു പോകും മുൻപ്, തന്നെ സ്പർശിച്ചെന്നും വൈദ്യുതി പോലെ എന്തോ ഒന്ന് ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നു പോയതായി അനുഭവപ്പെട്ടെന്നും അവരിലൊരാൾ സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞു. അന്നേരം ഗുരുവിനെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു വെളിച്ചം ഇറങ്ങി വന്ന് തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് കയറി പോയത് പോലെ തോന്നിയെന്നും ആതേ ആൾ തന്നെ അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് കൂട്ടിച്ചേർത്തു. അതിനു ശേഷം കണ്ണുകളടച്ച് ധ്യാനനിരതനായി അയാൾ ഇരുന്നു. അഗാധമായ ധ്യാനത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തെ അവസ്ഥയിലാണെന്ന്‌ പുതിയ ഗുരുവിന്റെ പുതിയ ശിഷ്യന്മാർ അവകാശപ്പെട്ടു.

ആയിരക്കണക്കിനു പേർക്കു മസ്തിഷ്ക്കപ്രക്ഷാളനം നടത്തിയ ഗുരുവിനു മസ്തിഷ്ക്കവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എന്തോ ഗുരുതര അസുഖം ബാധിച്ചിരിക്കുകയാണെന്നും, എതോ രഹസ്യ സങ്കേതത്തിൽ ചികിത്സയിലാണെന്നും ഒരു കൂട്ടർ അടക്കം പറഞ്ഞു. കടുത്ത ചില വിശ്വാസികളുടെ ഭാഷ്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു - ഗുരു സമയത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് മറ്റൊരിടത്ത് ദേശാടനം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. അവിടത്തെ കർമ്മനിയോഗം കഴിഞ്ഞ് തിരികെ ആനന്ദപുരിയിൽ തന്നെ എത്തും. ആ വാദത്തെ സാധൂകരിക്കാനെന്നോണം ഗുരുവിനെ പലയിടത്ത് വെച്ചും കണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെട്ട്‌ പലരും മുന്നോട്ടു വന്നു.
 
എന്തിലും ഏതിലും ചികഞ്ഞ് വാർത്ത കണ്ടെടുക്കാൻ മിടുക്കരായ മാധ്യമപ്രവർത്തകർ അവിശ്രമം പ്രയത്നിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എങ്ങനേയും നാലു വിവാദമുണ്ടാക്കി എല്ലാവരുടെയും ഉറക്കം കെടുത്തിയിട്ട് വേണം സമാധാനമായി ഒന്നുറങ്ങാൻ എന്നു വിചാരിക്കുന്ന അവരിൽ ചിലർ, തങ്ങളുടെ മനോധർമ്മം പോലെ ഓരോരോ കഥകൾ ‘അത്രേ’ എന്ന വാക്കിൽ അവസാനിപ്പിച്ച് എഴുതി നിറച്ചു. അങ്ങനെ സർവ്വത്ര ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം അവർ സസുഖം ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു. സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ നിറം പിടിപ്പിച്ച കഥകൾ നിറഞ്ഞു. പതിവു പോലെ സാമൂഹ്യമാധ്യമബുദ്ധിജീവികൾ രണ്ടും മൂന്നും വിഭാഗങ്ങളായി പിരിഞ്ഞ് ഓൺലൈനിൽ ഘോരയുദ്ധം നടത്തി.

ഗുരുവിനെ രഹസ്യപോലീസ് തടങ്കലിൽ ആക്കിയിരിക്കുകയാണെന്നും ഏതോ രഹസ്യ കേന്ദ്രത്തിൽ ചോദ്യം ചെയ്യൽ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും അവിശ്വാസികളായ ഒരു ന്യൂനപക്ഷം സാമാന്യജനം വിശ്വസിച്ചു. ഗുരുവിനെ അന്വേഷിച്ച് അനുയായികളും ആരാധകരും നാലുപാടും യാത്ര ചെയ്തു. ആഴ്ച്ചകൾ കഴിഞ്ഞു, മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ആരുമറിയാതെ അന്വേഷണം അവസാനിച്ചു. എങ്കിലും ഗുരു ഒരു വിസ്മയമായി തന്നെ തുടർന്നു. കാണുന്നതിനേക്കാൾ വിശ്വാസം കാണാത്തതിനെ കുറിച്ചാണല്ലോ! ഗുരുവിനെ പേരിൽ ആരാധനാലയങ്ങൾ ഉയർന്നു. കോടിക്കണക്കിന്‌ രൂപ അതിന്റെ നിർമ്മാണത്തിനായി സംഭരിച്ചു. ഉയർന്നു വന്ന ക്ഷേത്രത്തിനു മുന്നിൽ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങൾ കൈകൂപ്പി നിന്ന് എക്കാലത്തേയും പോലെ അത്ഭുതത്തിനായി ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു.

അങ്ങനെ, ഒരു അദ്ധരാത്രിയിൽ അവതരിച്ച അത്ഭുതമനുഷ്യൻ, മറ്റൊരു അർദ്ധരാത്രിയിൽ അപ്രത്യക്ഷനായി. അതുമൊരു അത്ഭുതകൃത്യമായി വാഴ്ത്തപ്പെട്ടു.

കാലം, കാത്തു നില്ക്കാതെ സകലരേയും കടന്നു പോയി. വെയിൽമഴയും നിലാമഴയും ഊഴമിട്ട് മാറി മാറി പെയ്തിറങ്ങി. ക്രമേണ ഗുരുവിനെ കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ മറ്റു വാർത്തകൾക്കിടയിൽ ആണ്ടു പോയി. എല്ലാവരും പഴയപടി ശ്വാസമെടുക്കാനും, നടക്കാനും, വെള്ളം കുടിക്കാനും തുടങ്ങി. എല്ലാവരുടെയും സ്മരണയിൽ നിന്നും ഗുരു പതിയെ അപ്രത്യക്ഷമായി.

ചിലർ അടുത്ത അത്ഭുതഗുരുവിന്റെ വരവും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഇരുപ്പായി. അത്ഭുതങ്ങൾ കാണിക്കാനും തങ്ങളെ നയിക്കാനും നേർവഴി നടത്താനും ഉപദേശിക്കാനും കെൽപ്പുള്ള ഒരു അവതാരപ്പിറവിയുടെ വരവ് അവർ സ്വപ്നം കണ്ടു.

ഋതുക്കൾ മാറി മാറി വന്നു പോയി. ഒരു നാൾ ഒരു മലയോരപ്രദേശത്ത്, ഉച്ചവെയിൽ തളർന്ന്, താഴെ വിശ്രമിക്കാൻ വന്ന സമയം. രണ്ട് ആട്ടിടയന്മാരാണത് കണ്ടത്. ദ്രവിച്ച് മണ്ണോട് മണ്ണായി മാറാൻ മത്സരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരസ്ഥികൂടം...എന്നാൽ അത് മറ്റു മനുഷ്യരുടേത് പോലെ അല്ലായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച്ച കണ്ട് അവർ ഭയന്ന് നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് ഓടി. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അകലെയൊരു ഗ്രാമത്തിൽ വിചിത്രമായൊരു കാഴ്ച്ച കണ്ട ഗ്രാമവാസികൾ ഭയന്നോടിയത് പോലെ...

Post a Comment

Monday, 31 May 2021

കാണാതാകുമ്പോൾ...


‘അച്ഛാ, എന്റെ ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ് കണ്ടോ?’
ബിനുമോൻ രാവിലെ മുതൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുകയാണ്‌. അമ്മയും മോനും ഇന്നലെ രാത്രി വന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവൻ സുമയോടൊപ്പം അപ്പൂപ്പന്റെ വീട്ടിൽ പോയി അവധിക്കാലം മുഴുക്കെയും കളിച്ചു തിമിർത്ത ശേഷം വന്നു തളർന്നു കിടന്നതാണ്‌. എന്നിട്ടിപ്പോൾ നേരം വെളുത്തതേയുള്ളൂ അപ്പോഴേക്കും ബാറ്റും ബോളും തിരക്കി ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു! അവിടെ തറവാട്ടിൽ ദിവസവും കളിച്ച് കളിച്ച് അവന്റെ കൈയ്യും കാലും കളിക്കാൻ തരിക്കുന്നുണ്ടാവും. അവിടെയും ചുറ്റുവട്ടത്ത് അവന്‌ ധാരാളം കൂട്ടുകാരുണ്ട്. അവിടന്ന് തിരിച്ചു വരും മുൻപേ, ഇവിടെയുള്ള കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ച് കളിക്കാനുള്ള സകല തയ്യാറെടുപ്പുകളും നടത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. ഒരു സംശയവുമില്ല.

ആ ബാറ്റ് - അതവന്‌ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്‌. അവന്റെ പ്രിയതാരം സച്ചിന്റെ ഒപ്പിന്റെ ചിത്രമുള്ള ബാറ്റ്. അതിനടുത്തായി അവൻ സ്വന്തം പേരെഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ ബാറ്റ് ഞാൻ വാങ്ങിക്കൊടുത്ത ദിവസം ഇപ്പോഴും നല്ലതു പോലെ ഓർക്കുന്നു. അതും അരികിൽ വെച്ചാണവൻ ഉറങ്ങിയത്! അതും പിടിച്ച് ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് അഭിമാനപൂർവ്വം നടന്ന് പോകുന്ന ചിത്രം നല്ലത് പോലെ മനസ്സിലുണ്ട്. ആ പ്രിയ ബാറ്റാണ്‌ ഇപ്പോഴവൻ തിരഞ്ഞു നടക്കുന്നത്. ഞാനവനെ സമാധാനപ്പെടുത്താനൊരു ശ്രമം നടത്തി. എന്നാൽ ശ്രമം തീർത്തും വിഫലമായി പോയി.

രാത്രി വരയേ അവന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ആയുസ്സുണ്ടാകാറുള്ളൂ എന്ന് ബോധ്യമുള്ളത് കൊണ്ട്, അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാനേ ശ്രമം നടത്തിയുള്ളൂ. ‘പുതിയൊരെണ്ണം വാങ്ങി തരാം’ എന്ന വാഗ്ദാനമൊന്നും കൊടുക്കാതെ അവസാനനിമിഷം വരേയ്ക്കും കാത്തിരിക്കാനായിരുന്നു എന്റെ പദ്ധതി. എന്നാൽ അവന്റെ, നിരന്തരമായ ആവശ്യവും, അപേക്ഷയും, പരിദേവനങ്ങളും സഹിക്ക വയ്യാതെ, ‘നീയൊന്ന് സമാധാനമായി ഇരീ.. അച്ഛൻ നിനക്കൊരു പുതിയ ബാറ്റ് വാങ്ങി തരാം പോരേ?’ എന്ന് അവസാന അടവിലേക്ക് പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും നേരത്തെ എനിക്ക് എത്തിച്ചേരേണ്ടി വന്നു. എന്നാൽ അതും അവന്‌ സ്വീകാര്യമാവില്ലെന്നാരു കണ്ടു?!
‘അച്ഛനറിയ്യോ ആ ബാറ്റ് വെച്ച് ഞാനെത്ര ഫോറടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്? എത്ര സിക്സടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്?..എന്റെ ലക്കി ബാറ്റാ’
അടവുനയങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ട ഞാൻ അവന്റെ മുന്നിൽ ആയുധമില്ലാതെ നിന്നു. ഇനിയെന്ത് പറഞ്ഞാണ്‌ പ്രതിരോധം തീർക്കുക? എങ്ങനെയാണിത് തീർപ്പാക്കുക?

രാത്രി ഉറങ്ങുന്നതിനു തൊട്ടു മുൻപ് വരേയ്ക്കും അവൻ ബാറ്റിനെ കുറിച്ച് - ബാറ്റിനെ കുറിച്ച് മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ശേഷം തളർന്നുറങ്ങിയെന്ന് തന്നെ പറയാം. മോൻ ഉറങ്ങി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സുമയും അതേ ആവശ്യം എന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീക്കി വെച്ചു.
‘ചേട്ടനവന്‌ അതു പോലത്തെ ഒരു പുതിയ ബാറ്റ് നാളെ തന്നെ വാങ്ങി കൊട്.. ഒരു ബാറ്റല്ലെ? കളിക്കേണ്ട പ്രായം അല്ലെ?‘
ശരിയാണ്‌ കളിക്കേണ്ട പ്രായമാണ്‌. വാങ്ങി കൊടുക്കാനുള്ള സാമ്പത്തികശേഷിയുമുണ്ട്. വാങ്ങാവുന്നതേയുള്ളൂ. പക്ഷെ അതവന്റെ ലക്കി ബാറ്റ് ആവുമോ എന്ന കാര്യം - അതിലെനിക്ക് ഒരുറപ്പും പറയാനാവില്ല. 
’ങാ..നീയുറങ്ങ്..നാളെ തന്നെ വാങ്ങി കൊടുക്കാം‘
അവൾ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
’നടുവേദന മാറിയോ?‘ കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് അവൾ ചോദിച്ചു.
’ഓ! ഇപ്പോഴെങ്കിലും എന്നേക്കുറിച്ച് ഓർത്തല്ലോ?! അത് ചോദിക്കാൻ തോന്നിയല്ലോ?!‘ ഞാൻ പരിഭവശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
പറമ്പിൽ ഒരു വാഴ വെച്ചതാണ്‌. അതിന്റെ ക്ഷീണമാണ്‌.
അവളും മോനും പോകുന്നതിന്‌ മുൻപ് ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു, 
’നിങ്ങൾ വരുമ്പോഴേക്കും ഇവിടം ഞാനൊരു പൂങ്കാവനമാക്കും!‘
ഒരാവേശത്തിൽ വീമ്പു പറഞ്ഞതാണ്‌! വാഴ മാത്രമല്ല, രണ്ടു ചേനയും, ഒരു മുരിങ്ങയും. പോരാത്തതിന്‌ രണ്ട് തെങ്ങുകൾക്ക് തടവുമെടുത്തു. എങ്ങനെ കണക്ക് കൂട്ടിയാലും, കുറഞ്ഞതൊരായിരം രൂപയ്ക്കുള്ള പുറംപണി എടുത്തിട്ടുണ്ടാവും.
’സാരമില്ലടോ..വേദന കുറവുണ്ട്..വല്ലപ്പോഴും ചെയ്തതത് കൊണ്ടാ..താനുറങ്ങിക്കോ..ഇതൊരാഴ്ച്ച കൊണ്ട് മാറും‘

ഞാൻ ഉറങ്ങാനായി കിടന്നു. എന്നാൽ ഉറങ്ങാൻ ആവുമായിരുന്നില്ല. ഞാനും ആ ബാറ്റിനെ കുറിച്ച് തന്നെ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു. സത്യത്തിൽ അവൻ വരും മുൻപേ ഒരു പുതിയ ബാറ്റ് ഞാൻ വാങ്ങി വെയ്ക്കണമായിരുന്നു. മറന്നു പോയതാണ്‌. വിട്ടു പോയതാണ്‌. ആ ബാറ്റ്.. അതെവിടെയാണെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം. എനിക്ക് മാത്രം. പക്ഷെ എനിക്ക് പോലും അത് തിരികെയെടുത്ത് അവന്‌ കൊടുക്കാനാവില്ല. അതിന്‌ ഞാൻ ഒരിക്കലും ശ്രമിക്കുകയുമില്ല. ഞാൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് ജനലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു പാളി തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പറമ്പിൽ ഞാൻ നട്ട വാഴ, നിലാവെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ച് നില്ക്കുന്നു. തണുത്ത രാക്കാറ്റിൽ വാഴയിലകൾ ഇളകുന്നുണ്ട്. അതെന്നെ ഇരുകൈകളാലും മാടി വിളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. 

രണ്ടു ദിവസം മുൻപായിരുന്നു അത് സംഭവിച്ചത്. വാഴയ്ക്ക് കുഴി കുത്തി ക്ഷീണിച്ച ദിവസം. വെച്ചുണ്ടാക്കി കഴിച്ച ശേഷം, പാത്രങ്ങളൊക്കെ കഴുകി വെച്ച്, രാത്രി വൈകിയാണ്‌ കിടക്കാൻ പോയത്. ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഒറ്റക്ക് വീട്ടിലിരിക്കുന്നതിന്റെ സങ്കടവും സന്തോഷവും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മാറ്റത്തിനായി മുറി മാറിയാണ്‌ കിടന്നത്. മേല്‌ വേദന കാരണം ഉറങ്ങി വരാൻ താമസിച്ചു. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന്‌, ഒടുവിലൊന്നുറങ്ങി വരികയായിരുന്നു. എന്തോ ചെറിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടത് പോലെ തോന്നി. ചെവിയോർത്തപ്പോൾ വീണ്ടും കേട്ടതായി തോന്നി. ഞാൻ വല്ലവിധേനേം കിടക്കയിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. എഴുന്നേറ്റ് പതിയെ, ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മുറിയുടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വീണ്ടും ചെവിയോർത്തു. ഇല്ല, ഒന്നുമില്ല. സർവ്വം നിശ്ശബ്ദം. ശബ്ദം കേട്ടതാണോ അതോ കേട്ടതായി തോന്നിയതാണോ? സംശയമായി. തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ വീണ്ടും കേട്ടു. തോന്നലല്ലെന്ന് തീർച്ചയായി. കിടപ്പു മുറിയിൽ നിന്നാണ്‌ ശബ്ദം വന്നത്. അവിടേക്ക് ശബ്ദമുണ്ടാകാത്ത വിധം ശ്രദ്ധയോടെ ചുവട് വെച്ചു. മുറിയിൽ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടു, അലമാരിയുടെ മുന്നിലായി ഒരാൾ.. കറുത്ത രൂപം. ഉയരം കുറവ്. ഇരുട്ട്, ആൾരൂപം പൂണ്ടത് പോലെ. അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് മുതുകിലൊരൊറ്റ അടി വെച്ച് കൊടുക്കാനാണ്‌ തോന്നിയത്. അടുത്ത നിമിഷം സ്വയം വിലക്കി. അവന്റെ കൈയ്യിൽ വല്ല ആയുധവും ഉണ്ടെങ്കിലോ? കത്തിയോ, അതു പോലെ മൂർച്ചയേറിയ എന്തെങ്കിലും.. ആർക്കറിയാം? ചുറ്റിലും നോക്കിയപ്പോൾ കാഴ്ച്ച തടഞ്ഞത് ബിനു മോന്റെ ബാറ്റിലാണ്‌. ബാറ്റെങ്കിൽ ബാറ്റ്. അതെടുത്ത് ഞാൻ മുറിയിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വെച്ചു. ലൈറ്റിട്ടതും രൂപം എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഒരു സ്ക്രൂഡ്രൈവർ അവന്റെ വലതു കൈയ്യിൽ കണ്ടു. എന്നെ അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. എന്നെ പോലെ അവനും ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടി പോയിട്ടുണ്ടാവണം. അടുത്ത നിമിഷം അവനെന്റെ നേർക്ക് സ്ക്രൂഡ്രൈവറുമായി കുതിച്ചു. ഒരു മിന്നായം. ഒരു വീശ്. അത്രയേ എനിക്കോർമ്മയുള്ളൂ. എങ്ങനെയാണ്‌ അവന്റെ ഇടത് ചെന്നിയിൽ എന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന ബാറ്റ് ചെന്ന് ആഞ്ഞ് പതിച്ചത്? - അറിയില്ല. അടിയേറ്റ അവൻ വശത്തേക്ക്, ചുവരോട് ചേർന്ന് വീണു. എല്ലാം ഞൊടിയിടയ്ക്കുള്ളിൽ. ഞാൻ ബാറ്റും പിടിച്ച് നിന്നു. അപ്പോൾ ഞെട്ടലോടെ കണ്ടു, അവന്റെ തലയിൽ നിന്നും രക്തം ചീറ്റി തെറിക്കുന്നത്. ബാറ്റിൽ ചെറിയ ചുവപ്പ്. തറ മുഴുക്കെയും ചുവപ്പ് നിറയുന്നു. എന്റെ സകല നാഡികളും തളരുന്നതറിഞ്ഞു. ഒരു വിറ എന്നെ ബാധിച്ചു. താഴെ കിടക്കുന്ന രൂപം ഒരു വട്ടം നിരങ്ങി. എന്തോ പറയാൻ ശ്രമം നടത്തിയത് പോലെ തോന്നി. നിമിഷങ്ങൾക്കകം ആ ശരീരം നിശ്ചലമായി. ഞാൻ കുഴഞ്ഞ് തറയിലിരുന്നു പോയി. ബാറ്റ് എന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് ഊർന്ന് പോയിരുന്നു. ചുവന്ന പുഴ എന്റെ നേർക്കൊഴുകി വന്നു. എന്റെ കാലുകളിൽ വന്നു തൊട്ടു. ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളിൽ, ചുവന്ന ദ്വീപുകൾ... മുറി മുഴുക്കെയും ചുവപ്പിൽ നിറയുന്നതായി തോന്നി. തല കറങ്ങുന്നതായും.

മുഖം കുനിച്ച് എത്ര നേരം അവിടെ തന്നെ അങ്ങാതെ ഞാൻ ഇരുന്നിട്ടുണ്ടാകും എന്നറിയില്ല. ഞാൻ അവനെ നോക്കി. അധികം പ്രായമുണ്ടാവില്ല. പരിചയമുള്ള ആരുടേയും മുഖവുമായി സാമ്യമില്ലാത്ത മുഖം. തികഞ്ഞ അപരിചിതൻ. വിറ നിന്നപ്പോൾ, സുബോധം വീണ്ടെടുത്തപ്പോൾ ഞാനവനെ കുലുക്കിയുണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ജീവന്റെ ഒരു കണിക ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽ... എന്നാൽ അവൻ ഒന്നങ്ങുകയോ ശബ്ദിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. മൂക്കത്ത് വിരൽ വെച്ചു നോക്കി. ശ്വാസം...അറിയാനാകുന്നില്ല. ചുരുണ്ടു കിടന്ന അവനെ ഞാൻ മലർത്തിയിട്ടു. നെഞ്ചത്ത് ചെവി ചേർത്തു. നിശ്ശബ്ദം. എനിക്ക് കേൾക്കാനായത് പരിഭ്രാന്തിയോടെ മിടിക്കുന്ന എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം. അടുത്ത നിമിഷം എന്റെ സിരകളിൽ ചൂട് നിറഞ്ഞു. തീ പിടിക്കും വിധം - പൊള്ളുന്ന ചൂട്. ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ കഴിഞ്ഞാൽ നേരം വെളുക്കും. മുഴുക്കെയും വെളിച്ചം പരക്കും. ആരെങ്കിലും വീട്ടിൽ വന്നാൽ? ബന്ധുക്കൾ? സുഹൃത്തുക്കൾ? എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് ഒരു തിട്ടവുമില്ലാതെ പോയ നിമിഷങ്ങൾ. ഈ മൃതശരീരം എവിടെ ഒളിപ്പിക്കും? അല്പനേരം മുൻപ് വരെ ജീവനുണ്ടായിരുന്ന ആ ശരീരത്തിനേക്കാൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത് ജീവൻ വിട്ടൊഴിഞ്ഞ ഈ ശരീരമാണ്‌. നിശ്ചലമാണെങ്കിൽ കൂടിയും ആ കാഴ്ച്ച എന്നിൽ ഭയം മാത്രമേ നിറച്ചുള്ളൂ. എവിടെ എങ്ങനെയാണിതൊന്ന് ഒഴിവാക്കുക? കത്തിക്കുന്നതാണ്‌ ഏറ്റവും നല്ലത്. പക്ഷെ പുക...മനുഷ്യമാംസം കരിയുന്ന ഗന്ധം... വാഴയ്ക്കായി കുഴിയെടുത്തത് അപ്പോഴാണ്‌ ഓർമ്മയിലോടിക്കയറി വന്നത്‌. ഒരു ചാക്കെടുക്കാനായി ഞാൻ വീടിന്റെ പിറക് വശത്തേക്ക് പോയി.

മറവ് കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണം മാറും മുൻപെ ഞാൻ നിലം മുഴുക്കെയും കഴുകി തുടച്ചെടുത്തു. മുറിയുടെ ജനാലകൾ തുറന്നിട്ടു. ഡെറ്റോളും ലോഷനും ഒഴിച്ച് കഴുകിയിട്ടും മുറിക്കുള്ളിൽ എന്തോ ഒരു ഗന്ധം തങ്ങി നില്ക്കുന്നതായി തോന്നി. അതാണോ ചോരയുടെ ഗന്ധം? ഞാൻ മുറിയിൽ ചന്ദനത്തിരികൾ കത്തിച്ചു വെച്ചു. അപ്പോൾ പണ്ടെന്നോ ഒരിക്കൽ ഒരു മരണവീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ വെള്ള പുതപ്പിച്ച് കിടത്തിയ ഒരു ദേഹത്തിന്‌ സമീപം പുകഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ചന്ദനത്തിരികൾ ഓർമ്മ വന്നു. അതേ ഗന്ധം... ഞാൻ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി കതകടച്ചു.

ഈ കഴിഞ്ഞ ദിവസവും, ചുവന്ന തടാകത്തിൽ വശം ചേർന്ന് കിടന്ന അപരിചിതനെ കുറിച്ച് പലവട്ടം ഓർത്തു. അപ്പോഴൊക്കെയും, അയാളേയും കാത്ത് ആരോ എവിടെയോ ഇരിക്കുന്നു എന്ന സ്വൈര്യം കെടുത്തുന്ന ചിന്ത എനിക്ക് വല്ലാത്ത അലോസരമായി. പുറത്തേക്ക് പോയ എന്നേയും കാത്ത് സുമ ഇരിക്കാറില്ലേ? ബിനുമോൻ ഇരിക്കാറില്ലെ? ഞാൻ തിരികെ വരാതിരുന്നാൽ?..

ജനൽപാളിയടച്ച് കുറ്റിയിട്ട ശേഷം തിരിഞ്ഞു നോക്കി. സുമ സുഖസുഷുപ്തിയിൽ തന്നെ ഇപ്പോഴും. ബിനുമോൻ, നാളെ എന്തെങ്കിലും അത്ഭുതം സംഭവിക്കും എന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ്‌. ഞാൻ? എന്റെ ജീവിതം എന്നന്നേയ്ക്കുമായി ശൂന്യമായി പോയിരിക്കുന്നു. ഇനി എന്നും ഒരു തവണയെങ്കിലും ചിന്തിക്കാൻ, എനിക്ക് ഒരു കാര്യം മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ. ഒന്നെനിക്കുറപ്പാണ്‌ അസ്വസ്ഥതകളിൽ നിന്നും ഇനിയൊരിക്കലുമെനിക്ക് മോചനമുണ്ടാവില്ല. ഉറങ്ങാനാവില്ലെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും, ഞാൻ കിടക്കയിൽ ചെന്നു കിടന്നു. ഉറങ്ങണം. സുന്ദരസ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ട് ഉറങ്ങണം. അതാണാഗ്രഹം. അതാണേറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം. ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്ന ഭാഗ്യവാന്മാരായ മനുഷ്യരെ കുറിച്ചോർത്ത് ഞാൻ കണ്ണുകളടച്ച് ഉറക്കം കാത്ത് കിടന്നു. എന്നാൽ സദാനേരവും ഉണർന്നിരുന്ന് എന്റെ സകല ചെയ്തികളും കാണുന്ന, ചിന്തകളും അറിയുന്ന, എന്റെയുള്ളിൽ തന്നെയുള്ള, എനിക്കു പോലും അപരിചിതനായ ആ വ്യക്തി...അയാളെന്നെ ഉറങ്ങാൻ അനുവദിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല..


Post a Comment

Thursday, 22 April 2021

സൂസിയും അപ്പച്ചനും


ഉറക്കമുണർന്ന് വല്ല വിധത്തിലും എഴുന്നേറ്റ് കിടക്കയിൽ ഇരുന്നതേയുള്ളൂ. മറിയ വിളിച്ചുണർത്താത്തത് കൊണ്ട് വൈകി. എവിടെ അവൾ? അപ്പച്ചാ എന്നും വിളിച്ച് വരുന്നതാണല്ലോ. അടുക്കളയിലോ പറമ്പിലോ ആയിരിക്കും അവൾ എന്നയാൾ ഊഹിച്ചു.
‘ആഹാ! അപ്പച്ചൻ നേരത്തെ ഉണർന്നോ?’
പരിചയമില്ലാത്ത ശബ്ദം കേട്ടിടത്തേക്ക് വൃദ്ധൻ മുഖം തിരിച്ചു നോക്കി. ചോദ്യം ചോദിച്ച ആളെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി ഇരുന്നു.  
അയാളുടെ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ച് സൂസി ആശ്ചര്യഭാവത്തോടെ പറഞ്ഞു,
‘അപ്പച്ചനെത്താത്തിനാ കാണാത്ത പോലെ ഇങ്ങനെ മിഴിച്ചു നോക്കുന്നെ? ഇത് അപ്പച്ചന്റെ സൂസി മോളാ.. ഇന്നലെ നൈറ്റ് ഞാനും ജോജിച്ചായനും വന്ന കാര്യം അപ്പോഴേക്കും മറന്നോ?’
അയാൾ ആ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇല്ല, ഇന്നലെ സൂസിയും അവളുടെ ഭർത്താവ് ജോജിയും വന്നതായി ഓർക്കുന്നില്ല. മറിയ എവിടെ?
‘മറിയ?...അവളെവിടെ?’ അയാൾ ദുർബ്ബലശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
‘അത് കൊള്ളാം! അപ്പച്ചൻ തന്നെയല്ലെ പറഞ്ഞത് എന്റെ സൂസി മോള്‌ വന്നല്ലോ.. മറിയ പോയേച്ച് ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞ് വന്നാ മതിയെന്ന്‌’
‘ഇനി ഞങ്ങള്‌ അപ്പച്ചനോടൊപ്പം ഇവിടെ തന്നെ ഒണ്ടാവും...എങ്ങോട്ടും പോവത്തില്ല. അതാ തീരുമാനം. ചുമ്മാതെ അങ്ങ് അമേരിക്കയിൽ കെടന്ന് കൊറേ കാശൊണ്ടാക്കീട്ട് എന്നാത്തിനാ?’ ജോജിയും സംസാരത്തിൽ പങ്കുചേർന്നു.
അപ്പച്ചൻ സൂസിക്ക് സമീപം നിന്ന മധ്യവസ്ക്കന്റെ നേർക്ക് കണ്ണ്‌ തിരിച്ചു കുറച്ച് നേരം നോക്കി ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് അവളുടെ നേർക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു,
‘സൂസി...സൂസി എവിടെ?’
ചോദ്യം കേട്ട് അവൾ വാ പൊത്തി ഒരു നിമിഷം നിന്നു.
അപ്പച്ചനെ നോക്കി നില്ക്കുമ്പോൾ പതിയെ അവളുടെ കണ്ണ്‌ നിറഞ്ഞു.
‘എന്റെ ഈശോയേ...അപ്പച്ചാ... ഇങ്ങനെയൊന്നും ചങ്കി കൊള്ളണ മാതിരി പറയല്ലെ...ഇതപ്പച്ചന്റെ സൂസിയാ...മനസ്സിലായില്ലെ?... ഇത് ജോജിയും’ അതു പറഞ്ഞ് അടുത്തേക്ക് വന്ന ആളുടെ നേർക്ക് അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.
ടീഷർട്ടും ഷോർട്ട്സും ധരിച്ച അയാൾ അപ്പച്ചനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
അപ്പച്ചൻ തന്നോട് തന്നെ പറയും വിധം പതിയെ പറഞ്ഞു,
‘ജോജി...’
ജോജി, ഷേവ് ചെയ്ത് മിനുസമാക്കിയ സ്വന്തം കവിൾ തഴുകി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
‘അപ്പച്ചാ... ഞാൻ മീശേം താടീം ഷേവ് ചെയ്തത് കൊണ്ടാ... ഇന്നലെ രാത്രീം അപ്പച്ചൻ ഇതു പോലെ നോക്കി നിന്നു...നമ്മളൊന്നിച്ച് ഡിന്നർ കഴിച്ചതൊക്കെ മറന്നോ?!’ 
അയാൾ മറന്നെന്നോ ഇല്ലെന്നോ പറഞ്ഞില്ല. പകരം മുഖം തിരിച്ച് തലേന്നത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ചുവരിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ചിത്രങ്ങൾ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് തിരഞ്ഞു.
എവിടെ സൂസി മോൾടെ ഫോട്ടോ?
‘എന്റെ മോൾടെ ഫോട്ടോ..’
‘അപ്പച്ചന്റെ മോളല്ലെ ഇവിടെ മുന്നില്‌് വന്നു നിക്കണെ... ഇനി എന്നാത്തിനാ ഫോട്ടോ?! അപ്പച്ചൻ എണീറ്റ് വന്നെ.. നമുക്ക് പുറത്തൊന്ന് നടന്നേച്ച് വരാം‘ അവൾ മുന്നോട്ട് ചെന്ന് അയാളുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു.
ഒപ്പം ചെല്ലണോ? കൈ വിടുവിക്കണോ?
മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അയാൾ പതിയെ കട്ടിൽ വിട്ടെഴുന്നേറ്റ് അവൾക്കൊപ്പം നടന്നു. ജോജി അതും നോക്കി ഒരു നിമിഷം കൗതുകത്തോടെ നിന്നു. പിന്നീട് ഷോർട്സിൽ കൈകൾ തിരുകി മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ കഴിഞ്ഞ് ഊണു മേശയ്ക്കരികിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴേക്കും അയാൾ സന്തോഷവാനായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
‘സൂസി മോളെ...അപ്പച്ചന്‌ ഈയിടെയായി ഓർമ്മ കൊറവാ...അതോണ്ടാ..’ അയാൾ പശ്ചാത്താപത്തോടെ പറഞ്ഞു.
‘അറിയാം അപ്പച്ചാ...അതല്ലെ ഞാൻ എല്ലാം വിട്ടേച്ച് പോന്നത്. ഇനി കൂടെ ഉണ്ടാവും എപ്പോഴും. ഈ വലിയ വീട്ടിൽ അപ്പച്ചനെ ഒറ്റക്ക് വിട്ടേച്ച് അവിടെ പോയി കിടക്കണത് എന്നാത്തിനാ? ഒറ്റ ദെവസം പോലും സമാധാനത്തോടെ ഒറങ്ങാൻ പറ്റീട്ടില്ല’
അവൾ തിരിഞ്ഞ് അടുക്കളിയിലേക്ക് പോയി.
തിരികെ വരുമ്പോൾ ആവി പറക്കുന്ന ഒരു പാത്രമുണ്ടായിരുന്നു കൈയ്യിൽ.
‘ഇതാ അപ്പച്ചന്‌ ഇഷ്ടമുള്ള മൊട്ടക്കറി’ അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
‘അമ്മച്ചീടെ കൂട്ടാ.. എന്നാലും അമ്മച്ചി ഒണ്ടാക്കി പോലെ എന്നെകൊണ്ട് ഒക്കത്തില്ല.. അപ്പച്ചന്‌ വേണ്ടി കൊറച്ച് എരി കൊറച്ചിട്ടുണ്ട്.. ജോജിച്ചായനാണേൽ എല്ലാത്തിനും നല്ല എരി വേണം!’
അപ്പച്ചൻ അത് കേട്ട് ചിരിച്ചു.
‘ഞാൻ അപ്പം എടുത്തേച്ച് ഇപ്പൊ വരാവേ’ അതു പറഞ്ഞ് തിരക്ക് പിടിച്ച് അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
ജോജി അപ്പോഴെക്കും കൈ കഴുകി വന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
‘അപ്പച്ചാ, സൂസി രാവിലെ തന്നെ അപ്പച്ചന്റെ ഫേവറേറ്റ് അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും ഉണ്ടാക്കീട്ടുണ്ട്... അപ്പച്ചന്‌ വേണ്ടതെന്താന്ന് പറഞ്ഞേച്ചാ മതി ഞങ്ങള്‌ സാധിച്ചു തരാം’
വരം കിട്ടിയവന്റെ മുഖഭാവവുമായി അപ്പച്ചൻ കുറച്ച് നേരം ഇരുന്നു.
പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു,
‘എനിക്ക്... നമ്മടെ തോടിന്റെ കരേല്‌ പോയി കൊറച്ച് നേരം ഇരിക്കണം’
ജോജി അത് കേട്ട് കുറച്ച് നേരം അപ്പച്ചനെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി ഇരുന്നു.
‘ഉം...അപ്പച്ചന്‌ അമ്മച്ചിയെ ഓർമ്മ വരുന്നു അല്ലെ?.. പോകാം..വൈകിട്ട് പോവാം..വെയില്‌ താഴട്ടെ. ഞാൻ മാർക്കറ്റിൽ പോയി നല്ല മീൻ വല്ലതും കിട്ടുവോന്ന് നോക്കാം.. അപ്പച്ചന്‌ ചാളയല്ലെ ഇഷ്ടം?’
അത് കേട്ട് അയാളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
‘സൂസി എല്ലാം പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട്!’ ജോർജ്ജ് ചിരിച്ചു.

സൂസി വിളമ്പിക്കൊടുത്ത അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ ജോജി പറഞ്ഞു,
‘ഇനി വല്ല ബിസിനസ്സും ചെയ്ത് ഇവിടങ്ങ് കൂടണം എന്നാ വിചാരിക്കുന്നെ. സ്റ്റേറ്റ്സിലെ കാര്യമൊക്കെ നോക്കാൻ ആൾക്കാരെ ഏർപ്പാടാക്കീട്ടൊണ്ട്. കൊറച്ച് പറമ്പ് വാങ്ങിയേച്ച് വല്ലോം കൃഷി ചെയ്താലോ എന്നൊരു പ്ലാനുണ്ട്. ഇവിടൊള്ള കൊറെ പേർക്ക് പണീം കൊടുക്കാവല്ലോ’
അപ്പച്ചന്‌ ആ ആശയം ഇഷ്ടമായി. അയാൾ ചിരിച്ചോണ്ട് തല കുലുക്കി.
എന്തൊരാശ്വാസം. എത്ര നാളായി ആശിക്കണതാണ്‌, സൂസി മോള്‌ വന്ന് കൂടെ താമസിക്കണമെന്നത്. പിള്ളേര്‌ വലുതാവുമ്പോ വിട്ടേച്ച് പോവും അതൊക്കേം കർത്താവ് തമ്പുരാന്റെ കൈയ്യിലല്ലെ.. അവര്‌ പോയി അവരുടെ ജീവിതം ജീവിക്കട്ടെ.. മുൻപ് മറിയാമ്മ പറയുമായിരുന്നത് അയാൾ ഓർത്തു.
‘അപ്പച്ചനിതെന്താ ആലോചിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നത്? ഒരപ്പം കൂടെ ഇടട്ടെ?‘ സൂസി ഒരെണ്ണം എടുത്ത് നീട്ടിയപ്പോൾ ആലോചനകളുടെ നൂലുകൾ പൊട്ടിയടർന്നു.
അപ്പച്ചൻ സൂസിയെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. എത്ര നാളായി നാവ് ഈ രുചി അറിഞ്ഞിട്ട്. മറിയാമ്മേടെ കൈപ്പുണ്യം മുഴുക്കേം ഇവൾക്ക് കിട്ടീട്ടുണ്ട്.
’കാപ്പി കുടിച്ചേച്ച് അപ്പച്ചൻ ഒന്ന് പോയി കെടന്നോ. ഞാൻ ഇവിടൊക്കെ ഒന്നു വൃത്തിയാക്കട്ടെ.. പിന്നാമ്പുറം അപ്പടി ചപ്പും ചവറുമാ.. ഉച്ച കഴിഞ്ഞേച്ച് പൊറത്ത് പോവാം. പറ്റുവാണെ നാളെ ഒരു ചെക്കപ്പിനു പോവാം. ഇനി ഞാൻ ഇവിടെ ഒണ്ടല്ലോ.. തെരക്കൊന്നുമില്ലല്ലോ‘ 
പതുപതുത്ത അപ്പവും, സൂസിയുടെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ മൃദുലമായ വാക്കുകളും അപ്പച്ചന്‌ ഒരു പോലെ രുചിച്ചു.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അപ്പച്ചൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ടാണ്‌ കിടക്കാൻ പോയത്. പകലായത് കൊണ്ടും, മനസ്സ് നിറയെ ആലോചനകൾ തിരക്കിട്ട് വന്നു കയറിയത് കൊണ്ടും കണ്ണടച്ച് കിടക്കാൻ ആയില്ല. ഒരോന്നും ഓർത്തോർത്ത് കിടന്നു. പിന്നെപ്പോഴോ ഉറങ്ങി പോയി.

ഉച്ച ആവുമ്പോൾ സൂസി തന്നെയാണ്‌ വിളിച്ചുണർത്തിയത്. മുറി മുഴുക്കയും നല്ല മണം! പൂക്കൾ വാരി വിതറിയത് പോലെ. അയാൾക്ക് തന്റെ ആദ്യരാത്രിയുടെ ഓർമ്മ വന്നു. മറിയാമ്മെ മിന്നു കെട്ടി കൊണ്ടു വന്ന ദിവസം! ആദ്യരാത്രിയുടെ മണം!
’അപ്പച്ചാ ഇത് അവിടന്ന് കൊണ്ട് വന്ന റൂം ഫ്രഷ്ണറാ...മുറീലെ വാട ഒക്കെ പോവും‘
അപ്പച്ചൻ മൂക്ക് വിടർത്തി. എന്നാ നല്ല മണമാ! 
‘ഊണ്‌ കഴിക്കണ്ടായോ? അപ്പച്ചൻ ശരിക്കങ്ങ് ഒറങ്ങിയല്ലോ!’
അയാൾക്ക് അത് കേട്ടപ്പോൾ ചെറിയ സങ്കോചം ഉണ്ടായി. പകലുറക്കം പതിവില്ലാത്തതാണ്‌. മോളും മരുമോനും വന്നപ്പോ വയറ്‌ നെറച്ച് കഴിച്ച് അറിയാതെ ഉറങ്ങി പോയല്ലോ. അയാൾ സ്വയം പരിഭവിച്ചു.

‘ജോജിച്ചായൻ നല്ല കരിമീൻ വാങ്ങി വന്നിട്ടുണ്ട്. തോട്ടീന്ന് ചൂണ്ടയിട്ട് പിടിച്ചതാ.. നല്ല വെല കൊടുത്തങ്ങ് വാങ്ങി. ഇതാവുമ്പോ ഫ്രഷായിട്ട് വെക്കാം. ഞാൻ രണ്ടെണ്ണം അപ്പച്ചനായിട്ട് പൊരിച്ചു. ബാക്കിയൊള്ളത് വൈകിട്ട് പൊള്ളിക്കാം’
അത് കേട്ട് അയാൾക്ക് ഉത്സാഹമായി. എത്രനായി പൊള്ളിച്ച കരിമീൻ കഴിച്ചിട്ട്! മറിയക്ക് ആകെ ഒണ്ടാക്കാൻ അറിയാവുന്നത് കോഴിക്കറീം പോത്ത് വരട്ടിയതുമാണ്‌. അതും വല്ലപ്പോഴും. അവളെ കുറ്റം പറയാനൊക്കത്തില്ല. ഇതൊന്നും അധികം കഴിക്കാൻ പാടില്ലെന്നല്ലെ ഡോക്ടറ്‌ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്?

അപ്പച്ചന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചത് പോലെ സൂസി പറഞ്ഞു,
‘അപ്പച്ചാ...ഇത് ഇന്നു മാത്രമേ ഒള്ളൂ.. മാസത്തിൽ ഒറ്റത്തവണ...കേട്ടോ?’ 
സൂസിയുടെ, അല്പം അധികാരം കലർന്ന സ്നേഹസ്വരം കേട്ടപ്പോൾ അയാൾ അറിയാതെ ചിരിച്ചു പോയി.

‘അപ്പച്ചൻ ചിരിച്ചോണ്ടിരിക്കാതെ ഇങ്ങോട്ടെണീറ്റ് പോന്നെ!’

വൈകിട്ട്, ആഗ്രഹം പറഞ്ഞത് പോലെ സൂസിയും ജോജിയും ചേർന്ന് അപ്പച്ചനെ തോട്ടിൻ കരയിൽ കൊണ്ടു പോയി. സുഗന്ധം പൂശിയ, പുതിയ കുപ്പായമൊക്കെ ഇട്ട്, കായലിന്റെ കരയിലൂടെ സൂസി മോൾടെ കൈയ്യും പിടിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ അപ്പച്ചന്റെ മനസ്സ് നിറയെ ആനന്ദം നിറഞ്ഞു. ഓർമ്മകൾ ഇരച്ചാർത്തു വന്നു. മറിയാമ്മേടെ കൈയ്യും പിടിച്ച് എത്ര വട്ടം വന്നിട്ടുള്ളതാണ്‌ ഈ വഴിയൊക്കെ. പലതും മറന്നു പോകുന്നു. ഓർമ്മകളും പേരുകളും കാഴ്ച്ചകളും. വല്ലപ്പോഴും നാവിൻ തുമ്പത്ത് പഴയൊരു രുചിസ്പർശം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, പഴയൊരു ഗന്ധം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, പഴയൊരു പാട്ട് കേട്ടറിയുമ്പോൾ...അപ്പോഴൊക്കെയാണ്‌ ഓർമ്മകൾ ഉണരുന്നത്, ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നത്. ചിതൊക്കെ നിത്യനിദ്ര പ്രാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും, ഒന്നിനും ഒരിക്കലും ഉണർത്താനാവാത്ത വിധം.
സൂസി മോള്‌ തിരികെ വന്നല്ലോ. ചിലപ്പോൾ പതിയെ എല്ലാം ഉണരുമായിരിക്കും.

സൂസിയുടെ കൈയ്യും പിടിച്ച് അപ്പച്ചൻ അടിവെച്ചടിവെച്ച് നടക്കുന്നതും നോക്കി ജോജി തെങ്ങും ചാരി നിന്നു. എത്ര ശാന്തമായൊരിടം. കായല്‌ കയറി വന്നൊരു തണുത്ത കാറ്റ് അയാളെയും തഴുകി കടന്നു പോയി.

രാത്രി, കരിമീൻ പൊള്ളിച്ചതും കൂട്ടി അത്താഴവും കഴിച്ച് അപ്പച്ചൻ ഉറങ്ങാൻ പോയി. ഈട്ടിയിൽ പണിത കിടക്കയിൽ കിടന്ന് പതിവ് പോലെ കുരിശ് വരച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു. ചുവരിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മറിയാമ്മയെ നോക്കി മനസ്സിൽ ഇപ്രകാരം പറയുകയും ചെയ്തു:
നമ്മള്‌ അത്ര ഭാഗ്യം കെട്ടവരൊന്നും അല്ല മറിയേ.. നീ തന്നേച്ചു പോയ നമ്മട സൂസി മോള്‌ എന്നെ പൊന്നു പോലാ നോക്കുന്നെ. പാപം ചെയ്യാത്തോരെ കർത്താവ് കഷ്ടപ്പെടുത്തുകേലാന്ന് നീ എപ്പഴും പറയില്ലാരുന്നോ? ഇന്ന് ഈ ഭൂമിമലയാളത്തില്‌ ഏറ്റവും സന്തോഷിക്കുന്നവൻ ഈയുള്ളവനായിരിക്കും. ഈശോയെ സ്തോത്രം!

നാളെ ചെക്കപ്പിനു കൊണ്ടു പോകാമെന്ന് സൂസി മോള്‌ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കാലത്തെ എഴുന്നേൽക്കണം. അപ്പച്ചൻ ചിരിച്ചോണ്ട് ഉറക്കത്തിലേക്ക് പോയി. 

‘അല്ല, നീ ഇങ്ങനെ കെടന്ന് ഉറങ്ങിയാലെങ്ങനെയാ? വല്ലതും പറഞ്ഞോണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഉറങ്ങി പോവുമെ!’
ജോജി സൂസിയോട് ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ നേരം നല്ലോണം ഇരുട്ടിയിരുന്നു.
ഉറക്കം വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ഞരങ്ങി കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു.
‘നേരെ നോക്കി വണ്ടിയോട്ടിക്കാൻ നോക്ക്. പതിവില്ലാതെ പണി ചെയ്ത് എന്റെ നടുവൊടിഞ്ഞു. നിങ്ങൾക്ക് കുട്ടി നിക്കറും ഇട്ട് തേരാ പാര നടന്നാൽ മാത്രം മതിയായിരുന്നല്ലോ!’
‘കൊള്ളാം! എല്ലാം കൂടി ഒറ്റയ്ക്ക് വണ്ടീല്‌ കേറ്റി വെയ്ക്കാൻ പെട്ട പാട് എനിക്കേ അറിയൂ’ അയാൾ ചിറി കോട്ടി.
‘അല്ല തങ്കം, ആ പെണ്ണുമ്പിള്ള ചാക്കിനകത്തിരുന്ന് നാറാൻ തുടങ്ങിക്കാണുവോ?’
‘പിന്നല്ലാതെ! നേരം വെളുക്കും മുൻപ് മൻസൂറ്‌ പറഞ്ഞിടത്ത് വാനെത്തിക്കണം. പറഞ്ഞ പോലെ എന്റെ വീതം അങ്ങ് തന്നേക്കണം... കഴിഞ്ഞ തവണത്തെ പോലെ ചുമ്മാ കണാകുണാ പറയാൻ വരരുത്‘
’ഇല്ലന്നെ.. അല്ല, നീ ഈ അച്ചായന്മാരുടെ സംസാരമൊക്കെ എവിടെന്നാ പഠിച്ചെ?‘
’മണീ...അപ്പം തിന്നാ പോരെ?!‘ അതു പറഞ്ഞ് തങ്കം നിവർന്നിരുന്നു. 
’എന്നാലും എന്താ അഭിനയം! നീ വല്ല സിനിമേലോ സീരിയലിലോ അഭിനയിക്കാൻ പോണതാ നല്ലത്‘
’പിന്നെ! എനിക്ക് വയ്യ അങ്ങനെ കെടന്ന് കഷ്ടപ്പെടാൻ!‘
അതു പറഞ്ഞ് അവൾ വലിച്ചു കെട്ടിയ മുടി അഴിച്ചിട്ടു. കഴുത്തിൽ നിന്ന് കുരിശ് കൊളുത്തിയ മാല അഴിച്ചെടുത്തു.
’അല്ല, ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചതാ... വീട്ടില്‌ സ്പ്രേ അടിച്ചാൽ പോലീസ് പട്ടിക്ക് പണി കിട്ടുമെന്ന് ആരാ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്?‘
അത് കേട്ട് സുഖിച്ചത് പോലെ തങ്കം നിർത്താതെ ചിരിച്ചു.
എന്തോ ഓർത്തത് പോലെ അയാൾ ചോദിച്ചു,
’ആ കെളവൻ തട്ടി പോവുമോ?!...‘
’ഏയ്! അതിനും മാത്രമൊന്നും ഞാൻ കലക്കി കൊടുത്തിട്ടില്ല‘
’ഒരു സൂസിയും അവൾടെ അപ്പച്ചനും!‘ അതും പറഞ്ഞ് അയാൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. 

ഇരുട്ടിലൂടെ വാൻ അതിവേഗം മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് അയാൾ വീണ്ടും എന്തോ ഓർത്ത് ചിരിച്ചു.
എന്തിനാണയാൾ ചിരിക്കുന്നതെന്ന് തങ്കം ചോദിച്ചില്ല. അവൾ കൈകൾ കാലുകൾക്കിടയിൽ തിരുകി വീണ്ടും ഒന്ന് മയങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു.

പിറ്റേന്ന് പകൽ സമയം പലവട്ടം അപ്പച്ചന്റെ ഫോണിലേക്ക് കാൾ വന്നു. എന്നാൽ ഫോണിനുള്ളിൽ ബാറ്ററി ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ ശബ്ദം ഉയർന്നില്ല. ഒരു പക്ഷെ ബാറ്ററി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ പോലും ആ ഫോൺ എടുക്കാൻ അപ്പച്ചന്‌ ആവുമായിരുന്നില്ല.

Post a Comment

Wednesday, 9 December 2020

ഓർവ്വ്


‘ടേക്കിറ്റ് ഫോർ ഗ്രാന്റഡ്’ 
ഹരി ആ വാചകത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടുമോർത്തു. അയാൾ ‘മിന്നി’ എന്നു വിളിക്കുന്ന, അയാളെ ‘പിൽസ്’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന, അയാളുടെ കൊച്ചുമകൾ മാധവിശങ്കർ പറഞ്ഞതാണാ വാചകം. സിനിമാനടി മാധവിയോടുള്ള ആരാധന മൂത്തിട്ടാവും, മകൻ ശങ്കർ മകൾക്ക് ആ പേരിട്ടതെന്ന് അയാൾക്ക് സംശയം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, പലവട്ടം. കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ശങ്കറിന്‌ മാധവിയോട് ആരാധന ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്‌. എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ വെട്ടിയെടുത്ത, മാധവിയുടെ ചിത്രങ്ങൾ ചുവരിലും പുസ്തകത്തിലും ഒട്ടിച്ചു വെച്ചതിന്‌ എത്ര വട്ടം വഴക്ക് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു! വിവാഹശേഷം ‘അസുഖം’ മാറുമെന്നു വിചാരിച്ചു. എന്നാൽ മകൾക്ക് ആ പേര്‌ തന്നെ ഇട്ട്, ഹരിയുടെ വിചാരം തെറ്റാണെന്ന് മകൻ തെളിയിച്ചു. മിന്നിയാണെങ്കിൽ മാധവിയെന്ന പേര്‌ മാറ്റണമെന്ന തീരുമാനത്തിലാണിപ്പോൾ. തന്റെ അപ്പിയറൻസിന്‌ ആ പേര്‌ ചേരില്ല, ഓരോ മുഖത്തിനും ഓരോ പേരുണ്ട് എന്നൊക്കെയാണവളുടെ വാദങ്ങൾ. രണ്ടു ദിവസം മുൻപാണവൾ തിരികെ പോയത്. ഇടയ്ക്കൊക്കെ അപ്പൂപ്പന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു സർപ്രൈസ് വിസിറ്റ് നടത്താറുണ്ടവൾ.
‘പിൽസിനെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു’ എന്നും പറഞ്ഞാണവൾ വരിക.
‘അപ്പൂപ്പാ’ എന്നു ലേശം കൊഞ്ചലോടെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അവൾ, കൈക്കും കാലിനും നീളം വെച്ചപ്പോൾ ഒരുനാൾ അയാളെ ‘പിൽസ്’ എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങി. ‘മൂപ്പിൽസ്’ എന്ന വാക്കിനെ മുറിച്ച് ചെറുതാക്കിയതാണ്‌! കേട്ടപ്പോൾ ആദ്യം അല്പം വല്ലായ്മ തോന്നിയെങ്കിലും, ആ വിളിയിൽ ഒരു ശരിയുണ്ടെന്ന് പിന്നീട് തോന്നി തുടങ്ങി. ഗുളികകളിലാണ്‌ ദിവസം ആരംഭിക്കുന്നതും അവസാനിക്കുന്നതും! ഗുളികകൾ കൊണ്ട് ഭാഗിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു അയാളുടെ പകലും രാത്രിയും. പിൽസ് എന്ന വിളിയിൽ ഒരല്പം പരിഷ്ക്കാരമൊക്കെ ഉണ്ടെന്നും വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടിപ്പോൾ. മിന്നിക്ക് നോയ്ഡയിൽ ഒരു ഐടി കമ്പനിയിലാണ്‌ ജോലി. ഹിന്ദിയിലും ഇംഗ്ലീഷിലും മാറി മാറി അവൾ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് എത്ര തവണ അയാൾ കേട്ടിരിക്കുന്നു. ഫോണുമായി കടന്നു പോവുമ്പോൾ അങ്ങനെ കേട്ട കൂട്ടത്തിൽ പെട്ടു പോയതാണാ വാചകം.
‘മിന്നിയെ...നീ കുറച്ച് മുൻപ് പറഞ്ഞില്ലെ? ടേക്കിറ്റ് ഫോർ...എന്തോ ഒന്ന്...എന്താ അതിന്റെ അർത്ഥം?’
‘ഓഹോ, അപ്പോ പിൽസ് എല്ലാം ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് കേൾക്കാണല്ലെ?’
ജിജ്ഞാസയുടെ നാളുകൾ...അയാൾ എന്തോ ഓർത്ത് ചിരിച്ചു.
അവൾ ആ വാചകം മൊഴിമാറ്റം നടത്താനൊരു ശ്രമം നടത്തി.
‘അതു പിന്നെ, വെറുതെ കിട്ടുമ്പോ വിലയറിയില്ലെന്നൊ മറ്റോ പറയൂല്ലെ?...അതു തന്നെ’
അയാൾ മൂളി. ആ പറഞ്ഞത് സത്യം. ഇപ്പോഴയാൾക്ക് പലരോടും അസൂയയാണ്‌. പ്രത്യേകിച്ചും മൂത്രം പിടിച്ച് നിർത്താൻ കഴിയുന്നവരോട്. അതിന്റെ വില അറിയാത്തവരോട്. പാർക്കിൻസൺസ് ന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് കുമാരൻ ഡോക്ടർ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുള്ളതാണ്‌. നടക്കുമ്പോൾ വലതു കൈ വീശാൻ മറന്നു പോകുന്നതായിരുന്നു തുടക്കം. കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, സുമിത്ര പലവട്ടം കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചും ശകാരിച്ചും ഓർമ്മപ്പെടുത്തും. പതിയെ പതിയെ ഡോക്ടർ പ്രവചിച്ച പലതും സത്യമായി. ജാതകത്തിൽ പ്രവചിച്ചിരുന്ന പലതും സംഭവിച്ചതുമില്ല. വൈദ്യം ജയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, ജോത്സ്യം തോറ്റു കൊണ്ടും. ഇറ്റിറ്റ് വീഴുന്ന മൂത്രത്തുള്ളികൾ അയാളുടെ സ്വൈര്യക്കേടായി മാറി. സ്ത്രീകളുടേതു പോലെ പറ്റുതുണിയോ പാഡോ വെച്ചാലോ എന്നൊരാലോചന വന്നു പോയി. ഇപ്പോൾ മൂന്നു മണിക്കൂറാണ്‌ റെക്കോർഡ്. അതിനും മുൻപെ ഒഴിച്ച് കളഞ്ഞില്ലേൽ പരവശപ്പെടും, കുളിര്‌ തോന്നും. പിന്നെ ചെറിയ വിറയലും. അതു കൊണ്ട് ദീർഘദൂരയാത്രകൾ അയാൾ സ്വയം നിഷേധിച്ചു. ഇപ്പോൾ നടക്കുമ്പോൾ വേച്ചു പോകുന്നോന്ന് സംശയം. കൈവിരലുകളും അനുസരണക്കേട് കാട്ടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എഴുതുന്നത് സ്വന്തം കൈ കൊണ്ടാണെങ്കിലും, കൈയ്യക്ഷരം മറ്റാരുടേതോ ആണ്‌. പഴയ എഴുത്തുകൾ കാണുമ്പോൾ ഇപ്പോഴയാൾക്ക് തന്നെ അത്ഭുതമാണ്‌.

മകന്റെ ഭാര്യാവീട്ടിലേക്ക് വർഷത്തിൽ ഒന്നു രണ്ടു തവണയെങ്കിലും ഹരിയും സുമിത്രയും സന്ദർശനം നടത്താറുണ്ട്. രണ്ടാഴ്ച്ച മുമ്പാണ്‌ അവിടേക്ക് അവസാനമായി പോയത്. അവിടെയുമുണ്ട് രണ്ട് വൃദ്ധാത്മാക്കൾ. അവിടേക്കുള്ള സന്ദർശനം ബാറ്ററി റീച്ചാർജ്ജ് ചെയ്യുന്നതു പോലെയാണ്‌. അവരെ കണ്ട്, അവിടെ ചുറ്റുവട്ടത്ത് നടന്നും സംസാരിച്ചും കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങി വരുമ്പോഴേക്കും രണ്ടുപേരും ഒന്നു ഉഷാറാവും. 
‘മനുഷ്യര്‌ മനുഷ്യരെ കാണാതിരുന്നിട്ട് എന്തു കിട്ടാനാ? എത്ര നാളാ ഇനി നമുക്കൊക്കെ?’
അതു പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും സുമിത്ര യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങും.
അവിടെ ചെന്നാൽ, സ്ത്രീകൾ പരദൂഷണവും കുടുംബനാഥനെ കുറിച്ചുള്ള പരാതികളും പറഞ്ഞ് ആശ്വസിക്കുമ്പോൾ, പുരുഷരത്നങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവും മാത്രമല്ല ആഗോളപ്രശ്നങ്ങളിലുമുള്ള തങ്ങളുടെ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കി സായൂജ്യമടയും. 

വയസ്സന്മാർ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് ഒരു പ്രഭാതസവാരി പതിവുണ്ട്. പോയി തിരിച്ചു വരും വഴി കവർപ്പാലും ചിലപ്പോൾ പച്ചക്കറിയും വാങ്ങും. അങ്ങനെ പച്ചക്കറി വാങ്ങാൻ ചെന്ന് തക്കാളിയുടെ മിനുപ്പും വഴുതനയുടെ തിളക്കവും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഒരു പഴയ പരിചിത മുഖം ഇടയിലേക്ക് കയറി വന്നത്. തന്നെ പോലെ തല നരച്ച്, ശരീരം ചുരുങ്ങി പോയെങ്കിലും, പഴയ സുഹൃത്ത് രവിയെ തിരിച്ചറിയാൻ ഹരിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. രവി ഒരു പുതിയ വീട് വാങ്ങി അങ്ങോട്ട് താമസമായതേയുള്ളൂ. ഹരി പഴയ വോളിബോൾ ജോയിയെ കുറിച്ചും, കവി സക്കറിയയെ കുറിച്ചും ചോദിച്ചു. ജോയി പോയി. സക്കറിയ എവിടെയെന്നറിയില്ല. 
‘നമ്മുടെ പഴേ സേതു...സേതുമാധവൻ...അവനിപ്പൊ എവിടെ?’
‘അവനെ...കുറച്ച് നാള്‌ മുൻപ് കണ്ടിരുന്നു...എന്തൊക്കെയോ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. പഴേ പോലെ അധികം സംസാരമൊന്നുമില്ല’
‘രാധയോ?’
‘അവനൊന്നും തന്നെ പറഞ്ഞില്ല...സംസാരിക്കാൻ വലിയ താത്പര്യമില്ലാത്തത് പോലെ...പിന്നെ ഞാൻ ചോദിക്കാനും പോയില്ല’
രവി പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഹരിക്ക് വിഷമം മാത്രമല്ല, ഒരല്പം അപമാനവും തോന്നി. എന്നാലും സേതു തന്നെ കുറിച്ച് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ലല്ലോ...

ഹരി, സേതുവിന്റെ വീട് ചോദിച്ചറിഞ്ഞ്, വിലാസം മനസ്സിൽ കുറിച്ചു വെച്ചു. പറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ തന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഏതാണ്ട് ഒന്നര മണിക്കൂർ ദൂരം മാത്രം. സേതുമാധവനും രാധാലക്ഷ്മിയും...അവരുടെ പ്രണയം...അത്യാവശ്യം വിപ്ലവവും വഴക്കും കഴിഞ്ഞ് പൊട്ടിത്തെറിച്ചത് പോലെ ഇരുവരും സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നും അകന്നത്...ചുട്ടു പഴുത്ത ആദർശങ്ങളുടെ കാലം...തോളത്ത് കൈയ്യിട്ട് നടക്കാൻ ഒരുപാട് സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടായിരുന്ന സുന്ദരകാലം. ഒരു നിമിഷം ഓർമ്മകളിലേക്ക് മനസ്സ് വലിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. ഉറ്റ സുഹൃത്ത്...ഇപ്പോഴവൻ ഏതോ സ്വൈര്യക്കേടിൽ പെട്ടു കിടക്കുകയാണ്‌. തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ, വഴി മുഴുക്കെയും ഹരി അതേക്കുറിച്ച് തന്നെ തിരിച്ചും മറിച്ചുമിട്ട് ചിന്തിച്ചു, കവർപ്പാലിന്റെ തണുപ്പ് പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിലൂടെ, കൈയ്യിലൂടെ അയാളിലേക്ക് പടർന്നു കയറി ചിന്തകളെ വേർപെടുത്തും വരെ. 

മൂന്നാം ദിവസം വീട്ടിൽ മടങ്ങിയെത്തുമ്പോഴേക്കും സേതു എന്ന പേര്‌ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് തിളയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
‘ഈ പ്രാവശ്യമെന്താ പോയി വന്നിട്ടൊരു ഉഷാറില്ലല്ലോ...’ സുമിത്ര ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.
‘ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലെ കൂടെ പഠിച്ച സേതുമാധവനെ പറ്റി?’
‘ങാ...സേതുവും...രാധയും...അല്ലെ?’
‘ങാ...അവനെന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്...അവന്റെ വീട് ഇവിടന്ന് വലിയ ദൂരമൊന്നുമില്ല...എനിക്കൊന്നു പോയി കാണാൻ തോന്നുന്നു...‘

സേതുവിനെ കാണാൻ യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു, വിറ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു! നശിച്ച വിറയും മൂത്രപ്രശ്നവും കാരണമാണ്‌ ആയിടയ്ക്ക് എക്സ് എമ്പ്ളോയീസ് തീരുമാനിച്ച ജപ്പാൻ യാത്രയിൽ നിന്നും അവസാനനിമിഷം അയാൾ പിൻമാറിയത്. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ മുൻപു വരെ ജപ്പാനായിരുന്നു അയാളുടെ ദിവാസ്വപ്നങ്ങളിൽ.
ആ ദിവസങ്ങളിൽ അച്ഛന്റെ പഴയ യാഷിക്കാ ക്യാമറ അയാളുടെ ഓർമ്മകളിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.
കോണിക്കയെ കുറിച്ചോർത്തു...
ചെറി മരങ്ങൾ...
ലൗ ഇൻ ടോക്ക്യോ എന്ന പഴയ ഹിന്ദി സിനിമ...
സുമോ ഗുസ്തിക്കാർ...
കിമോണ ധരിച്ച ചെറിയ കണ്ണുകളുള്ള സുന്ദരികൾ...
എല്ലാം ഒരു രാത്രിയിൽ അയാളിൽ നിന്നും ചോർന്ന മൂത്രത്തുള്ളികളിൽ അവസാനിച്ചു. ആത്മവിശ്വാസത്തെ മുക്കിക്കൊന്നു കൊണ്ട്, ബെർമുഡയിൽ തെളിഞ്ഞു വന്ന നനഞ്ഞ വൃത്തങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി അയാൾ മുഖം കുനിച്ചിരുന്നു.

സേതുവിന്റെ വീടിന്റെ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നപ്പോൾ താനൊരു വലിയ മണ്ടനായോ എന്നൊരു നിമിഷം ഹരിക്കു തോന്നി. ഗേറ്റിന്റെ ഇരുകൈകളേയും ചേർത്ത് പിടിച്ച് കിടക്കുന്നു ഒരു വലിയ താഴ്! രണ്ടുനില വീടാണ്‌. കാർപോർച്ച് ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ഗേറ്റിൽ നിന്നും വീട്‌ അല്പം അകത്തേക്കാണ്‌. അവിടേക്ക് സിമന്റ് കൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ പാത. ഇരുവശത്തും ചില ചെടികൾ വരിക്ക് നട്ടു പിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. സിമന്റ് പാതയിൽ കാറ്റു കൊണ്ടിട്ട കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾ. ആകെ മൊത്തം ആൾപ്പാർപ്പിന്റെ ലക്ഷണമൊന്നുമില്ല. ഇനി സേതു ഇവിടെ നിന്നും താമസം മാറിയിട്ടുണ്ടാവുമോ? വന്നത് വെറുതെ ആയോ? ഇനിയും നിൽക്കണോ അതോ തിരികെ പോകണോ എന്ന ചിന്ത ടോസ്സിട്ട് നോക്കുമ്പോൾ അയാൾ കണ്ടു, സേതു വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ തുറന്ന് വരുന്നത്. ആരേ കബളിപ്പിക്കാനാണ്‌ ഗേറ്റ് പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത്? സാമ്പത്തികമായി വല്ല വലക്കുരുക്കുകളിലും പെട്ട് കടക്കാരെ ഭയന്ന്...അല്ലെങ്കിൽ പിരിവുകാരെ ഭയന്ന്...

സംശയത്തോടെ സേതു ഗേറ്റിനരികിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു. ഹരി അയാളെ സംശയത്തോടെയാണ്‌ നോക്കി നിന്നതും. അത്രയ്ക്കും മാറി പോയിരിക്കുന്നു! സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി നിന്നപ്പോൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തണമോ വേണ്ടയോ എന്ന സന്ദേഹമായി. ‘ഹരിയല്ലെ...’ എന്നു പറഞ്ഞ് അയാൾ ഗേറ്റ് തുറന്ന് സന്ദർശകനെ അകത്തേക്ക് വരാനനുവദിച്ചു. ഉടനെ തന്നെ ഗേറ്റ് പൂട്ടുകയും ചെയ്തു. ഇതായിരുന്നില്ല പ്രതീക്ഷിച്ച സ്വീകരണം. തന്നെ കണ്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ സ്വീകരിക്കുമെന്ന് കരുതിയതൊക്കെയും...വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് പലർക്കും പല മാറ്റങ്ങളും സംഭവിച്ചിരിക്കാം. വിചിത്രമായ പെരുമാറ്റം മാനസികസന്തുലിതാവസ്ഥ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ലക്ഷണമല്ലെ? ഒന്നും ചോദിക്കുന്നുമില്ല പറയുന്നുമില്ല. ഹരിക്ക് ചെറുതായി ഭയം തോന്നി. താൻ പഴയതു പോലെ പച്ചക്കുതിരയോ, പടക്കുതിരയോ അല്ല. ഒന്നോടാൻ പോലുമാവാത്ത ബലഹീനനായ...വാർദ്ധക്യം എന്ന ഫിനിഷിംഗ് പോയിന്റിലേക്ക് പതിയെ നടന്നടുക്കുന്ന...യാചന മാത്രമാണ്‌ തന്റെ തേഞ്ഞ ആയുധം...താൻ ഇവിടേക്ക് വന്നു കയറിയത് ആരെങ്കിലുമൊക്കെ കണ്ടു കാണില്ലെ? ശരിക്കുമൊരു കെണിയിൽ അകപ്പെട്ടുവോ? പ്രതിരോധങ്ങളും മുൻകരുതലുകളുമെല്ലാം മറികടന്ന്...താൻ ചോർന്നൊലിക്കുമോ?

വരാന്തയിൽ ഇട്ടിരുന്ന കസേരകളിൽ ഇരിക്കാനാണ്‌ ഹരി താത്പര്യപ്പെട്ടത്. സേതു വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് തന്റെ പഴയ സുഹൃത്തിനെ നയിച്ചു. കയറിയതും പൂക്കളുടെ...വാസന സോപ്പിന്റെ...പെർഫ്യ്ഊമിന്റെ ഗന്ധം...അനുഭവപ്പെട്ടു.
‘രാധ...രാധാലക്ഷ്മി ഇല്ലെ?’
‘ഉം...ഉറക്കമാ...’
‘ഈ നേരത്തോ?!’
എന്താ ഇവിടെ എല്ലാം ഇത്ര വിചിത്രം? കുറഞ്ഞപക്ഷം അകത്തേക്ക് പോയി രാധയെ വിളിച്ചുണർത്തേണ്ടതല്ലെ? അതല്ലെ മര്യാദ? താൻ അത്രയ്ക്കും അപരിചിതനായി പോയോ? ഇവരുടെ പ്രണയത്തിനും വിവാഹത്തിനും സാക്ഷിയായ തന്നെ, ഇവരുടെ ഭയമെല്ലാം മായ്ച്ച് കളഞ്ഞ് ഇവരോടൊപ്പം കരിങ്കല്ല് പോലെ നിന്ന തന്നെ... ഇത്രയും അപമാനം താനർഹിക്കുന്നില്ല. ഏതായാലും വന്നു പോയി. ഇനി രണ്ടു വാക്ക് പറഞ്ഞ് നല്ല മുഖത്തോടെ പിരിയണം. മര്യാദ എന്ന വാക്കിനോട് തനിക്കല്പം ബഹുമാനമുണ്ട്.

ഒരു ചായ? കുറഞ്ഞപക്ഷം വെയിലത്തു കൂടി വന്ന തനിക്കല്പ്പം തണുത്തവെള്ളം?
‘നിനക്ക് ഞാൻ ചായയെടുക്കട്ടെ?’
‘ഉം...’
ഇവിടെ ഇവനാണോ എല്ലാം? ചായ ഒരു ഫ്ളാസ്ക്കിൽ നിന്നും ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകരുന്നത് ഹരി കണ്ടു.
എന്തിനാണ്‌ ഫ്ളാസ്കിൽ എല്ലാം തയ്യാറാക്കി വെയ്ക്കുന്നത്?
ഹരി രവിയെ കണ്ടുമുട്ടിയത് പറഞ്ഞു. അയാൾ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറിയ കാര്യം. ജോയിയെ കുറിച്ചും സക്കറിയയെ കുറിച്ചുമൊക്കെ.
‘നീ പഴയ ആൾക്കാരെ വല്ലോം കണ്ടോ?’
സേതു ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി. 
‘നിനക്ക് കുട്ടികൾ?’ ഹരി ചോദിച്ചു.
‘മോളാ...അവളിപ്പോ ബാംഗ്ലൂരിലാ...ഇടയ്ക്ക് വരും’
മുറിയിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഷോകേസ്സിനുള്ളിൽ ചാരി വെച്ച, ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയുടെ ഫോട്ടോ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ ആ പഴയ വിവാഹഫോട്ടോയും. പരിഭ്രാന്തിയോടെ നിന്ന സേതുവിന്റേയും രാധയുടെയും ഫോട്ടോ.
‘രാധ...അവൾ എപ്പോ എണീക്കും?’ ഹരി അക്ഷമനായി തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അവളെയും കണ്ടു കഴിഞ്ഞാൽ സ്ഥലം വിടാം. പൂട്ടിയ ഗേറ്റിനപ്പുറം എത്തുന്നതു വരെ സ്വസ്ഥതയില്ല.
‘രാധയ്ക്ക്...’
സേതു അസുഖകരമായ എന്തോ പറയാൻ, അനുയോജ്യമായ ഒരു ആമുഖം തിരഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഉള്ളിലെ മുറിയിലെന്തോ ശബ്ദം കേട്ടു. എന്തോ തട്ടി വീഴുന്നതോ മറ്റോ..
‘നീ ഇരിക്ക്...ഞാനിപ്പൊ വരാം’ അതും പറഞ്ഞ് അയാൾ പെട്ടെന്നെഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്ക് പോയി.
ഉച്ചത്തിലുള്ള ചില വർത്തമാനങ്ങൾ കേട്ടോ? കേട്ട സ്ത്രീ ശബ്ദം - അതു രാധയുടേതു തന്നെയോ? ശകാരമോ? നിലവിളിയോ? അതോ രണ്ടും കൂടിയോ? ഇവിടെ ഇവരെ കൂടാതെ വേറെ ആരെങ്കിലും?
ഹരി മുറിയിൽ ഒരു നയനപ്രദക്ഷിണം നടത്തി. ഒരു മൂലയിൽ പൊടിയുടെ ആവരണമണിഞ്ഞ പ്ലാസ്റ്റിക് പൂക്കൾ നിറച്ച ഒരു കൂജ. വിളറിത്തുടങ്ങിയ ചുവരുകൾ. ചുവരിന്റെ മൂലകളിൽ നരച്ച ഓർമ്മകൾ പോലെ തൂങ്ങി നിൽക്കുന്ന ചുക്കിലി വലകൾ. മുറിക്ക് പോലും വാർദ്ധക്യം ബാധിച്ചതായി തോന്നുന്നു. ഇടയ്ക്കൊരു കാറ്റ് വന്ന് മുഷിഞ്ഞ ജനാലവിരി ഉയർത്തി അകത്തു കയറിയത് അല്പം ആശ്വാസമായി. ജനാല തുറന്നു കിടപ്പുണ്ടല്ലോ!

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞു സേതു വന്നു. കയറി പോയ മുറിയുടെ വാതിൽ അടച്ചിട്ടാണ്‌ അയാൾ വന്നത്.
‘എന്താടാ...രാധയ്ക്കെന്താ?’
ചോദിക്കണ്ടാന്ന് വിചാരിച്ച് വെച്ച ചോദ്യം ഒടുവിൽ സകല മര്യാദയുടേയും വേലി തകർത്ത് അല്പം ഈർഷ്യയോടെ പുറത്തെത്തി.
സേതു സോഫയിൽ ഹരിക്ക് സമീപം വന്നിരുന്നു. ഹരി ചായക്കപ്പ് ടീപ്പോയിൽ വെച്ചു സേതുവിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.
‘അത്...കുറച്ച് നാൾ മുൻപ് തുടങ്ങിയതാണ്‌...ഞാൻ അത്രയും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല...അവളെല്ലാം മറന്നു പോണെടാ..മരുന്ന് കഴിക്കുന്നുണ്ട്...പക്ഷെ അതു കൊണ്ടൊന്നും..ചിലപ്പോ എന്നെ പോലും മറന്നു പോവും...പിന്നെ ഭയങ്കര ദേഷ്യവും...കരച്ചിലുമൊക്കെയാ...’
ഹരി തരിച്ച് നിശ്ശബ്ദനായി ഇരുന്നു. നിശ്ശബ്ദത അസഹ്യമാവുന്നത് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ചോദിച്ചു,
‘നിനക്ക് രാധേ ഏതെങ്കിലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തൂടെ?...അല്ലേൽ വല്ല ഹോം നഴ്സിനെ...’
‘എവിടെ ആയാലും ഞാൻ നോക്കുന്നത് പോലെ ആവുമോ?...അവളെ അവിടെ കൊണ്ടു വിട്ടാൽ എനിക്ക് സമാധാനമായി ഇരിക്കാൻ പറ്റുവോ?’
‘രാധയ്ക്ക്...നിന്നെ ഇപ്പോ തിരിച്ചറിയാൻ...’ 
‘ചിലപ്പോഴൊക്കെ...’
‘ഞാനൊന്ന് കണ്ടോട്ടെ...ചിലപ്പോ എന്നെ...’
പെട്ടെന്നു വളർന്ന ഒരു ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു ആ ഒരു വെല്ലുവിളിക്ക് കാരണം.
അതു വേണോ എന്ന മട്ടിൽ സേതു ഹരിയെ കുറച്ച് നേരം നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ നിലത്തു നോക്കി പറഞ്ഞു,
‘നീ വാ...ചിലപ്പോ...’
ഹരി പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. ഏതോ പരീക്ഷയ്ക്ക് പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി അയാൾക്ക്. അവളെ കളിയാക്കി ‘താരകരൂപിണി’ എന്ന പാട്ട് അക്ഷരം തെറ്റിച്ച് പാടിയിട്ടുണ്ട്. വിവാഹ രജിസ്റ്ററിൽ സാക്ഷികളുടെ കോളത്തിൽ ഒരൊപ്പ് തന്റേതാണ്‌. അങ്ങനെയുള്ള തന്നെ അത്രയെളുപ്പമൊന്നും മറക്കില്ലെന്നുറപ്പാണ്‌.

മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ സർക്കാർ ആശുപത്രിയിലെ ഏതോ വാർഡിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വെച്ചത് പോലെ തോന്നി. ലോഷൻ? ഡെറ്റോൾ? റൂം ഫ്രഷ്ണർ? അതോ, അതൊക്കെയും?
അവൾ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
സേതു അടുത്ത് ചെന്ന് പതിയെ എന്തോ പറഞ്ഞു. അവളുടെ കൈയ്യിൽ മൃദുവായി പിടിച്ചു.
ഹരി പതിയെ കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. രാധ വിളറി പോയിരിക്കുന്നു. അവളുടേയും മുടി നരച്ചിട്ടുണ്ട്. ദൃഷ്ടി എവിടെയൊക്കെയോ തെന്നി തെറിച്ച് പോവുന്നു. ഹോ! അവൾ വൃദ്ധയായിരിക്കുന്നു. തന്നേക്കാളും...സേതുവിനേക്കാളും...സുമിത്രയേക്കാളും...
‘രാധാ...ഇതു ഞാനാ’ ഹരി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
‘ഇത് നമ്മുടെ പഴേ ഹരിയാ...’ സേതുവും ഒരു ശ്രമം നടത്തി. 
‘രാധാ നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലെ?...ഇവന്റെ മുടിയൊക്കെ പോയെന്നേയുള്ളൂ...’ അയാളൊരു തമാശ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവൾ ഹരിയുടെ നേർക്ക് കുറച്ച് നേരം നോക്കി ഇരുന്നു. പുരികം വിടർന്നു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം വാതിലടയുന്നത് പോലെ ഇടുങ്ങുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് മുഖം തിരിച്ച് സേതുവിനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയം പതിയെ പിടിച്ചു കയറുന്നു എന്നു തോന്നി. 
‘ഹരി...നമുക്ക്...പുറത്തിരിക്കാം...നീ...’
ഹരി രാധയെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു പിന്നീട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

സോഫയിൽ ഹരി മുഖം കുനിച്ച് മൊസേക്ക് തറയിലെ നിറപ്പൊട്ടുകളും നോക്കി ഇരുന്നു.
അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് മുറിയുടെ വാതിലടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ്‌ തലയുയർത്തിയത്.
‘ഇപ്പോ...നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലെ?’
ഇല്ല, ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല...എങ്ങനെയാണ്‌ ഇത്രയും പരിചയമുള്ള ഒരാൾ ഇത്രയ്ക്കും അപരിചിതയായ ഒരാളാവുന്നത്?
‘രാധയെ...കുളിപ്പിക്കുന്നതും, ഡ്രെസ്സ് ചെയ്യിക്കുന്നതും, ഫുഡ് കൊടുക്കുന്നതുമൊക്കെ ഇപ്പൊ...ഞാനാ...ചില സമയം അവളെല്ലാം മറന്നു പോവും...ഡ്രസ്സ് ചെയ്യണമെന്നോ, ബാത്ത് റൂമല്ല ബെഡ് റൂമാണെന്ന് അറിയാതെ...അതൊക്കെ...’
ഹരി സേതുവിനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
‘ഗേറ്റ് പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടോ?...കുറച്ച് നാള്‌ മുൻപ് അതും തുറന്ന് പുറത്ത് പോയി...ഭാഗ്യത്തിന്‌...അതിനു ശേഷമാ എല്ലാം പൂട്ടിയിട്ട്...ഒരു കാവൽക്കാരനെ പോലെ...എങ്ങും പോവാതെ...’ അയാളുടെ കണ്ണ്‌ നിറയുന്നത് കണ്ടു. ഹരി സേതുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു. മുൻപ് സുഹൃത്തുക്കളുമൊത്ത് കൂട്ടമായി ഇരിക്കുമ്പോൾ തോളോട് തോൾ ചേർന്നിരുന്നത് പോലെ. സേതു ഹരിയുടെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. അയാളുടെ മുതുകിൽ പതിയെ തടവാനെ ഹരിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു. ചുമലു കുലുങ്ങും വിധം കരയുന്ന അയാളെ എങ്ങനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്ന് ഹരിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
‘ഒക്കെ...ശരിയാവുമെടാ...’
അയാളത് കേട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല.
‘ഇപ്പോഴവള്‌ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോലെയാ...ചിലപ്പോ വാശി പിടിച്ച് കരയും...എനിക്കെന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയില്ല...ചിലപ്പോ വല്ലാതെ വയലന്റാവും. നമുക്ക് പരിചയമുള്ള രാധയേ അല്ലാതാവും. ആ രാധയെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞൂടാ‘ 
സേതു ഓരോരോ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അയാൾക്ക് ഒരു കേൾവിക്കാരനെ വേണമായിരുന്നു. ഹരി അയാളേയും ചേർത്തു പിടിച്ച് ഇരുന്നു.

തിരികെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഹരി നന്നായി ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു, ശാരീരികമായും മാനസികമായും. സുമിത്രയോട് സേതുവിന്റേയും രാധയുടെയും കാര്യം പറഞ്ഞു. അവൾ അയാളേയും നോക്കിയിരുന്നു. ഒരു വാക്ക് പോലും പറഞ്ഞില്ല. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം മാത്രം. ഇപ്പോൾ അസുഖകരമായ വാർത്തകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ദീർഘനിശ്വാസമാണ്‌ സുമിത്രയുടെ പ്രതികരണം. ഹരിയും അതു അനുകരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

മുൻവശത്തെ മുറിയിൽ തളർച്ച മാറ്റാനിരിക്കുമ്പോൾ ഷോക്കേസിൽ നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്ന വസ്തുക്കളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു. യാത്രകളിൽ പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നുമായി വാങ്ങിയ കൗതുക വസ്തുക്കൾ. ഹണിമൂണിനു പോയപ്പോൾ വാങ്ങിയതു പോലുമുണ്ട് ആ കൂട്ടത്തിൽ. എന്നാണവസാനമായി അതിലൊന്നെടുത്ത് നോക്കിയത്?

അയാൾ സേതു കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളോർത്തു. ഒരു ദിവസം നോക്കുമ്പോൾ മുറിയിൽ രാധ അമേധ്യത്തിൽ കുളിച്ച്...തനിക്കെന്ത് പറ്റിയെന്നറിയാതെ, ചുവര്‌ മുഴുക്കെയും തേച്ച് വെച്ച്...എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട്...
ചില ദിവസങ്ങളിൽ രാധ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെയാവും...പലതും പറഞ്ഞും, പാടിയും, ശകാരിച്ചും...ചില നേരങ്ങളിൽ അകാരണമായി അയാളെ, അതു വരെ പെരുമാറിയിട്ടില്ലാത്ത വിധം അസഭ്യം പറഞ്ഞും, ഉപദ്രവിച്ചും...

കവിതകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും, എഴുതുകയും, പാടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്ന ചുറുചുറുക്കുള്ള, ബുദ്ധിശക്തിയുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി എങ്ങനെ ഈ വിധം മാറിയെന്നു വിശ്വസിക്കാൻ ഹരി പ്രയാസപ്പെട്ടു. കാലം തന്റെ മനസ്സിൽ പാകിയ ഓർമ്മകളുടെ വിത്തുകളെ കുറിച്ച് ഓർത്തു. ചില വിത്തുകൾ മുള പൊട്ടി, ചെടിയായി, മരമായി, നിലനിൽക്കുന്നു. ചിലത് കൊഴിഞ്ഞും വാടിയും കരിഞ്ഞും അപ്രത്യക്ഷമായി. ഉറച്ച് നിൽക്കുന്ന വൻമരങ്ങളിലെ ഇലകൾ ഇടയ്ക്കിടെ കൊഴിയുന്നുണ്ട്. കൊഴിഞ്ഞു പോവുന്നത് അറിയുന്നുണ്ട്...അപ്രത്യക്ഷമാവുന്ന ഓർമ്മമരത്തിലെ ഇലകൾ...

രാവിലെ ബാത്ത്റൂമിൽ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അയാൾ സ്വന്തം രൂപം കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിന്നു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം പേരു മറന്നു പോയാൽ? കൂടെ താമസിക്കുന്ന സ്ത്രീ അപരിചിതയായ ആരോ ആണെന്നു തോന്നിയാൽ? ഇതു തന്റെ വീടല്ലെന്നും ആരോ തന്നെ തടവിലാക്കിയിരിക്കുകയാണെന്നും തോന്നിയാൽ? എന്നാൽ എവിടേക്ക് പോകണമെന്ന് അറിയാതേയും പോയാൽ...

ഓർമ്മകൾ മരിച്ചു പോകുന്നത് ജീവിച്ചിരുന്നതിന്റെ തെളിവ് നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുന്നത് പോലെയല്ലെ? കാലത്തിന്റെ ഒരുതരം സ്ലോ പോയ്സണിംഗ്... മറന്നു പോകുന്നു എന്നു പറയുന്നതും മരിച്ചു പോകുന്നു എന്ന് പറയുന്നതും ഒന്നു തന്നെ... ആ ചിന്ത അയാളിലൊരു ഞെട്ടലുണ്ടാക്കി. എല്ലാം മറന്ന് മറന്ന് ഒടുവിൽ...ജീവനുമായി കൊരുത്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന ഓർമ്മകളുടെ കെട്ടുകൾ ഓരോന്നോരോന്നായി അഴിഞ്ഞ്...ഒരുപക്ഷെ മരണത്തിന്റെ മാന്ത്രികവിദ്യകളിലൊന്ന് ഓർമ്മകളെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതാവാം...പുതിയൊരു ജന്മത്തിലേക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പെന്നോണം ഓർമ്മകളെ മുഴുക്കെയും തുടച്ചു നീക്കിയ ശേഷം, ഒരു നവജാത ശിശുവിന്റേതു പോലെ, ഒന്നുമെഴുതാത്ത സ്ലേറ്റ് പോലെ ആയതിനു ശേഷമാവും മരണം ജീവനെ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുക...

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്...രാധയുമായുള്ള വിവാഹം നടക്കില്ലെന്ന് ഒരു നേരിയ സംശയം പൊതിഞ്ഞപ്പോൾ, തന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ച് സേതു കരഞ്ഞത്...ഇന്നലെ തന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു കരഞ്ഞതു പോലെ...ചിലപ്പോൾ ലജ്ജയില്ലാതെ കരയാൻ തന്റെ മുന്നിൽ മാത്രമെ സേതുവിനു ആവുന്നുണ്ടാവുള്ളൂ എന്നു ഹരിക്ക് തോന്നി.

രാധ...രാധയ്ക്കെങ്ങനെ മാധവനെ മറക്കാനാവും? ഹരി നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുൻപ് വന്നു പോയ മാധവനേയും രാധയേയും കുറിച്ചോർത്തു. അന്നും ഒടുവിൽ രാധ മാധവനെ മറന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവുമോ? ഒരുപക്ഷെ രാധ മാധവനെ മാത്രം മറന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവില്ല. അതു പോലെ മാധവൻ രാധയേയും ഒരിക്കലും മറന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവില്ല. മറന്നു പോകാതിരിക്കാൻ അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും പുനർജ്ജനിക്കുന്നുണ്ടാവും. വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുകയും, പ്രണയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടാവും. ആരുമവരെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടാവില്ല. പ്രണയിക്കാനായി പുനർജ്ജനിക്കുന്നവർ...

സേതു, ഹരിയെ തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഇടയ്ക്കിടെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, വിചിത്രമായ കഥകൾ പങ്കുവെയ്ക്കാൻ.
‘കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കെ ഒരാളെ കാണാതായാൽ...വേറൊരാളായാൽ...ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്തത് പോലെ പെരുമാറാൻ തുടങ്ങിയാൽ...എന്തു ചെയ്യും?...ഞാനാണവളുടെ സേതു എന്ന് എങ്ങനെയൊക്കെയാണ്‌ അവളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതെന്ന് എനിക്കു പോലുമറിയില്ല...’
സേതു പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ കേട്ട്, സേതുവിന്റെ സ്ഥാനത്ത് താനും രാധയുടെ സഥാനത്ത് സുമിത്രയും ആയിരുന്നെങ്കിൽ... അത് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും ഹരി ഭയപ്പെട്ടു. വെറും ഒറ്റത്തവണ സങ്കൽപ്പിച്ചു പോയാൽ പോലും ചിലപ്പോൾ അതു പോലെ സംഭവിച്ചു പോയാലോ? 

ചില കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ്‌ ഭാഗ്യം. ഹരി ഭാഗ്യങ്ങളെ കുറിച്ചാലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഓർക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുക എന്നതാണ്‌ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം. ആ ഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാതെ പോകുന്നതാണ്‌ ഏറ്റവും വലിയ നിർഭാഗ്യം. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അധ്യായങ്ങളിലെത്തുമ്പോൾ ചില സുന്ദരഓർമ്മകൾ മാത്രമാവും സമ്പാദ്യം. ഓർമ്മകൾ പങ്കുവെയ്ക്കാനാരുമില്ലാതെ, വെറും ശൂന്യതയുമൊത്ത് ശൂന്യമായ മനസ്സുമായി ജീവിക്കുന്നത്...വാർദ്ധക്യം ഭീകരമാവുന്നത് ആ വെറും ഓർമ്മകൾ കൂടി നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴാണ്‌. അത് നഷ്ടപ്പെട്ടവരുമൊത്ത് ജീവിക്കുമ്പോഴാണ്‌... ‘ശേഷം ചിന്ത്യം‘ എന്ന് ജാതകത്തിലെഴുതിയ ആളെ ഹരി ആ നിമിഷം വെറുത്തു.

ഒരു ദിവസം സേതുവിനെ വിളിച്ചപ്പോൾ ഹരി ചോദിച്ചു,
‘നീ ബ്രഹ്മാനന്ദന്റെ...ആ പഴയ പാട്ട്...അതിപ്പോൾ പാടാറില്ലെ?’
‘ഉം...ഇടയ്ക്കൊക്കെ...അതു കേൾക്കുമ്പോൾ അവൾ ശാന്തയാവും...കുറച്ച് നേരം എന്തോ ഓർക്കുന്നത് പോലെ എന്നേം നോക്കി ഇരിക്കും...അവൾ വയലന്റാവുമ്പോ...തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരാൻ എനിക്കിപ്പോ ആ ഒരു പാട്ട് മാത്രമേ ഉള്ളൂ...’

ചില ദിവസങ്ങളിൽ രാത്രിയാവും ഫോൺ വരിക. മൊബൈൽ ഫോൺ വിറ കൊള്ളുമ്പോൾ, സുമിത്ര ഉണരാതിരിക്കാൻ ആവതും ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് ഹരി കിടക്കയുടെ ഒരു വശത്തു കൂടി പതിയെ വഴുതിയിറങ്ങും. ലൈറ്റിടാതെ മുൻവശത്തെ മുറിയിലേക്ക് നിശ്ശബ്ദം നടന്നു പോകും. ഇരുട്ടിൽ, തണുത്ത സോഫയിലിരുന്ന് സേതുവിനെ കേൾക്കും, അറിയും, ആശ്വസിപ്പിക്കും, അയാൾ അടുത്തുണ്ടെന്ന മട്ടിൽ വാക്കുകളാൽ മുതുകിൽ പതിയെ തടവിക്കൊടുക്കും. തനിക്ക് ഓർത്തെടുക്കാനാവുന്ന നല്ല കാലങ്ങളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും. വരണ്ട ഭൂവിടങ്ങളൊഴിവാക്കി പച്ചപ്പുകളിലൂടെ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കും. ഓർമ്മകളുടെ ചരടുകൾ മുറുക്കി കെട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കണം...അയഞ്ഞു പോയാൽ...

മിന്നി ഒരു ദിവസം വിളിച്ചു, അവൾ അവൾക്കായി കണ്ടെത്തിയ പുതിയ പേര്‌ പറയാൻ. പേരിലൊന്നും കാര്യമില്ല, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും മറന്നു പോയേക്കാവുന്ന വെറുമൊരു വാക്ക് മാത്രമാണ്‌ പേരെന്ന് പറയണമെന്നു തോന്നി ഹരിക്ക്. ആര്‌ ആരെ ഏതു പേരിൽ എത്ര കാലം ഓർത്തു വെയ്ക്കുമെന്നു ആർക്കും പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.

ഒരാഴ്ച്ച സേതുവിന്റെ ഫോൺ വിളികൾ ഉണ്ടായില്ല. ഹരിക്ക് പരിഭ്രമമായി. രാധയ്ക്ക്? എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എന്തും സംഭവിക്കാവുന്നതാണ്‌. അവളുടെ ഓർമ്മയുടെ സ്ലേറ്റിലെ അവസാനത്തെ അക്ഷരവും മാഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ടാവുമോ?...സ്വൈര്യക്കേട് പെരുകി വന്നപ്പോൾ നേരിട്ട് ചെന്നു കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു. തനിക്ക് മാത്രമെ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനാവൂ. നേരിൽ കണ്ടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമാധാനമാവും...അവനും തനിക്കും.

ചെല്ലുമ്പോൾ കണ്ടു, ഗേറ്റും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ചങ്ങല കിടക്കുന്നത്. ആശ്വാസമായി, ആളുണ്ട്. ഫോൺ കേടായതാവും. ആവലാതിപ്പെട്ടതു വെറുതെ! ഗേറ്റിൽ പതിയെ തട്ടി നോക്കി. അല്പനേരം കാത്തു നിന്നു. എവിടെ അവൻ? ജനാലവിരി ഉയരുന്നത് കാണുന്നില്ല, മുൻവശത്തുള്ള വാതിൽ തുറക്കുന്നതുമില്ല. ഹരി സേതുവിനെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ഗേറ്റിൽ അല്പം കൂടി ശക്തിയായി തട്ടി. അപ്പോഴാണ്‌ കതക് തുറന്നത്. അടുത്ത വീട്ടിലേതാണെന്നു മാത്രം. അയാൾ ഗേറ്റ് തുറന്ന് വന്ന് ഹരിയോട് പറഞ്ഞു,
‘അവിടെ ഇപ്പോ ആരുമില്ല...’
‘എവിടെ പോയി?...ഞാൻ സേതുവിന്റെ ഫ്രണ്ടാണ്‌...രാധയ്ക്ക് വല്ലതും?’
‘അവിടുത്തെ ആള്‌ മരിച്ചു പോയി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ്‌ എല്ലാരും അറിഞ്ഞത്...’
‘എന്നിട്ട് രാധ?’ ഹരി പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.
‘അവരെ മോള്‌ വന്നു കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി. ഇപ്പൊഴേതോ ഹോസ്പിറ്റലിലാണെന്നു കേട്ടു’
പിന്നീടൊന്നും ചോദിക്കാനും കേൾക്കാനുമില്ലായിരുന്നു. ഹരി തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അടുത്ത നിമിഷം ഭയത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, താൻ വിറയ്ക്കുന്നു...വേച്ചു പോകുന്നു!
‘എവിടെ ആയാലും ഞാൻ നോക്കുന്നത് പോലെ ആവുമോ?’ സേതു പറഞ്ഞതോർത്തു. സേതുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.

രണ്ടു ദിവസം...അപ്പോഴേക്കും സേതുവിന്റെ ശരീരം ജീർണ്ണിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവില്ലെ?...രാധ ഒന്നും കഴിക്കാതെ, അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ...കരഞ്ഞും...നിലവിളിച്ചും...താൻ ആരെന്നറിയാതെ...ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ...സേതുവിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാതെ...
ഹരി അപ്പോൾ ഒരിക്കൽ കൂടി കാരണമില്ലാതെ ആ വാചകം ഓർത്തു, 
‘ടേക്കിറ്റ് ഫോർ ഗ്രാന്റഡ്...’

Post a Comment

Friday, 27 November 2020

എന്റെ കേസ് ഡയറിയിൽ നിന്ന്


‘എന്റെ കേസ് ഡയറിയിൽ നിന്ന്’ - ഞാനെഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന പംക്തിയാണ്‌. അതിന്റെ അവസാനഭാഗം വാരികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വന്നത് ഈ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച്ചയാണ്‌. ഏകദേശം മൂന്ന് മാസത്തോളം തുടർച്ചയായി എഴുതി. വായനക്കാരിൽ നിന്നും നല്ല പ്രതികരണമാണ്‌ ലഭിച്ചത്. പലരും - സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും മാത്രമല്ല, അപരിചിതരായ ആൾക്കാരിൽ നിന്ന് പോലും ധാരാളം അനുമോദനങ്ങൾ ലഭിച്ചു. സർവ്വീസ് മാഗസിനിൽ വല്ലപ്പോഴും ലേഖനങ്ങൾ എഴുതിയ പരിചയമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ നന്നായി എഴുതാനാകും എന്ന ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായത് ആ പംക്തി എഴുതി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌. ചില ലക്കങ്ങളിൽ വന്ന ചില ഭാഗങ്ങൾ, അല്പം കൂടി നന്നായി എഴുതാമായിരുന്നു എന്നിപ്പോൾ തോന്നുന്നുണ്ട്. അതെല്ലാം സമാഹരിച്ച് ഒരു പുസ്തകമാക്കണമെന്ന് എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് നിർബന്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പുള്ളിക്കാരൻ ഒരു പ്രസാധകനാണ്‌. ഇപ്പോൾ ക്രൈം ത്രില്ലറുകളിലും, അപസർപ്പകകഥകളിലും വായനക്കാർക്ക് താത്പര്യം കൂടി വന്നിരിക്കുകയാണെന്നും, എന്റെ അനുഭവക്കുറിപ്പുകൾ ഒരു പുസ്തകമായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ പറ്റിയ സമയമാണെന്നുമാണ്‌ അവന്റെ പക്ഷം. ശരിയായിരിക്കണം.

അക്രമസംഭവങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ ദിനംപ്രതി വർദ്ധിച്ചു വരുന്നുണ്ട്. ക്രിമിനലുകൾക്ക് മാത്രമല്ല, മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ കുറിച്ച് എഴുതുകയും പറയുകയും ചെയ്യുന്ന എന്നെ പോലുള്ള ചില ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കും അതിലൊരു പങ്കുണ്ടെന്ന് ചിലപ്പോൾ തോന്നാറുണ്ട്! അത്തരം കുറിപ്പുകൾ ചിലർക്കെങ്കിലും കുറ്റകൃത്യം ചെയ്യാൻ പ്രേരകമാവുന്നു എന്ന ആരോപണത്തിൽ കഴമ്പില്ലാതില്ല. എന്നാൽ അതേസമയം കുറ്റാന്വേഷണരംഗത്തെ പുരോഗതികളെ കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കുവാനും, നടപടിക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിവ് ലഭിക്കാനും, സദാ ജാഗരൂകരായി ഇരിക്കേണ്ട ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാവാനും അവ സാമാന്യജനത്തെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ടാവും എന്നാണെന്റെ വിശ്വാസം.

എന്റെ പംക്തിയിൽ പരാമർശിക്കാൻ ഞാൻ മനഃപൂർവ്വം വിട്ടുകളഞ്ഞ ഒരു കേസ് ഉണ്ട്. ചില പ്രത്യേകതകൾ തോന്നിയ ഒരു കേസ്. ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാനിഷ്ടപ്പെടാത്ത, ഒരിടത്തും എഴുതാത്ത, എഴുതണോ വേണ്ടയോ എന്നു ഞാൻ സംശയിക്കുന്ന ഒരു കേസ്. റിട്ടയർമെന്റ്‌ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ വേളയിൽ, കൈകാര്യം ചെയ്ത പല കേസുകളെ കുറിച്ചും, കുറ്റവാളികളെ കുറിച്ചും ആലോചിക്കാൻ ധാരാളം സമയമുണ്ട്. കഴിഞ്ഞകാല ജീവിതത്തേക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ്‌ ഇപ്പോഴത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വിനോദം! പാതി അണഞ്ഞ എന്റെ ഓർമ്മകളുടെ കനൽക്കഷ്ണങ്ങളെ ഊതിയുണർത്തിയത് ഈയിടെ മാസികയിൽ വായിച്ച ഒരു കഥയാണ്‌. അധികമൊന്നും അറിയപ്പെടാത്ത ഒരു എഴുത്തുകാരിയുടെ, അസാധാരണത്വമൊന്നും അവകാശപ്പെടാനില്ലാത്തൊരു കഥ. അക്കാരണത്താൽ പലരും ആ കഥ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയിരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ആ കഥയെക്കുറിച്ച് പിന്നീട് പറയാം. അതിനു മുൻപ് പഴയ ആ കേസിനെ കുറിച്ച് ചില കാര്യങ്ങൾ പറയേണ്ടതുണ്ട്. പതിവ് പോലെ കേസിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നവരുടെ യഥാർത്ഥ പേരുകളോ, സ്ഥലവിവരങ്ങളോ എനിക്ക് വെളിപ്പെടുത്താനാവില്ല.

കേസിന്‌ ഏകദേശം ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുണ്ട്. ഒരു കാര്യം കൂടി പറയട്ടെ, എന്റെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് കുറ്റവാളിയെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ വളരെ ചുരുക്കം ചില കേസുകളിൽ ഒന്നാണത്. അതിനു തക്കതായ കാരണങ്ങളുമുണ്ട്. അതു വഴിയേ വിശദമാക്കാം. ചില കേസുകളങ്ങനെയാണ്‌. അടയ്ക്കാനാവാത്ത വാതിലുകൾ പോലെ തുറന്നു തന്നെ കിടക്കും, എപ്പോഴും. 

കേസിലേക്ക് വരാം. ഞാൻ സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ആയി ജോലി ചെയ്യുന്ന സമയം. നല്ല ആരോഗ്യവും ചുറുചുറുക്കുമുണ്ടായിരുന്ന പ്രായം!  ഒരു ഫോൺകോളിലാണ്‌ ആരംഭം. 100 ലേക്ക് ഒരു കോൾ എത്തുന്നു, കണ്ട്രോൾ റൂമിൽ നിന്നും കിട്ടിയ വിവരമനുസരിച്ച് ഞാൻ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് ഉടനെ പുറപ്പെടുന്നു. തീരദേശത്തോടു ചേർന്നു കിടക്കുന്ന പ്രദേശത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു ഹോട്ടലിൽ നിന്നായിരുന്നു ആ ഫോൺ കോൾ വന്നത്.

ഒരു ഇടത്തരം ഹോട്ടൽ ആയിരുന്നു അത്. വിനോദസഞ്ചാര സീസൺ ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് ഏതാനും വിദേശികളും ആ സമയം ഹോട്ടലിൽ താമസിച്ചിരുന്നു എന്നോർക്കുന്നു. അവിടെ നിന്നും ഏകദേശം പതിനഞ്ച്‌ മിനിട്ട് കാറിൽ സഞ്ചരിച്ചാൽ ബീച്ചിലെത്താനാവും. ബീച്ചിനടുത്ത് താമസിക്കുക എന്നത് ചിലവേറിയ കാര്യമാണ്‌. അതു കൊണ്ട് തന്നെ ബീച്ചിനോട് ചേർന്നുള്ള വലിയ ഹോട്ടലുകളിൽ താമസിക്കാൻ ഇടം കിട്ടാത്തവരുടേയും, ചെറിയ ബഡ്ജറ്റിൽ സ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നവരുടേയും ഇടത്താവളമായിരുന്നു ആ ലോഡ്ജ്. അവിടേക്ക് ആളുകളെ എത്തിക്കാൻ ഏജന്റുമാരുണ്ട്. ബസ്സിൽ ബീച്ചിൽ ചെന്നിറങ്ങുന്നവരെ ഈ ഏജന്റുമാരാണ്‌ സംസാരത്തിൽ കുടുക്കി കൊണ്ടു വരുന്നത്. അതിനവർക്ക് കമ്മീഷനും കിട്ടും. അതൊക്കെ പോട്ടെ, ഹോട്ടൽ മാനേജർ ഫോൺ വിളിക്കാൻ കാരണം റൂം നമ്പർ നൂറ്റിമൂന്നിൽ (ആ നമ്പർ ഞാനിപ്പോഴും നന്നായി ഓർക്കുന്നുണ്ട്) താമസിച്ചിരുന്ന ഒരാൾ കൊല്ലപ്പെട്ടത് കൊണ്ടാണ്‌. രാവിലെ നേരമേറെ ആയിട്ടും മുറി തുറന്നു കാണാത്തത് കൊണ്ട്, ഹോട്ടൽ സ്റ്റാഫ് പലവട്ടം വാതിലിൽ മുട്ടി വിളിക്കുകയും, ഒടുവിൽ ഡ്യൂപ്ളിക്കേറ്റ് താക്കോൽ ഉപയോഗിച്ച്‌ തുറക്കുകയും ചെയ്തു. ഗസ്റ്റ് മരണപ്പെട്ടത് കണ്ട് ഹോട്ടൽ മാനേജർ ഉടൻ പോലീസിൽ വിവരമറിയിച്ചു. മുറിയിൽ താമസിച്ചിരുന്ന, ഏകദേശം നാല്പത് വയസ്സിനോടടുത്ത് പ്രായം വരുന്ന പുരുഷൻ കിടക്കയിൽ മലർന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അടിവസ്ത്രം മാത്രമാണയാൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. നെഞ്ചിൽ ഒരു കത്തി പിടി വരേയ്ക്കും ആഴത്തിൽ താഴ്ന്നിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഭീകരദൃശ്യം കണ്ട് ഹോട്ടൽ സ്റ്റാഫുകളിലൊരാൾ ബോധരഹിതനായി. കാഴ്ച്ചപ്പഴക്കം കൊണ്ട് എനിക്ക് നടുക്കമുണ്ടായില്ലെങ്കിലും, ഏതൊരു സാധാരണക്കാരനേയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ദൃശ്യം തന്നെയായിരുന്നു അത്.

ഏ എസ് ഐ കോശിയോട് സീൻ ഗാർഡ് ചെയ്യാൻ വേണ്ട ഏർപ്പാടുകൾ ചെയ്യാൻ നിർദ്ദേശം കൊടുത്തു. ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് ഫോട്ടോഗ്രാഫർ തന്നെയാണ്‌ ഫോട്ടോകൾ എടുത്തത്. താമസിയാതെ എത്തിച്ചേർന്ന ഫിംഗർ പ്രിന്റ് എക്സ്പേർട്ടും, ഫോറൻസിക് ടീമും അവരവരുടെ ജോലികൾ ആരംഭിച്ചു. മഹസ്സർ തയ്യാറാക്കി. പരിചയസമ്പന്നനായ ഹെഡ് ശിവരാമൻ തയ്യാറാക്കിയ ഇൻക്വെസ്റ്റ് റിപ്പോർട്ട് ഞാൻ സശ്രദ്ധം വായിച്ചു. ആ കത്തിയെ കുറിച്ചാണ്‌ ആദ്യം അന്വേഷിച്ചത്. അത് ആ ഹോട്ടലിലേത് അല്ല എന്ന് മാനേജർ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അതു ഞാനൂഹിച്ചിരുന്നു. തെരുവുകച്ചവടക്കാരിൽ നിന്ന് വാങ്ങാൻ കിട്ടുന്ന, ഒരു സാധാരണ കത്തി ആയിരുന്നു അത്. ഞാൻ ബോഡി ശ്രദ്ധിച്ചു. ഹൃദയഭാഗത്ത് ആഴത്തിലുള്ള ആ മുറിവ്. അത് കണ്ടപ്പോൾ, കൊലയാളി ഒരുതരം വൈരാഗ്യബുദ്ധിയോടെയോ പ്രതികാരമനോഭാവത്തോടെയോ കൃത്യം ചെയ്തത് പോലെ തോന്നി. കിടക്ക മുഴുക്കെയും ചോര ഒഴുകിയിട്ടുണ്ട്. ബെഡ്ഷീറ്റിൽ ഉണങ്ങിയ ചോരപ്പാടുകൾ കണ്ടു. ചോര പല ഭാഗത്തേക്കും ചീറ്റിത്തെറിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. തലയിണയിലും, ചുവരിലും, കട്ടിലിനോട് ചേർത്തിട്ട ചെറിയ ടീപ്പോയുടെ വശങ്ങളിലും ചോരത്തുള്ളികൾ കാണപ്പെട്ടു.

മുറിയിലെ വസ്തുക്കൾ ഒന്നും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. വസ്തുക്കൾക്ക് സ്ഥാനചലനം സംഭവിച്ചതായി തോന്നിയില്ല. ഒരു ആക്രമണമോ, പിടിവലിയോ നടന്ന ലക്ഷണങ്ങളുമില്ല. ടീപ്പോയുടെ മുകളിൽ ഒരു കുപ്പി സ്കോച്ച്. സമീപം ഒരു ഗ്ലാസ്സ്. ഗ്ലാസ്സിൽ സ്കോച്ച് അല്പം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. കുപ്പിയിൽ നിന്നും ഏകദേശം പകുതിയിലധികം അകത്താക്കിയിട്ടുണ്ടാവും. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ, അയാളെ വകവരുത്തിയിരിക്കുന്നത് അയാൾക്ക് പരിചയമുള്ള ഒരാളായിരിക്കുമെന്ന്‌ ഞാനുറപ്പിച്ചു. ബാത്ത്റൂമിൽ രക്തമൊഴുകി പോയതിന്റെ നേർത്ത ചാലുകൾ. അത് കൊലയാളിയുടെ വസ്ത്രത്തിൽ നിന്നാവണം. കൃത്യം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ വസ്ത്രത്തിൽ തെറിച്ച രക്തം കഴുകി കളഞ്ഞതോ, അബദ്ധത്തിൽ സ്വന്തം ശരീരം മുറിവേറ്റത് കഴുകിയതോ ആവാം. കൊല നടത്തി പരിചയമില്ലാത്ത അമച്ച്വർ കൊലപാതകികൾ, ആദ്യമായി കൊലപാതകം നടത്തുന്നവർ - അങ്ങനെയുള്ളവർക്ക് പറ്റുന്ന അബദ്ധം. കൊല നടത്തിയത് ഒരാൾ മാത്രമായിരിക്കും എന്നായിരുന്നു എന്റെ പ്രാഥമികനിഗമനം.

രമേശൻ സർ തന്നെയായിരുന്നു ഫോറൻസിക് ടീമിനെ ലീഡ് ചെയ്തത്. ഒരു അസ്സിസ്റ്റന്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചുറുചുറുക്കുള്ളൊരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. ബെഡ്ഷീറ്റിൽ നിന്നും ലഭിച്ച ഒരു മുടിയിഴ, ബ്ളഡ് സ്റ്റേയ്ൻ സാമ്പിൾസ്, കുപ്പിയിലും ഗ്ലാസ്സിലും ഉണ്ടായിരുന്ന മദ്യത്തിന്റെ സാമ്പിൾ അങ്ങനെ പലതും അവിടെ നിന്നും ഫോറൻസിക് ടീം ശേഖരിച്ചു. ബാത്ത്റൂമിലെ രക്തക്കറയുടെ കാര്യത്തിൽ എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന സംശയം ഞാൻ സർ നോട് അവിടെ വെച്ചു തന്നെ സൂചിപ്പിച്ചു. കട്ടിലിനടുത്ത് നിന്നും, ടീപ്പോയുടെ അടിയിൽ നിന്നും നന്നേ ചെറിയ, കറുത്ത മുത്തുകൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. മാലയിൽ നിന്നോ, കമ്മലിൽ നിന്നോ, ചിലപ്പോൾ മറ്റേതെങ്കിലും ആഭരണത്തിൽ നിന്നോ അടർന്ന് വീണത് എന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചു അവ. വഴിവാണിഭക്കാരിൽ നിന്നും വാങ്ങാനാവുന്ന വില കുറഞ്ഞ മാലകളിൽ സാധാരണ കാണപ്പെടുന്ന തരത്തിലുള്ള മുത്തുകളാണവയെന്ന് പിന്നീടറിയാൻ കഴിഞ്ഞു.

ഞാൻ രമേശൻ സർനോട് എന്തൊക്കെയാണദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുമാനങ്ങളെന്ന് ചോദിച്ചു.
ഫിങ്കർ പ്രിന്റ്സ് കണ്ടതിൽ നിന്നും ലഭിച്ച ഏകദേശ ധാരണ, കത്തി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന രീതി അങ്ങനെ ചില കാര്യങ്ങൾ ചേർത്ത്‌ വെച്ച്, പരിചയസമ്പന്നനായ അദ്ദേഹം തന്ന വിവരങ്ങൾ ഏതാണ്ട്‌ ഇതൊക്കെയാണ്‌:
- കൃത്യം ചെയ്തത് അധികം പ്രായമില്ലാത്ത ഒരാളാവാനാണ്‌ സാധ്യത.
- മുടിയിഴ, കൈവിരൽപ്പാടുകൾ എന്നിവയിൽ നിന്നും, ഒരു സ്ത്രീ ആവണം കൊലയാളി എന്നനുമാനിക്കാം.
- കൊല്ലപ്പെട്ടയാൾ തീരെ ദുർബ്ബലനല്ല. അയാൾ മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം അല്ലെങ്കിൽ അയാൾക്ക് മദ്യത്തിൽ എന്തെങ്കിലും കലർത്തി കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാവും. പ്ലാൻഡ് മർഡർ തന്നെയാണ്‌.
- ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ കാണുന്നില്ല.
- തെളിവുകൾ നശിപ്പിക്കാൻ ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. അതു കൊണ്ട് തന്നെ ഒരു സീസൺഡ് കില്ലർ ആവാൻ സാധ്യതയില്ല.
- കൊല നടത്തുന്നതിനിടയിൽ സ്വയം മുറിവേറ്റിരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാലത് ഒരു ക്ലിനിക്കിലോ, ഹോസ്പിറ്റലിലോ ചെന്ന് വെച്ചു കെട്ടാൻ തക്കവണ്ണം ഗൗരവമുള്ളതാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.
- കട്ടിലിനു സമീപത്ത് നിന്നും ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് രക്തത്തിന്റെ ചെറിയ തുള്ളികൾ നിലത്ത് വീണു കിടക്കുന്നത് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയാൽ കാണാം. അത് മിക്കവാറും കൊലയാളിയുടേത് തന്നെ ആവണം. 
കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം കഴിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ അറിയാനാവൂ.

ഇത്രയൊക്കെ വിവരങ്ങൾ അദ്ദേഹം തന്നുവെങ്കിലും, കൊലയാളിയിലേക്ക് ചെന്നെത്താൻ സഹായിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട എന്തോ ഒന്ന് വിട്ടു പോയെന്ന തോന്നലെനിക്കുണ്ടായി. മുടിയിഴ അധികം നീളമുള്ളതല്ലായിരുന്നു. അത് പുരുഷന്റേതാവാം, സ്ത്രീയുടേതുമാവാം. ഇരയുടെ സെൽ ഫോൺ ആ മുറിയിൽ നിന്നും ലഭിച്ചില്ല. അക്കാലത്ത് സെൽ ഫോണുകൾ ഒരു ആർഭാടം തന്നെ ആയിരുന്നു. മരിച്ച വ്യക്തിക്ക് ഫോൺ ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന കാര്യം വ്യക്തമല്ല. വിചിത്രമായൊരു കാര്യം, മരിച്ച ആളിന്റെ വസ്ത്രങ്ങളെ കുറിച്ചാണ്‌. അയാളുടെ വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും തന്നെ ആ മുറിയിൽ നിന്നും കണ്ടു കിട്ടിയില്ല. കൊലപാതകി വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത് കൊണ്ട് പോയത് എന്തു കൊണ്ടാവാം? അയാളുടെ മൃതശരീരം അങ്ങനെ തന്നെ കാണപ്പെടണമെന്ന് വാശിയുള്ളത് പോലെ. സ്നിഫർ ഡോഗിനെ കൊണ്ടു വന്നെങ്കിലും പ്രയോജനമുണ്ടായില്ല. നായ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഗേറ്റ് വരെ മണം പിടിച്ച് ചെന്നു. കടല്‌ കയറി വരുന്ന കാറ്റ് ഗന്ധം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞത് കൊണ്ടാവാം, പിന്നീടെങ്ങോട്ട് പോകണമെന്ന മട്ടിൽ നായ സംശയിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. എഫ് ഐ ആർ തയ്യാറാക്കിയ ശേഷം ബോഡി പോസ്റ്റ്മോർട്ടത്തിനയച്ചു.

മരിച്ച ആളിനെ കാണാൻ സന്ദർശകർ ആരെങ്കിലും വന്നിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യത്തിന്‌, അയാൾ പുറത്ത് നിന്നും വന്നപ്പോൾ ഒരു സ്ത്രീ ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നെന്നും, മുറിയിലേക്ക് അവർ ഒന്നിച്ച് പോകുന്നത് കണ്ടു എന്നുമറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. രാത്രി ഏതാണ്ട് എട്ട് മണിയോടെ ഭക്ഷണവും മദ്യവും മുറിയിലേക്ക് വരുത്തുകയായിരുന്നു അയാൾ. സ്ത്രീയുടെ മുഖം ആരും കണ്ടതായി ഓർക്കുന്നില്ല. തല മൂടും വിധമാണ്‌ അവർ സാരി പുതച്ചിരുന്നതെന്ന് റൂം ക്ലീൻ ചെയ്യുന്നവരിൽ ഒരാൾ പറഞ്ഞു. 
എപ്പോഴാണ്‌ ആ സ്ത്രീ തിരികെ പോയത്? 
ആരെങ്കിലും അവർ മുറി വിട്ട് പോകുന്നത് കണ്ടോ?
ആരും കണ്ടിട്ടില്ല! അതെങ്ങനെയാണ്‌? അവർ വായുവിൽ പുക പോലെ ലയിച്ചു പോയോ?
ഒരു സ്ത്രീ ഹോട്ടലിന്‌ പുറത്തേക്ക് പോയത് ആരും കണ്ടില്ലെന്ന് വെച്ചാൽ? ഗാർഡ് പോലും?
പിന്നീട് ഞാൻ തന്നെ അതിന്‌ ചില കാരണങ്ങൾ ഊഹിച്ചെടുത്തു.
ഗാർഡ് ഉറങ്ങി പോയിരിക്കാം, ചിലപ്പോൾ സിഗററ്റ് വലിക്കാനോ മറ്റോ അവിടന്ന് ഒന്ന് മാറിയിട്ടുണ്ടാവാം, ചിലപ്പോൾ ആ സ്ത്രീ നല്ലവണ്ണം ഇരുട്ടിയതിന്‌ ശേഷമായിരിക്കാം ആരുടേയും ശ്രദ്ധയിൽ പെടാതെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി പോയിട്ടുണ്ടാവുക. ഇരുണ്ട വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ്, ഇരുട്ടിലൂടെ ആരുടേയും കണ്ണിൽ പെടാതെ...
തലവഴി സാരി പുതച്ച്, തല കുനിച്ച്, പതിയെ ആ ഗേറ്റും കടന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ഇരുട്ടിലേക്കിറങ്ങി മറയുന്നത് സങ്കൽപിച്ചു നോക്കി.

ആദ്യമറിയേണ്ടിയിരുന്നത് മരിച്ച വ്യക്തി ആരെന്നായിരുന്നു. ഹോട്ടലിലെ റജിസ്റ്ററിൽ പേരും ഫോൺ നമ്പറും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ലാൻഡ് ലൈൻ നമ്പർ ആയിരുന്നു. അതിലേക്ക് വിളിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും റിംഗ് ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. ഗസ്റ്റുകളുടെ മേൽവിലാസമെഴുതാത്തതിന്റെ കാരണം അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ, കസ്റ്റമർ അവിടെ ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്ന ആളാണെന്നും മാനേജറിന്റെ സുഹൃത്താണെന്നുമാണ്‌ മറുപടി കിട്ടിയത്. അയാൾ മുൻപ് അവിടെ ഏതൊക്കെ ദിവസങ്ങളിലാണ്‌ താമസിച്ചിരുന്നത് എന്ന് അറിയാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. ഏതാണ്ട് എല്ലാ മാസവും ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ അയാൾ അവിടെ മുറിയെടുക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അതും ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തേക്ക് മാത്രമായി. മിക്കതും വാരാന്ത്യങ്ങളിൽ. കാരണം ഊഹിക്കാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. 

ഇന്നത്തെ പോലെ സെൽ ഫോൺ എല്ലാവരും ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലമായിരുന്നെങ്കിൽ അന്വേഷണം കുറച്ചു കൂടി എളുപ്പമാകുമായിരുന്നു. മാനേജരോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ, മരിച്ചയാളുടെ ബിസിനസ്സ് സ്ഥാപനത്തിനെ കുറിച്ച് അറിവ് ലഭിച്ചു. താമസിയാതെ അയാളുടെ വിലാസവും മറ്റു വിവരങ്ങളും. ഒറ്റത്തടി, വിഭാര്യൻ, സമ്പന്നൻ. നല്ല രീതിയിൽ ചില ബിസ്സിനസ്സുകൾ നടത്തിക്കൊണ്ട് പോകുന്ന ഒരു മാന്യൻ. അയാളെ ജോസഫ് എന്നു വിളിക്കാം. ഈ ജോസഫിനെ കുറിച്ച് അയാളുടെ ബിസിനസ്സ് സ്ഥാപനങ്ങളിൽ അന്വേഷിച്ചു. ബഹുമാന്യനാണയാൾ അവിടെയൊക്കെ. ബിസിനസ്സിൽ അവിഹിതമായിട്ടോ നിയമവിരുദ്ധമായിട്ടോ ഒന്നും ചെയ്യുന്നതായി കണ്ടെത്താനായില്ല. 

മാന്യൻ, വിഭാര്യൻ, സാമ്പത്തികഅച്ചടക്കം പാലിക്കുന്ന ഒരാൾ...അങ്ങനെ ഉള്ള ഒരാൾക്ക് എതിരാളികൾ ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യതകൾ? ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ അതിനുള്ള കാരണം? സ്വാഭാവികമായും സ്വത്ത് തട്ടിയെടുക്കാനാവും എന്ന നിഗമനത്തിലാണെത്തിയത്. അല്ലാത്ത പക്ഷം വ്യക്തിവൈരാഗ്യമാവും.

കൊല നടത്തിയ രീതിയെ കുറിച്ച് ഞാൻ കൂടുതൽ ആലോചിച്ചു. ഒരു പക്ഷെ സ്ത്രീയെ കൂടാതെ മറ്റൊരാൾക്ക് കൂടി അതിൽ പങ്കുണ്ടാവുമോ? ഒരു സാധ്യത - അത് പ്രായോഗികം എന്നു പറഞ്ഞു കൂടെങ്കിലും അസാധ്യം എന്നു പറയാനാവില്ല. ഒപ്പം വന്ന സ്ത്രീ, ജോസഫിനെ പ്രലോഭിപ്പിച്ച് മദ്യം കുടിപ്പിക്കുന്നു, ശേഷം ആരും കാണാതെ ആ സ്ത്രീ, ഒരാൾക്ക് കയറാനായി മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു കൊടുക്കുന്നു. കൃത്യം നടത്തിയ ശേഷം, അവർ രണ്ടും പേരും തന്ത്രപരമായി രക്ഷപെടുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഈ പറഞ്ഞ രീതിയിൽ ആവണമെന്നില്ല കൊല നടന്നിട്ടുണ്ടാവുക. എങ്കിലും കൃത്യം നടന്ന സമയത്ത് ആ മുറിയിൽ ഒരു രണ്ടാമന്റെ സാന്നിധ്യം - ആ സാധ്യത ഞാൻ തള്ളിക്കളഞ്ഞില്ല.

ഇനി ആ സ്ത്രീ തന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് കൃത്യം നടത്തി എന്നിരിക്കട്ടെ, ഒരു സ്ത്രീക്ക് സാമാന്യം ആരോഗ്യമുള്ള ഒരാളെ ഇങ്ങനെ കൊലപ്പെടുത്താനാവുമോ? അതും നേർക്ക് നേർ നിന്ന്. നെഞ്ചിലാണ്‌ കത്തി താഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നത്. പുരുഷൻ മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതു കൊണ്ട് തന്നെ ആക്രമണം തടയാനായിട്ടുണ്ടാവില്ല. ചിലപ്പോൾ ഉറങ്ങി പോയിരിക്കാം. ചിലപ്പോൾ മയങ്ങി പോകാൻ എന്തെങ്കിലും മദ്യത്തിൽ കലർത്തിയിട്ടുണ്ടാവാം. ഉറങ്ങി കിടന്നയാളെ മലർത്തി കിടത്തി നെഞ്ചിൽ ഉന്നം പിടിച്ച്, സമയമെടുത്ത്, സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത്... അങ്ങനെ ആവാനേ വഴിയുള്ളൂ. എന്തിനാവണം ആ കത്തി എടുത്തു കൊണ്ട് പോകാത്തത്? അതിൽ പതിഞ്ഞ വിരൽപ്പാടുകൾ മായ്ക്കാൻ മെനക്കെട്ടിട്ടില്ല. വൈരാഗ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ പബ്ലിക്ക് ആയ ഒരിടത്തേക്ക് അയാളുടെ ഒപ്പം വന്ന് വകവരുത്തേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? പരിചയമുള്ള സ്ത്രീ തന്നെ ആവണം. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ അയാൾക്ക് ആ സ്ത്രീയെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാമായിരുന്നില്ലേ? എന്തിന്‌ ഇതു പോലൊരു ഹോട്ടലിൽ? അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അറിഞ്ഞു, അയാൾ വീട്ടിലേക്ക് സ്ത്രീകളെ എന്നല്ല ആരേയും ക്ഷണിക്കാറില്ലെന്ന്. ഒരു തരം ഇരട്ടവ്യക്തിത്വമുള്ള ആൾ ആയിരുന്നോ ഈ ജോസഫ്? ബഹുമാന്യനായ ബിസിനസ്സ്കാരന്റേയും, സ്ത്രീലമ്പടനായ ഒരു അസന്മാർഗ്ഗിയുടേയും ജീവിതം ഒരേ സമയം നയിച്ചിരുന്ന ഒരാൾ?

പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട് വന്നപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. ലഭിച്ച മുടിയിഴ ഒരു സ്ത്രീയുടേത് തന്നെയെന്ന് സ്ഥീരീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. മരണകാരണം കത്തി കൊണ്ടുള്ള മുറിവ് കൊണ്ടു തന്നെയാണ്‌. രാത്രി പതിനൊന്നിനും പന്ത്രണ്ടിനുമിടയ്ക്ക് മരണം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ശരീരത്തിനുള്ളിൽ വിഷം ചെന്നിട്ടില്ല. മദ്യത്തിൽ ഒന്നും കലർത്തിയതായി കണ്ടെത്തിയില്ല. മരിക്കുന്നതിന്‌ മുൻപ് അയാൾ ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഊഹിച്ചതാണത്. മദ്യവും സ്ത്രീയുമായി ദൂരെയുള്ള ഹോട്ടലിൽ മുറിയെടുക്കുന്നത് വെറുതെ വെടി പറഞ്ഞിരിക്കാനാവില്ലല്ലോ. എന്തിനാവണം കൊലപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാവുക? അതായിരുന്നു കൂടുതൽ കുഴപ്പിച്ച കാര്യം. ഹോട്ടൽ മാനേജറിനെ ഒന്നു കൂടി വിശദമായി ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ അറിയാനായി, ജോസഫ് എന്ന ഈ മനുഷ്യൻ പലപ്പോഴായി പല സ്ത്രീകളേയും കൂട്ടി അവിടെ അന്തിയുറങ്ങാൻ വന്നിരുന്ന കാര്യം. കുറ്റവാളിയുടെ സ്ഥാനത്ത് നില്ക്കുന്ന സ്ത്രീ - അവർ അതിന്‌ മുൻപും അവിടെ വന്നിരുന്നോ എന്നയാൾ സംശയം പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ആ ഒരു സ്ത്രീയെ മാത്രം ഓർക്കാൻ ഒരു കാരണവും പറഞ്ഞു. അവർ നടക്കുമ്പോൾ ചെറിയ ഒരു ഏന്തലുണ്ട്. പ്രായം? - ഏകദേശം മുപ്പതിനോടടുത്ത് കാണുമായിരിക്കും. മുഖം ശരിക്ക് കാണാത്തത് കൊണ്ട് അതിലയാൾക്ക് തീർച്ച പോര. കിട്ടിയ വിവരങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് വെച്ചപ്പോൾ ഒരു ഏകദേശരൂപം കിട്ടി. നടക്കുമ്പോൾ ഏന്തലുള്ള, മുപ്പതിനോടടുത്ത് പ്രായമുള്ള, ജോസഫിന്‌ മുൻപരിചയമുള്ള, അതിരാവിലെ ആരും കാണാതെ ഹോട്ടൽ വിട്ട് പോയ ഒരു സ്ത്രീ. എങ്ങനെയായിരിക്കും അവർ പോയിരിക്കുക? എവിടേക്കായിരിക്കും പോയിരിക്കുക? ഓട്ടോ സ്റ്റാന്റിൽ അന്വേഷിച്ചു. അല്പം അകലെയുള്ള ബസ്റ്റോപ്പിലും. രണ്ടിടത്തും ആ ദിവസം ആ സമയത്ത് അങ്ങനെ ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ടതായി ആരും ഓർക്കുന്നില്ല. അവരെങ്ങനെ പുക പോലെ മാഞ്ഞ് പോയി?

അടുത്തുള്ള ക്ലിനിക്കുകൾ, ഹോസ്പിറ്റലുകൾ എല്ലായിടത്തും ചെന്ന് അന്വേഷിച്ചു. ഞങ്ങൾ സംശയിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള മുറിവുമായി ആരും ആ ദിവസമോ അതിനടുത്തുള്ള ദിവസങ്ങളിലോ ചെന്നിട്ടില്ല എന്നറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. കത്തി പ്രയോഗിച്ച രീതി മനസ്സിലാക്കുകയാണെങ്കിൽ, വേണ്ടത്ര ആത്മവിശ്വാസമില്ലാതെ ഉപയോഗിച്ചത് പോലെയാണ്‌ തോന്നിയത്. ഒരുപക്ഷെ... എല്ലാം തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച് വന്നെങ്കിലും അവസാനനിമിഷം പിന്മാറാൻ ഒരു ഉൾവിളി ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാവും. എന്നാൽ ദുർബ്ബലമായ മനസ്സിനുടമയാണ്‌ കൃത്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നതെന്ന് പറയാനുമാവില്ല.

ജോസഫിന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്തെങ്കിലും കത്തോ, ഫോട്ടോയോ, കുറിപ്പോ, വസ്തുക്കളോ, ഫോൺ നമ്പറോ... ഗുണമുണ്ടായില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു, ഇത് ആ സ്ത്രീയുടെ ആദ്യത്തെ കൊലപാതകമാണ്‌. ചിലപ്പോൾ ആദ്യമായിട്ടാവും അവർ ഒരു കുറ്റകൃത്യം ചെയ്തിരിക്കുക. ഇനി അത് ആവർത്തിക്കാൻ ഒരു സാധ്യതയുമില്ല. ജീവിതത്തിൽ ഒരൊറ്റ കുറ്റകൃത്യം മാത്രം ചെയ്യുക. അതിനു ശേഷം പിടി കൊടുക്കാതെ, ആരുമറിയാതെ ഒളിച്ചു ജീവിക്കുന്ന കുറ്റവാളികളെ കുറിച്ച് ഏതോ ഒരു ലക്കത്തിൽ ഞാൻ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അത്തരം കുറ്റവാളികളെ പിടികൂടാൻ വളരെ പ്രയാസമാണ്‌. ജോസഫിന്‌ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളെന്ന് പറയാൻ ആരുമില്ല എന്നത് അന്വേഷണത്തിന്‌ വലിയൊരു തിരിച്ചടിയായി. അയാളുടെ ജീവിതരീതി വളരെ വിചിത്രമായിരുന്നു. അയാൾ തന്റെയുള്ളിലെ മനുഷ്യനെ പുറത്തുള്ള മനുഷ്യനുമായി, യാതൊരു വിധത്തിലും സമ്പർക്കം സ്ഥാപിക്കാൻ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. തികച്ചും അജ്ഞാതരായ രണ്ടു പേർ. അതിലാരെയാവണം ആ സ്ത്രീ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചത്? അന്വേഷണം ആരംഭിച്ച ശേഷം നടക്കുമ്പോൾ ഏന്തലുള്ള ഏത് സ്ത്രീയെ കണ്ടാലും എനിക്ക് സംശയം തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഒരു കേസിലേക്ക് പരിപൂർണ്ണ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കുമ്പോൾ വന്നു പോകുന്ന ഒരു മാനസികാവസ്ഥയാണത്‌. എല്ലാം സംശയത്തിന്റെ കണ്ണുകളോടെ മാത്രമെ കാണാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ അപ്പോൾ. ആ സ്ത്രീയുടെ ക്രിമിനൽ ബുദ്ധിയെ കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കൊല നടത്തിയ ശേഷം വസ്ത്രങ്ങൾ മുഴുവൻ എടുത്തു കൊണ്ട് പോയത് തെളിവ് നശിപ്പിക്കാൻ കൂടിയാവണം. സംശയമില്ല. വില കുറഞ്ഞ കത്തി, തെരുവുകച്ചവടക്കാരന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങിയതും അതേകാരണത്താൽ തന്നെയാവും. എന്നാൽ കത്തിയിലെ വിരലടയാളങ്ങൾ മായ്ച്ചു കളയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുമില്ല. പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളായ ഈ കാര്യങ്ങൾ എന്നെ കുഴപ്പിച്ചു. ഫോറൻസിക്കിൽ നിന്നും അന്വേഷണത്തിനെ സഹായിക്കുന്ന ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല. ക്രൈം റെക്കോർഡ്സ് ബ്യൂറോയിൽ നിന്നും, സമാനമായ ഒരു കൊലപാതകവും നടന്നിട്ടില്ലെന്നും അവരുടെ ഡാറ്റാബേസിൽ അങ്ങനെ ഒരു വിരലടയാളം ഇല്ലെന്നും അറിയിപ്പ് കിട്ടി. ശരിക്കും ഒരു വന്മതിലിന്‌ മുന്നിൽ ചെന്ന് വഴി അവസാനിച്ച അവസ്ഥ. ഒരാഴ്ച്ച കൂടി, എന്തെങ്കിലും തുമ്പ് കിട്ടുമോ എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് ഇരുന്നു. ഒരു അവസാനവഴി എന്ന നിലയിൽ അയാളുടെ മുൻഭാര്യയെ ചെന്ന് കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു.

അവർ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിച്ച് സസുഖം കഴിയുന്നു. ചെറിയൊരു ജോലിയുമുണ്ട്. പുതിയ വിവാഹത്തിൽ ഒരു കുട്ടിയുണ്ട്. അയാളോട് ശത്രുതയുള്ള ആരെങ്കിലും? പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീകൾ? ചോദിക്കാനും ഉത്തരം പറയാനും വളരെ വൈഷമ്യം പിടിച്ച ആ ചോദ്യം ഞാൻ മുന്നോട്ട് വെച്ചു. മദ്യത്തിനോടുള്ള ആസക്തിയും, പരസ്ത്രീബന്ധവും അവർ സൂചിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും ഒരു പേരോ വിലാസമോ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാര്യമോ ലഭിച്ചില്ല. 

അയാൾ സ്ത്രീകളോടെങ്ങനെ? ഉപദ്രവകാരി ആയിരുന്നോ? ഇനി എപ്പോഴെങ്കിലും ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ...ആരേയെങ്കിലും? മാനംഭംഗപ്പെട്ട ഒരു യുവതിയുടെ പ്രതികാരം? അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ എന്തിനവർ വീണ്ടും അയാളുടെ കൂടെ ഹോട്ടലിൽ? നേരത്തെ ലഭിച്ച മൊഴിയനുസരിച്ചാണെങ്കിൽ രണ്ടു തവണ ആ സ്ത്രീ ഹോട്ടലിൽ അയാൾക്കൊപ്പം ചെന്നിട്ടുണ്ട്. പ്രതികാരത്തിനായി ഒരാൾ അത്രയും നാൾ കാത്തിരിക്കുമോ? പറയാനാവില്ല, അയാൾ എന്തെങ്കിലും അവർക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവാം, അല്ലെങ്കിൽ ബ്ലാക്ക് മെയിൽ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവാം.

ആഴ്ച്ചകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അന്വേഷണം അല്പം പോലും മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാനായില്ല. തണുത്തുറഞ്ഞ് ആ കേസ് പെൻഡിംഗിൽ പോയി. സമാനമായ രീതിയിൽ മറ്റൊരു കൃത്യം നടക്കുകയും, അവിടെ നിന്നും ഈ കേസുമായി മാച്ച് ചെയ്യുന്ന എവിഡൻസ്, അല്ലെങ്കിലൊരു സാക്ഷി മൊഴി ലഭിക്കുന്ന വരേയ്ക്കും ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല എന്ന് ബോധ്യമായി.

ഇനി ഞാൻ മുൻപ് സൂചിപ്പിച്ച കഥയിലേക്ക് വരാം. എന്റെ മകൾ കാരണമാണ്‌ ഞാനാ കഥ വായിക്കാനിടയായത്. അവൾക്ക് ത്രില്ലറുകൾ, ഡിടക്ടീവ് കഥകൾ എന്നിവയോടാണ്‌ കമ്പം. ‘ഇന്ററസ്റ്റിംഗ് ആണ്‌, വായിച്ചു നോക്കൂ പപ്പാ’ എന്നു പറഞ്ഞ് മാഗസനിൽ വന്ന കഥ എനിക്ക് വായിക്കാൻ തന്നു. കഥയിൽ ചില നല്ല മെത്തേഡുകൾ കണ്ടു. ഫോറൻസിക് സയൻസിന്‌ നല്ലതു പോലെ പ്രാധാന്യം നല്കിയിരിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ അത്യാവശ്യം റിസർച്ച് ചെയ്ത് എഴുതിയ, വലിയ തെറ്റുകുറ്റങ്ങളൊന്നും പറയാനില്ലാത്ത ഒരു കുറ്റാന്വേഷണ കഥ. എനിക്ക് ആ കഥ വായിച്ചപ്പോൾ, അതു പോലൊന്ന് പരിചയമുണ്ടല്ലോ എന്ന് തോന്നി. അപ്പോഴാണ്‌ ലോങ്ങ് പെൻഡിംഗിലായി പോയ ആ പഴയ ഹോട്ടൽ കേസ് ഓർമ്മയിലേക്ക് കയറി വന്നത്. നെഞ്ചിൽ കത്തിയുമായി മരിച്ചു കിടന്ന ജോസഫിനെ ഓർമ്മ വന്നത്. കഥയിൽ കൊലപാതകം നടത്തുന്നത് ഒരു സ്ത്രീയാണ്‌. അത് ചെയ്യുന്നതോ അവളുടെ സുഹൃത്തിന്‌ വേണ്ടിയും. മദ്യം കുടിപ്പിച്ച് മയക്കിയ ശേഷം കൊലയാളി, പുരുഷന്റെ നെഞ്ചിൽ കത്തി താഴ്ത്തുന്നു. കൃത്യം നടത്തുന്നതിനിടയിൽ അവൾ കയ്യിൽ അണിഞ്ഞിരുന്ന, മുത്തുകൾ ഒട്ടിച്ച ബാൻഡിൽ നിന്നും കറുത്ത മുത്തുകൾ അവിടമാകെ അടർന്ന് വീഴുന്നുണ്ട്. ആ ഒരു വരി വായിച്ചപ്പോഴാണ്‌ ഞാൻ ശരിക്കും ഞെട്ടി പോയത്. കൺമുന്നിൽ കൊലപാതകം കണ്ടത് പോലെയാണ്‌ എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത്! ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ മകളെ വിളിച്ച്‌ എഴുത്തുകാരിയെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. ഒരു പുതിയ എഴുത്തുകാരിയാണ്‌. കൂടുതലും ത്രില്ലർ കഥകളാണെഴുതുന്നത്. അവൾക്ക് ആ എഴുത്തുകാരിയെ എന്നെങ്കിലും നേരിൽ കാണണമെന്നാഗ്രഹമുണ്ട്. എനിക്ക് ആ യുവതിയെ ചെന്ന് കാണണമെന്ന് തോന്നി. വിലാസം? ഞാൻ മാസികയുടെ ഓഫീസിലേക്ക് വിളിച്ചു. പേര്‌ പറഞ്ഞു, റിട്ടയേർഡ് ആയ ഒരു പോലീസുദ്യോഗസ്ഥനാണെന്നും. എന്റെ കുറിപ്പുകൾ വായിച്ച ഒരു സഹൃദയനായിരുന്നു ഫോണെടുത്തത്. അത് നന്നായി. അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ എന്നോടുള്ള ആരാധന ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതൊരു സുഖമായി തോന്നി. പോലീസുദ്യോഗസ്ഥൻ എന്നു പറയുമ്പോൾ സാധാരണ കിട്ടുക ഭയം കലർന്ന ബഹുമാനമാണ്‌. എന്നാൽ ആരാധനയും സ്നേഹവും കലർന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഒരാൾ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ, ഒരു എഴുത്തുകാരൻ അനുഭവിക്കുന്ന മനോസുഖം എന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനായി.

അയാൾ തന്ന വിലാസമന്വേഷിച്ച് പിറ്റേന്ന് തന്നെ പോകാമെന്ന് ഞാനുറപ്പിച്ചു. എന്തിനാണ്‌ ആ യുവതിയെ ചെന്നു കാണുന്നത്? ആ കേസ് പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനോ? പുനരന്വേഷിക്കാനോ? കുറ്റവാളിയെ പിടികൂടാനോ? കുറ്റവാളിയെ നിയമത്തിന്റെ മുന്നിൽ കൊണ്ട് വന്ന്‌ ശിക്ഷ വാങ്ങി കൊടുക്കാനോ? ആലോചിക്കും തോറും തോന്നി അതിനൊന്നുമല്ലെന്ന്. എന്നെ തോൽപ്പിച്ചു കളഞ്ഞ ഒരു കുറ്റവാളി - അയാളെ കണ്ടെത്തുക എന്നത് എന്റെ ജയത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്‌. തോൽക്കാതിരിക്കാനുള്ള എന്റെ മനസ്സിന്റെ വ്യഗ്രത എന്നു തന്നെ കൂട്ടിക്കൊള്ളൂ. ജയിക്കാനുള്ള വാശിയും, ആരായിരുന്നു എന്നെ പരാജയപ്പെടുത്തിയത്‌ എന്നറിയാനുമുള്ള കൗതുകം കലർന്ന ജിജ്ഞാസയുമാണ്‌ എന്നെ അതിന്‌ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ഒരുപക്ഷെ ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ അന്വേഷണത്വര എന്നെ ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയതിന്റെ ലക്ഷണമാവും.

എഴുത്തുകാരിയെ കാണുമ്പോൾ, പഴയൊരു കേസിനെ കുറിച്ചറിയാനാണ്‌ വന്നിരിക്കുന്നത് എന്ന് പറയാനാവില്ല. ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെയോ, പ്രസാധകന്റെയോ, പത്രക്കാരന്റെയോ വേഷം ചേരില്ലെന്ന് നല്ല ബോധ്യവുമുണ്ടെനിക്ക്. ഒരു ചെറിയ കള്ളം പറയാതെ നിവൃത്തിയില്ലെന്നായിരിക്കുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി. പ്രൗഢിയുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ. എന്റെ വയസ്സിനും രൂപത്തിനും ചേർന്ന കഥാപാത്രമേതാണ്‌?

അധികം ദൂരമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല, എഴുത്തുകാരിയുടെ വീട് കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസവുമുണ്ടായില്ല. ബസ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നും ഞാൻ ആ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നാണ്‌ പോയത്. ചുറ്റിലും നോക്കി, നിരീക്ഷിച്ച്... അപ്പോൾ തോന്നി, എന്റെ ഉള്ളിലെ പോലീസുകാരൻ ഇപ്പോഴും കണ്ണും തുറന്നിരിപ്പുണ്ടെന്ന്. ഞാൻ കോളിംഗ് ബെൽ അടിച്ച്, നീളൻ കുട മുറുക്കെ പിടിച്ച് ക്ഷമയോടെ കാത്തു. എഴുത്തുകാരി തന്നെയാണ്‌ വന്ന് വാതിൽ തുറന്നത്. 
‘കഥകളെഴുതുന്ന...മായ...’
ആ ഒരു വാക്കിൽ യുവതിയുടെ മുഖത്ത് പ്രകാശം പരക്കുന്നത് കണ്ടു. അത് ഞാൻ ആലോചിച്ചുറപ്പിച്ച ആമുഖവാക്കായിരുന്നു.
ഞാൻ സ്വന്തം പേര്‌ പറഞ്ഞു. കുറച്ചു ദൂരേന്നാണ്‌. 
‘എന്റെ മോൾക്ക് നിങ്ങളുടെ കഥകൾ വല്ല്യ ഇഷ്ടമാണ്‌. അപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ ആന്വവൽ ഫംഷന്‌ മായയെ കൊണ്ടു വരാമോ എന്നവൾ ഒരാഗ്രഹം പറഞ്ഞു...’ ആഗമനോദ്ദേശ്യം അറിയിച്ചു.
എന്റെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ പേര്‌ പറഞ്ഞു. തീയതിയും സമയവും പറഞ്ഞപ്പോൾ മായയുടെ മുഖത്തെ വെട്ടം കെട്ടു. ഞാൻ പറഞ്ഞ ദിവസം ആ കുട്ടി തൃശ്ശൂർക്ക് പോവുകയാണ്‌. ഒരു സാഹിത്യക്യാമ്പ്. എല്ലാം പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചുപോയി. 
ഞാൻ നിരാശ അഭിനയിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
‘സാരമില്ല...മായ പിന്നൊരിക്കൽ അതു വഴി വരികയാണെങ്കിൽ...എല്ലാർക്കും അതൊരു സന്തോഷമാവും...’
‘ചായ എടുക്കട്ടെ അങ്കിൾ?’ അവൾ ആതിഥ്യമര്യാദ നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
അവൾ എന്നെ അങ്കിളാക്കിയിരിക്കുന്നു.
‘ശരി മോളെ...’ അടുത്ത നിമിഷം ഞാനവളെ മകളുമാക്കി.

മായ അകത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ ഞാൻ മുറി മുഴുക്കെയും ശ്രദ്ധിച്ചു. ഷോകേസ്സിൽ ചില ഫോട്ടോകൾ ഫ്രെയിമിട്ട് ചാരി വെച്ചിരിക്കുന്നു. മായയും മറ്റൊരു സ്ത്രീയും. അമ്മ തന്നെ. എന്നാൽ ആ സ്ത്രീയുടെ ഛായ അല്ല ആ കുട്ടിക്ക്. വേറേ ആരുടേതോ ആണ്‌. കണ്ട് പരിചയമുള്ള ആരുടേയോ.
അവൾ ട്രേയിൽ ചായയുമായി വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഫോട്ടോ ചൂണ്ടി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
‘അമ്മയും മോളുമാണല്ലെ?’ 
‘ങാ...’
‘അമ്മയെവിടെ കണ്ടില്ലല്ലോ’ ഞാൻ ആകാംക്ഷപൂർവ്വം അകത്തേക്ക് കണ്ണുകൾ നീട്ടി.
‘അമ്മ...മരിച്ചു...കഴിഞ്ഞ വർഷം...’
ഞാൻ കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് ഒന്നും സംസാരിച്ചതേയില്ല. ചായയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു.
‘മോൾടെ കഥ ഞാൻ വായിച്ചിരുന്നു...പേൾവ്യൂ...നന്നായിട്ടുണ്ട്’
‘താങ്ക്സ് അങ്കിൾ’
‘മോൾക്ക് എങ്ങനെ ഈ കഥകളൊക്കെ എഴുതാൻ പറ്റുന്നത്?’
അവൾ ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ.
ഞാൻ കഥയിലെ ചില കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടുമെടുത്തിട്ടു. ഫോറൻസിക്കിന്റെ കാര്യവും, ഡിടക്ടീവിന്റെ ചില നിഗമനങ്ങളും...
‘അമ്മ ഒരുപാട് വായിക്കുമായിരുന്നു...സത്യത്തിൽ...അമ്മയാണെന്റെ ഗുരു...ചില നേരത്ത് ചില കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞ് എന്നോട് എഴുതാൻ പറയും..’
‘ഓഹോ...അപ്പോ അമ്മയാണ്‌ ശരിക്കും ഈ കഥയുടെ എഴുത്തുകാരി അല്ലെ?’ ഞാൻ ഒരു കുസൃതിച്ചിരി ചിരിച്ചു.
‘അങ്ങനെ പറയാൻ പറ്റില്ല... അമ്മ ചിലപ്പോൾ...ചില സംഭവങ്ങളൊക്കെ പറയും...എന്നിട്ട് എന്നോട് അത് കഥയാക്കാൻ പറയും. ഞാൻ അതിമിതുമൊക്കെ ചേർത്ത് അതൊരു കഥയാക്കി എടുക്കും!’ അവൾ രചനാരഹസ്യം വെളിവാക്കി.
‘പേൾവ്യൂ...മോൾടെ അമ്മ പറഞ്ഞ കഥയാണോ?’
‘ആണെന്നും അല്ലെന്നും പറയാം!’
ഞങ്ങളിരുവരും ചിരിച്ചു.

ഞാൻ അവളെ തന്നെ അല്പനേരം നോക്കി ഇരുന്നു.
കുട്ടി, ഞാൻ വന്നത് കുട്ടിയെ കാണാനല്ല, എന്നാൽ എന്തറിയണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുവോ, അത് അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. അജ്ഞാതമായ ചില കാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ബാക്കി. പക്ഷെ ഇത്രയും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ ഞാൻ തൃപ്തനാണ്‌.

അമ്മയുടെ ഫോട്ടോ മാത്രമേ ഞാൻ കണ്ടുള്ളൂ. എവിടെ അച്ഛൻ?
‘മോൾടെ...അച്ഛൻ?’
‘ഞാൻ ജനിച്ച് കുറച്ച് നാൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ മരിച്ചു പോയി...സത്യത്തിൽ അച്ഛന്റെ മുഖം കണ്ടതായി എനിക്കോർമ്മയില്ല...അച്ഛനെ ഫോട്ടോയിൽ കണ്ട പരിചയമേയുള്ളൂ‘
’ഫോട്ടോ എവിടെ?‘ ചോദിക്കാൻ നാവ്‌ തരിച്ചു.
’അമ്മ എപ്പോഴും പറയും എനിക്ക് അച്ഛന്റെ ഛായ ആണെന്ന്‌!‘ അതു പറഞ്ഞ് അവൾ ചിരിച്ചു.
അപ്പോൾ ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചു, ആ മനുഷ്യന്റെ ഛായ! മീശയും ചുരുണ്ട മുടിയും ഒഴിച്ച് നിർത്തിയാൽ എവിടെയൊക്കെയോ...
വീണ്ടും ആ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു. മലർന്ന് കിടക്കുന്ന പുരുഷശരീരം...നെഞ്ചിൽ...

അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. നടക്കുമ്പോൾ ആലോചിച്ചു, ഞാനെഴുതാൻ വിട്ടു കളഞ്ഞ കുറിപ്പിലെ പൂരിപ്പിക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഇതാ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പൂർത്തിയാക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ എഴുത്തുകാരൊക്കെ ഇങ്ങനെയാവും. ആരോ പാതി പറഞ്ഞ് നിർത്തിയ കഥകൾ ഏതോ ഒരു കാലത്ത് എവിടെയോ ഇരുന്ന് പൂർത്തിയാക്കാൻ നിയോഗം പേറുന്നവർ. 
ഞാൻ കുട മുറുക്കെ പിടിച്ച് ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് പതിയെ നടന്നു.

Post a Comment