Please use Firefox Browser for a good reading experience

Thursday, 28 July 2011

നനയാതെ..

പെയ്തൊഴിയാത്ത മഴ..
അവൻ വരുന്നുണ്ടാവും.
'നനയാതെ എന്റെ കുഞ്ഞ്‌..'

വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ..
അവനെ വീഴാതെ പിടിച്ചിരുന്നു..
തളരുന്ന കാലുകൾ..
ഒരിക്കൽ കുതിരയായിരുന്നു..
കുനിഞ്ഞിടുങ്ങിയ തോളുകൾ..
അവനെ ചുമന്നിരുന്നു.

വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾക്കുമ്മ നൽകാൻ..
തളരുന്ന കാലുകൾക്കു താങ്ങ്‌ തീർക്കാൻ..
ഇടുങ്ങിയ തോളിലൊന്ന് ചാഞ്ഞിരിക്കാൻ..
അവൻ വരുമായിരിക്കും..

മഴയിപ്പോഴും പെയ്യുന്നു..
കണ്ണുകൾക്ക്‌ മറയായത്‌ തിമിരമോ,
ഓർമ്മകളെരിയുന്ന പുകമറയോ..?
ചിലപ്പോൾ മഴയാവാം..
മഴയിലൂടെ അവൻ വരുന്നതും കാത്ത്‌..
മഴയ്ക്കിപ്പുറം അവരിരുന്നു..

കണ്ണീർ മഴ
പെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു..
ശബ്ദമില്ലാതെ..
അവൻ മഴയിലൂടെ വരുമായിരിക്കും..
'നനയാതെ എന്റെ കുഞ്ഞ്‌..'

പ്രേരണ: 'പിറവി' എന്ന ചലച്ചിത്രത്തിലെ ചില രംഗങ്ങൾ.

Post a Comment

Sunday, 24 July 2011

തിരികെ തരിക..

തിരികെ തരിക നീ കാലമേ എനിക്കിന്നു,
മരിക്കും ഭൂമിതൻ ഭൂത കാലം..

നിറഞ്ഞൊഴുകും നിളതൻ പുളിനങ്ങളും,
കാട്ടരുവികൾ പാടുന്ന കളഗാനവും.

തിരികെ തരിക നീ മരതകക്കാടുകൾ,
മധുരം നിറയുന്ന മാമ്പഴക്കൂട്ടവും.

തിരികെ തരിക നീ തെളിനീല വാനവും,
നാഗങ്ങളിഴയുന്ന കാവുകൾ വീണ്ടും.

തിരികെ തരിക നീ ചേറിന്റെ മണമുള്ള,
കതിരുകൾ വിളയുന്ന നെൽപാടവും.

വിലയറിയാതെ ചിലർ, മണ്ണിന്റെ മാറിടം,
ദുര മൂത്തു മാന്തിപ്പറിച്ചെടുത്തു.

നിലവിളി കേൾക്കാതെ തുരന്നവർ മണ്ണിന്റെ,
ഹൃദയവും അന്യർക്ക്‌ വിറ്റഴിച്ചു.

മിടിക്കാത്ത മണ്ണിന്റെ മുകളിലോ പിന്നവർ,
നിലയുള്ള മാളിക, തീർത്തു വെച്ചു.

ഒരു തുണ്ടു ഭൂമിയിൽ തലച്ചായ്ക്കുവാനായി,
ഇരന്നവർ ചെന്നൂ, മണ്ണിന്റെ മക്കൾ!

അവർക്കില്ല കാടും അവർക്കില്ല വീടും,
അവർക്കായി നൽകുവാൻ മണ്ണുമില്ല!.

വിശക്കുന്ന ഉദരവും, വിറയ്ക്കുന്ന ദേഹവും.
അതു മാത്രമാണവർക്കിന്നു സ്വന്തം!

നൊമ്പരം കാണാതെ, രോദനം കേൾക്കാതെ,
കണ്ണുകൾ, കാതുകൾ പൊത്തി നാം നിന്നു!

നൊമ്പരക്കാഴ്ച്ചകൾ കാണാതിരിക്കുവാൻ,
കണ്ണുകൾ പൊത്തുവാൻ നാം പഠിച്ചു!

നോവിൻ വിലാപങ്ങൾ കേൾക്കാതിരിക്കുവാൻ,
കാതുകൾ പൊത്തുവാൻ നാം പഠിച്ചു!

മണ്ണും മനുഷ്യരും കൈവിട്ട മക്കളോ,
മണ്ണോട്‌ മണ്ണായി ചേർന്ന് പോയി.

തിരികെ തരിക നീ കാലമേ എനിക്കിനി,
നേരിന്റെ പാതകൾ കാണുവാൻ കണ്ണുകൾ..

തിരികെ തരിക നീ തെളി നീരു പോലുള്ള,
ഹൃദയ വിചാരങ്ങളെനിക്കു വീണ്ടും.

തിരികെ തരിക നീ മുഖം മൂടിയില്ലാത്ത,
മുഖങ്ങളീ ഭൂമിയിൽ എനിക്കു ചുറ്റും.

തിരികെ തരിക നീ മധുമന്ദഹാസം,
പൊഴിക്കും മുഖങ്ങളും ഇവിടെ വീണ്ടും.

തിരികെ തരിക നീ മഞ്ഞിൻ കുളിരുള്ള,
മരതകക്കാടുകളിവിടെ വീണ്ടും.

തിരികെ തരിക നീ കാട്ടുതേനൂറുന്ന,
വന പുഷ്പഭംഗികൾ ഇവിടെ വീണ്ടും!.

വിടരുന്ന പൂവിന്റെ ഭംഗികൾ കവരാത്ത,
പഴയ നൽനാളുകൾ തരിക വീണ്ടും.

കാട്ടിത്തരിക നീ കാലമെ വീണ്ടും,
വിശ്വപ്രേമത്തിലേക്കുള്ളയാ പാതകൾ..

എവിടെയോ കൈവിട്ടു പോയ സൽഭാവം,
തിരികെ തരിക നീ നമുക്കു വീണ്ടും.

കളയില്ലൊരിക്കലും നീ തരും പുണ്യം,
നാളേക്ക്‌ നൽകുവാൻ കാത്തു വെയ്ക്കാം..

21,268

Post a Comment

Tuesday, 12 July 2011

അവരും നിങ്ങളും

മട്ടുപ്പാവിൽ ചെന്നു നിന്ന് നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സന്തോഷം ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു നോക്കൂ.
ആരുമുണ്ടാവില്ല കേൾക്കാൻ.
വെറുതെയാണത്‌. എല്ലാരും കേട്ടിട്ടുണ്ടാവും.
കേൾക്കാത്ത പോലെ നടിക്കുകയാണ്‌!
നിങ്ങൾ ഒന്നടക്കി തേങ്ങി നോക്കൂ.
നിങ്ങളുടെ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ മറച്ചു പിടിച്ചു നോക്കൂ.
അവർ വരും നിങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ.
അതും വെറുതെയാണ്‌.
അവർ ചിരിക്കുന്നത്‌ നിങ്ങൾ കേൾക്കാത്തത്‌ കൊണ്ടാണ്‌.
അവർ കാണുന്നത്‌, കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്‌ നിങ്ങളുടെ കരഞ്ഞു ചുവന്ന കണ്ണുകളെയാണ്‌.
നിങ്ങളുടെ കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അവരെ കാണുകയില്ല.
നിങ്ങളുടെ തേങ്ങൽ കാരണം അവരുടെ ചിരികൾ കേൾക്കുകയുമില്ല..

Post a Comment

Sunday, 10 July 2011

പ്രസിയും ഞാനും..അല്ല, ഞങ്ങളും.

സഹൃദയരെ എനിക്ക്‌ എന്നിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാൻ കഴിയുന്നില്ല്ല.. അതു കൊണ്ടാണ്‌ ഈയൊരു പോസ്റ്റ്‌ ഉടനെ വന്നത്‌. സദയം ക്ഷമീ..

തല:
എന്റേതു മാത്രമായ മുന്നറിയിപ്പ്‌ (ഇതിന്റെ പേറ്റന്റ്‌ എന്റേതു മാത്രമാണ്‌..സത്യം!)
ഇതൊരു മുടിഞ്ഞ പരീക്ഷണമാണ്‌. ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലത്തതു കൊണ്ട്‌, മലയാള ഭാഷ കേസു കൊടുക്കില്ല എന്നൊരു ഉറപ്പുണ്ട്‌!. വായിച്ച്‌ അനുഭവി..ഇതു വായിച്ച്‌ എനിക്കെന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ എന്നാർക്കെങ്കിലും തോന്നുകയാണെങ്കിൽ അതു വെറും തോന്നൽ മാത്രമാണെന്ന് ഞാൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.. (അതോ അജ്ഞാപിക്കണോ?..  ദേ കിടക്കുന്നു, പിന്നേം സംശയമായി.. ഇതാണു കുഴപ്പം..)

ഉടൽ:
ഇവനെന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട്‌. എനിക്കങ്ങനെ സംശയം തോന്നിയെങ്കിലും ഞാൻ മിണ്ടിയില്ലേ. സംശയമല്ലേ?. തീർച്ചപ്പെടുത്തുന്നതു വരെ അതു വെറും സംശയം മാത്രം.
ഞാൻ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി അകത്തേക്ക്‌ ഒരേറ്‌ വെച്ച്‌ കൊടുത്തു.
ശബ്ദം കേട്ടോ? ഇല്ല.. പക്ഷെ അകത്തെവിടേയോ ചെന്ന് എന്റെ സംശയം തലേം കുത്തി വീണിട്ടുണ്ടാവും. ഉറപ്പ്‌!
ഇവനു വട്ടാണ്‌
കിറുക്ക്‌
അല്ല, നൊസ്സ്‌
ആ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം പിടികിട്ടിയില്ല. ഞാനും ഷങ്കറും ആ വാക്ക്‌ ചൂണ്ടാണി വിരലു കൊണ്ട്‌ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു. (എന്റെ വിരലിൽ നല്ല കൂർത്ത നഖമുണ്ട്‌. അപ്പോൾ എന്റെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കലിനു മൂർച്ച കൂടും)
നദീം വിശദീകരിച്ചു തന്നു.
മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ആളുകൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി
നൊസ്സ്‌ ഒരു മലയാളം വാക്കല്ല!. 'നോ സെൻസ്‌' എന്ന ആംഗലേയം ലോപിച്ച്‌ ലോപിച്ച്‌ ഉണ്ടായതാണ്‌.
അപ്പോൾ നമ്മുടെ പാവം മലയാളത്തിനു സ്വന്തം എന്നു പറയാൻ?...
കൂട്ടത്തിൽ ഞാനും ഷങ്കറും വാ പൊളിച്ചു.
ഞങ്ങളുടെ മുൻപിലെ മസാല കപ്പലണ്ടിയുടേ പാക്കറ്റ്‌ വാ പൊളിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ.
നമ്മൾ നൊസ്സിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു വന്നു. ആ വാക്കിതു വരെ കേട്ടിട്ടില്ലല്ലോ.
ഇല്ലെന്നോ! ഇപ്പോൾ അത്ഭുതിച്ചത്‌ അവനാണ്‌.
അതാണ്‌ ശരിയായ മലയാള വാക്കെന്നും, ഡിക്ഷണറിയിൽ ഇല്ലെങ്കിലും അതാണ്‌ ശരിയെന്നും അവൻ ചിലപ്പോൾ വാദിക്കുമായിരുന്നു പക്ഷെ അതിനു മുൻപ്‌ ഞാൻ കയറി പറഞ്ഞു,
തലയ്ക്ക്‌ സുഖമില്ലെന്നു പറഞ്ഞാൽ പോരെ?!
മനുഷ്യനു അടിസ്ഥാനപരമായി രണ്ടു ഭാഗങ്ങളെ ഉള്ളൂ- ഒന്നു തലയും മറ്റത്‌ ഉടലും. പഠിപ്പുള്ള ചിലർ ശരീരമെന്നും പറയും. പക്ഷെ ശരിയായ വാക്ക്‌ ഉടൽ എന്നു തന്നെ എന്നു ഈയുള്ളവൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
അതാണ്‌ ശരിയെന്നും ആണയിട്ടു പറയുന്നു.
ഊന്നി പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു..കൈ മുട്ടിനു ചെറിയ ഒരു വേദന..കളി അറിഞ്ഞു കൂടാത്തവന്മാരോട്‌ ഫുട്ബോൾ കളിക്കാൻ പോയാ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കും. ഗുണപാഠം ഞാൻ നോട്ട്‌ ചെയ്തു.
ഇവൻ, ചെവിയിൽ സദാ സമയവും വാക്ക്മാന്റെ വയറുകൾ കുത്തി കയറ്റി വെച്ചിരിക്കുന്ന ഈ പഹയൻ, ബഡുകൂസ്സ്‌, വിഡ്ഢി കുശ്മാണ്ഡം (അവൻ കേൾക്കാതെ ഷങ്കർ പറയുന്ന വാക്കാണത്‌!) എന്താ ഇങ്ങനെ? അല്ലെങ്കിൽ ഇവൻ മാത്രമെന്താ ഇങ്ങനെ?!
എല്ലാരും ഒരു പോലെ ഇരിക്കണ്ടെ?
അങ്ങനെ അല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നവനു എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്‌.
അവനു ഭ്രമം ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു - റൂമിലെ കവി കുമാരന്റെ കമന്റാണ്‌.
കുമാരൻ - അവൻ കവി അല്ല കപിയാണെന്നാണ്‌ ഷങ്കറുടെ അഭിപ്രായം.
അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയാൻ ഷങ്കറിനെ കഴിഞ്ഞ്‌ ആരുമില്ല.
എന്തൊക്കെ ഗമണ്ടൻ അഭിപ്രായങ്ങളാണ്‌ അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് തെറിച്ച്‌ വീഴുന്നത്‌!. അവനെ സമ്മതിക്കണം.
ഓ! നമ്മൾ വഴി മാറി ഒരുപാടിങ്ങു പോന്നു. ഇതാണ്‌..ഇതാണ്‌ കുഴപ്പം!
നൂലുണ്ട കയ്യിലുള്ളത്‌ ഭാഗ്യമായി. നൂല്‌ പിടിച്ച്‌ തിരിച്ചു പോവാല്ലോ.
അല്ല, ആർക്കാണീ നൊസ്സിന്റെ പ്രോബ്ലം?
അവനു തന്നെ.. പ്രസാദ്‌ കുമാർ. പിന്നാലെ രണ്ട്‌ ഇൻഷ്യലുകളും കുത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്‌ (രണ്ടോ അതോ മൂന്നോ?..അതു പോട്ടെ, ഇൻഷ്യലുകൾ ആർക്ക്‌ വേണം?)
പക്ഷെ അവനെ പ്രസീ എന്നേ വിളിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. നീട്ടി വിളിക്കാൻ അതല്ലേ സൗകര്യം. അതിനു വേണ്ടി, മടിയിലിരുത്തി, പേരു വെട്ടിക്കുറച്ച്‌ അവസാനം ഒരു വള്ളിയും ഞങ്ങൾ തൂക്കിയിട്ടു കൊടുത്തു! എത്ര നിസ്സാരം!.
പ്രസി ആരോടും സംസാരിക്കില്ല.. അല്ല, സംസാരിക്കില്ല എന്നു പറയാൻ പറ്റൂല്ല.
ഞാൻ പോവാ,
മുടിഞ്ഞ മഴ
അടുത്ത ആഴ്ച്ച കാണാം.
ഇവനെന്താ മൂന്ന് വാക്കുകൾക്കപ്പുറം സംസാരിക്കില്ലേ?!
പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോൾ എടുത്തു തിന്നാനുള്ളതൊന്നുമല്ലല്ലോ ഈ മലയാളം മലയാളം എന്നു പറയുന്നത്‌?..
ആയ കാലത്ത്‌ വല്ലതും വായ്ക്ക്‌ രുചിയായി സംസാരിച്ചാൽ, കേട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നവർക്കും, പറയുന്നവനും കൊള്ളാം..അല്ലേൽ ഒടുക്കം പണ്ടാരമടങ്ങുമ്പോൾ, പണ്ട്‌ അങ്ങനെ ഒക്കെ പറയാമായിരുന്നു, ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയാമായിരുന്നു എന്നൊക്കെ ഓർത്തു വിലപിച്ച്‌, കരഞ്ഞ്‌, നശിച്ചു പോകും..
മനസ്സ്‌ കൊണ്ട്‌ ഷങ്കർ ഇങ്ങനെ പ്രാകുന്നത്‌ ഞാൻ കേട്ടു.
എന്റെ പക്കൽ കൂറാൻ അത്ഭുതമൊന്നും ബാക്കിയില്ല! അതു കൊണ്ട്‌ കൂറിയില്ല.. അത്ഭുതത്തിനൊക്കെ ഇപ്പോ എന്താ വില?!
പിന്നെ ഓർത്തു.. പാവം ..പഠിക്കാൻ പറമ്പും വിറ്റ്‌ അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാർ വിട്ടപ്പോൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല..എങ്കിൽ ഇപ്പൊ ഗമയിൽ മൂന്നിൽ കൂടുതൽ വാക്കുകൾ എടുത്തെറിയാമായിരുന്നു!.. ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം..പോയ ബുദ്ധി ആന പിടിച്ചാൽ.. (പിന്നെ! ആനയ്ക്കതല്ലേ പണി!)
പ്രസി ആഴ്ച്ചയവസാനം നാട്ടിൽ പോകും. അതും എല്ലാ ആഴ്ച്ചയും!.
പോകുന്നതിനു മുൻപ്‌ പൊഴിച്ചിട്ട്‌ പോകുന്ന മുത്തുകളാണ്‌
'അടുത്ത ആഴ്ച്ച കാണാം'.
മൂന്ന് മുത്തുകൾ..മൂന്നേ മൂന്ന് മുത്തുകൾ.
ആർക്കു വേണം അവന്റെ മുത്ത്‌? ഞാനെടുത്തില്ല..അതവിടെ തന്നെ കിടക്കട്ടെ.
ഇവനെന്താ ആഴ്ച്ച ആഴ്ച്ച കൂടുമ്പോൾ നാട്ടിലേക്ക്‌ കെട്ടിയെടുക്കുന്നത്‌?. എല്ലാ ആഴ്ച്ചയും ഇവനെ അവിടെ കണ്ടാൽ നാട്ടുകാരെന്തു വിചാരിക്കും?. അവിടെ ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലേ? ഇവനിവിടെ നമ്മുടെ കൂടെ ആഘോഷിച്ചൂടേ? ഷങ്കറുടെ വാക്കുകൾ തെറിച്ചു വീണു. അവന്റെ തുപ്പലിനോടൊപ്പം.

അവനെ കുറിച്ച്‌ നമുക്ക്‌ സീക്രട്ടായിട്ട്‌ ഒരു അന്വേഷണം നടത്തിയാലോ? ഒരു സ്പൈ വർക്ക്‌?
ചാരപ്പണിയോളം രസമുള്ള ഒരു കാര്യമില്ല. ഒടുക്കത്തെ രസമാ.
കേൾക്കാനിരുന്ന ഷങ്കറിന്റെ തലയിൽ.. (ആ പറഞ്ഞത്‌ ഏതോ ഒരു പഴകിയ പഴഞ്ചൊല്ലുമായിട്ട്‌ എന്തോ ഒരു സാമ്യം കാണുന്നു..ഏയ്‌..നോ നോ..സംശയം മാത്രം..)
മേശയുടെ ഒരു വലിപ്പ്‌ പ്രസീടെ കുന്തങ്ങളും കൊടച്ചക്രങ്ങളും സൂക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി മാറ്റി വെയ്ക്കപ്പെട്ടതാണ്‌. അവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങാം.
വലിപ്പ്‌ അവൻ പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. അതും സ്വാഭാവികം മാത്രം. വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളവുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ കൂടെ ഉള്ളപ്പോൾ അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യണം!. ഇല്ലെങ്കിൽ എന്തു വിശ്വാസം?.. ആ വാക്കിനു തന്നെ നാണക്കേടു തോന്നി പോയി തൂങ്ങി ചത്തേനെ.
വലിപ്പവൻ പൂട്ടിക്കോട്ടെ, താക്കോൽ അവൻ കൊണ്ടു പോയ്ക്കോട്ടെ..പക്ഷെ..
ഈ വലിപ്പിടെ ഉള്ളപ്പോൾ, നമ്മൾ അതു തുറന്നിരിക്കും, ഇതു സത്യം സത്യം സത്യം. ഷങ്കർ മേശപ്പുറത്ത്‌ ആഞ്ഞിടിച്ചു. (ആ തടിമാടന്റെ ഇടി കൊണ്ട്‌, ദുർബ്ബലനായ മേശ പൊട്ടി പോയിരുന്നെങ്കിൽ പണി ആയേനെ..ഭാഗ്യം!)
ഷങ്കർ അകത്തു പോയി അവന്റെ സീക്രട്ട്‌ ഉപകരണങ്ങൾ എടുത്തു കൊണ്ടു വന്നു.
ഹോ! ഇവൻ ഇത്ര മഹാനുഭാവലു ആണെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നതേയില്ല!!
അവാനാദ്യം ചെയ്തത്‌ ഒരു സിഗറട്ട്‌ കത്തിക്കുക എന്ന പ്രവൃത്തിയാണ്‌.
തണുത്തു കിടക്കുന്ന ബുദ്ധി ചൂടുപിടിപ്പിക്കാനത്രെ.
അപ്പോൾ..ചുമ, ക്യാൻസർ എന്നീ ഉപദ്രവങ്ങൾ?
അതിനു വെള്ളരിക്ക കഴിച്ചാൽ മതി. പിന്നെ ധാരാളം വെള്ളം കുടിക്കണം.
വെള്ളം മാത്രമല്ല, അതിൽ നല്ല നാരങ്ങ പിഴിഞ്ഞൊഴിച്ച്‌ ഉപ്പു പൊടി കലക്കി കുടിക്കണം.
ഇതൊക്കെ അവന്റെ വിജ്ഞാനഭാണ്ഢാരത്തിനുള്ളിലുള്ളതാണ്‌. അവൻ ബുദ്ധിമാനാണ്‌ (സൂപ്പർ മാൻ എന്നൊക്കെ പറയുന്ന പോലെ). അതു കൊണ്ട്‌ ശരിയാവണം.
എന്തിനാ വെള്ളം കുടിക്കുന്നേ?
ലവണങ്ങൾ പോയി പോയിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ നഷ്ടം നികത്താനാണ്‌. നമ്മൾ നിലം മണ്ണിട്ട്‌ നികത്തുന്നതു പോലെ. സിമ്പിൾ.
ബട്ട്‌ എന്താ ഈ ലവണം? കേട്ടിട്ട്‌ എന്തോ കണാ കുണാ സാധനം എന്നു തോന്നുന്നു..
ചോദിച്ചില്ല..
എങ്ങനെയാ ഒരു ബുദ്ധിമാനാവുക? മിനിമം ഒരു ബുദ്ധിജീവി? അതായിരുന്നു ആലോചന.
അതിനു മുൻവരിയിലെ പല്ലുകൾ തള്ളിയിരിക്കണം. ഒരു അലക്കാത്ത ഷർട്ടിടണം.
ബുദ്ധിജീവിയായില്ലെങ്കിലും, ജീവിയെങ്കിലും ആവും. അതുറപ്പാ..അവനതു പറഞ്ഞത്‌ ശരിക്കും ആരെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ്‌? ചിലപ്പോൾ കവി കുമാരനെ ഉദ്ദേശിച്ചാവും എന്നു തോന്നുന്നു.
ഇതു പോലുള്ള ബുദ്ധികൾ ഈ തടിയന്റെ പക്കൽ ധാരാളമുണ്ട്‌. എല്ലാം പഠിച്ചെടുക്കണം. ശിഷ്യപ്പെട്ടാലോ എന്നു പോലും ഒരു ദുർബ്ബല നിമിഷത്തിൽ തോന്നി പോയി!.
ബുദ്ധിജീവിയാവാൻ ആദ്യം വേണ്ടത്‌, സ്വയം ബുദ്ധിജീവിയെന്ന് വിശ്വസിക്കുക എന്നതാണ്‌.
ഇനി വിശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെങ്കിൽ സങ്കൽപ്പിച്ചാലും മതി (അതാണ്‌ എളുപ്പം).
തടിയൻ ഷങ്കർ ഒരു വലിയ താക്കോൽ കൂട്ടം പുറത്തെടുത്തു.
അതിൽ പുക ഊതി വിട്ടു. താക്കോലുകളും തണുത്ത്‌ കിടക്കുകയാണെന്നും അതിനും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചൂട്‌ വേണമെന്നും ഞാൻ മനസ്സിൽ കുറിച്ചു.
തടിയന്റെ ഓരോ പ്രയോഗങ്ങളെ! വലിപ്പ്‌ വലഞ്ഞു പോയി, തോറ്റ്‌ തുറന്നു പോയി (വലിപ്പിനു തൊപ്പി ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട്‌, തൊപ്പിയിടാൻ പറ്റിയില്ല. പറ്റിച്ചേ)
നാലു താക്കോലുകൾ. നാലേ നാലു താക്കോലുകൾ. അത്രയേ വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ!
തുറന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും മുഖത്തോട്‌ മുഖം നോക്കി.
'അയ്യേ' എന്നൊരു ഭാവം രണ്ടു പേരുടെയും മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.
ഇവനു ശരിക്കും എന്താണു പണി? പെറുക്കിയാണോ?
കുറച്ച്‌ പൊട്ടിയ വള തുണ്ടുകൾ, ഒരു മഞ്ഞ റിബൺ, ഒരു പൊട്ടിയ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ ചാന്തു കുപ്പി..അങ്ങനെ ചില അലു ഗുലുത്ത്‌ സാധനങ്ങൾ!
ബുദ്ധിമാന്റെ കൂടെ കൂടി എനിക്കും ബുദ്ധി വന്നിരിക്കുന്നു. ബുദ്ധി എന്നത്‌ പകർന്നു പിടിക്കുന്ന ഒരു തരം രോഗമാവാനാണ്‌ വഴി..മെഡിക്കൽ ടേംസിൽ..സോറി, മേടിക്കൽ ടേംസിൽ..വായിൽ കുത്തി നിറയ്ക്കാവുന്ന എന്തെങ്കിലും ഒരു പേരില്ല എന്നൊരു കുറവേയുള്ളൂ..
ഞങ്ങളുടെ നിഗമനങ്ങൾ ശരിയാണ്‌. ഈ ക്ണാപ്പൻ ഒരു ആക്കിറി കാമുകനാണ്‌!
ഒരു പെറുക്കി കാമുകൻ.
ഈ കോന്തന്റെ വലിപ്പ്‌ കുത്തി തുറന്ന ഞങ്ങളോട്‌ ഞങ്ങൾക്ക്‌ തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി.. അല്ല..പുജ്‌ഞ്ഞം തോന്നി.
പ്യാവം. ഈ കുഞ്ഞാട്‌ വഴി തെറ്റി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌.
തീവണ്ടികൾ പാളം തെറ്റി ഓടുന്ന നാടാണ്‌..അതു ശരിയാക്കാൻ കഴിയില്ല..പക്ഷെ ഇതു നമ്മുടെ സ്വന്തം സഹോദരന്റെ കാര്യമാണ്‌.
(രണ്ടു മിനിട്ട്‌ മുൻപ്‌ അവനെ ഞങ്ങൾ അവനെ സഹോദര ഗണത്തിൽ പെടുത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരുത്തനെ സഹോദരനാക്കാൻ വെറും രണ്ടു മിനിട്ട്‌ ധാരാളം. സഹോദരിമാരുടെ കേസ്‌ വേറെയാണ്‌. ടൈം കാൽക്കുലേറ്റ്‌ ചെയ്യാൻ കുറച്ച്‌ കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ മണ്ണിൽ എഴുതണം. അതും മൂക്ക്‌ കൊണ്ട്‌..വെറുതെ എന്തിനു റിസ്ക്‌ എടുക്കണം?)
ഇവനെ നേർവഴി നടത്തിയില്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെയാണ്‌ ശരിയാവുക?
എന്റെയും ഷങ്കറിന്റെയും ഉള്ളിലെ സദാചാരക്കാരൻ ഉടൻ തല പൊക്കി നോക്കി എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
(ഇംഗ്ലീഷിൽ പറഞ്ഞതു കൊണ്ട്‌ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല)
പക്ഷെ ഞങ്ങൾക്ക്‌ ഊഹിക്കാൻ വലിയ പ്രയാസമുണ്ടായില്ല. ഇങ്ങനെ ഊഹിച്ച്‌ ഊഹിച്ച്‌ എത്രയോ ഇംഗ്ലീഷ്‌ സിനിമകൾ കണ്ടിരിക്കുന്നു! പിന്നാ ഈ വെറും ചാരക്കാരൻ..ഞങ്ങൾ ടൈയിൽസ്‌ ഇട്ട തറയായത്‌ കൊണ്ട്‌ തുപ്പിയില്ല എന്നേയുള്ളൂ.
ഷെർലക്കിനും വാട്സണും ഇനി ഇര വരുന്നതു വരെ കാത്തിരിക്കുക മാത്രമാണ്‌ ചെയ്യാനുള്ളത്‌.
വലിപ്പ്‌ അടച്ച്‌ പൂട്ടി. ഞങ്ങൾ തിങ്കളാഴ്ച്ചയാവുന്നതു വരെ കാത്തിരുന്നു.
കാത്തിരുന്നു ക്ഷീണിച്ചു, റെസ്റ്റെടുത്തു, ഉറങ്ങി, വീണ്ടും കാത്തിരുന്നു.
ഒരു മലയാളം സിനിമ കണ്ടാലോ? - എന്റെ വിദഗ്ദമായ അഭിപ്രായം.
പാകിസ്ഥാനിൽ വേണമെങ്കിൽ പോവാം. പക്ഷെ മലയാള സിനിമാ എന്നു പറയരുത്‌! ഷങ്കർ കണ്ണുരുട്ടി പേടിപ്പിച്ചു.
ശരി, എങ്കിൽ ഇംഗ്ലീഷ്‌ ആവാം. ഞാൻ രണ്ടാമത്തെ വിദഗ്ദാഭിപ്രായം എടുത്തിട്ടു.
അതാവുമ്പോൾ ഊഹിച്ച്‌ എല്ലാം കാണുകയും ചെയ്യാം. നോ കൺഫൂഷൺ.
പോയി കണ്ടു, ഊഹിച്ചു, എല്ലാം പുടി കിട്ടി.
കഥ ചർച്ച ചെയ്തപ്പോൾ സിനിമയിൽ അങ്ങനെയും ഒരു കഥയുണ്ടോ എന്നു രണ്ടു പേർക്കും സംശയമായി.
ഉടൻ ചർച്ച അവസാനിപ്പിച്ചു.
പട്ടിണി കിടക്കണ്ട എന്നു വിചാരിച്ച്‌, തട്ടു കടയിൽ നിന്ന് പറോട്ട വാങ്ങി തട്ടി, വന്നു കിടന്നുറങ്ങി.
സുഖം സ്വസ്ഥം.

തിങ്കളാഴ്ച്ച അതിരാവിലെ.
കോഴികളെ ഒക്കെ പിടിച്ച്‌ തണ്ടൂരി ആക്കിയത്‌ കൊണ്ട്‌ ഇപ്പോൾ പട്ടികളാണ്‌ വിളിച്ചുണർത്തുനത്‌ (കാലം പോയ പോക്കെ). ഒരു നീണ്ട മോങ്ങൽ. കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ, പ്രസാദ്‌ കുമാർ മേശയുടെ അടുത്തിരിക്കുന്നു. പ്രസാദ്‌ കുമാറിനു പ്രസാദമില്ല.
അവൻ പ്രസി..അവൻ വാടി പോയിരിക്കുന്നു.
കുമാരൻ കാണണ്ട, കണ്ടാൽ പിടിച്ച്‌ കൊണ്ട്‌ പോയി കവിത എഴുതി കളയും.
എനിക്ക്‌ ബൾബ്‌ കത്തി. ഇവൻ നിരാശനാണ്‌.
ഇവന്റെ കാമുകിയുടെ ഒരാക്രി സാധനങ്ങളും ഈ പോക്കിൽ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല.
പക്ഷെ ഇവനോട്‌ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഇവനെ തന്നെ കൊണ്ട്‌ പറയിക്കണം.
പാമ്പിന്റ്‌ വിഷം പാമ്പ്‌ തന്നെ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യണം.
എന്തു പറ്റി?.
ഉം..
മുത്തു വീഴാൻ താമസിക്കും. കാത്തിരിക്കുക തന്നെ.
സുഖമില്ലേ?
ഉം ഉം..
മുത്തുകളുടെ എണ്ണം കൂടി കൂടി വരുന്നു. നല്ല ലക്ഷണമാണ്‌.
പറ..എന്തേലും പ്രോബ്ലമുണ്ടോ ? നമ്മുക്ക്‌ ശരിയാക്കാമെന്നെ!..
ഷങ്കർ ആ പറഞ്ഞത്‌ കേട്ട്‌ ഞാൻ നാവ്‌ കടിച്ചു. അതു എടുത്ത്‌ ചാട്ടമല്ലേ? ഈ കൊശവന്‌ ഡൗട്ട്‌ അടിക്കത്തില്ലേ?
ഷങ്കർ എല്ലാം പൊളിച്ചടുക്കുമെന്നാ തോന്നുന്നത്‌.
ഈശ്വരാ, ഷെർലക്കിന്റെയും വാട്സണിന്റെയും ഒടുക്കത്തേ കേസ്‌ കെട്ടാവുമോ?
പ്രസിക്ക്‌ നോ റിയാക്ഷൻ. രക്ഷപെട്ടു!
ഞങ്ങൾ എഴുന്നെറ്റ്‌ അടുത്ത്‌ ചെന്നു.
നീ വിഷമിക്കണ്ട, എന്തായാലും ഞങ്ങളൊക്കെയില്ലേ കൂടെ? നീ പറ.
നീയൊക്കെ കൂടെ ഉള്ളതാ വിഷമം എന്നവൻ തിരിച്ചു പറയുമോ എന്നു പേടിയുണ്ടായിരുന്നു. പറഞ്ഞില്ല.
എന്തൊരു ശുഷ്കാന്തിയോടെ, താത്പര്യത്തോടെയാ ചോദിക്കുന്നത്‌.. ഈ ശുഷ്കാന്തി പണ്ടെ കാണിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, രാകേഷ്‌ ശർമ്മയ്ക്ക്‌ പകരം ഞാൻ വണ്ടിലിരുന്ന് മൂണീൽ പോയേനെ..കുഴപ്പമില്ല, ഇനിയും ടൈം ഉണ്ട്‌.
പ്രസി സെന്റിയുടെ വക്കത്ത്‌ നിൽക്കാണ്‌. ഒന്നുന്തി കൊടുത്താൽ മതി അവൻ വിലാപത്തിന്റെ പടു കുഴിയിൽ വീഴും.
അവനെ തള്ളിയിടാനല്ലേ തടിയന്റെ ആ തടിച്ച്‌ കൈകളും ഈ എല്ലന്റെ എല്ലു കൈകളും?. ഞങ്ങൾക്ക്‌ കൈ തരിച്ചു.
അവൻ പൊട്ടാറായി. കരച്ചിലിന്റെ വക്കത്താണ്‌.
ഞാൻ അവസരം മുതലെടുത്തു.
പാഠം രണ്ട്‌:
അവസരങ്ങൾ ചൂഷണം ചെയ്യാനുള്ളതാണ്‌. അതു വെറുതെ വേസ്റ്റ്‌ ആക്കി കളയരുത്‌.
ഞാൻ ചെന്ന് അവനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.
വിഷമിക്കണ്ട പ്രസീ, വിഷമിക്കണ്ട..
അടുത്തെവിടെയെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും നാടക ട്രൂപ്പുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ സ്പോട്ടിൽ നിന്ന് പിടിച്ചോണ്ട്‌ പോയേനെ.
ഷങ്കർ നും കളത്തിലേക്ക്‌ എടുത്തു ചാടാൻ തോന്നി. അവൻ ചാടി.
പ്രസീ, ഇന്ന് നീ ഓഫീസിൽ പോണ്ടാ, ഞങ്ങളും നിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കാം.
നീ സമാധാനപ്പെട്‌..
അപ്പോൾ എനിക്കൊരു സംശയം. ഇവൻ എന്താ പ്രശ്നമെന്നു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. അതിനു മുൻപെ ഞങ്ങൾ അഭ്യുദയകാംക്ഷികൾ അവനെ സമാധാനപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി!.
പാമ്പ്‌..വിഷം..പാമ്പ്‌..
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ മുത്തു പൊഴിച്ചു തുടങ്ങി.
നാട്ടിൽ ഒരു ലൈൻ വലിച്ചതാണ്‌ സംഭവം.(ഷെർലക്ക്‌ ഊഹിച്ചതു പോലെ തന്നെ. എല്ലാം എലിമന്ററിയാണ്‌ മോനെ എലിമന്ററി)
ലൈൻ വലിച്ചത്‌ ബോർഡ്‌ അറിഞ്ഞില്ല..ഇവൻ വലിച്ചു  കൊണ്ടേ ഇരുന്നു..
അവസാനം നോക്കിയപ്പോൾ കറണ്ട്‌ കണക്ഷൻ കിട്ടിയത്‌ അടുത്ത വീട്ടിലുള്ള ഒരു ചുള്ളന്‌. അവൻ ടിവി കണ്ടു തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
കറണ്ടില്ലാത്ത വയറും പിടിച്ച്‌ ഈ പാവം നിൽപ്പാണ്‌.
അവളോട്‌ അവന്റെ മുടിഞ്ഞ പ്രേമം (പ്രേമം ഫയങ്കര വിലപിടിച്ചതാണ്‌..അതാണ്‌ മുടിഞ്ഞു പോണത്‌) അവൻ പറയാതെ, എഴുതാതെ കൊണ്ടു നടന്നു. അവൾ എടുത്ത്‌ കളയണ, യൂസ്‌ലെസ്സ്‌ സാധനങ്ങൾ എടുത്ത്‌ വെച്ച്‌ പൂജിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
പാമ്പിന്റെ വിഷം മുഴുവനും ഇറങ്ങി..പാമ്പ്‌ ശൂന്യനായി ഇരിക്കുകയാണ്‌..
ഞങ്ങൾ മുഖാ മുഖം നോക്കി.
ഇവന്റെയൊക്കെ തലമണ്ട അടിച്ചു കീറേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞു..ടൈം വേസ്റ്റ്‌.
പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ സഹോദരനായി പോയില്ലേ, ആക്കി പോയില്ലേ, ഞങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചു.
ഞങ്ങൾ അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. അവൻ സമാധാനിച്ചു.
ഇപ്പോൾ അവന്റെ ട്രെയിൻ ഓടുന്നത്‌ ഞങ്ങളുടെ പാളത്തിലൂടെയാണ്‌.
ഇതൊക്കെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്‌..അനുഭവമാണ്‌, തേങ്ങാകൊലയാണ്‌, മാങ്ങാത്തൊലിയാണ്‌..നാരങ്ങാ നീരാണ്‌..
പ്രസിക്ക്‌ കമ്പ്ലീറ്റ്‌ മനസ്സിലായി.
എല്ലാത്തിനും ഓരോ രീതികളുണ്ട്‌. അതു അറിഞ്ഞൂടെങ്കിൽ, ജന്മസിദ്ധമായി ആ കാര്യം ഗ്രഹിച്ചവരോട്‌ ചോദിക്കണം.
അവർ ഫീസ്‌ വാങ്ങാതെ പറഞ്ഞു തരും.
ഷങ്കറും ഞാനും അവന്റെ ഗുരുക്കന്മാരായി.
പാഠങ്ങളിൽ ബേസിക്‌ ചാപ്റ്റേഴ്സ്‌ പഠിപ്പിച്ചു.
എങ്ങനെ നോക്കണം, എങ്ങനെ ചിരിക്കണം, എങ്ങനെയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കണം.
എങ്ങനെയാണ്‌ ആദ്യം മുട്ടേണ്ടത്‌..അതു വരെ പറഞ്ഞു. ശേഷം 'ആഫ്റ്റർ ദ്‌ ബ്രേക്ക്‌' എന്നു തറയിൽ വലിയ ഉണ്ട അക്ഷരത്തിൽ എഴുതി കാണിച്ചു.
എന്നു വെച്ചാൽ, വിശക്കുന്നു, എന്തെലും അകത്തേക്ക്‌ പെറുക്കി ഇടണമെന്ന്..
സ്വാഭാവികമായും ശിഷ്യന്റെ അടുക്കൽ നിന്നും ഒരു മിനിമം ദക്ഷിണ പ്രതീക്ഷിക്കുമല്ലോ. പ്രതീക്ഷിച്ചു.
ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല, ഒന്നു കൂടി പ്രതീക്ഷിച്ചു.
അവസാനം ഷങ്കറിന്റെ നെല്ലിപലകയിൽ തൊട്ടു തൊട്ടില്ല..തൊട്ടു..തൊട്ടില്ല എന്ന് വരെ എത്തിയപ്പോൾ, ഞാൻ ഇടപെട്ടു.
നമുക്ക്‌ പോയി വല്ലതും ലൈറ്റായിട്ട്‌ കഴിച്ചിട്ട്‌ വരാം.
ശ്രദ്ധിക്കുക - എപ്പോഴും കൈയിൽ കാശില്ലാത്തപ്പോൾ, ഒരുത്തനെ കുറ്റി വെയ്ക്കുമ്പോൾ, ലൈറ്റ്‌ ആയിട്ട്‌ മാത്രമെ തുടങ്ങാവൂ. അതിനു ശേഷം, ഹെവി, മിഡ്‌ ഹെവി, ഹെവി ഹെവി എന്ന നിലകളിലേക്ക്‌ വലിഞ്ഞു കേറാവുന്നതാണ്‌.
ഉടൻ ചാടിയിറങ്ങി.
സ്ഥിരം കഴിക്കാൻ പോകാറുള്ള ഹോട്ടൽ കാണാത്ത മട്ടിൽ നടന്നു.
അപ്പോൾ, അതാ ഒരു സുന്ദരൻ ഹോട്ടൽ. ഹോട്ടലു കണ്ടാലെ കൊതി വരും.
അതു ഞങ്ങളെ മാടി വിളിച്ചു. ഞങ്ങൾ പോയി. മാടി വിളിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു കുഴപ്പം അതാണ്‌. പോകാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
പക്ഷെ..ആ വാക്ക്‌..'മാടി' അതിലെന്തോ അപാകതയുണ്ട്‌.. തമിഴോ, തെലുങ്കോ..എന്തോ ഒരു മലയാളച്ചുവയില്ലാത്ത വാക്ക്‌..അതു പോട്ടെ, അതു മാടി ഞങ്ങൾ പോയി.

ലൈറ്റായിട്ട്‌ രണ്ട്‌ ഇഡ്ഢലി, കുറച്ച്‌ ചുവന്ന ചമ്മന്തി.
ശേഷം, ഹെവിയായിട്ട്‌, രണ്ട്‌ അപ്പം, മുട്ടക്കറി,
ശേഷം, മിഡ്‌ ഹെവിയായിട്ട്‌, പുട്ട്‌, കടല കറി..
ഇന്നു വലിയ വിശപ്പില്ല..നമുക്ക്‌ ഉച്ചയ്ക്ക്‌ വരാം..
ഓ, ചില കാര്യങ്ങൾ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം..ഷങ്കർ എന്തോ പറയാൻ വന്ന പോലെ വന്നിട്ട്‌,
അല്ല വേണ്ട, ഇവിടെ വെച്ച്‌ വേണ്ട, റൂമിൽ ചെന്നിട്ട്‌ പറഞ്ഞു തരാം.
പ്രസീടെ ജിജ്ഞാസയുടെ വാലിന്‌ തിരി കത്തിച്ചതാണ്‌. എല്ലാ പടക്കവും ഒന്നിച്ച്‌ പൊട്ടിക്കരുത്‌.
വൺ ബൈ വൺ.

ഞങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു, ലവൻ പഠിക്കുന്നു,
അവൻ പ്രയോഗിക്കുന്നു, ചിലത്‌ ചീറ്റുന്നു, ചിലത്‌ ടാർഗറ്റിൽ സ്റ്റ്രൈക്ക്‌ ചെയ്യുന്നു.
വീണ്ടും പഠനം, ദക്ഷിണ, പ്രയോഗം, പഠനം..ദക്ഷിണ..
റോഡിൽ കൂടെ ആയിരമായിരം ബസ്സുകൾ നിർത്താതെ കടന്നു പോയി.
അവൻ ഖിലാഡിയായി, ബഡെ ഖിലാഡിയായി, സബ്സെ ബഡേ ഖിലാഡിയായി..

ഇപ്പോൾ പ്രസി നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിലൊരുവനാണ്‌!. ഈ പാടായ പാടൊക്കെ പെട്ടതിനു ഒരർത്ഥമുണ്ടായി!. ഞങ്ങളോടൊക്കെ ഒടുക്കത്തെ ബഹുമാനമാണ്‌. (വെള്ളമടിക്കുമ്പോ മാത്രം ചിലപ്പോ..അതും ചിലപ്പോ മാത്രം 'എടാ' എന്നു വിളിക്കും, ഞങ്ങൾ കേൾക്കാത്ത പോലെ ഇരിക്കും.)

ഇപ്പോൾ സന്തോഷം സഹിക്കാൻ വയ്യേ. ഒരുത്തനും ഞങ്ങളേ പോലെ അല്ലാതിരിക്കരുത്‌. അതാണ്‌...അതാണ്‌ വേണ്ടത്‌. ഞങ്ങളെ പോലിരിക്കാത്തവരെ ഞങ്ങൾ അംഗീകരിക്കില്ല. അടുത്ത ഇര?..വരും..വരാതിരിക്കില്ല..വരാതെ എവിടെ പോവാൻ?..ഈ ലോകം ഞങ്ങൾ നന്നാക്കിയേ അടങ്ങൂ എന്ന് ഞങ്ങൾ പ്രതിജ്ഞ എടുത്തു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!.

വാൽ:
ഇതിൽ കഥയെവിടെ എന്നു ചോദിക്കരുത്‌!. കഥ മാത്രമല്ലല്ലോ എപ്പോഴും പറയേണ്ടത്‌. കഥയില്ലായ്മകളും പറയണമല്ലോ..അവരെ ആരും അനാഥരാക്കാൻ പാടില്ലല്ലോ!.ചിലപ്പോൾ ഇതു കഥയ്ക്കും കഥയില്ലായ്മയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള ഒരു (എന്തോ) ആവും..

ഇനി ആദ്യം മുതൽ ഒന്നു കൂടി കണ്ണോടിച്ച്‌ വായിച്ചു നോക്കൂ..എന്തെങ്കിലും സ്പെല്ലിംഗ്‌ മിസ്റ്റേക്ക്‌..?

ശരിയായ ലേബൽ 'എന്തരോ എന്തോ' എന്നാണ്‌. ചിലർക്ക്‌ വായിക്കാൻ മടി തോന്നാതിരിക്കാൻ 'കഥ' എന്നെഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നു എന്നേ ഉള്ളൂ. സദയം ക്ഷമീ..

Post a Comment

Monday, 4 July 2011

മകനോട്‌..

ഉദരത്തിനുള്ളിൽ നീ കാലിട്ടടിച്ചപ്പോൾ,
ഉയിരാകെയമൃതം നിറഞ്ഞു നിന്നു.

രുധിരം ഞാൻ പാലായി നിറച്ചുവെൻ മാറിൽ,
മകനെ നിൻ ചെഞ്ചിളം ചുണ്ടിലായിറ്റുവാൻ.

ആദ്യമായ്‌ മണ്ണിൽ നീ, പിച്ച വെച്ചീടുമ്പോൾ,
ആനന്ദ സാഗരം തിരതല്ലിയുള്ളിൽ.

മുറുകെ പിടിച്ചു നിൻ മൃദുലമാം പാണികൾ,
മുനയുള്ള കല്ലിൽ നീ, വീഴാതിരിക്കുവാൻ.

ഓർക്കുന്നു പുസ്തക സഞ്ചി നിൻ തോളിൽ-
വെച്ചാഹ്ലാദ ചിത്തനായി പോകുന്ന ചിത്രം!

തങ്കത്തിൻ വളയിട്ട കൈകളെ ചേർത്തു നീ,
കടലുകൾക്കപ്പുറം യാത്രയായൊരുനാൾ..

അറിയുന്നുവോ നിൻ, അമ്മയിന്നിവിടെ,
നിനക്കായി നിത്യവും ജപിക്കുന്ന കാര്യം?

മറന്നുവോ നീ നിന്റെ അമ്മതൻ ഹൃദയം,
നിനക്കായി മാത്രം, മിടിക്കുന്ന കാര്യം?

തനിയെ ഞാനിവിടെയിരിക്കുന്നുവിപ്പോൾ,
മകനെ നിൻ മുഖമൊന്നു, കാണുവാൻ മാത്രം.

നിനക്കായി നൽകുവാൻ ഇനിയെന്റെ കൈയ്യിൽ,
ചുളിവാർന്ന ചുണ്ടിലെ, ചുംബനം മാത്രം..

19,942

Post a Comment

Friday, 1 July 2011

മഴ പെയ്യുമ്പോൾ..

അവളെ ആദ്യം കാണുമ്പോൾ,
കണ്ണിൽ മിന്നൽ കണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ എന്നെ, നീ കളിയാക്കി..

പിരിയുമ്പോളൊരു കാർമേഘം ഉരുണ്ടു കൂടുന്നതും കണ്ടതാ കണ്ണിൽ തന്നെ.
അതു കാണാതിരുന്നത്‌ ഞാൻ മാത്രമെന്നും നീ പറഞ്ഞു

വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം ഒരു ഫോണിൽ, അവളിനിയില്ല എന്ന് നീ പറയുമ്പോൾ,
പുറത്ത്‌ നല്ല മഴയുണ്ടായിരുന്നു..

അത്‌ അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും പെയ്തിറങ്ങിയതാവണം..

ഇപ്പോൾ പുറത്ത്‌ മഴ നിലച്ചിരിക്കുന്നു.
എങ്കിലും മഴ പെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌ ഞാനറിയുന്നു..
എന്റെയുള്ളിലെ തോരാത്ത മഴയിലും നനയാതെ അവളെ ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു..
എന്റെയാത്മാവിന്റെ നനയാത്ത കൈകൾ കൊണ്ട്‌,
ഞാനവൾക്കൊരു മറ തീർത്തു.

എങ്കിലും ഇടയ്ക്കവൾ മറയിൽ നിന്നും പുറത്ത്‌ വരും..
കണ്ണിരിൽ ഞാൻ നനയേണ്ടെന്നു പറയാൻ..
അപ്പോഴെല്ലാം...പുറത്ത്‌ മഴപെയ്യുന്നതെന്തിനാവാം..?

Post a Comment

Friday, 24 June 2011

കുറച്ച് കടൽ ചിന്തകൾ

കടലെന്നെ നിത്യവും അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, എന്നും പുതിയത് ചിന്തിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചിലപ്പോഴതല്ലാം ഞാനോ നീയോ മുൻപ് ചിന്തിച്ചു മറന്നതാവാം. എന്നാൽ മാറ്റി പറയാം, എന്നെ ഓർമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന്. കടലു കാണാത്ത ദിവസം - അതൊരു മുഷിവുള്ള ദിവസമാകും. കടൽ കാണുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ..മനസ്സിൽ കാണാമല്ലോ. കടപ്പുറത്ത് ഓടി കളിക്കുവാൻ എന്നും സാധിക്കില്ലല്ലോ. മനസ്സ് കൊണ്ട് എവിടെയും സഞ്ചരിക്കുവാനുള്ള കഴിവ് ഈശ്വരൻ (ചിലപ്പോൾ ഈശ്വരനെ വിളിക്കേണ്ടത് ഈശ്വരൻ എന്നാവണമെന്നില്ല. സൗകര്യത്തിനു വിളിക്കാൻ ഒരു പേരുണ്ടാകുന്നത് നല്ലതല്ലെ?) ജന്മനാ എന്റെ ഉള്ളിൽ വെച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട് (നിനക്കും തന്നതു പോലെ). അതൊരു അനുഗ്രഹം.

ഇന്നെന്നെ ചിന്തിപ്പിച്ചത് ഇതാണ്‌:
കടലെത്രെ നിഷ്ക്കളങ്കമാണ്‌!.
പക്ഷെ ‘നിഷ്ക്കളങ്കം’ എന്നു പറഞ്ഞാൽ ആ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം അറിഞ്ഞാലല്ലെ അതെന്താണെന്നു മനസ്സിലാവൂ!
ഒരിക്കൽ നമ്മൾ എത്രയോ നിഷ്ക്കളങ്കരായിരുന്നു. ആ പ്രായത്തിൽ നമ്മൾ നിഷ്ക്കളങ്കരായിരുന്നു എന്ന് സ്വയം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല! ആ അറിവില്ലായ്മയെ ആണ്‌ നിഷ്ക്കളങ്കത എന്നു പറയുന്നത്!. ഇന്നു കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ ആ ഒന്നിനെ ഓർത്ത് ആ പേരു വിളിക്കുന്നു എന്നേയുള്ളൂ!.

‘കടൽ ക്ഷോഭം’ - എത്ര തവണ കേട്ടിരിക്കുന്നു.
കടൽ ക്ഷോഭിക്കുകയല്ല എന്നിപ്പോൾ തോന്നുന്നു. അങ്ങനെ പറയുന്നത്, നമുക്ക് ആ ഒരു കാര്യം മാത്രമെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളു എന്നതു കൊണ്ട് മത്രമാണ്‌. കടൽ ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോലെ പിണങ്ങുകയാണ്‌, കളിപ്പാട്ടം വലിച്ചെറിയുകയാണ്‌, ചിണുങ്ങി കരയുകയാണ്‌. ചിലപ്പോൾ നമ്മളിൽ ചിലർ കരയുമ്പോൾ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. ദുഖം ഉള്ളിലുറഞ്ഞു പോകാതിരിക്കാൻ, ചില കടൽ തേടി പോകുന്നത്, മണലിലൂടെ നടക്കുന്നത്, തണുത്ത തിരകളിലൂടെ കാൽ നനച്ച് നടന്ന് പോകുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അവിടെല്ലാം കടലൊരു സുഹൃത്താണ്‌, ഒരു അത്താണിയാണ്‌, ചിലപ്പോൾ കടലൊരു അമ്മയെ പോലെയാവാം, വലിയ കൈകളുള്ള, അമർത്തി ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന അച്ഛനെ പോലെയാവാം, തോളിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ കൈയിട്ട് കൂടെ നടക്കുന്ന ഒരു ജേഷ്ഠനാവാം.

ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ കരയുകയും, പിണങ്ങുകയും, സ്നേഹം വരുമ്പോൾ, തലോടുകയും, കളി പറയുകയും, കൂടെ കളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കടൽ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞല്ലാതെ ആരാണ്‌?
തിരകൾ ഒരു കുഞ്ഞു പൈതലിന്റെ പതുപതുത്ത കൈകൾ പോലെയാണ്‌. ചിലപ്പോഴൊക്കെ കോപം വന്നാലും, കടലൊരിക്കലും നമ്മെ വെറുക്കുകയില്ല എന്നു ഞാനറിയുന്നു. അതിന്റെ കാരണം, കടലിനു ആ വാക്കോ, ആ വാക്കിന്റെ അർത്ഥമോ അറിയില്ല എന്നതു തന്നെ!.

എന്നും ശൈശവം..ആ ശൈശവത്തിലേക്ക് നോക്കി നില്ക്കാൻ, കൂടെ കളിക്കാൻ, കളി പറയാൻ ഈ ജന്മം പോരാ എന്നു ഞാനറിയുന്നു. അങ്ങനെ അറിയുന്നതും ഒരു ഭാഗ്യമാവാം..
മനസ്സ് കൊണ്ട് ഞാൻ കടപ്പുറത്തേക്ക് പോകട്ടെ, ആ തണുത്ത കുഞ്ഞു തിരകൾ എന്റെ കാൽ വിരലുകളിൽ ഇക്കിളിയിടാൻ കാത്തിരിക്കുകയാവും!.

Post a Comment

Saturday, 18 June 2011

അന്വേഷകരോട്..


ഇരുട്ട് വെളിച്ചത്തെ നക്കി തുടച്ചു.
വെളിച്ചം ഇരുട്ടായതറിയാതെ,
ചിലർ വെളിച്ചമന്വേഷിച്ചു നടന്നു.

നേരിനു നുണയുടെ നിറം പുരണ്ടതും,
പ്രണയത്തിനു കാമത്തിന്റെ നിറം വന്നതും
അതു പോലെ തന്നെയാണ്‌..

ശക്തനും ദുർബ്ബലനും തമ്മിലുള്ള മത്സരത്തിൽ,
ശക്തൻ ജയിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു..
അതാവും ഒരിക്കൽ ദുർബ്ബലനും
ശക്തനെ പോലെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്!.

അന്വേഷകരെ, നിങ്ങൾ വിഡ്ഡികൾ!
നിങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നവർ,
നിങ്ങളെയും അന്വേഷിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു!
അവർ ഒരിക്കൽ നിങ്ങളെ കാത്തിരുന്നതായിരുന്നു..

നിങ്ങൾ അവരേയും അവർ നിങ്ങളെയും ഒരിക്കലും കാണുകയില്ല..

Post a Comment

Tuesday, 14 June 2011

മീൻഗുളികകളുടെ പ്രാധാന്യം

രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കാനേ തോന്നിയില്ല. എന്നാൽ ഇളം നീല നിറമുള്ള കർട്ടനും തുളച്ച് വെളിച്ചം മെത്തയിൽ വന്നു വീണപ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ തോന്നൽ നിരങ്ങി വന്നു പറഞ്ഞു, ‘ഇന്നത്തെ ദിവസം വ്യത്യസ്തമാകുവാൻ പോകുന്നു’. എവിടെ ഞാൻ ഉണർത്താൻ ചട്ടം കെട്ടിയ ടൈംപീസ്?. എഴുന്നേറ്റ് നോക്കുമ്പോളറിഞ്ഞു, പാവം, അതു നിലച്ചിരിക്കുന്നു. കുറ്റം എന്റേതു തന്നെ. ഇന്നലെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ സംശയിക്കണമായിരുന്നു. ഇനി ഓട്ടോ തന്നെ ശരണം. ‘ബിന്ദു’ പോയിട്ടുണ്ടാവും.

പടികളിറങ്ങി, വേഗത്തിൽ പോകുന്ന വഴി വഴിവക്കിൽ കുറുകുന്ന പ്രാവുകളെ കണ്ടു. വെളുത്ത, മിനുമിനുപ്പുള്ള പ്രാവുകൾ. വെളുത്ത പ്രാവുകളെ കാണുന്ന ദിവസം ശുഭ ദിവസമായിരിക്കും. അതാണെന്റെ അനുഭവം. ഓട്ടോ സ്റ്റാൻഡിൽ ചെന്നു വിലപേശുന്നത് ഒരു വലിയ പ്രശ്നം പിടിച്ച പരിപാടിയാണ്‌. എങ്കിലും അതല്ലാതെ മറ്റു മാർഗ്ഗങ്ങളൊന്നുമെന്റെ മുന്നിലില്ല. അൻപത് രൂപയിലാണ്‌ തുടങ്ങിയത്. ഒടുവിൽ നാൽപ്പത്തിയഞ്ച് വരെയെത്തിച്ചു. അതും പതിനഞ്ചു മിനിറ്റോളം തർക്കിച്ച ശേഷം. എങ്കിലും കുഴപ്പമില്ല. എന്റെ വിജയമാണ്‌. അഞ്ചു രൂപയാണെങ്കിൽ കൂടിയും. എന്നാൽ യാത്ര തുടങ്ങി അൽപ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ ധാരണയെല്ലാം തെറ്റായിരുന്നു എന്നു തോന്നി. റിക്ഷാഡ്രൈവറുടെ ഡ്രൈവിംഗ് പാടവം കണ്ട് ഞാൻ അയാളെ മനസ്സാ അഭിനന്ദിച്ചു. അഭിനന്ദിച്ചു എന്നല്ല, അഭിനന്ദിച്ചു പോയി എന്നു തന്നെ പറയണം. റോഡ് സ്വന്തമാക്കിയതു പോലുള്ള ഭാവം ഇടയ്ക്ക് അയാൾ ഇടം വലം തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അയാളോട് തർക്കിച്ച് സമയം വൃഥാ കളയേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ലായിരുന്നു. ഇയാളിത്ര വൈദഗ്ദ്ധ്യം കൈവശമുള്ളയാളെന്ന് ഒരു സൂചനയെങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അയാളുമായി ഒരു തർക്കത്തിനു മുതിരില്ലായിരുന്നു. മനസ്സിൽ അയാളോട് കുറച്ച് ബഹുമാനം പോലും തോന്നി തുടങ്ങിയെന്ന് പറയാനെനിക്ക് മടിയില്ല്ല.

ഇപ്പോൾ ഞാനൊരു ഗതാഗത കുരുക്കിൽ പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചില സമയം തോന്നും ഓഫീസിൽ മുറുകി കിടക്കുന്ന ടാഗുകൾ വേർപിരിച്ച് എടുക്കുന്നത് ഇതിലും എളുപ്പമാണെന്ന്. ഇതഴിച്ച്, വീണ്ടും യാത്ര സുഗമമാക്കി തരുന്ന ട്രാഫിക് പോലീസുകാർ - അവരും മിടുക്കന്മാർ തന്നെ. എന്താണിത്? എത്ര പെട്ടെന്നാണ്‌ ഞാൻ എല്ലാപേരെയും ബഹുമാനിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്! ഞാൻ വാച്ചിൽ നോക്കി. ഇപ്പോൾ തന്നെ വളരെ വൈകിയിരിക്കുന്നു. ഫയലുകൾ എന്നെയും കാത്ത് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന് മുഷിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. അതിലും മുഷിച്ചിലാണ്‌ ട്രാഫിക്കിൽ ഇങ്ങനെ കുരുങ്ങി കിടക്കുന്നത്. ഞാൻ വീണ്ടും വാച്ചിൽ നോക്കി. എനിക്കറിയാം ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾ മുൻപാണ്‌ ഞാൻ വാച്ച് നോക്കിയതെന്ന്. എങ്കിലും എന്റെ അക്ഷമ, ഈ തിരക്കിൽ, ഈ ഗതാഗത കുരുക്കിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുമ്പോൾ പ്രകടിപ്പിച്ചേ മതിയാവൂ. എന്റെ അസഹ്യത, സമയത്ത് എത്തിച്ചേരാനുള്ള വീർപ്പുമുട്ടൽ, ചെയ്തു തീർക്കാനുള്ള ജോലിയോടുള്ള ആത്മാർത്ഥത, ഞാൻ ഒരു തിരക്കു പിടിച്ച മനുഷ്യനാണെന്ന് നാലുപേരോട് പറയാതെ വിളിച്ചു പറയാനുള്ള വ്യഗ്രത - അതിനെല്ലാമുള്ള ഒരു സൂത്രമാണിത്. പക്ഷെ ഇതാരും എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതല്ല. ഞാൻ ചുറ്റുപാടും നോക്കി സ്വയം പഠിച്ചതാണ്‌.

വെയിലും പൊടിയുമാണ്‌ പുറത്ത്. റിക്ഷയ്ക്കുള്ളിൽ സുരക്ഷിതനായി ഞാനിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ്‌ ഒരു മിന്നായം പോലെ ആ രൂപം ഞാൻ കണ്ടത്. ആ രൂപം റോഡിനപ്പുറം ഒരു പോസ്റ്റിന്റെ മറവിൽ നില്ക്കുകയായിരുന്നോ ഇത്രയും നേരം?. അയാൾക്ക് താടിയുണ്ട്. താടിയെന്നു വെച്ചാൽ അത്ര വലിയ താടിയൊന്നുമല്ല. കുറച്ച് കഷണ്ടി കയറിയിരിക്കുന്നു. അയാളുടെ ഷർട്ട് തീർത്തും മുഷിഞ്ഞതെന്ന് പറയാനാവില്ല. ഷർട്ടിന്റെ ആദ്യത്തെ ഒന്നോ, രണ്ടോ ബട്ടൻസുകൾ അയാൾ ഇട്ടിരുന്നില്ല. അതു കൊണ്ടാണ്‌ കോളർ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്നത്. ചൂട് - അതാണ്‌ കാരണം. ഞാൻ ആ രൂപത്തിനെ നോക്കാൻ കാരണം അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല, ആ മുഖം..അതു എവിടെയോ കണ്ട, കണ്ട് മറന്ന മുഖമാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാണ്‌. ഒരു മിന്നൽ പോലെ ആ പേര്‌ എനിക്കു കിട്ടി. അതു തൗസീഫ് ആണ്‌!. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം മറ്റൊരു ചിന്ത വന്ന് മുൻപ് വന്ന ചിന്തയെ മറി കടന്ന് മുന്നിൽ നിന്നു. കോളേജിൽ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പഠിച്ച തൗസീഫ് തന്നെയാണെന്നെങ്ങനെ പറയും?. ഒന്നു രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ശബരീനാഥല്ലെ പറഞ്ഞത് തൗസീഫ് ഗൾഫിലാണെന്ന്. ചിലപ്പോൾ അയാൾ തിരിച്ചു വന്നിട്ടുണ്ടാവും. ആ കഷണ്ടിയാണ്‌ എന്റെ സംശയങ്ങളെ ബലപ്പെടുത്തുന്നത്. ഗൾഫിൽ പോയവർ നാട്ടിൽ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ കൂടെ കൊണ്ടു വരുന്നതിൽ ഒന്ന് അതാവും എന്നു പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
 ചിലപ്പോൾ..അതു തൗസീഫ് തന്നെയാകാം. പക്ഷെ..അയാളുടെ നടത്തം. അതത്രയ്ക്ക് സുഖമുള്ളതായി തോന്നിയില്ല. അയാൾ ആടിയാടിയാണ്‌ നടക്കുന്നത്. എന്റെ കൂടെ പഠിച്ച തൗസീഫ് ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ നടക്കില്ല. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ, ഒരു ഗൾഫ്കാരൻ എന്തിനിങ്ങനെ നടക്കണം?. ഞാൻ എന്റെ തന്നെ ചിന്തകളെ വെല്ലുവിളിച്ചു. എന്നാൽ എന്റെ സ്വന്തം ചിന്തകൾ ആ വെല്ലുവിളി സന്തോഷപൂർവ്വം ഏറ്റെടുക്കുമെന്ന് ഞാനൊട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.
‘ഇതു തൗസീഫ് തന്നെ!. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ അയാൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ഷർട്ട് ഇവിടെയൊന്നും വാങ്ങുവാൻ കിട്ടുന്നതല്ലയെന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിയും. ഗൾഫിലല്ലെ അടുത്തകാലത്ത് എന്തോ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായെന്ന് കേട്ടത്? എന്തോ മാന്ദ്യമോ മറ്റോ..? തൗസീഫിനും എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാവും. അയാൾ തിരിച്ചു വന്നിട്ടുണ്ടാവും’

‘എങ്കിൽ തന്നെ അയാളെന്തിനു ഇങ്ങനെ, ഈ ഘോര വെയിലിൽ ഇറങ്ങി നടക്കണം?’ എന്റെ ചോദ്യമതായിരുന്നു. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയാവണം!. ബുദ്ധിപൂർവ്വമായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുള്ള എന്റെ കഴിവിനെ ഞാൻ തന്നെ അഭിനന്ദിച്ചു.

ഓ! അയാൾ നടന്നു റോഡിലേക്കിറങ്ങുവാനുള്ള ഭാവത്തിലാണ്‌. റോഡിൽ മത്സരം നടക്കുകയാണ്‌. ദിവസവും റോഡിൽ മറ്റു വാഹനങ്ങളെ പിന്നിലാക്കി മുൻപിലെത്താനുള്ള വ്യഗ്രതയാണ്‌ എല്ലാവർക്കും. എവിടെയും ജയിക്കണം, എങ്ങനേയും ജയിക്കണം. അതാണ്‌ ലക്ഷ്യം. അതിനു അപരിചിതരുമായുള്ള മത്സരത്തിനേക്കാൾ അനുയോജ്യമായി മറ്റൊന്നുമില്ല. ഞാൻ, തൗസീഫ് എന്ന എന്റെ മറുചിന്ത അവകാശപ്പെട്ടയാളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ്‌ അയാൾ റോഡിലേക്കിറങ്ങി ചെന്നത്. ഓ! ഇയാളിതെന്താണീ കാണിക്കുന്നത്? അതു പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല, ഒരു ടെമ്പോ വന്ന് അയാളെ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചു. അയാൾ വായുവിലൂടെ ഉയർന്ന് പോകുന്നത് കണ്ടു. വാഹനങ്ങൾക്കിടയിലെവിടെയോ ആണ്‌ ചെന്നു വീണത്‌. ശബ്ദങ്ങളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്ര തന്നെ ഉണ്ടായി.
ബ്രേക്കുകളുടെ,
നിലവിളികളുടെ,
അസഭ്യ വാക്കുകളുടെ..
പിന്നിൽ വന്ന വാഹനങ്ങൾ കൂട്ടിയിടിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഒരു ബൈക്കുകാരൻ, ബ്രേക്ക് പിടിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ട്, നിയന്ത്രണം വിട്ട്, പാഞ്ഞു വന്ന് ഒരു പ്രൈവറ്റ് ബസ്സിന്റെ പിന്നിൽ ചെന്നിടിച്ചു. അയാൾ മത്സരത്തിനു പുറത്തായിരിക്കുന്നു.
ഞാൻ പുറത്തേക്ക് തല നീട്ടി തൗസീഫിനെ നോക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. ആളുകൾ വന്നു കൂടുന്നു. ഒന്നും കാണുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഇറങ്ങി ചെല്ലണമോ വേണ്ടയോ?. അതായിരുന്നു ആദ്യത്തെ ചിന്ത.
എന്റെ വാഹനത്തിനു മുൻപിലെ കുരുക്ക് അഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഏതോ മിടുക്കനായ പോലീസുകാരൻ ആ കൃത്യം സമർത്ഥമായി നിർവ്വഹിച്ചിരിക്കുന്നു. ചത്തു കിടന്ന വാഹനങ്ങൾക്ക് ജീവൻ വെച്ചു. വാഹനങ്ങൾക്കും, അതിനുള്ളിൽ വീർപ്പു മുട്ടിയിരിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്കും ഉത്സാഹം വന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ വിദഗ്ദനായ ഡ്രൈവർ വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു. ഇനി മത്സരമാണ്‌.

‘അപ്പോൾ തൗസീഫിനെ കാണണ്ടെ?. അയാൾക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ എന്നന്വേക്ഷിക്കണ്ടെ?. എന്തെങ്കിലും സഹായം?’. എന്റെ എതിരാളി ചിന്തകൾ എന്നെ വിടാൻ ഭാവമില്ല.

‘ഇല്ല, അതെനിക്കറിയാവുന്ന തൗസീഫ് അല്ല. അയാൾ എന്റെ നഗരത്തിൽ വന്നിട്ടു കൂടിയില്ല്ല. അയാൾ ഈന്തപ്പനകളുടെ നാട്ടിൽ ശീതികരിച്ച ഏതോ മുറിയിൽ വിശ്രമിക്കുകയാണ്‌. മാത്രവുമല്ല, ഞാനിന്ന് രാവിലെ വെളുത്ത പ്രാവുകളെ കണ്ടതുമാണ്‌. ഇന്നു ഒരു ശുഭദിനമാകാതെ തരമില്ല. ഇപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഓഫീസിൽ എത്താൻ താമസിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. ഇനി ഓട്ടോ നിർത്തി, ഈ തിരക്കിനിടയിലൂടെ നടന്ന്, അതു തൗസീഫ് ആണോ അല്ലയോ എന്ന് വെറും ഒരു സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ പോയി നോക്കുന്നത് ബുദ്ധിശൂന്യതയാണ്‌’.
ഞാനെന്റെ ചിന്തകളെ മുറുകെ പിടിച്ചു. എന്തു കൊണ്ടെന്നറിയില്ല്ല, എന്റെ മറുചിന്തകൾ ഇപ്പോഴൊന്നും പറയുന്നില്ല. എങ്ങനെ പറയും? എന്റെ ബുദ്ധിപൂർവ്വമായ വാദങ്ങൾ അവർ സമ്മതിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു. അത്ര തന്നെ!. എന്റെ ചിന്തകളുടെ ദൃഢത..ഒരു വിജയിയുടെ മുഖഭാവം എനിക്കു കൈവന്നോ എന്നു സംശയം തോന്നി പോയി.

ഇതൊന്നും കാണാതെ ഓഫീസിൽ പോയാൽ എത്ര നന്നായിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ ഡ്രൈവറോട് തർക്കിച്ച് നിന്ന് സമയം കളഞ്ഞത് കൊണ്ടാണിതൊക്കെ ..അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എത്രയോ നേരത്തെ പോകുമായിരുന്നു. കുരുക്കിൽ പെട്ട് വെയിലിൽ മുഷിഞ്ഞ് ഇരിക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു. വെറും അഞ്ചു രൂപ മാത്രമാണ്‌ ലാഭമുണ്ടായത്. അല്ല, അതല്ലെ പ്രശ്നം. പ്രശ്നം അതിനു മുൻപേ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ഓർമ്മകളുടെ വിരൽ പിടിച്ച് സമയത്തിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു. എന്റെ ടൈംപീസ്! ചതിച്ചത് അവനാണ്‌!.
പക്ഷെ..ഇന്നലെ അവൻ തളർന്ന് അവശനായി ഓടുന്നത് ഞാൻ കണ്ടതാണല്ലൊ?
മാറ്റിയിടാൻ ബാറ്ററി ഇല്ലാതെ പോയതല്ലെ?
അതു കടയിൽ പോയപ്പോൾ ഓർക്കാത്തത് കൊണ്ടല്ലെ?
അപ്പോൾ, എന്റെ ഓർമ്മക്കുറവാണ്‌ ഇതിനെല്ലാം കാരണം. അതിനൊരു പ്രതിവിധി ഞാൻ കണ്ടെത്തി. മീൻഗുളികകൾ!
ഒമേഗ 3 എന്ന ഒരു അത്ഭുതം അതിലുണ്ടത്രെ. അവനാണത്രെ ഓർമ്മകളുടെ ഞരമ്പുകൾക്ക് ശക്തി പകരുന്നവൻ. മീൻഗുളികകൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ വളരെയേറെ പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ബോദ്ധ്യമായിരിക്കുന്നു. മീൻഗുളികകൾ വാങ്ങി കഴിക്കാതെ തരമില്ല എന്നായിരിക്കുന്നു. ഇന്നു വൈകുന്നേരമാകട്ടെ, തിരികെ വരുന്ന വഴി മീൻഗുളികകളും, ബാറ്ററിയും വാങ്ങണം. ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചു. ഇനി ഇതു പോലെ സംഭവിക്കരുത്. ഞാൻ മുൻപിലേക്ക് നോക്കി. മത്സരം നല്ല രീതിൽ നടക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ രണ്ടാം സ്ഥാനത്താണ്‌. ഓഫീസിൽ എത്തും മുൻപ് എന്റെ വാഹനം ഒന്നാമതെത്തിയിരിക്കും. എനിക്കുറപ്പാണ്‌. ഞാൻ കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് ഉത്സാഹത്തോടെ മുൻപിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.

Post a Comment

Saturday, 4 June 2011

അനന്തരം

ഉത്തരേന്ത്യയിൽ, ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ, വെളിച്ചം ചിതറി കിടക്കുന്ന ഒരു ചെമ്മൺ പാതയിലൂടെ ഒരു കാളവണ്ടി വലിയ വേഗമില്ലാതെ മണികിലുക്കി കൊണ്ട് പോകുന്നു. കട്ടിയുള്ള ഒരു കമ്പിളി പുതച്ച്, പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയാണയാൾ. ആ പുതപ്പ് ഒരപരിചിതന്റെ ദയയാണ്‌. ദയയുടെ ആ മുഖം അയാൾ ഓർക്കുന്നില്ല. തനിക്കു കഴിയും വിധം ആ പുതപ്പ് പുതച്ച് കൊണ്ട്, ചുറ്റും മൂടി നില്ക്കുന്ന നേരിയ പുകമഞ്ഞിലേക്ക് അയാൾ നോക്കിയിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് നോക്കുവാൻ ഒരു വസ്തുവോ, വ്യക്തിയോ ആ കണ്ണുകൾ കണ്ടെത്തിയില്ല. ചെറിയ തണുപ്പുണ്ട്. എങ്കിലും തന്റെ വലതു കൈ അനിയന്ത്രിതമായി വിറയ്ക്കുന്നത് മാത്രമാണ്‌ അയാളെ അലോസരപ്പെടുത്തി കൊണ്ടിരുന്നത്. ഒരു ചെറിയ കാറ്റ് വന്നു അയാളുടെ പുതപ്പ് തട്ടി പറിക്കുവാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. ഇരു കൈകളും കൊണ്ട് ആവും വിധം ആ പുതപ്പ് അയാൾ ചേർത്തു പിടിച്ചു തലവഴി മൂടി, കൂനി പിടിച്ചിരുന്നു. അയാളുടെ നരച്ചു തുടങ്ങിയ നീണ്ട താടിയും, കറുത്തു തുടങ്ങിയ മുഖവും, കുഴിയിലാണ്ട കണ്ണുകളും ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ ഒരു മിന്നായം പോലെ അയാളുടെ സഹയാത്രികർ കണ്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ചേർത്തു പിടിക്കാൻ അയാൾക്ക് മറ്റൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം ജീവിതം പോലും. ഇരുപത്തി രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, തിളയ്ക്കുന്ന വിപ്ലവവീര്യവും, ഹൃദയത്തിനോട് ചേർത്തു പിടിച്ച ചോരയുടെ നിറമുള്ള കവിതകളും അയാളുടെ പക്കലുണ്ടായിരുന്നു. കനലു പോലെ ആ മനസ്സും ഹൃദയവും ചുട്ടു പൊള്ളി കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കാലം. ആ കാലത്തെ കുറിച്ച് ഒട്ടും തന്നെ അയാൾ ഇപ്പോൾ ഓർക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. എന്നാൽ സൂര്യപ്രകാശം ഭൂമിയിൽ സ്പർശിക്കുന്ന സമയം മുതൽ, ഇരുട്ടിൽ നിലാവ് ഉദിച്ച് മറയുന്നതു വരേയും അയാളെ, ആ കാലത്തെ കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, അയാളുടെ വലതു കൈ. ആ കൈ വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, സദാ സമയവും. അയാളുടെ മാത്രം രഹസ്യമായി അത് മൂടി വെയ്ക്കാൻ വൃഥാ ശ്രമിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ കൂടിയും. ഒരിക്കൽ മനസ്സിന്റെ തന്ത്രികൾക്ക് താളം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ശപിക്കപ്പെട്ട നിമിഷത്തിൽ മൂർച്ചയുള്ള ഒരായുധം കൊണ്ട് ആ വലതു കൈ മുറിച്ചു മാറ്റുവാൻ കൂടി ഒരുമ്പെട്ടിട്ടുണ്ടയാൾ.

ഓർത്തെടുക്കുക എന്നത് വളരെ ലഘുവായ മാനസിക വ്യായാമമാണ്‌. എന്നാൽ മറക്കുക എന്നത് ഓർമ്മകളെ തിരഞ്ഞു കണ്ടു പിടിച്ച് അവയുടെ വലക്കണ്ണികളെ അടർത്തി മാറ്റുക എന്ന സങ്കീണ്ണമായ പ്രക്രിയ ആണ്‌. അതിൽ അയാൾ നിരന്തരം പരാജയപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. ഈ യാത്ര, അയാൾക്ക് കാലത്തിനു പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നത് പോലെയാണ്‌. മറന്നു പോയ വഴികൾ തിരഞ്ഞു കണ്ടു പിടിച്ച്, മാഞ്ഞു പോയ കാൽപ്പാടുകൾ തേടിയുള്ള യാത്ര.
‘നിങ്ങളെങ്ങോട്ടാണ്‌ ?’
സമീപത്ത് നിന്നുയർന്ന ആ വൃദ്ധ ശബ്ദം അയാളുടെ ശ്രദ്ധയെ ക്ഷണിക്കുവാൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നില്ല. അയാൾ ദൂരേക്ക്, പിന്നിലേക്ക് സാവധാനം പോയി മറയുന്ന കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അയാളുടെ ചിന്തകളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി ഉള്ളിലെവിടെയോ ചെന്ന് ആ ചോദ്യം പ്രതിധ്വനിച്ചു. ആ സമയമത്രയും താൻ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ച്, പരാജയപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന തന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ഇടവഴികളിലൂടെ, ചെളി നിറഞ്ഞ വരമ്പുകളിലൂടെ, അരയാലിലകൾ വീണു കിടന്ന അമ്പല പറമ്പിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മനസ്സു കൊണ്ട്.
‘ദൂരേക്ക്..’
എന്നാൽ അവശത നിറഞ്ഞ ആ മറുപടി, അരികിലൂടെ പൊടി പറത്തി കൊണ്ട് പാഞ്ഞു പോയ ഒരു പഴഞ്ചൻ ബസ്സിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ മുങ്ങി പോയി.
മുഖം കുനിച്ച്, മൂടി വെച്ച വലതു കൈയിലേക്ക് അയാൾ നോക്കിയിരുന്നു.
അതൊരു രാത്രിയായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപുള്ള ആ ഒരു രാത്രിയായിരുന്നു അയാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് തിരിച്ച് വിട്ടത്. അന്ന്, ആ നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ സുരേന്ദ്രനും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവനാണ്‌ ആ ആശയം മുന്നോട്ട് വെച്ചത്. ‘എനിക്കു തന്നെ അത് ചെയ്യണം’ എന്നു ആവേശപൂർവ്വം പറഞ്ഞപ്പോൾ, തോളോട് തോൾ ചേർത്ത് അഭിനന്ദിച്ച സുരേന്ദ്രൻ.
കരിയിലകൾ വീണു കിടക്കുന്ന മണ്ണിലൂടെ സാവധാനം നടന്നു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ, ഇടയ്ക്കിടെ നിന്നു ചുറ്റുപാടും കണ്ണോടിച്ച്.. ആ രാത്രിക്ക് പതിവിലും നീളം കൂടുതലാണെന്നു വരെ തോന്നി.
നിലാവിൽ വാളിന്റെ മൂർച്ച ഒരിക്കൽ കൂടി ഇടതു തള്ള വിരൽ കൊണ്ട് തീർച്ചപ്പെടുത്തി.
‘മതിയെടാ, അവനിത്രയും മൂർച്ച മതി’. എന്നു പല്ലു കടിച്ചു പിടിച്ച് സുരൻ പറഞ്ഞത് ഇപ്പോഴും കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. ഇരുട്ടിൽ ആ മാളിക ഒരു തിളങ്ങുന്ന പർവ്വതം പോലെ തോന്നിച്ചു. പെണ്ണുങ്ങളുടെ മാനത്തിന്റെ വില. അതു അവനെ അറിയിക്കണം. അവനു മാത്രമല്ല, അവന്റെ എച്ചിലു നക്കുന്ന അവന്റെ വളർത്തു നായ്ക്കൾക്കും. ഞരമ്പുകൾ മുറുകി നിന്നു. വാളിന്റെ പിടിയിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് നില്ക്കുമ്പോൾ, പിൻവശത്തെ വാതിലിന്റെ ഓടാമ്പൽ ഇളക്കിയതു സുരനായിരുന്നു. അവന്റെ കണക്കുകൾ പിഴച്ചിട്ടില്ല. അങ്ങനെയാണ്‌ കേട്ട കഥകൾ. ഇരുട്ടിലാണവൻ വാസം. അവനെ തേടി ആരും പോകാറില്ല. അവൻ തിരക്കുന്നവരെ തേടി വരും. ഇരുട്ടിൽ ഒരു കറുത്ത പൂച്ചയെ പോലെയാണവൻ.
കിടപ്പു മുറിയുടെ വാതിലും കടന്ന്, കട്ടിലിന്റെ ഇരുവശത്തുമായി നിന്നു. ശത്രു ഉറക്കത്തിലാണ്‌. അപ്പോഴും ആ വിരലുകളെ സ്വർണ്ണ മോതിരങ്ങൾ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു, ഇറുകിയ കഴുത്തിൽ ഭാരിച്ച ഒരു സ്വർണ്ണ ചെയിനുണ്ടായിരുന്നു. വാളിന്റെ അഗ്രം കൊണ്ട് അവന്റ് കവിളിൽ ഒന്നു പോറിയതേ ഉള്ളൂ. കണ്ണു തുറന്ന ഉടൻ തലയിണയുടെ അടിയിലേക്കാണ്‌ കൈകൾ നീണ്ടത്. ചെറിയ ഇരുമ്പ് ദണ്ഢ് കൊണ്ട് അപ്പോൾ സുരൻ ശക്തിയായി ആ കൈകളിൽ അടിച്ചു. വിരലുകൾ ഒടിയുന്ന ശബ്ദത്തിനോടൊപ്പം, അടുത്തു കിടന്ന സ്ത്രീയും ഞെട്ടി ഉണർന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇരച്ച് വന്ന ഭയം ആ നേർത്ത നിലാ വെളിച്ചത്തിലും വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം ചുണ്ടിൽ ചൂണ്ടു വിരൽ ചേർത്ത് ആ സ്ത്രീയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഉയർന്ന നിലവിളിക്ക് അനുവാദം നിഷേധിച്ചു. കിടക്കയിൽ തൊട്ടടുത്ത് ഒരു ബാലനുണ്ടായിരുന്നു. അവനെന്തു പ്രായം വരും?. ഏറിയാൽ ഏഴ് വയസ്സ്. അവിടെ സുരന്റെ കണക്ക് പിഴച്ചുവൊ? അതോ മനപ്പൂർവ്വം അറിയിക്കാതിരുന്നതാണോ?. ആ ബാലന്റെ കാര്യം..അതറിഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലോ. ആരും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല അവൻ അയാളുടെ ഒപ്പമാണ്‌ കിടക്കുന്നതെന്ന കാര്യം. സമയം വളരെ കുറവാണ്‌. ഏൽപ്പിച്ച കാര്യം അതിന്റെ കൃത്യത യോടെ തീർക്കുക. അതാണ്‌ ദൗത്യം. അപ്രതീക്ഷിമായ ഒന്നപ്പോൾ അവിടെ നടന്നു. ഒരു പേടി സ്വപ്നം കണ്ടതു പോലെ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റ് അവൻ ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി. വാളെടുത്ത് അവന്റെ നേരെ ഒന്നു കാണിച്ചതേ ഉള്ളൂ. അവന്റെ ശബ്ദം ആ പിഞ്ചു കഴുത്തിലെവിടെയോ കുടുങ്ങി പോയതു പോലെ തോന്നിച്ചു. അവൻ വായ് പൊളിച്ച്, ചിറി വികൃതമായി കോട്ടി കാലിൽ പിടിച്ച കരഞ്ഞു. ഒരു ഏങ്ങൽ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ഇരുട്ടിൽ വാൾ ശത്രുവിന്റെ കഴുത്ത് ലക്ഷ്യമാക്കി വീശി. ആ ഊക്കിൽ അതു വരെ കരുതി വെച്ച കരുത്തും, മനസ്സിൽ നിറച്ചു വെച്ച വെറുപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു. കാലിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചിരുന്ന കുഞ്ഞു കൈകൾ അഴിഞ്ഞു. ആ ബാലൻ ബോധം നശിച്ച് പിന്നോക്കം മറിഞ്ഞു വീണു. ഒപ്പം, കട്ടിലിൽ തല വേർപെട്ട ദുർമേദ്ദസ്സുള്ള ഒരു ശരീരവും.

ദേഹം ദഹിപ്പിക്കുന്നത് വേലിക്കപ്പുറത്ത് നിന്നു കാണുമ്പോഴും, ആ കുട്ടിയുടെ മുഖമായിരുന്നു കണ്ണിൽ. അവൻ അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കട്ടി പുക അവിടം മുഴുവനും നിറഞ്ഞ്, മനുഷ്യ മാംസം വെന്തു കരിയുന്ന മണം ഉയരുന്നതു വരെ. അപ്പോഴാണാദ്യമായി വലതു കൈ വിറച്ചു തുടങ്ങിയത്. അതിന്റെ പൊരുളറിയാതെ ആ വേലിയും പിടിച്ചു നിന്നു. ആദ്യത്തെ ദൗത്യത്തിന്റെ ആഘാതം - അതു മാത്രമാവും കാരണം. അങ്ങനെ തന്നെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും വിറയൽ മാറുന്നില്ല എന്ന സത്യം മനസ്സിനെ മറ്റു വഴിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും, പത്രം വായിക്കുമ്പോഴും ആ വിറയൽ നിലാവിൽ ചീന്തി തെറിച്ച ചോരത്തുള്ളികളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിക്കുന്ന ചിന്തകൾ ശല്ല്യം ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു രാത്രി ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ ഓടി. അകലേക്ക്. അതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. കാൽനടയായും, തീവണ്ടികളിലും..പുണ്യ സ്ഥലങ്ങൾ, പുരാതന ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ഗുഹകൾ, വനങ്ങൾ. യാത്ര തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾ നീണ്ട യാത്ര. തലമുടി നീണ്ട്, നേർത്ത്, വെളുത്ത്..ശരീരത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങൾ അയാൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. മാറ്റമില്ലാത്തത് ഒന്ന് മാത്രം. അത് അയാളുടെ വലതു കൈ ഓർമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. രാവും പകലും.

2

കാലം നീണ്ട കാൽവെയ്പ്പുകളുമായി മുന്നോട്ട് പോയി. ഉറച്ച മാംസ പേശികളിൽ നിന്ന് ദൃഢത ചോർന്ന് പോകുന്നതയാൾ സാവധാനം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒപ്പം വിപ്ലവം തീ പിടിപ്പിച്ച മനസ്സിലെ കനലുകൾ അണഞ്ഞു തുടങ്ങിയതും. ചേർത്തു വെച്ച ആദർശരൂപങ്ങളിൽ സത്യത്തിന്റെ നിറം മങ്ങി വരുന്നതും, പ്രായോഗികതയുടെ നിറം പൂശിയ കപട മുഖങ്ങൾ അവരെടുത്തണിയുന്നതും അയാൾ കേട്ടറിഞ്ഞു. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതയാൾ നിർത്തിയതപ്പോഴായിരുന്നു. അകലേക്ക്, ആരും അന്വേക്ഷിച്ചു വരുവാൻ കഴിയാത്തത്ര അകലത്തേക്ക്. അതു മാത്രമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ലക്ഷ്യമില്ലാത്തവനു ആയിരം വഴികളാണ്‌ മുന്നിലുള്ളത്. ഏതു വഴിയും അവനെ അനന്തതയിലേക്ക് നയിക്കും. പാദങ്ങൾ തളരും വരെ, മനസ്സുറങ്ങി പോകും വരെ അയാൾ നടന്നു. ഓരോന്നോരോന്നായി അയാൾ ഉപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മനസ്സിലുറപ്പിച്ച വിഗ്രങ്ങൾ പിഴുതെടുത്ത് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. സ്വന്തം പേർ കേൾക്കാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ സ്വന്തം പേര്‌ വിളിച്ചു കേട്ടില്ലെങ്കിൽ അതു പിന്നെ വെറുമൊരു അപരിചിത ശബ്ദമായി മാറും. ഒരോ നിമിഷവും, അയാൾ അയാൾക്ക് തന്നെ അപരിചിതനായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.  അയാൾക്കു മാത്രമല്ല, അയാളെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ മനസ്സിന്റെ ചില്ലു കൂടുകളിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചവർക്കും. അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അനാഥനായെന്ന് അയാൾ സ്വയം അഭിമാനിച്ചു, അയാളുടെ അവസാനമില്ലാത്ത യാത്രയിലും.

താളത്തിൽ മുടിയഴിച്ചാടുന്ന ഗോതമ്പ് പാടങ്ങൾ, സംഹാര ശക്തി ഉള്ളിലാവാഹിച്ച് അലറി വരുന്ന തിരകൾ, ചുട്ടു പഴുത്ത് കിടക്കുന്ന മണ്ണിൽ ദാഹ ജലത്തിനായി മനുഷ്യപുത്രരോടൊപ്പം മെല്ലിച്ച, കൈകളുയർത്തി മഴയ്ക്കായ് കേഴുന്ന വരണ്ട വൃക്ഷങ്ങൾ. ഈ കാഴ്ച്ചകളൊക്കെയും അയാളുടെ മനസ്സിന്റെ പരുപരുത്ത  പ്രതലങ്ങളിൽ ചിത്രങ്ങൾ കോറിയിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ടാവും, തലങ്ങൾ മിനുസമാവുകയും, ചിത്രങ്ങൾ അവ്യക്തമാവുകയും, പുതിയ ചിത്രങ്ങൾ അവിടെ സ്ഥാനം പിടിക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ജീവിതത്തിനു പല അർത്ഥതലങ്ങളുണ്ടെന്നു കാലം അയാളെ തുടർച്ചയായി ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തി കൊണ്ടിരുന്നു.

ബീഡി പുകച്ചുരുളുകൾ കൊണ്ട് വൈകുന്നേരങ്ങളും രാത്രികളും നിറച്ചിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു അയാൾക്ക്. വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്ന രാത്രികളിൽ, ഞരമ്പുകൾ ഉറഞ്ഞു പോകാതിരിക്കാൻ, ബോധത്തിന്റെയും അബോധത്തിന്റെയും ഇടയിൽ അതിരു വരച്ചിട്ടിരുന്ന നേർത്ത നൂലിഴയിലൂടെ വിറയ്ക്കാതെ നടന്നു പോകാൻ പുകച്ചുരുകൾക്ക് കട്ടി പോരാതെ വന്നു. കഞ്ചാവും ഭാംഗും .. ലഹരിക്ക് ഇനിയേതു വിഷപ്പുകയാണ്‌ ബാക്കിയുള്ളതെന്ന് അന്വേക്ഷിച്ചു നടന്ന രാത്രികൾ. മനുഷ്യ ശരീരം വെറും മാംസമാണെന്നു കറ പിടിച്ച പല്ലുകൾ കാട്ടി, വിഭൂതിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ശരീരമുള്ള ചില വിചിത്ര രൂപങ്ങൾ, തങ്ങളുടെ ജട നിറഞ്ഞ ശിരസ്സ് ഉന്മാദത്തിൽ ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറയുന്നത്, ഒരിക്കൽ പുകച്ചുരുളുകൾക്കിടയിലൂടെ അയാൾ കേട്ടു. അവരിരുന്നത് ഒരു അഗ്നി കുണ്ഢത്തിനു ചുറ്റുമായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റിൽ അഗ്നി സ്ഫുലിംഗങ്ങൾ ചുറ്റും ഉയർന്നു പാറി കൊണ്ടിരുന്നു. പുകച്ചുരുളുകൾക്കപ്പുറം, മനുഷ്യരൂപമുള്ള ഒരു വിചിത്ര ജീവി മാത്രമാണെന്ന് ഉള്ളിലിരുന്ന ആരോ അലറി വിളിച്ചു പറഞ്ഞതു കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. നിന്റെ ശബ്ദത്തിനു അനുവാദം നിഷേധിച്ചിരിക്കുന്നു!. അതായിരുന്നു ആ ശബ്ദത്തിനോട് സ്വയം കൽപ്പിച്ചത്. അതു കൊണ്ട് ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ഒച്ച നാൾക്കു നാൾ കുറഞ്ഞു വന്നു..നേർത്ത് നേർത്ത്..ഒരു ദിവസം ആ ശബ്ദം നിലച്ചു. ഉന്മാദത്തിന്റെ കൈകൾ മുറുക്കെ പിടിച്ച് ഒരു ദിവസം തണുത്ത നദിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നതായിരുന്നു. ഒരു ഉൾവിളിയുടെ അവസാനം, ഒന്നു മുങ്ങി ഉയർന്നപ്പോൾ വിരലുകൾ തടഞ്ഞത്, മറ്റൊരു ലോകം ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുന്ന ഒരു മനുഷ്യ ശരീരത്തിന്റെ പാതി വെന്ത കൈകളിലായിരുന്നു. അവിടെ, ആ നിമിഷം, ശരീരവും, ലോകവുമായുള്ള കെട്ടു പാടുകൾ ചേർത്തു വെച്ച അദൃശ്യ ചരടുകൾ അഴിഞ്ഞു വീണു. അതിരുകളില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവം കൊണ്ട് മാത്രമേ വ്യാഖ്യാനിക്കുവാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ എന്ന അറിവ് ഒരു മിന്നൽ പോലെ തലച്ചോറിൽ പതിച്ച നിമിഷം. പിന്നീടുള്ള രാവുകളിൽ, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾക്കിടയിൽ ചുരുട്ടി വെച്ച ലഹരി ചേർത്ത് വെച്ച്, ആഞ്ഞു വലിച്ചു, വെളുത്ത പുകച്ചുരുളുകൾ കൊണ്ട് നെഞ്ചിൻ കൂട് നിറയ്ക്കാൻ. ആറു വിരലുകളുമായി നടന്ന നാളുകൾ. സമയത്തിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അയാൾ വൃദ്ധനായി കൊണ്ടിരുന്നു.

വിറയൽ. അതു മാത്രമാണ്‌ ഓർമ്മകളെ ഉറങ്ങാൻ അനുവദിക്കാത്തതെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. ഒരോ നിമിഷവും കൈ വിറയ്ക്കുമ്പോൾ, മൂർച്ചയുള്ള ഒരായിരം ചിത്രങ്ങൾ വന്നു ദയയില്ലാതെ കുത്തി നോവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. നദികൾ, അരുവികൾ എവിടെ നിന്നും ജലം കൈക്കുമ്പിളിൽ എടുത്തുയർത്തുമ്പോഴും, കൈക്കുള്ളിലെ തെളിഞ്ഞ ജലത്തിനേക്കാൾ, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ചോർന്നു പോകുന്നതിലായിരുന്നു അയാളുടെ നോട്ടം ചെന്നു നിന്നിരുന്നത്.  ഏതോ ഒരു പുക മഞ്ഞു മൂടിയ പ്രഭാതത്തിൽ, പതിവു പോലെ നദിയിൽ മുങ്ങി ഉയർന്നപ്പോൾ, ദുർബ്ബലമായ ആ പഴയ ശബ്ദം ഒരു അവസാന ശ്രമം പോലെ ഉള്ളിലിരുന്നു പറഞ്ഞതു കേട്ടു. നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഒരു നിമിഷത്തിനായി ആ ശബ്ദം കാത്തിരുന്നതു പോലെ ?. ആ ഒരു നിമിഷം മാത്രം. അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതു നിലച്ചു. ഒരു പക്ഷെ ഇനി ഒരിക്കലും അയാൾ ആ ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കില്ലായിരിക്കും. അവിടെ നിന്നും, ആ നദിക്കരയിൽ നിന്നും അയാൾ മറ്റൊരു യാത്ര ആരംഭിച്ചു. തിരിച്ച് ഭൂതകാലത്തിലേക്കെന്ന പോലുള്ള ഒരു യാത്ര.

കാളവണ്ടി വലിയ ഒരു അരയാലിന്റെ സമീപം നിന്നു. ആളുകൾ പല ദിക്കിലേക്കുമായി നടന്നു മറഞ്ഞു. അയാൾ യാത്ര തുടർന്നു. ദിവസങ്ങൾ നീണ്ട യാത്ര. പലവിധ വാഹനങ്ങൾ, കണ്ടു മറന്ന, കണ്ടു മടുത്ത കാഴ്ച്ചകൾ. പരിചിതവും അപരിചിതവുമായ നാടുകൾ. മഴയിലും വെയിലിലും അയാൾ യാത്ര തുടർന്നു.

3

ഒടുവിൽ അയാൾ ആ പഴയ ഗ്രാമത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. ഗ്രാമം പട്ടണമായി മാറിയത് അയാളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയില്ല്ല. വഴികൾ വളർന്നിരിക്കുന്നു, ഇരു വശത്തേക്കും. അതിരുകൾ തിരിച്ചിരിക്കുന്നു എവിടെയും. ‘ഇവിടം മുഴുവനും ശബ്ദങ്ങളാണ്‌’ അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമായിരുന്നു അയാൾ തന്റെ സ്വന്തം ഭാഷ കേൾക്കുന്നത്. ആ ചെറിയ പട്ടണം, ഒരു വിചിത്രമായ ലോകം പോലെ അയാൾക്കും മുന്നിൽ മലർന്നു കിടന്നു.

പഴയ വഴികൾ തേടിപ്പിടിക്കുവാൻ അധികം ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. ചുറ്റും വെട്ടു കല്ലുകൾ കൊണ്ട് അരയാൾ പൊക്കത്തിൽ തീർത്ത മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ, ചായമിളകി, മഴയും വെയിലിലും നിന്ന് വാർദ്ധക്യം ബാധിച്ച മാളിക കണ്ടു. മുറ്റം മുഴുവനും കരിയിലകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചില വൃക്ഷങ്ങൾ ഉണങ്ങി, പ്രകൃതിയോട് പരാജയം സമ്മതിച്ച് നില ചേർന്ന് വീണു കിടപ്പുണ്ട്.  മതിലിനുള്ളിൽ ഒരു വലിയ ബോർഡ് നാട്ടിയിരിക്കുന്നു. ‘വസ്തു വിൽപ്പനയ്ക്ക്’ എന്നും അതിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ആ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് താഴെയായി ഒരു നമ്പറും. താഴിട്ട് പൂട്ടിയ ആ വലിയ, തുരുമ്പ് കാർന്നു തുടങ്ങിയ ഗേറ്റിന്റെ അഴികളിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ച് നില്ക്കുമ്പോളയാൾ വീണ്ടും ആ മുഖം ഓർത്തു.

ആ കുട്ടിയിപ്പോഴെവിടെയാണ്‌?. ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ മുങ്ങിത്താണ്‌, അതിന്റെ അടിയൊഴുക്കുകളിൽ പെട്ട് അകലെയെവിടെയോ ഒഴുകി പോയിട്ടുണ്ടാവാം. ചിലപ്പോൾ ഭാഗ്യത്തിന്റെ സ്വർണ്ണ രശ്മികൾ അവന്റെ പുറത്ത് പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം. എങ്കിൽ അകലെയെവിടെയെങ്കിലും മരുഭൂമികൾക്കും, മഹാസമുദ്രങ്ങൾക്കുമപ്പുറത്ത് ഭാഗ്യത്തിന്റെ ചിറകിലേറി സഞ്ചരിക്കുകയാവാം. ഇപ്പോഴും അവന്റെ കരച്ചിലല്ലാതെ അവനൊരു ശബ്ദം സങ്കല്പ്പിക്കാനാവുന്നില്ല, ഭയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളല്ലാതെ അവന്റെ കണ്ണുകളും. എന്റെ കൈയ്യിലെ തിളങ്ങുന്ന വാളു കണ്ട് അവന്റെ ശബ്ദം നിലച്ച് പോയതോർക്കുന്നു. ഭയന്ന്, വിളറി. വായ് തുറന്ന്, ശബ്ദമില്ലാതെ അവൻ നിലവിളിച്ചു. ആ ശബ്ദം അവന്റെ കുഞ്ഞു കഴുത്തിലെവിടെയോ വെച്ച് നിശ്ശബ്ദമായി കുടുങ്ങി പോയിരുന്നു. ഇപ്പോഴും അവന്റെയുള്ളിലെവിടെയോ കിടന്ന് ആ നിലവിളി പിടയ്ക്കുന്നുണ്ടാകും. ഉറക്കത്തിൽ അവൻ ദുസ്സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ട് ശബ്ദമില്ലാതെ നിലവിളിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഒരു പക്ഷെ, ഒരപ്രതീക്ഷിത നേരത്ത് എന്നെ അവൻ കണ്ടുമുട്ടിയാലോ? അവനെങ്ങനെയാവും പ്രതികരിക്കുക? നിയമത്തിനു പിടിച്ചു കൊടുക്കുകയോ, സ്വയം നിയമം നടപ്പിലാക്കുമോ ചെയ്യുമായിരിക്കും. പക്ഷെ അവനറിയുന്നില്ല ആ ദുരന്ത നിമിഷം മുതൽ ഞാൻ ശിക്ഷയനുഭവിച്ചു തുടങ്ങിയെന്ന സത്യം. ഉള്ളിൽ കിടന്നു പിടയ്ക്കുന്ന ആത്മാവിന്റെ വേദനയേക്കാൾ വലിയ വേദന ഏതാണ്‌?. മനസ്സിലെ ഉണങ്ങാത്ത മുറിവാണ്‌ ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷയെന്ന് എങ്ങനെയാണ്‌ ഞാനവനെ അറിയിക്കുക?

അയാൾ മതിലിനു ചുറ്റുമായി നടന്ന് ആ മാളികയുടെ പിൻവശത്തെത്തി. താൻ പിടിച്ചു നിന്ന ആ വേലി..അവിടെയും മതിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരിടത്ത് മതിൽ തകർന്നു കിടക്കുന്നതു ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. ഒരാൾക്ക് കഷ്ടിച്ച് അതു വഴി കടന്നു പോകാം. അയാൾ അതു വഴി സാവധാനം അകത്തേക്ക് കാലെടുത്ത് വെച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ മണ്ണിൽ കാൽ തൊട്ടപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ കാൽവിരലുകൾ വഴി ശരീരാമാസകലം പടർന്നു പിടിച്ചതു പോലെ തോന്നി. അവിടെ.. അവിടെ തന്നെയായിരുന്നു അന്ന് ആ ദേഹം പുകചുരുളുകളായി അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഭാഗമായത്. മണ്ണിൽ ചാരമായി മാറിയത്. ശൂന്യതയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയത്. അയാൾ വേച്ചു വേച്ചു അവിടേക്ക് നടന്നു.

അവിടെ നിന്നു കൊണ്ട്, വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം മറഞ്ഞു പോയ അയാളുടെ ശത്രുവുമായി സംസാരിച്ചു. ‘എന്തിനായിരുന്നു ?’ എന്ന ചോദ്യത്തിനു ഉത്തരം നല്കാനാവാതെ ആ മണ്ണിൽ തളർന്നിരുന്നു.
‘കണ്ടില്ലെ? എന്റെ ഈ കൈ ?’ അയാൾ ചോദിച്ചു.
‘എന്തിനാണിങ്ങനെ എന്നെ ശിക്ഷിക്കുന്നത് ?’
‘ശിക്ഷ വിധിക്കുവാനോ, നടപ്പിലാക്കാനോ എനിക്ക് അധികാരമില്ലായിരുന്നു..എന്റെ തെറ്റ്..’
അയാളുടെ കൈ വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ ഇടതു കൈ കൊണ്ട് അയാൾ വലതു കൈ അമർത്തി പിടിച്ചു. വിറയ്ക്കുകയാണ്‌, ഇടതു കൈയും, ഇടതു കൈയിൽ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന രുദ്രാക്ഷം കെട്ടിയ നേർത്ത വളയവും.
അയാൾ സാവധാനം കുനിഞ്ഞു വിറയ്ക്കുന്ന വലതു കൈ നിറയെ ഒരു പിടി മണ്ണു വാരിയെടുത്തു.
‘ഇതാ, ഇതു മാത്രമേ ഇപ്പോഴെന്റെ കൈയിലുള്ളൂ..’ അതു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അയാൾ മുന്നിൽ കിടക്കുന്ന അദൃശ്യ രൂപത്തിനു മുന്നിലേക്കിട്ടു.. ഒരു നിമിഷം!. നൂറുകണക്കിന്‌ വവ്വാലുകൾ അടുത്തു നിന്ന വലിയ ആൽ മരത്തിനു മുകളിൽ നിന്നും ചിറകടിച്ചുയർന്നു. അയാൾ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടം മുഴുവൻ വവ്വാലുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു!. അരായാലിലകൾ കല പില കൂട്ടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു!. തനിക്കു ചുറ്റുമായി വവ്വാലുകൾ, നരിച്ചീരുകൾ..വട്ടമിട്ട് പറക്കുന്നു!. അയാൾ മണ്ണിൽ മുട്ടു കുത്തി നിന്നു. താഴേക്ക് വാരിയിട്ട ഒരു പിടി മണ്ണിനു മുന്നിൽ. അപ്പോഴാണത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. തന്റെ വലതു കൈ.. വലതു കൈയുടെ വിറയൽ..അതു അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു!. അയാൾ കൈപ്പത്തി വിടർത്തി നോക്കി. തന്റെ ഇടതു കൈ കൊണ്ട് വലതു കൈയിൽ പലതവണ തടവി നോക്കി. തനിക്ക് മോചനം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു!. തലയുയർത്തി നോക്കുമ്പോൾ അരയാലിലകൾ കല പില കൂട്ടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തന്നെ കളിയാക്കുകയാണോ, അഭിനന്ദിക്കുകയാണോ? പക്ഷെ..എവിടെ ആ വവ്വാലുകൾ ? നൂറു കണക്കിനു വവ്വാലുകൾ ചുറ്റും വട്ടമിട്ടു പറന്നിരുന്നു. എവിടെ അവ? എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു!. എവിടെയാണവ പോയൊളിച്ചത്? അതോ എല്ലാം തന്റെ തോന്നലുകൾ മാത്രം?.
അയാൾക്ക്  എഴുന്നേറ്റ് നൃത്തം വെയ്ക്കണം എന്നു തോന്നി. തന്റെ യാത്രയുടെ അവസാനം! ഒരു ഉന്മാദത്തിന്റെ ഉയരത്തിലേക്ക് അയാൾ എടുത്തുയർത്തപ്പെട്ടു. വിചിത്രമായ ശബ്ദങ്ങളാണ്‌ അയാളുടെ ഞരമ്പു പിടച്ചു നിന്ന കഴുത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നത്. എഴുന്നേറ്റ് അയാൾ അലറി വിളിച്ചു കൊണ്ട് അവിടമാകെ ഓടി നടന്നു. ആകാശം നോക്കിയും, ഭൂമിയിൽ തളർന്നു കിടക്കുന്ന കരിയിലകളെ ഇരു കൈകളിലെടുത്ത് മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞും അയാൾ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, തനിക്ക് മോക്ഷം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു!. ആർത്തട്ടഹസിച്ച്, ഒടുവിൽ വട്ടം ചുറ്റി വട്ടം ചുറ്റി അയാൾ തറയിൽ കമഴ്ന്നു വീണു. ഒരു നീണ്ട ശ്വാസത്തിനവസാനം, അയാൾ നിശ്ചലനായി.

പിറ്റേന്ന് ആ മാളികയുടെ ഇരുമ്പു വാതിൽ തുറന്ന്, ചിലർ അവിടം സന്ദർശിച്ചു. അവിടെ, മാളികയുടെ പിറകു വശത്തായി മുടി നീട്ടിയ ഒരു രൂപം അവർ കണ്ടു. കണ്ണുകൾ തുറന്നു പിടിച്ച്, കമഴ്ന്നു കിടന്ന ആ രൂപത്തിനു സമീപം ഒരു മുഷിഞ്ഞ തുണി സഞ്ചിയുണ്ടായിരുന്നു. തണുത്തുറഞ്ഞ ചുണ്ടിൽ പച്ച മൺ തരികൾ പറ്റി പിടിച്ചിരുന്നു. വലിയ കറുത്ത ഉറുമ്പുകൾ അയാളുടെ ചിരി തങ്ങി നിന്ന ചുണ്ടുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ തിരക്കു പിടിച്ച് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

18,725

Post a Comment